• กฤตบวรวิชญ์
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-11-15
  • จำนวนเรื่อง : 57
  • จำนวนผู้ชม : 68815
  • ส่ง msg :
  • โหวต 13 คน
นางฟ้า"พู่ไหม"
ลูก คือ กล่องดวงใจของ พ่อ ลูก คือ จิตวิญญาณของ แม่
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/AOT
วันอังคาร ที่ 24 มีนาคม 2552
Posted by กฤตบวรวิชญ์ , ผู้อ่าน : 1852 , 11:25:46 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ภาพในสมุดบันทึกปลายฟ้า....คิดถึงทุกค่ำคืนระยะทาง....ไกลความรู้สึกห่วงใยไม่เคยห่างดวงดาวอยู่บนผืนฟ้ากว้างใหญ่ความว่างเปล่า...มีเพียงภาพความรงจำความเงียบในค่ำคืน...เดียวดายสมุดบันทึกประจำวัน...มีภาพเธอ.....................................กฤตบวรวิชญ์รูปภาพจากอินเตอร์เน็ต....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 3 มีนาคม 2552
Posted by กฤตบวรวิชญ์ , ผู้อ่าน : 960 , 11:44:41 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันคิดถึงเธอน้ำตารินไหลเป็นสายทำไมหนอ..ต้องเห็นแก่ตัวใจคนเปลี่ยน..แต่ฉันคงไม่ใช่เกลียดวันเวลาเพราะหากเขาจากไปจะไม่ถามว่ายังรักกันอยู่มั้ยฉันนั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้..ฉันคิดถึงเธอ............................................กฤตบวรวิชญ์....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 13 กุมภาพันธ์ 2552
Posted by กฤตบวรวิชญ์ , ผู้อ่าน : 896 , 10:11:19 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

แสงแห่งราตรีดาวดวงเก่งร้องเพลงเดียวดายบนฟ้าส่องแสงสว่างไสวเหว่หว้าแว่วดังสำเนียงความว่างเปล่าแผ่วเบาคร่ำครวญกังวานสะท้อนวันหนึ่งแสงดาวลับลาเลือนกลางราตรีเมืองฟ้ากว้างจันทร์นวลโดดเดี่ยวเดียวดายกี่คนลุกเดินสู่เป้าหมาย.........................................กฤตบวรวิชญ์....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 21 พฤศจิกายน 2551
Posted by กฤตบวรวิชญ์ , ผู้อ่าน : 942 , 15:01:30 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

กันและกัน โลกแห่งความจริงที่โหดร้าย สองมือต่างเอื้อมคว้าหาฝัน เหมือนทุกวันที่ผ่านมา ไม่มีอะไรทำร้ายฉัน...เท่ากับอ่อนล้าโรยแรง ร่วมเดิน ร่วมทาง ฟันฝ่า คว้าฝัน วันคืนที่มีค่า..เวลาที่แสนสุข ยิ้มอยู่คนเดียว..ยังยิ้มได้.. อารมณ์ความรู้สึก..ลึก ลึก สับสนใจ เปราะบาง อ่อนแอ อ่อนไหว คนที่ฉันคิดถึง...จะคิดถึงฉันไหม หนึ่งความหมาย..ซึ่งผูกพันธ์..เพียงเธอเพียงฉัน ...กันและกัน..ยืนนาน..ยาวไกล ........................

อ่านต่อ

Posted by กฤตบวรวิชญ์ , ผู้อ่าน : 1022 , 11:26:03 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

แดดอุ่นอุษาสาง เบิกฟ้า น้ำค้างพรมหนาวลม หวีดหวิว พัดพริ้วผ่านผิวเย็นเยือก เจ็บปวด ทรุดกายายิ่งเหว่หว้า น้ำตาไหล กอดตัวเองสุรีย์สาดแสงทองทาบท้องฟ้านึกทบทวนเหตุการณ์ครั้งพลาดเผลอยิ่งนับวัน..ยิงห่าง ภาพพร่าเบลอแดดอุ่นๆ โอบกอดกาย คลายเหน็บหนาวละอองน้ำเริ่มโปรยปรายคล้ายสายฝนเม็ดน้อย - น้อย หล่นร่วง กระทบหน้าความหนาวเหน็บสัมผัสเนื้อปวดกายาเฒ่าชรากับเรื่องราวไร้สำเนียง...........................................

อ่านต่อ


/11
<< พฤศจิกายน 2020 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          

[ Add to my favorite ] [ X ]