*/
  • kwunk-log-cabin
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : nirut@dr.com
  • วันที่สร้าง : 2012-09-21
  • จำนวนเรื่อง : 57
  • จำนวนผู้ชม : 22016
  • จำนวนผู้โหวต : 5
  • ส่ง msg :
  • โหวต 5 คน
การขอสถานะความช่วยเหลือห้ามจำหน่าย
การเลือกเมนูและการดำเนินการ
1 คน
การสำรองวัตถุและข้อมูล
0 คน
การสำรองวัตถุและข้อมูลสำหรับภาวะฉุกเฉิน
0 คน

  โหวต 1 คน
วันพฤหัสบดี ที่ 13 กันยายน 2561
Posted by kwunk-log-cabin , ผู้อ่าน : 210 , 07:56:15 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

บทที่ ๓๖
“นกกะเรียนแก่ ในหนองน้ำที่แห้ง”

พระพุทธเจ้าทรงยกบุคคลบางคนเปรียบว่า คล้ายนกกะเรียนแก่ ซึ่งยืนจ้องอยู่ในหนองน้ำที่แห้ง มีอธิบายว่า “นกกะเรียนแก่กำลังวังชาล้าถอย บินไปมาไม่ได้คล่อง ไม่ว่องไว ทั้งไปได้ไม่ไกล จึงต้องยืนจ้องจับหาปลากินเพื่ออิ่มท้องกันตายไปวันหนึ่ง ๆ ในหนองน้ำที่ตื้นเขินเป็นประจำ

หนองน้ำที่ตื้น มีน้ำขังเพียงน้อยเพราะแห้งขอด เกือบทั้งหนอง กุ้ง ปลา ย่อมไม่มีเหลืออยู่ในหนองนั้น เช่นนี้ นกกะเรียนแก่ย่อมไม่ได้เหยื่อ จะต้องยืนหิวโซเพราะอดอาหาร ข้อนี้มีอุปมาฉันใด

คนบางคนได้ทำตัวเป็นนกกะเรียนแก่ ยามที่ยังหนุ่มสาวมีกำลังแข็งแรง ว่องไว แต่ไม่เอาใจใส่ทำมาหากิน ไม่รู้จักรวบรวมเงินทองไว้เลี้ยงตัวเมื่อยามแก่ ครั้นล่วงกาลผ่านพ้นวัยนั้นไป กลายเป็นคนชรา อวัยวะ มือเท้าทั้งหลายไม่อยู่ในอำนาจ ไร้เรี่ยวแรง อ่อนกำลัง สติปัญญาเฉื่อยชาลง แต่ยังมีชีวิตอยู่ จำเป็นจะต้องกินเพื่อพยุงสังขารต่อไป คนเช่นนี้ จึงคล้ายนกกะเรียนแก่ที่ต้องยืนแช่อยู่ในหนองน้ำแห้ง เพราะไม่รู้จะหากินอย่างไร ฉันนั้น

พึงดูตัวอย่างมดเล็ก ๆ ที่สะสมอาหารเอาไว้กิน ในยามกันดาร คนแท้ ๆ ซึ่งมีทั้งกำลังกาย ทั้งกำลังสติปัญญา น่าที่จะพยายามเร่งรีบประกอบอาชีพทำงาน ให้เต็มที่ เพื่อสะสมทรัพย์ไว้เลี้ยงตัวในยามแก่ เพื่อมิให้วัยแก่ที่มาถึงตน ต้องเป็นระยะของชีวิตอันเศร้าสร้อยลำบาก ดังนกกะเรียนแก่ซึ่งต้องยืนซบเซาอยู่ในหนองน้ำแห้ง ดังชี้แจงไปแล้ว.”

กาโล ฆสติ ภูตานิ สพฺพาเนว สหตฺตนา
กาลเวลา ย่อมกลืนกินสรรพสัตว์กับทั้งตัวมันเอง

 

หนังสืออนุสรณ์งานศพ
(นายหรุ่น เพียรพิจิตร) #Archive



คอมเมนต์ถูกปิด
เข้าสู่ระบบ   |   สมัครสมาชิก