*/
  • Bhirisa_ภิริสา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-06-07
  • จำนวนเรื่อง : 139
  • จำนวนผู้ชม : 349543
  • จำนวนผู้โหวต : 420
  • ส่ง msg :
  • โหวต 420 คน
ฺลมหายใจ

You're my everything.

View All
<< พฤศจิกายน 2007 >>
อา พฤ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันเสาร์ ที่ 17 พฤศจิกายน 2550
Posted by Bhirisa_ภิริสา , ผู้อ่าน : 2095 , 01:22:54 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

               เดิมทีเดียวตัวเองมีความตั้งใจจะ Up Blog สัปดาห์ละ 2 ครั้งเป็นอย่างน้อย แต่นั่งคิดแล้วคิดอีกก็ไม่รู้ว่าจะเอาเรื่องอะไรมาเขียนดี...ครั้นจะบรรยายกิจวัตรประจำในชีวิตก็กลัวเพื่อน ๆ จะไม่อ่านล่ะสิค่ะ

แต่พอเมื่อเย็นที่ผ่านมาพี่ธมลวรรณส่ง Tag เรื่อง “รักครั้งแรก” มาให้ก็ต้องร้องโฮเลยค่ะ...ตายแล้วฉันจะเล่าอย่างไรดีนี่...ก็รักครั้งแรกมันนานมาก ๆ เลยนี่ก็ 20 กว่าปีมาแล้วน่ะสิ (อย่าเดาอายุเด็ดขาดค่ะ...เยอะเอาการทีเดียว...อิอิ) และแทบจะจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ...

ถ้าถามรักครั้งที่สิบหรือสิบเอ็ดก็ว่าไปอย่างจริงมั้ยค่ะ...555...เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาเรามาเริ่มกันเลยดีกว่าค่ะ

กาลครั้งหนึ่งนานมานาน (มาก ๆ) แล้ว มีเจ้าหญิงน้อยองค์หนึ่งนั่งอยู่ในกระท่อมปลายนาเธอกำลังเลือกชุดที่สวยที่สุดเพื่อจะให้เข้ากับงานเลี้ยงกับเจ้าชายน้อยสุดเท่ห์ของเธอตามคำเชิญของเจ้าชายนั้น แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่สามารถหาชุดที่เหมาะสมกับตัวเองได้...เพราะเธอเป็นแค่เจ้าหญิงน้อยจน ๆ ตกยากและพลัดถิ่นฐานมาอยู่ในชนบท...ไฉนเลยจะคู่ควรที่จะไปร่วมงานเลี้ยงที่ยิ่งใหญ่ที่เจ้าชายน้อยผู้เลอโฉมจัดขึ้น ณ คฤหาสน์แสนงาม...ไม่ทันที่จะได้ออกเดินทางเลยทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นเพื่อทำลายของความหวังของเธอในการไปร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้...

“ตื่นลูกตื่น...วันนี้ไปโรงเรียนวันแรกนะจ๊ะ...ตื่นได้แล้วเดี๋ยวก็ได้ไปโรงเรียนสายกันพอดี” แม่ของเจ้าหญิงน้อยองค์นั้นปลุกเธอตื่นจากหลับใหลในเวลาต่อไป ‘โอย! แม่ก้อบ้านกับโรงเรียนอยู่ใกล้กันแค่นี้เองจะรีบปลุกหนูไปถึงไหนนี่...’ ฉันคิดในใจและบิดขี้เกียจไปมาหลายรอบก่อนลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียนวันแรกของนักเรียน ป.เตรียม (ปัจจุบันเรียกว่า อนุบาลแล้วค่ะ)

ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงน้อยอย่างที่เล่ามาตอนแรกหรอกค่ะ...คุณพอเดาได้ใช่มั้ยค่ะ...ฉันฝันน่ะ...ฝันว่าได้เจอกับเจ้าชายน้อยน่ารักเข้าแล้ว...ออกจะแก่ลมแก่แดดไปหรือเปล่านี่...555 แต่นั่นมันตอนเด็ก ๆ ค่ะ...คงดูการ์ตูนหรือละครทีวีเยอะไปหน่อยมั้ง

ความรักครั้งแรกของฉัน...เกิดขึ้นที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ชื่อว่า “มงคลศึกษา” (ซึ่งพอฉันอยู่ ป.2 โรงเรียนนี่ก็ต้องปิดกิจการลงเพราะมีปัญหาทางด้านการเงิน) ซึ่งเป็นโรงเรียนที่อยู่แถวบ้านค่ะ เดินไปไม่ทันพายลมหมดกลิ่น หรือที่เรียกว่า ตดไม่ทันหายเหม็นนั่นเอง (อธิบายให้เห็นภาพจะได้อินไปด้วยกันไงค่ะ) ก็ถึงโรงเรียนแล้วค่ะ

ขณะนั้นฉันอายุได้เพียง 6 ขวบเท่านั้น วันแรกของการเรียนฉันเดินไปโรงเรียนกับน้องสาวคนรองซึ่งเราอยู่ห้องเดียวกันพร้อมปิ่นโตใบโตเพื่อเป็นอาหารกลางวันของเราทั้งสองคนโดยไม่มีผู้ใหญ่ไปส่งอย่างคนอื่น ๆ ...พอผ่านหน้าโรงเรียนก็จะมีคุณครู 1 ท่านรอรับเราอยู่หน้าโรงเรียน เธอชื่อคุณครู ‘ฉนวน’ ซึ่งฉันก็ทราบต่อมาว่าท่านเป็นคุณครูประจำชั้นของฉันเองค่ะ แต่ที่น่าตื่นเต้นมากกว่านั้นก็คือ...ฉันเดินมาปะกับเด็กชายคนหนึ่งตัวเล็ก ๆ เท่าฉัน หน้าตาก็พอดูได้...ตัวขาวซีดเหมือนไก่ต้ม...หัวแหลม ๆ เล็ก ๆ แต่ตาคม ๆ ดีนะ...เขามากับคุณแม่ของเขาและคุณแม่หยุดสวัสดีคุณครูพร้อมกับฉันและน้องเหมือนกัน...แต่ความสนใจทั้งหมดของคุณครูกลับไปอยู่ที่ไอ้เด็กชายคนนี้หมดล่ะสิค่ะ...ส่วนฉันกับน้องก็ต้องเดินผ่านคุณครูไปสู่ห้องเรียนโดยไม่มีใครสนใจ...คิดในใจก็รู้สึกแค้นจริง ๆ แทนที่คุณครูจะทักทายเด็กผู้หญิงน่ารัก ๆ สองคนแต่กลับไปสนใจ...ไอ้เด็กจิ้งจกนั่นได้ไงนี่...คิดแล้วแค้นใจ…555

เมื่อถึงเวลายืนเคารพธงชาติตอนเช้าฉันก็พบว่า...ไอ้เด็กจิ้งจกคนนั้น...มายืนอยู่แถวเดียวกันกับฉันด้วยแหะ...อ้าว ! อยู่ห้องเดียวกันหรือนี่...ไม่ได้การล่ะ...ต้องมีมวยกันหน่อยถ้าทำให้ฉันไม่พอใจอีกล่ะนะ...อิอิ (นักเลงตั้งแต่เด็กนะจะบอกให้) ...หลังจากนั้นฉันก็ได้เรียนหนังสือร่วมกับ ‘เด็กจิ้งจก’ คนนั้นเป็นต้นมา

เขาชื่อ เด็กชายประทีป (ไม่บอกนามสกุลนะคะเดี๋ยวแม่เขาตามตีฉันค่ะ) ไม่มีชื่อเล่นค่ะ ประทีปเขาเป็นเด็กดีของคุณครูและเป็นคู่แข่งของฉันมาตั้งแต่วันนั้นเพราะผลการเรียนออกมาทีไร อีตาคนนี่มักจะครองความเป็นหนึ่งเสมอ นั่นก็คือเขาได้ที่ 1 ของห้องทุกครั้ง และฉันก็ได้ที่ 2 รองลงมาตลอดเวลา ซึ่ง 2 ตำแหน่งดังกล่าวไม่มีใครสามารถแย่งเราสองคนไปได้...และฉันก็ไม่สามารถแย่งที่ 1 ไปจากเขาได้เช่นกัน

ประทีปเป็นเด็กอัธยาศัยดี มีน้ำใจกับเพื่อน ๆ เขาทำงานช่วยคุณพ่อคุณแม่ทำงานที่โรงไม้อัดตอนเช้าก่อนมาเรียนและกลับไปช่วยคุณพ่อคุณแม่ทำงานที่โรงงานหลังเลิกเรียนทุกวัน...บางครั้งฉันก็ยังตามไปช่วยคัดไม้อัด...ล้างไม้ด้วยน้ำยาอะไรสักอย่างกับเขาด้วย...เราสนิทกันค่ะ...เป็นความรักที่บริสุทธิ์ใจ เอื้ออาทรต่อกัน ช่วยทำการบ้านกันตอนหลังเลิกเรียน ช่วยเหลือคุณครูทำความสะอาดห้องด้วยก่อนเข้าเรียนและตอนกลางวัน มีอะไรเราก็มักจะแบ่งปันกันเสมอ ๆ ไม่ว่าจะเป็นขนมที่พ่อกับแม่ฉันให้มาทานตอนกลางวันหรือขนมที่เราซื้อกันที่โรงเรียน

ฉันประทับใจ ‘ประทีป’ ที่เป็นเพื่อนซี้คนหนึ่งของฉัน แม้เราเป็นเด็กแต่เรามักจะคิดเรื่องต่าง ๆ นานาร่วมกันเพื่ออยากจะแบ่งเบาภาระของครอบครัว เราไปซื้อแผงน้ำเต้าปูปลามาขายเพื่อน ๆ แล้วกำไรเราก็แบ่งกัน ครอบครัวของเราไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวเลยแต่เราสองคนรู้จักที่จะทำเพื่อครอบครัวอย่างจริงจังตั้งแต่เราเด็ก ๆ เพราะเรามาจากครอบครัวที่ไม่ค่อยมีฐานะเหมือนกันล่ะมัง...แต่พ่อกับแม่เราสองคนกลับส่งให้เรามาเรียนที่โรงเรียนเอกชนเพื่อความก้าวหน้าของพวกเรา...นั่นทำให้เราอยากจะแบ่งเบาพวกท่าน...และพวกเราก็คิดเกินเด็กแบบนี้มาเป็นเกือบ 3 ปีได้นับตั้งแต่สนิทกัน

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองคิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไงตั้งแต่เด็ก...อาจเป็นเพราะเวลาเพื่อนซื้อขนมแพง ๆ กินกันเราได้แต่มองพวกเขาเพราะเราไม่มีเงินแบบนั้นมั้ง จึงทำให้เกิดความทะเยอทะยานและอยากมีเงินซื้อขนมกินกันบ้างทั้งสองคน ฉันกับประทีปเราเป็นเพื่อนที่รักกันมาก...ถ้าจะบอกว่าเราอาจตายแท้กันได้ก็น่าจะเป็นแบบนั้น...

แต่ช่วงเวลาของความสุขมักจะมีแค่สั้น ๆ เสมอ...ฉันไม่อยากเล่าตอนจบของความรักครั้งแรกของฉันให้ฟังเลย...เพราะมันเป็นความทรงจำที่ฉันไม่เคยลืมเลยและมันก็ไม่น่าภิรมย์สักเท่าไหร่ ฉันอาจไม่เข้าใจคำว่า ‘รักแท้’ ‘รักครั้งแรก’ หรือ ‘รักแรกพบ’ อย่างลึกซึ้งนัก แต่ฉันรู้แต่เพียงว่า ‘ฉันรักและคิดถึงประทีปของฉันมาก ๆ’ เมื่อนึกถึงเขาทุกครั้ง

ปลายเทอม ป.2 ฉันกำลังยืนเข้าแถวอยู่หน้าเสาธง เพลงชาติร้องจบไปนานแล้วแต่ฉันก็ยังไม่เห็นเพื่อนคนเก่งของฉัน ฉันเริ่มกระวนกระวายและคิดไปต่าง ๆ นานาว่า “มันไม่สบายหรือเปล่าทำไมไม่มาเรียน” “มันลาคุณครูหรือเปล่าเนี๊ยะ” “เดี๋ยวถ้ามันไม่มาเย็นนี้ฉันจะไปเยี่ยมมันที่บ้าน” สิ้นเสียงในความคิดของฉัน กลับมีเสียงประกาศของคุณครูวรรณนา คุณครูประจำชั้นคนสวยของฉันเปล่งขึ้น

“วันนี้ครูมีเรื่องที่จะประกาศให้นักเรียนของเราทุกคนได้ทราบว่าเมื่อวานตอนเย็นมีเด็กนักเรียนของพวกเราคนหนึ่งได้รับอุบัติเหตุร้ายแรง คือ พลัดตกลงน้ำและหายไปซึ่งตอนนี้ยังไม่พบนักเรียนคนนั้นเลย โดยทางตำรวจเดาว่านักเรียนของเราอาจเสียชีวิตแล้วและตำรวจจะแจ้งให้ทางผู้ปกครองและทางโรงเรียนทราบต่อไป...ดังนั้นทางโรงเรียนจึงขอประกาศว่า...อยากให้นักเรียนทุกคนระมัดระวังในการไปยืนอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาหรือบ่อน้ำอะไรก็แล้วแต่ เพื่อความปลอดภัยของตัวนักเรียนเอง...และทางโรงเรียนจึงขอแสดงความเสียใจมา ณ ที่นี้และหากเป็นไปได้ครูก็ไม่อยากให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับนักเรียนคนใดของทางเราอีกเลย...แยกย้ายเข้าชั้นเรียนได้ค่ะ” น้ำตาของครูวรรณนาไหลไม่หยุดแม้ว่าประกาศนั้นจะสิ้นสุดลงนานแล้ว...

และไม่กี่นาทีต่อมาคุณครูก็เดินมานั่งยอง ๆ กอดฉันด้วยน้ำตาไหลพร้อมกับลูบผมฉัน ซึ่งฉันออกจะงง ๆ อยู่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับใครกันแน่และนึกไม่ถึงว่าเหตุการณ์ที่กำลังจะถูกบอกเล่าจากปากคุณครูวรรณนาจะทำให้ชีวิตฉันวูบดับไปด้วย คุณครูเอ่ยขึ้นว่า “อย่าตกใจนะจ๊ะถ้าครูจะบอกว่านักเรียนคนนั้น คือ ประทีป หัวหน้าฉันของเรา...” แม้ครูจะพูดต่ออีกหลายคำแต่ในหัวสมองฉันไม่รับรู้อะไรต่อไปแล้ว ฉันยืนอึ้งอยู่ต่อหน้าครูและเพื่อน ๆ ที่เข้ามาห้อมล้อมฉันและครู ครูวรรณนารู้ว่าฉันเป็นเพื่อนซี้ของประทีป เธอจึงเลือกที่จะเข้ามาบอกและปลอบฉันในเวลานั้น เพราะถ้าฉันมารู้ที่หลัง ครูจะเป็นห่วงฉันมาก ๆ ฉันกับคุณครูบ้านเราอยู่ใกล้กัน เราสนิทกันมาก และนี่คงเป็นเหตุผลที่ครูเขามาบอกฉันคนแรกแต่เวลานั้นฉันร้องไห้เป็นบ้าไปแล้ว

ใครจะคิดว่าเพื่อนซี้ของเราเขาจะตกน้ำตายทั้ง ๆ ที่เขาทำงานกับพ่อแม่ที่นั่นมาตั้งแต่เด็ก ๆ เขาจะตกน้ำได้ยังไง ถ้าไม่มีใครผลักหรือทำร้ายกัน ซึ่งต่อมาฉันกับคุณครูมาทราบว่าเขาน้อยใจที่แม่ไม่ยอมซื้อการ์ตูนพลาสติกสำหรับทอยเส้นให้ เขาน้อยใจมาก ๆ เลยไปกระโดดน้ำทั้งที่ว่ายน้ำไม่เป็นซึ่งเป็นเวลาที่ผู้ใหญ่ทำงานอยู่ ไม่มีใครสักคนเห็นเขาตอนที่ตก เพียงแต่ได้ยินเสียงเหมือนคนตกน้ำ และด้วยกระแสน้ำที่แรงมาก ๆ จึงผลัดตัวของประทีปลอยออกไปใน แม่น้ำเจ้าพระยาอย่างรวดเร็วและไม่สามารถช่วยเขาได้ทันท่วงที เหตุการณ์นี้ยังเป็นปริศนาอยู่จนถึงวันนี้ว่าแท้จริงแล้วเขาตายด้วยเหตุผลใดกันแน่...

เย็นวันนั้นศพลอยมาติดที่ท่าวัด...ฉันวิ่งจากบ้านมาดูทันทีที่ทราบข่าวจากคุณครูวรรณนา...สภาพศพไม่มีรอยแผลหรือขีดข่วนใด ๆ ตัวที่แสนจะซีดเซียวอยู่แล้วกลับซีดลงยิ่งกว่าเดิม...ฉันเข้าไปหาเพื่อนรักทันทีที่ไปถึงศาลาวัดกอดเขาและร้องไห้ไม่หยุด...คุณครูและพ่อแม่ของเขาดึงฉันออกมาจากเพื่อนของฉัน...และบอกให้ฉันใจเย็น ๆ ...ฉันตะโกนบอกเพื่อนซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ว่า “แกทำแบบนี้ทำไม...แกเป็นอะไรทำไมไม่บอกฉัน...ไอ้เพื่อนเลว...แกไม่มีหัวคิดหรือไง...ว่ายน้ำไม่เป็นแล้วยังไปโดดน้ำทำไม...ไอ้บ้า...หือ หือ...แกมันไอ้เด็กบ้า...แล้วฉันจะเล่นกับใครเล่า...ไอ้เพื่อนบ้า” ไม่ทันที่จะได้ตะโกนด่าเพื่อนอีก...ฉันถูกคุณครูจับออกมาระงับสติอารมณ์ข้างนอก...แม้มันจะเป็นอารมณ์ที่ไม่เหมือนเด็ก 8 ขวบเลยถ้าคนทั่วไปคิด แต่อยากบอกว่าถ้าใครไม่เคยอยู่ในภาวะแบบนั้นจะไม่รู้เลยว่ามันเป็นอย่างไร

งานศพถูกจัดขึ้นเรียบง่ายตามประสาคนจน ๆ อย่างพวกเรา ฉันยังคงร้องไห้คิดถึงเพื่อนรักของฉันอยู่สักพักหนึ่งเมื่อคิดถึงเขา มันอาจไม่ใช่รักแรกแบบหนุ่มสาวทั่วไป แต่มันเป็น ‘รักครั้งแรก’ ของฉันที่รู้ว่าการที่เราสูญเสียคนรักไปเป็นอย่างไร...มันปวดใจมาก ๆ ขนาดไหน ฉันจึงคิดว่าเขาคือ “รักครั้งแรกของฉัน” เด็กชายประทีป...ที่จะยังคง...ประทับอยู่ในใจฉันตลอดไป

ปลายปี ป.2 ก่อนโรงเรียนปิดกิจการลง...ผลการเรียนประกาศออกมาซึ่งเป็นไปตามความคาดหมายของนักเรียนชั้น ป.2 เพราะคนที่ได้ที่หนึ่งนั้นไม่ใช่ใครไปได้...นอกจากฉันเอง...555...นี่ถ้านายไม่ตายฉันคงไม่มีหวังได้ที่ 1 ของห้องแน่ ๆ... ขอบใจนะเพื่อน Love...นายคือความสำเร็จของฉันจริง ๆ ...อิอิ

ขอบคุณภาพจาก siamzone ค่ะ

ขอบคุณเพลงจาก ijigg.com



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 41 (0)
ดินเดินทาง วันที่ : 21/03/2008 เวลา : 10.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/din-travel

ความรักเป็นสิ่งที่สวยเสมอคะ..
ขอขอบคุณที่ให้กำลังใจ...

ความคิดเห็นที่ 40 (0)
หมีปิศาจ วันที่ : 04/01/2008 เวลา : 14.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mee104
ขอบคุณสำหรับทุกความเห็น ช่วยแนะนำมือใหม่หัดเขียนด้วยครับ

เป็นรักที่บริสุทธิ์และน่าประทับใจ
แต่จบลงด้วยความเศร้าจริงๆ

ความคิดเห็นที่ 39 (0)
ก้อนหินรำพัน วันที่ : 04/12/2007 เวลา : 10.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/LOSTGEO

สนุกสนานตอนต้น

จากไม่ชอบหน้า...แต่ยังตามไปช่วยคัดไม้อัด..ซะยังงั้น

เศร้า..สะเทือนใจตอนกลาง

การพรากจากที่ปัจจุบันทันด่วน..เป็นใครก็คงยากจะทานทน

ยิ้มตอนจบ..รางวัลที่หนึ่งซึ่งได้มาครอบครอง

สรุป..หลากอารมณ์ จนผสมออกมาเป็น "รักครั้งแรก" ที่ลงตัว

ความคิดเห็นที่ 38 (0)
ปรยา วันที่ : 24/11/2007 เวลา : 14.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/preedatower

ประทับใจครับ

ตอนปี 4 ผมตกลงเป็นแฟนกับเธอที่เรียนด้วยกันตอน ป.4 ผมรถคว่ำก่อนที่เราจะแต่งงานกัน 4 เดือน ด้วยเหตุผลมากมาย ปัจจุบันเราเป็นเพื่อนกัน ทั้งๆ ที่ยังรักกัน

แต่ผมคิดว่า ขณะนี้ ความเป็นเพื่อนคงจะนิรันดร์มากกว่า

ขอบคุณที่แบ่งปันเรื่องราว
ปรยา
http://www.oknation.net/blog/preedatower/2007/11/23/entry-1

ความคิดเห็นที่ 37 (0)
ชายบึงกุ่ม วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 19.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/photo

เศร้าดีครับ
อ่านยากไปหน่อย BG มันลายตา

ความคิดเห็นที่ 36 (0)
เมอร์ซีไซด์สีแดง วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 16.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/LIVRED


ซึ้งและเศร้าปนกัน

ความคิดเห็นที่ 35 (0)
watcha วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 15.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nmrsw2
อย่าทำในสิ่งที่ไม่มีสิทธิ์ อย่าคิดในสิ่งที่ไม่มีค่าอย่ารอในสิ่งที่ไม่มีมา อย่าไขว่คว้าในสิ่งที่ไม่มีจริง" วัชชา "


มารอบที่เท่าไหร่แล้วอ่ะ....รออ่านเรื่องใหม่อยุ่นะจ๊ะ

ความคิดเห็นที่ 34 (0)
เก้าอี้สีแดง วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 00.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wanwalitna
++ มิตรภาพและความทรงจำที่ดี ++

บ้านนี้มีรักคะ น่ารักดีจัง

ความคิดเห็นที่ 33 (0)
veerin วันที่ : 20/11/2007 เวลา : 19.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/veerin

แวะมาส่งความคิดถึงจ้า...

คิดถึงจัง..

ความคิดเห็นที่ 32 (0)
ก้อนหินรูปหมู วันที่ : 20/11/2007 เวลา : 12.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/piglet22

น่าสงสาร

ความคิดเห็นที่ 31 (0)
เคิร์ก วันที่ : 19/11/2007 เวลา : 22.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kherk


เศร้า

ชึ้ง

ทึ่ง

รัก

จัง




ความคิดเห็นที่ 30 (0)
watcha วันที่ : 19/11/2007 เวลา : 20.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nmrsw2
อย่าทำในสิ่งที่ไม่มีสิทธิ์ อย่าคิดในสิ่งที่ไม่มีค่าอย่ารอในสิ่งที่ไม่มีมา อย่าไขว่คว้าในสิ่งที่ไม่มีจริง" วัชชา "

เศร้าจังเลยค่ะ...พี่แตน
เรียนเก่งนะ....ระวังประทีปจะมาทวงตำแหน่งคืนอ่ะ

วัชชา

ความคิดเห็นที่ 29 (0)
สงราษฎร์ วันที่ : 19/11/2007 เวลา : 14.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Leo

อ่านเรื่องของคุณจบ...ผมนึกถึงหนัง..แฟนฉัน...

เรื่องที่คุณเล่า...ไม่ได้สร้างความลำบากในการคิดตาม...สำหรับเด็กบ้านนอกแบบจนๆแบบผมผม....
ตอนเด็กๆ...ผมก็เคยถือข้าวกล่องไปโรงเรียน ทุกวัน จนจบชั้นป.7 จึงได้ซื้อข้าวกินเองที่โรงเรียน...ตอนนั้นรู้สึก..ไม่เท่เลย..ที่ต้องกินห่อจากบ้าน....แต่ตอนนี้คิดได้แล้วว่า..ข้าวห่อของเราทรงคุณค่าเสมอ...

อีกอย่าง..เรื่องของคุณคล้ายๆกับผมคือ...ผมมีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่ง..เป็นคู่แข่งทางการเรียนเหมือนกัน...แต่ผลการเรียนของเรา..สลับกับเรื่องของคุณ...คือเธอจะได้ที่1 2 ครั้ง..แล้วจึงเปิดโอกาสให้ผมสักครั้ง...สลับกันไปอย่างนี้...อีกอย่างที่ไม่เหมือนคือปัจจุบันเธอก็ยังมีชีวิตอยู่...

หากคุณประทีปมีชีวิตอยู่ถึงวันนี้..อาจกำลังเขียนบล็อกแข่งกับคุณอยู่ก็ได้นะ...แข่งกันเขียนเรื่องดีให้คนอ่านได้มีความสุข...

ความคิดเห็นที่ 28 (0)
chalee วันที่ : 19/11/2007 เวลา : 11.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chalee
This land taught me the value of life.

เป็นความดีใจที่ปนความเสียใจใช่มั้ยภิริสา
สุดเศร้านะ เสียเพื่อนซี้ไปหนึ่งคน
เป็นเรื่องราวประทับใจของวัยใสจริง ๆ

รักแรกของชาลีก็เสียชีวิตเหมือนกัน http://www.oknation.net/blog/DearChalee/2007/11/16/entry-1

"ชาลี"

ความคิดเห็นที่ 27 (0)
tatuk วันที่ : 19/11/2007 เวลา : 07.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tatuk
เรานี่แหละ ผู้ปกป้องชาติและราชบัลลังก์! 

แวะมาโหวตเรื่องทีวีสาธารณะน่ะนะ
อิอิ

ความคิดเห็นที่ 26 (0)
patijjachon วันที่ : 18/11/2007 เวลา : 21.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/patijjachon
ปฏิจจชน ... คนที่ยังเป็นหนี้แผ่นดิน

อ่านจบแล้ว พี่ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจกับภิริสาดี
เสียใจที่น้องเสียเพื่อนที่รักที่สุดไป
และดีใจที่น้องสอบได้เป็นที่ ๑
แต่พี่ก็เชื่อว่า ที่สุดแล้วภิริสาเสียใจมากกว่า
... เป็นรักอันบริสุทธิ์ ที่แสนประทับใจครับ

ความคิดเห็นที่ 25 (0)
salisa_j วันที่ : 18/11/2007 เวลา : 19.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/salisa
ฉันคนนี้...กับความรู้สึกดีดีที่อยู่ในใจ.....


เล่าซะอินจัดเชียวค่ะ
น้ำตากะลังซึมไหลผ่านขอบตา
แต่ทันใดนั้น
น้ำตาเหมือนถูกระแทกให้ไหลย้อนกลับไปอย่างรวดเร็ว
น่าเห็นใจประทีป....

ความคิดเห็นที่ 24 (0)
ล้านเล็กๆ วันที่ : 18/11/2007 เวลา : 13.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/lan-car-fair

แรกรัก...เรียกน้ำตาและรอยยิ้มได้เสมอ

ปล.สัปดาห์ละสองเรื่อง....ไหวนะครับ
แบ่งๆมาให้ผมสักเรื่อง...ก็ได้นะ

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
neesinancy วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 19.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/neesinancy

รักครั้งแรก......อยากกลับไปดูแฟนฉันอีกจัง

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
ฅนผ่านทาง วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 18.46 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konphantang
ร่างไร้วิญญาณของคุณน้าผ่องพรรณนอนสงบนิ่งอยู่ในโลงศพหน้าเตาเผา หากไม่มีบรรยากาศของพิธีการแห่งความโศกเศร้า ก็คงไม่ต่างกับภาพการนอนหลับของผู้หญิงวัยเกษียณที่ยังมีเค้าความสวยให้เห็น..

คงไม่มีอะไรเศร้าเกินไปกว่าการพรากจากกันด้วยความตายของคนที่เรารักอีกแล้วล่ะครับ

ไม่ว่าจะเพื่อนรัก หรือความรักในรูปแบบใดๆ ก็ตาม

.. หวัดดีหัวค่ำครับ

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
คนช่างเล่า วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 18.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nukpan
คนช่างเล่า....และเล่า เรื่องประวัติศาสตร์ ในอดีตที่ผ่านมา เพื่อเสริมสร้างจริยธรรมคุณธรรม


ความรักครั้งแรก ที่ มี ก็น่าจะเป็นความรัก ต่อ ท่านทั้งสองที่ ให้เราเกิดมา

รักพี่ รัก น้อง...........

รักคนรัก ที่แค่ เห็น หลังคาบ้านก็มีความสุขแล้ว ของแต่

ละคน ก็ต่างกันไป..................

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
kaypuccino วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 18.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kaypuccino
N o T T h i n G   i M p o S S i B L e   f O r   M E !!!






ความคิดเห็นที่ 19 (0)
Bhirisa_ภิริสา วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 17.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Bhirisa
www.oknation.net/blog/misspostcard

My life : ขอบคุณที่แวะมานะคะ
------------------------------------------------------------------
แม่หมี : เศร้า ซึ้งมาก ๆ จริง ๆ ค่ะ
------------------------------------------------------------------
Veerin : จ้างให้ก็มาเอาไม่ได้หรอก 555
------------------------------------------------------------------
ธมลวรรณ : เขาเสียสละเพื่อน้องจริงค่ะพี่
------------------------------------------------------------------
auguzzy : ลื่นจนตกน้ำ...555...จริงแหะ...ไม่ดีใจมากเท่าไหร่หรอกที่ 1 นะ...หลังจากนั้นที่ 1 ตลอดเลยนะ
------------------------------------------------------------------
red_ant : ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมค่ะ...บ้านนี้เศร้าบ่อยค่ะ
------------------------------------------------------------------
หัวผักกาด : ขอบคุณค่ะ
------------------------------------------------------------------
สายลมที่ผ่านมา : มาช้าแล้วจ้า...ทิชชูหมดไปหลายม้วนแล้วนี่ 555

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
รอยยิ้มจางๆ วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 16.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wana22
บ้าน ของ หัวใจ

อ่านจนจบ และอึ้งไปนะค่ะ รู้สึกมองเห็นภาพทุกภาพ

ที่คุณเล่า เศร้าค่ะ แต่ประทับใจกับความรู้สึกค่ะ

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
Bhirisa_ภิริสา วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 15.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Bhirisa
www.oknation.net/blog/misspostcard

ขอบคุณเพื่อน ๆ ที่แวะมาให้กำลังใจค่ะ

roselobster : ไม่รู้เหมือนกันค่ะ...น่าใช่หรือเปล่ารู้แต่ว่ารักมันไอ้เพื่อนคนนี้มาก ๆ
------------------------------------------------------------------
Thesaint : อยากบอกว่าเคยขึ้นหน้า 1 จริงค่ะ...
------------------------------------------------------------------
ลานเทวา : นี่ก็ผ่านมา 10,11 รักแล้วนะ...ยังเศร้าอยู่เลยค่ะ
------------------------------------------------------------------
Chedtha : ความรักเกิดได้ทุกที่ ทุกเวลา กับทุกคนค่ะ
-----------------------------------------------------------------
ปฐม : ชอบคุณที่ชมค่ะ...ใช่ค่ะมันงดงามมาก ๆ
-----------------------------------------------------------------
เจริญขวัญ : รันทดและงดงาม...นั่นสินะค่ะ
-----------------------------------------------------------------
stayingalive : ผลพลอยได้น่ะคะ
-----------------------------------------------------------------
บัวบูชา : มีเรื่องน่าอึ้งอีกหลายเรื่อง...แล้วจะมาเล่าให้ฟังค่ะ

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
สายลมที่ผ่านมา วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 15.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/swongviggit
“เพียงสัจจะ ชนะได้” (Truth alone triumphs.)  


ทิชชูมะ เอาไว้ซับน้ำตา

แต่เรารู้ว่า "ไม่ใช่น้ำตาแห่งความดีใจ"

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
หัวผักกาด วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 14.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bowwy

ขอไว้อาลัยแด่ประทีป เพื่อนที่น่ารัก

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
red_ant วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 13.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/captant
 Iไม่เคืองแค้นน้อยใจในโชคชะตา...ไม่เสียดายชีวาถ้าสิ้นไปI

เศร้าจัง

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
auguzzy วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 13.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/raterko
A man can be destroyed but not defeated.

บรรยายได้ไหลลื่นมากครับ

ลื่นจนประทีปตกน้ำไปเลย



ถามนิดนึงนะครับ แอบดีใจใช่มั้ยเนี่ยที่ได้ที่ 1 ระวังประทีปมาตามทวงนะครับ

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
ธมลวรรณ วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 12.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tamonwan


โอ..รักครั้งแรกของน้องช่างน่ารักจริงๆ
เขาก็น่าจะเป็นรักครั้งแรกที่ประทับใจนะ
เพราะเป็นผู้เสียสละที่ยิ่งใหญ่จริงๆ
ยอมตายเพื่อเธอ...(จะได้สอบได้ที่1 สักที เฮ้อ..)
ขอบคุณนะคะที่รับ tag พี่และเขียนได้น่าอ่านมากๆค่ะ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
veerin วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 11.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/veerin

แหม..ภิริสาล่ะก้อ วีริญจ์กำลังจะน้ำตาคลอ

เพราะสงสารเด็กชายจิ้งจก..คนกำลังจะเศร้า

แต่ก็มาทำให้ขำก๊ากตอนท้าย ไปเสียนี่...

ประทีปได้ยิน คงอยากจะมาเข้าฝัน อิอิ..

"เอาที่หนึ่งคืนมา..ภิริสาจ๋า"....

แร้วเมื่อคืน หลับสบายดีไหมล่ะจ๊ะ..คนดี

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
แม่หมี วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 10.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

อืมม์......ความทรงจำที่แสนเศร้า

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
mylife วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 09.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mae23

ความทรงจำสีจาง

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
บัวบูชา วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 09.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kaimoog
...บัวบูชา...


บัวเม้นต์ไม่ออก...อึ้งค่ะ

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
stayingalive วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 08.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/stayingalive

เลยได้ครองอันดับ 1 เลย

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
เจริญขวัญ วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 04.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charoenkwan

รันทดและงดงาม

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
ปฐม วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 04.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pathom
หยุด !!!  การเกลียดชังทุกอย่าง  หันมาเกลียดตัวเองแทน  ตึ่งโป๊ะ !!!

เขียนได้งามนะ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
chedtha วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 02.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chedtha
http://www.oknation.net/blog/chedtha3 (ภาพที่สวยงามในความทรงจำ)

อยู่ชั้นประถม ยังเด็กเกินกว่าที่จะรู้ว่า ความรักคืออะไร

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
ลานเทวา วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 01.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phutanow
 .......ทุกบทคำนำนัยยะ   เถอะเจ้าจงชำระ   มันด้วยใจ.........

เศร้าเลย รักแรก

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
thesaint วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 01.38 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/thesaint
---- การมีสายยางอยู่ในจมูกดูเลวร้าย แต่การดึงออกมามันทำให้ผมแทบบ้า ----


----อ่านเรื่องของคุณ และคุ้นว่ามีข่าวขึ้นหน้า 1 พูดถึงการเสียชีวิตของเด็ก ส่วนหนึ่งมีสาเหตุมาจากการจมน้ำ ราตรีสวัสดิ์ ครับ ----

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
roselobster วันที่ : 17/11/2007 เวลา : 01.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Memyself
 º°” ไม่มีความรักใดในโลกจะยิ่งใหญ่เท่าคนไทย รักในหลวง””°

Popy Love ----

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน