*/
  • Katig
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : tignakhon@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2011-06-06
  • จำนวนเรื่อง : 8
  • จำนวนผู้ชม : 14628
  • จำนวนผู้โหวต : 0
  • ส่ง msg :
  • โหวต 0 คน
วันอังคาร ที่ 12 กรกฎาคม 2554
Posted by Katig , ผู้อ่าน : 1189 , 11:13:16 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

จุดเปลี่ยน....ก่อนถึงสวรรค์ที่ดูไบ

            ในขณะที่เรากำลังนั่งอยู่บนครื่องบินที่กำลังนำไปสู่ดูไบ  ด้วยหมกหมุ่นอยู่กับความคิดตัวเอง ทั้งเรื่องในอดีต และอนาคตที่เราต้องเผชิญข้างหน้า  กับงานที่ต้องเริ่มต้นใหม่ที่ดูไบ....ทุกอย่างมันพุ่งพล่านเต็มในหัวสมอง...

.....เหมือนเรากำลังฉายภาพหนังให้กับตัวเองดู....ทุกอย่างตัดต่อและเป็นไปอย่างรวดเร็ว...เหมือนมีมืออาชีพ ระดับฮอลิวูดมาช่วยในการตัดต่อ...แม้จะเป็นภาพนิ่ง..ซึ่งมีตัวเราเป็นทั้งดารานำ...กำกับการแสดง ..จัดฉาก...จัดหาอุปกรณ์ประกอบฉาก....พร้อมกับการเขียนบทฉากต่อฉากแบบสดๆ ...และสร้างจินตนาการถึงตัวละครที่เราจะพบในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า สถานที่ รวมทั้งบรรยากาศของออฟฟิศที่ทำงาน และพลาดไม่ได้ที่จะวาดภาพฉากเลิฟซีนสวย กลางทะเลทราย แม้จะร้อนระอุเพียงใด......ฉากหวานกำลังถูกวาดอย่างบรรจง เพื่อให้เกิดเป็นที่รักโรแมนติก  แต่ต้องหยุดชะงัก...ทำให้ภาพนั้นดูเลือนลาง...เพราะสายตาคู่หนึ่งของ....

            ....หนุ่มวิศวกรที่เดินทางมาด้วยกัน...ซึ่งคงเฝ้าสังเกตเราอยู่เป็นระยะ  โดยมองผ่านแว่นเป็นครั้งคราว....ปานว่าเราเป็นผู้หญิงแสนสวย หน้าตาเกาหลี.......ส่วนสาวเกาหลี ผู้มีความโดดเดี่ยวอยู่ในใจเป็นทุนอยู่แล้ว....คงจะละเมอเพ้อพกและรำพันอยู่คนในใจ ตามแบบฉบับละครวิทยุที่มีเสียงเอ็กโขแสดงถึงความคิดของตัวเอง.....

            “ทำไมเรารู้สึกเหงา และสับสนกับความคิดตัวเองเช่นนี้ ทำไมเราตัดสินใจมาทำงานห่างไกลบ้านเกิดขนาดนี้ ทำไมต้องจากเพื่อน ทำไมต้องจากเจ้าหนี้มา.....เจ้าหนี้เขาจะตามทวงเงินเราถึงดูไบหรือไม่ แล้วเจ้าหนี้เขาจะล่วงรู้เบอร์โทรศัพท์ใหม่ที่ดูไบหรือป่าว  คำถามว่า ทำไม ทำไมเต็มหัวสมอง.....แล้วทำไมหนุ่มวิศวกรเขาจ้องมองเราเช่นนั้น.....”

            ....แต่เราได้แอบกระหยิมยิ้มหย่อง อยู่ในใจแล้ว เพราะเราได้สืบทราบประวัติของเขาในเบื้องต้นก่อนแล้ว ชื่อ นายช่างพอ (ชื่อช่างออกแนวเฉยๆ สิ้นดี) แต่งงานมีภรรยาแล้ว (แต่งงานแล้วก็ต้องมีภรรยาสิ..ว..) เพราะความคิดเรากลัวๆ และสับสน จึงทำให้ เรียบเรียงคำพูดผิด ๆ ถูกๆ มีบุตรชาย  2  คนซึ่งอยู่ในวัยน่ารัก และช่วงกัดกินเงินพ่อแม่....ส่วนภรรยาได้ข่าวมาว่าเป็นคนที่มีความละเอียด แต่แขวงด้วยความคนดุดัน เข้มงวด และอยู่ในระเบียบ ยิ่งเรื่องการเงินจะจัดระเบียบให้สามีเป็นอย่างดี....

            “นายช่างพอ คนนี้ประวัติส่วนตัวคงไม่ใช่เล่นๆ ถึงภรรยาจะต้องเข้มงวดและจัดระเบียบขนาดนี้ เมื่อได้ทำงานที่ดูไบจะรู้กันว่าประวัติเป็นเช่นไร”....แอบคิดอยู่ในใจ

ด้วยความกลัว...ว่าเขาจะตั้งคำถามเราตอบไม่ได้ เราควรจะถามเขาก่อนดีหรือไม่...ในใจคิดว่าน่าจะถามถึงเรื่องครอบครัวเขา หรือชวนคุยถึงภรรยาของเขา เพื่อเขาจะได้ภูมิใจและเล่าให้ฟัง......เราต้องยิงคำถามเพื่อคุยกับเขาก่อน เพื่อไม่เขาได้เปิดโอกาสตั้งคำถามกับเรา...เพราะเกิดเขาตั้งคำถามมา เราตอบไม่ได้ หน้าตาเราที่สู้อุตสาห์ลงทุนขัดด้วยขมิ้นซองละ 12 บาท หาซื้อได้ตามร้านขายยาทั่วไป โลชั่นเพื่อหน้าขาวใสที่สั่งซื้อโดยตรงจากเพื่อนโดยยังไม่ได้จ่ายสตัง แป้งเด็กกระป๋องละ  10 บาท ทำทุกวิธีทางเพื่อเราได้ดูเป็นเด็กวัยใสๆ ดูอ่อนกว่าวัย เพื่อทุกคนได้เห็นใจว่าเป็นเด็กใหม่เข้าวงการ ยังดูไร้เดียงสา เพราะหากเราตอบคำถามไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องงานก่อสร้าง หน้าตาของเราที่อุตสาห์ลงทุนทำมาก่อนเดินทาง คงจะต้องแตกเป็นเสี่ยงๆ เป็นแน่.........และจะหาขมิ้นที่ไหนเมื่อถึงดูไบ....

และทันใดนั้น....ก็มีมือที่มาจับบ่าผมเบาๆ  สัมผัสได้ถึงมือที่หยาบกร้าน และแข็งกระด้างของเขา (ผมไม่ได้ถอดเสื้อนะ)  ไอร้อนที่ส่งผ่านจากตัวเขา ผ่านมาทางลำแขน ผ่านมาติดตรงข้อศอก ระยะหนึ่ง เพราะแขนเขาไม่สามารถเหยียดตรงได้ ไอร้อน เมื่อถูกชะลอความเร็วกลับกลายเปลี่ยนเป็นไออุ่น วิ่งมาสู่ปลายนิ้ว และผ่านเสื้อเชิ๊ตบางๆ จนทำให้เรารู้สึกได้ถึงความอบอุ่น.....ทำให้เราเกิดจินตนาการไปว่า  ผู้ชายคนนี้แหละ ที่จะช่วยเราให้ผ่อนหนักเป็นเบาถ้าหากเราปัญหาการทำงานในวันข้างหน้า.....เราเริ่มคิดฝากความหวังไว้กับเขาทันที แม้เพียงเป็นช่วงเวลาอันสั้น....ที่เราหายใจออก...และยังไม่ทันหายใจเข้า.........ความคิดของเราเริ่มไปไวกว่าแสง...

คุณ.คุณ...เป็นไรหรือป่าว ...น้องเขาถามคุณอยู่นานแล้ว...ว่าจะรับเครื่องดื่มอะไร..คุณไม่ยอมตอบ......ช่างพอพูดด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ และมีความทุ้มของเสียงในระดับที่ไพเราะหู...ดูเป็นคนน่าเกรงขาม..และมีเสน่ห์ในฉบับของผู้ชาย ที่มาดเป็นพระเอกสมัยสมบัติ หรือสรพงศ์.....ด้วยน้ำเสียงที่ผ่านเข้าในโสตประสาทของผม โดยผมไม่ได้ใส่ใจถึงคำถามแม้แต่นิดเดียว ...เพราะทำให้ผมเกิดจินตนาการต่อไม่หยุดนิ่ง....กับเสียงที่นุ่มและบาดลึกที่เขาพูดเพียงไม่กี่คำ บวกกับไออุ่นที่เขายังส่งผ่านท่อนแขน ตีลงไปศอก วิ่งหักมุม ผ่านเส้นเลือดที่มองไม่เห็น เพราะเมื่อดูจากลำแขนที่เป็นรูปตัววี  ที่พาดมาที่บ่าผม เขาเป็นคนดูมีน้ำหนักพอสมควร.....

นิ้วทั้งห้านิ้ว....ที่อวบ ดูจากแหวนที่ใส่ ซึ่งน่าจะเป็นแหวนหมั้น ที่เหมือนกำลังถูกเนื้อเบียดบัง และต้องการให้เป็นเนื้อเดียวกัน ตามลักษณะของบุคคลที่รักษาน้ำหนักไว้  แบบฉบับของผู้มีอันจะกิน ดูภูมิฐานในช่วงกลาง คือ มีส่วนท้องยื่นออกมา สมกับอายุ ฐานะและประสบการณ์ ...นิ้วทั้งห้านิ้วบีบลงที่ไหล่ผม...ผมหันหน้าไปตามแรงกดของนิ้วทั้งห้า (เป็นช่วงเวลาที่สังเกตเห็นตั้งแต่ปลายจนถึงปลายเท้า) ...อ้าว...คุณ คุณ คุณครับ จะรับอะไร ครับน้องผู้หญิงเขาถาม...และผมรอคุณอยู่...เสียงเพิ่มดีกรีของความดุดันขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง......ผมหันกลับไปตามเสียงของสาวแอร์ฯ  รับหรือเบียร์ หรือไวน์ดีค่ะ.........ผมใช้วิชาคำนวณ ตระ-กะ ในช่วงเวลาอันสั้น...ควรจะรักษาภาพพจน์ของคุณหนู ที่เพิ่งห่างจากคุณหญิงย่ามามาดๆ เอาไว้ หรือเป็นตัวของตัวเองตามสไตล์ของเด็กรุ่นใหม่ที่กล้าแสดงออกในทางที่ผิด......เราเริ่มไม่มั่นใจและลังเล....

......น้องครับ เอาเบียร์ มาสองเลยแล้วกันครับ....Supervisor หนุ่มออกปากสั่งให้เรียบร้อย...ซึ่งยังคงรักษามาดของเขาได้อย่างคงที่...เพราะไม่สามารถขยับอะไรไม่ได้มาก เพราะยังคงติดเข็มขัดที่รัดอยู่ภายใต้หน้าท้องที่ภูมิฐาน....ของเขา....

...เมื่อเราเริ่มเปิดเบียร์ ....แล้วสาดเบียร์เข้าลำคอ...โดยไม่ได้รักษาสมบัติของผู้ดีอีกต่อไป....วงสนทนา เรียกว่า ข้างสนทนา เริ่มเปิดฉากขึ้น....และเป็นช่วงที่ผมต้องชิงจังหวะ..และไม่เปิดโอกาสให้เขายิงคำถามมาใส่เราเป็นอันขาด....

ผมเริ่มเปิดคำถามก่อน...คุคราบ คุคราบ  คุพอ คุพอ...คุณพอ –รือยังคับ เบียร์....ผมตั้งคำถามไม่ถูกกาละนักไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหนดี จะถามเรื่อง ภรรยา หรือ ลูก หรือจะชวนคุยเรืองไหน เพื่อให้การสนทนามีความราบรื่น......ไม่มีเสียงตอบแต่อย่างไร เพราะผมอาจจะตั้งคำถามเบาเกินไป... หรือการใช้เสียงจะมีความเป็นแนวใหม่  แบบพูดไม่ชัดถ้อยชัดคำ...

อ๋อ...ครับ (เหมือนเขาได้ยินบางสิ่งที่คิดอยู่ในใจ) ...ไม่รับแล้วครับ..ผมต้องการดื่มเพื่อไล่หวัด เพราะผมไม่ค่อยสบาย (เบียร์เนี่ยนะไล่หวัดได้  เวลาไปซื้อยาแก้หวัดตามร้านค้า หรือไปหาหม้อ ทำไมไม่มีใครเคยบอกเราบ้างนะว่า.....เป็นหวัดธรรมดา...ไปซื้อเบียร์ดื่มสักกระป๋องเดี๋ยวก็หาย แต่ให้ดื่มครั้งละ 1 กระป๋อง วันละสามเวลา เช้า เที่ยง เย็น  หรือทุกๆ 6 ชั่วโมง หากอาการไม่ดีขึ้น ให้เพิ่มปริมาณเบียร์ หรือสุดท้ายอาการยิ่งทรุดหนัก หมอจะเปลี่ยนเป็นวิสกี้ หรือบรั่นดีแทน.....ผมคิดในใจ).....วิศวกรหนุ่มเริ่มแสดงความรู้รอบตัวที่เขามี...ประสบการณ์ทำงานที่ผ่านมา....เราสนทนาไปเรื่อยๆ...ซึ่งส่วนมากจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับงานที่เคยผ่านมา.......เหมือนภาพถ่ายภาพยตร์ที่คนสองคนคุยกันเรื่อยๆ แล้วกล้องหมุนเป็นวงกลม ภาพของคนสองคนคุยกัน แต่ไม่มีเสียงบรรยาย....

.....และผู้ชายในวัยนี้...คงหนีไม่พ้นเรื่องครอบครัว...ที่แสดงความชื่นชมภรรยา..และเราเองก็อดปลาบปลื้มไปด้วยกับเขาไม่ได้  ....เหมือนเอาตัวเข้าไปเป็นคนใช้ที่บ้านเขา....พูดถึงลูกเขา เราก็ยิ้ม....ประหนึ่งเหมือนเป็นแม่นมที่เคยป้อนข้าวป้อนน้ำมากับมือ.....เราแทบน้ำตาไหลเวลาเขาพรรณาถึงตอนลูกไม่สบาย...เหมือนสายใจที่มีต่อลูกนม (เขาเรียกว่าอะไร...) จะขาดออกจากกัน... แล้วเราจะพูดเรื่องอะไรเกี่ยวกับตัวเราให้เขาได้รู้จักบ้าง...ให้เขาได้ประทับใจ และซาบซึ้งไปกับเรา.....คิดไม่ออก ไม่คำบรรยายใดๆ เป็นซับไตเติ้ล ให้เป็นไกด์ ให้เรา.......

คุณ...ไม่ต้องกังวลเรื่องงานหรอก (ป่าวเรื่องงาน) .....หากมีอะไร หรืองานที่จะไปทำติดขัด มีปัญหา ยังไงผมช่วยคุณด้วยไม่ต้องห่วง...คุณเคยทำงานกับญี่ปุ่นหรือยัง.........

??????? แล้วจะเกิดอะไรขึ้น...ทำไมตั้งคำถามเช่นนั้น........

 



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
Katig วันที่ : 11/12/2014 เวลา : 13.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/MemoryFromDubaiToPapau

เรื่องจริงครับ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
หญิงหลิง วันที่ : 12/07/2011 เวลา : 21.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ruanglao

สวัสดีคะ ตกลงมันเป็นเรื่องจริงหรือนิยายคะเนี่ย
อ่านแล้วรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องจริงแต่ก็รู้สึกนิดๆว่านิยาย
เลย

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน