• HOF
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-04-26
  • จำนวนเรื่อง : 66
  • จำนวนผู้ชม : 247508
  • ส่ง msg :
  • โหวต 70 คน
Hall_of_fame
ทุกเรื่องราวดนตรี ที่อยากพูดถึง
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/HOF
วันอาทิตย์ ที่ 9 มีนาคม 2551
Posted by HOF , ผู้อ่าน : 2318 , 01:34:39 น.  
หมวด : สัตว์เลี้ยง

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ผมเคยเขียนเรื่องของ มะแป๋วไว้แล้วครั้งหนึ่ง   สำหรับคนที่เพิ่งมาอ่าน  หากจะอ่านให้รู้เรื่องโปรดกลับไปอ่านเอนทรีก่อนได้ครับ

http://www.oknation.net/blog/HOF/2007/12/20/entry-1

เมื่อมะแป๋วเริ่มเข้ามาเป็นสมาชิกตัวสำคัญของบ้าน  เธอแทบจะยู่ใกล้ชิดผมตลอดเวลา  ทั้งที่ทำงานที่ต้องหอบหิ้วเธอไปด้วย และ แม้แต้เวลานอน ผมก็ต้องคอยตื่นขึ้นมาดูแลเธอเมื่อยามเธอร้องเรียก  จนฉันแอบประชดว่า เธอคือแมวพระราชา  ที่ต้องมีบ่าวไพร่คอยดูแลตลอดเวล

 วันหนึ่งเมื่อผมมาค้นดูรูปเก่าที่เคยถ่ายไว้  ได้มาพบรูปลูกแมวที่แม่มาคลอดที่บ้านผม แล้วคาบหายไปเมื่อโต  พบว่ามีตัวหนึ่งที่มีหน้าตาและลายเหมือนมะแป๋วมาก  และผมก็เชื่อโดยสนิทใจว่านี่คือภาพของมะแป๋


 คืนหนึ่งเธอร้องเรียกผมตามปกติ  ผมลุกขึ้นจะพาเธอไปเข้าห้องน้ำ แต่เธอมาแว้งกัดผม  ผมก็เลยแกล้งนอนไม่สนใจเธอ เธอร้องเรียกอีกเป็นระยะๆ แต่ผมก็ทำเป็นไม่สนใจอยู่นาน  จนเธอร้องครวญครางเสียงดัง  ผมก็ลุกขึ้นมาจ้องหน้าเธอ  เธอมองหน้าผม จ้องกันอยู่สักพัก  เธอก้มหัวพร้อมกับพริ้มตา   เหมือนทำท่าขอโทษ  และหมอบลง  สักพักผมจึงใจอ่อนเข้าไปอุ้มเธอไปห้องน้ำ

 

           แต่ชีวิตมะแป๋วกลับไม่เคยห่างจากโรงพยาบาลนานเล

  วันที่ 1 มกราคม เธอเริ่มมีอาการไข้ขึ้นสูง จนเราต้องรีบพาเธอไปหาหมอด่วน  เธอแทบจะไม่ยอมกินอะไร จนผอมลงไปมาก  หมอเจาะเลือดไปตรวจ  พบว่าเม็ดเลือดทั้งแดงและขาวของเธอต่ำกว่าปกติ  จึงต้องเจาะซ้ำอีก เพื่อตรวจดูว่าติดเชื้อไวรัสตัวใด  ผลปรากฏว่าเธอติดเชื้อไวรัสลูคีเมีย  ซึ่งยังไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้  หมอบอกว่าต้องรักษาไปตามอาการ  และเธอจะมีภูมิคุ้มกันต่ำ และคงมีชีวิตได้ไม่ยืนยาว  เราจำเป็นต้อง แอดมิทเธอ เพราะร่างกายเธออ่อนแอมาก อีกทั้งยังมีภาวะของกระเพาะปัสสวะอักเสบร่วมด้วยอีก เนื่องจากเธอไม่สามารถถ่ายปัสสวะเองได้  กระเพาะปัสสวะจึงเต็มอยู่เสมอ   ต้องใช้วิธีคอยบีบปัสสวะออก  

ที่โรงพยาบาล  เธอเริ่มมีอาการดีขึ้น หมอจึงตัดสินใจผ่าท้องเอารกของลูกที่แท้งออกเสียเลย  หลังจากแผลเธอเริ่มสนิท  ผมก็เอาเธอออกจากโรงพยาบาล  ด้วยความคิดถึงเธอเหลือเกิน

เธอดูแข็งแรงขึ้นเป็นลำดับ  แต่ยังมีอาการตัวร้อนอยู่เสมอ  ผมก็เอาผ้าเย็นเช็ดตัวให้เธอประกอบกับให้กินยาลดไข้  ซึ่งเธอไม่ค่อยยอมกินง่ายๆ ต้องแอบซ่อนไว้ในอาหาร  แต่บางทีหลังๆ เธอก็รู้จึงไม่ยอมกิน  ผมจึงต้องหัดยัดยาให้เธอทางปาก 

 

ช่วงนี้เราเริ่มกายภาพบำบัดให้เธอโดยการช๊อตกระตุ้นด้วยไฟฟ้าทุกสัปดาห์  สัปดาห์ละ 2 ครั้ง  เธอเริ่มรู้สึกตัวช่วงหลังมากขึ้นเรื่อยๆ  จนถึงหลัง  ผมเริ่มหัดให้เธอเดินด้วยวิธี Tale Walk

มตกลงใจให้เธอลองกายภาพโดยวิธี ว่ายน้ำ  โดยช่วงแรกต้องลองให้เธอคุ้นชินน้ำก่อน โดยการจุ่มขาเธอในถังน้ำ  เธอก็ตอบสนองโดยการหดขา และเมื่อจุ่มลงไปมากขึ้น  เธอก็ตะกายขาหลังตามสัญชาตญาณ  ซึ่งเป็นการช่วยในการออกกำลังกายขาหลังอย่างหนึ่ง  นอกจากการนวดที่ต้องทำทุกวัน  วันละ 3 เวลา เพื่อไม่ให้กล้ามเนื้อลีบ

และในวันเสาร์ที่ 26 มกราคม  .เธอจะได้ลงว่ายน้ำในอ่างขนาดใหญ่ที่โรงพยาบาล  หลังการกระตุ้นด้วยไฟฟ้า  เราพาเธอไปด้านหลังของโรงพยาบาลซึ่งเป็นสระน้ำ  ผมเห็นมีสุนัขกำลังว่ายน้ำอยู่  หมอจับมะแป๋วมาใส่ชูชีพสำหรับแมว เธอทำอาการตกใจเล็กน้อย แต่ไม่ถึงกับดิ้นขัดขืน  พอหย่อนเธอลงไปในอ่างน้ำ ตัวเธอเริ่มจม และหมอเริ่มปล่อย โดยมีตะขอแขวนไว้ให้เธออยู่กลางอ่าง  เธอเริ่มตกใจกลัว และว่ายอย่างไม่คิดชีวิต  สายตาเธอวิงวอนให้ผมช่วย  แม้เราก็สงสารเธอ แต่ก็รู้ดีว่าเรากำลังช่วยเธอทางอ้อม แต่เธอคงไม่เข้าใจ  เธอดิ้นรนว่ายจนเหนื่อย  และหยุดสลับขาหน้าบ้าง  หลังบ้าง ทำให้เธอทราบว่าแม้หยุดก็ไม่จม  เธอก็หยุดเป็นระยะ  จนครบเวลา ครึ่งชม .  จึงนำเธอขึ้นมา เป่าตัวให้แห้ง    ระหว่างรอหมอ เธอขบกัดผมเบาๆ เหมือนจะต่อว่าว่า ทำไมไม่ช่วยหนู  หนูเหนื่อยจะแย่ 



วันนี้ เราซื้อทรายให้เธอสำหรับการฉี่ และถ่ายด้วย จะได้สะดวกขึ้น  โดยวางแผนว่าจะให้เธอนอนบนทรายเลย เวลาเธอฉี่ จะได้ไม่เลอะเทอะ  แต่ในที่สุดเราก็ต้องเลิกใช้ทราย เพราะมาทราบว่าเธอแอบกินทราย  และดูเหมือนจะชื่นชอบทรายมากกว่าอาหารเสียด้วย  ขนาดจับให้ห่างออกมา ก็ยังกระดืบไปกิน  ผมพยายามห้ามเธอไม่ให้กิน เธอก็ยังมาแว้งกัดผมเลย ผมลองเปลี่ยนเป็นแบบคริสตัลดูดความชื้น  แต่เธอก็ยังชอบกิน  จึงต้องเลิกใช้กะบะทรายไปในที่สุด



ยังไม่เพียงแค่นั้น ความช่างเอาใจของผม กับการแสนเอาใจยากของเธอ เธอมักจะไม่ยอมกินอาหารเป็นพักๆ  ตอนแรกเราก็ลองเปลี่ยนอาหาร  ซึ่งเธอก็ชอบในระยะแรก  จึงต้องให้สลับระหว่างอาหารเม็ดและกระป๋อง  แต่ในที่สุดจึงจับสังเกตได้ว่า เธอไม่ทานอาหารที่เหลือค้าง  เช่นอาหารกระป๋องที่เปิดแล้วทานไม่หมด  พอมื้อต่อไปจะตักมาให้เธอกินเธอจะไม่ยอมกินเลย  แม้แต่อาหารเม็ดก็ตาม ถ้าเหลือค้างเธอก็จะไม่ยอมกิน  เราจึงต้องเปลี่ยนเป็นซื้ออาหารแบบถุงขนาดเล็ก เพื่อจะได้ทานหมดในมื้อไม่เหลือค้าง  หรือถ้าเธอกินไม่หมดก็ต้องเอามาให้หมาแมว ตัวอื่นที่เร่ร่อนแถวบ้านกิน นับเป็นอานิสสงอีกทางหนึ่งของผม สำหรับแมวเร่ร่อนตัวอื่นๆ



ทุกวันเมื่อกลับมาถึงบ้านในตอนค่ำ  กลายเป็นงานประจำผมที่จะต้องคอยบีบฉี่ให้เธอ และพาเธอtale walk   ซึ่งเธอทำได้ดีขึ้นเรื่อยๆ  จนถึงขนาดกร้าวจะไปต่อตีกับแมวจรตัวอื่นๆ  ผมนึกในใจช่างไม่เจียมสังขารเลยน่ะ หนูมะแป๋ว  บางครั้งผมลองให้เธอเดินตามใจ  เธอก็แทบจะวิ่งทีเดียวจนผมตามแทบจะไม่ทัน  เธอคงมีความสุขมากและคิดว่าตัวเองเดินได้แล้ว  แต่ถ้าผมไม่จับหางเธอ เธอก็ไม่สามารถแม้จะลุกเองได้เลย


ช่วงเวลานี้เอง ที่มะแป๋วเริ่มจะรู้จักการเคล้าเคลียแข้งขา  และ ผมกับเธอสนิทและไว้ใจกันมากที่สุด


 วันที่จะครบกำหนดกระตุ้นด้วยไฟฟ้าเหลือแค่เพียง 2 ครั้ง  เรางดไม่นำเธอลงอ่างไปว่ายน้ำอีก เนื่องจากสงสารเธอที่ทำให้เธอตกใจกลัวน้ำมาก  แต่ยังคงใช้วิธีว่ายในถังแทน  ผมจำได้ดี วันนั้นเป็นวันเสาร์ เราคงมีความหวังว่าเธอจะเดินได้เองเป็นอย่างมาก ซึ่งคุณหมอก็เห็นด้วย แต่คงจะใช้เวลาต่อไปอีกระยะในการหัดเดินโดยไม่ต้องกระตุ้นด้วยไฟฟ้าอีก  เพราะขาหลังเธอเริ่มมีความรู้สึกแล้ว  แต่ยังไม่สามารถควบคุมโดยสมองสั่งการได้ดีนัก


   
        แต่หลังจากวันเสาร์  เธอเริ่มไม่ยอมกินอาหาร ไม่ยอมกินน้ำ  แต่ไม่มีอาการไข้  เธอต้องกลับไปโรงพยาบาลอีก ในเช้าวันจันทร์ ที่ 11 กุมภา เธอดูจะอ่อนเพลียมากจนน่าเป็นห่วง  หมอเจาะเลือดไปตรวจ และให้น้ำเกลือ เราต้องการให้เธอพักที่โรงพยาบาล  แต่สัตว์ป่วยมีมากจนไม่มีที่พอ  จึงต้องนำเธอกลับบ้าน

  
           ในวันนั้นเธอนอนซม แขนเหยียด ตาเลื่อนลอย  ไม่กระดิกตัวทั้งวัน  ไม่ยอมกินอะไรแม้แต่ป้อนก็ไม่ยอมกิน  ลูกค้าผมที่เคยเห็นเธอและเคยเล่นกับเธอ  ล้วนมาให้กำลังใจขอให้เธอหาย  พอกลับมาถึงบ้านอาการเธอดูเหมือนจะไม่มีอะไรดีขึ้น  ผมต้องคอยบอกเธอว่ารอให้ถึงเช้าน่ะ   ผมจะพาเธอไปหาหมอ  เธอมีความรู้สึกเป็นระยะๆ ตลอดทั้งคืน ผมแทบไม่ได้นอน เพราะต้องคอยเรียกเธอ ไม่ให้เธอจากไป  และเมื่อฟ้าสว่าง   เธอก็ไปโรงพยาบาล   ดูเหมือนเธอจะไม่ตอบสนองต่อสิ่งแวดล้อม   ระหว่างที่รอคิว  มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เธอรู้สึกตัวขึ้นมา  เธอมองหน้าผม  และผมรู้ดีว่ามันเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะทักทายผม  เธอร้องเรียกผม   ผมมองหน้าของเธอและแววตาของเธอ  มันช่างรวดเร็วแทบไม่ทันตั้งตัวที่จะรับรู้ว่าเธอจะจากผมไป

เมื่อเข้าไปในห้องตรวจ  หมอดูรายงานผลเลือด  พบว่าเม็ดเลือดขาวเธอต่ำมาก  จากการตรวจครั้งก่อนที่ 5 หมื่น เหลือเพียงพันกว่า  นั่นแสดงว่าตลอดระนะเวลาที่เธออยู่กับผมมา  ไขสันหลังเธอไม่สร้างเม็ดเลือดเลย  ทำให้เธออาการทรุดลงอย่างรวดเร็ว  และคงไม่มีวิธีการเยียวยาแล้ว เพราะยังไม่มีการศึกษาวิธีปลูกถ่ายไขกระดูกในแมว  เราจึงเริ่มปรึกษากันว่าจะให้เธอไปอย่างสงบที่บ้าน  หมอจึงทำความสะอาดแผลกดทับ และฉีดยาบำรุงให้เธอเข้าทางเส้นเลือด  เพียงจะยืดชีวิตเธอให้ยืนยาวขึ้นอีกนิด    พอฉีดไปได้สักนิด  มะแป๋วก็เริ่มร้องเล็กน้อย  เราเริ่มมาดูเธอเพื่อให้กำลังใจ  แต่กลับไม่เป็นอย่างที่คิด เธอเริ่มร้องดังขึ้น ตาเบิกโพรง และเริ่มมีอาการเกร็ง  ผมรู้ได้ในทันทีว่าเธอกำลังช๊อค     แม้จะเตรียมทำใจไว้แล้ว แต่เมื่อเห็นเธอต้องมาจากไปจริงๆ  ผมก็อดที่จะอาลัยไม่ได้ ดูเหมือนไม่ได้น้อยไปกว่าเธอเลย เธอมองผมเหมือนกับว่าเธอยังไม่ต้องการจะจากไปเช่นกัน  แต่ร่างกายสุดจะทนไหวที่จะอยู่มีชีวิตต่อไป  หมอถามเราว่าจะให้ช่วยไหม  เราถามว่าช่วยอย่างไร  หมอจะสวนหัวใจกระตุ้นให้เธอตื่นขึ้นมา  อาจทำให้เธอยังคงมีชีวิตอยู่ แต่อาจไม่รับรู้ตอบสนองได้  ในช่วงเวลานั้นผมสับสนไปหมด จนในที่สุดก็คิดว่าควรปล่อยเธอไป  เนื่องจากเธอทุกข์ทรมานมามากแล้ว คงไม่มีประโยชน์ที่จะยื้อชีวิตเธอไว้  ร่างเธอกระตุก 3 ครั้ง และแน่นิ่ง หายใจช้าลง จนชีพจรหยุดเต้น ผมไม่สามารถพูดอะไรออก น้ำตามันไหลออกมาแบบไม่รู้ตัว   คิดถึงภาพเก่าๆ ที่เราอยู่ด้วยกันตลอดเวลาเกือบ 3 เดือน ซึ่งคงจะไม่มีช่วงเวลานั้นอีกแล้ว
เราออกมาจากโรงพยาบาลกับร่างไร้วิญญาณของเธอ  ผมอุ้มเธอใส่ตระกร้า เมื่ออกมากห้องหมอ  ผมก็ไม่สามารถเดินต่อได้   ผมหยุดมองเธอในสภาพไร้วิญญาณ 

 แล้วผมก็ร้องไห้ออกมาแบบที่ไม่เคยร้องมาก่อน 
ผมไม่สามารถบอกได้ว่าเสียใจเพียงใด
  แต่ในชีวิตนี้ ผมยังไม่เคยเสียใจมากเท่านี้เลย




โดยที่ยังไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไร  ถึงแม้หมอจะเสนอว่ามีคนรับจัดการเผาศพให้   แต่เราก็ยังอยากหาที่ฝังเธอไว้ใกล้ๆ  เมื่อยามคิดถึงก็จะได้มองดูกันได้  ในที่สุดเราก็หาที่ฝังเธอไว้โคนต้นไม้ใหญ่หน้าหมู่บ้านที่เราจะต้องผ่านทุกวัน  และเมื่อผ่านไปมาในแต่ละวัน  เราก็จะทักทายเธอ  และคิดว่ายังมีเธอยู่ตลอดเวลา



หลับให้สบายน่ะ มะแป๋ว  แมวเหมียวของผม




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
หนูแครอท วันที่ : 23/03/2008 เวลา : 07.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mommam


น่าสงสารจังนะคะ

มะแป๋วออกจะน่ารัก

หนูก็มีอยูตัวนึงแต่ตอนนี้มันตายไปแล้ว

ตายไปเมื่อ 2-3 อาทิตย์ก่อน

หนูร้องไห้แทบเป็นแทบตาย

แต่ตอนนี้หนูทำใจได้แล้ว

หนูคิดว่าลูกของมันอีกตัวจะอยู่ยังไง

แลยฝากแมวดำใจดีเลี้ยงไว้

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
AJ.p วันที่ : 21/03/2008 เวลา : 19.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)


ความคิดเห็นที่ 14 (0)
วิตามินบี วันที่ : 19/03/2008 เวลา : 01.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/babymind
VitaMin B @ OK Nature  Save Nature Save Life  


บีบหัวใจเหลือเกินค่ะ
ไม่ไหวแล้ว
ขอนั่งร้องไห้สักพัก

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
AJ.p วันที่ : 14/03/2008 เวลา : 03.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)



+1 เป็นความรักที่น่าชื่นชมมากๆฮะ

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
เก็ดถวา วันที่ : 13/03/2008 เวลา : 00.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/gedtawa
ความใฝ่ฝันแสนงามแต่ครั้งเคยเนา ชื่นหวานในใจเราอยู่มิเว้นวัน 



โถ่..

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
HOF วันที่ : 12/03/2008 เวลา : 21.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/HOF

ขอขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่เข้ามาอ่าน เรื่องราวของ มะแป๋ว ครับ
ผมได้ทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้มะแป๋วแล้วครับ
และทุกวันนี้ ยังทักทายเธอเสมอเมื่อผ่านไปมาครับ

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
patijjachon วันที่ : 12/03/2008 เวลา : 07.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/patijjachon
ปฏิจจชน ... คนที่ยังเป็นหนี้แผ่นดิน

เสียใจด้วยนะครับ ...

ผมไม่เคยมีสัตว์เลี้ยงเล็ก ๆ แบบนี้ (เคยแต่เลี้ยงควาย) ... แต่เข้าใจความรู้สึกที่คุณมีทุกประการ

ขออนุญาตโหวตให้กับ ถ้อยคำที่แสดงถึงความรักที่คุณมีต่อ "มะแป๋ว"

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
beckyblooms วันที่ : 12/03/2008 เวลา : 00.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/beckyblooms
"Everybody Lies, Everybody Dies"

นี่ถ่ายรูปเก็บไว้ขนาดนี้เลยเหรอคะ?

เฮ้อ! คุณHOF.. ฉันเข้าใจเลยนะ..ตอนที่หมาตัวแรกที่เลี้ยงตาย..ร้องไห้กันทั้งบ้าน.. ฉันมานอนเฝ้ามันจนมันค่อยๆตายจากไป.. มันอาจจะงี่เง่า ดุร้ายหรืออะไรก็แล้วแต่..แต่เราก็รักมันล่ะนะ..

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
ทิวสน วันที่ : 11/03/2008 เวลา : 23.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tewson
ทิวสน ชลนรา

การเขียนออกมา มิใช่เพียงนำเสนอข้อมูล
แต่กลั่นความรู้สึกมาเป็นตัวอักษร
ผมเชื่อว่า หลายคนที่เข้ามาอ่านเรื่องนี้
ก็สัมผัส และซึมซับความรู้สึกไม่ต่างกับผู้เขียน
หากใครหลายคน่อานโดยละเอียด อ่านมาเป็นลำดับ
ต้องอึ้ง หรือ จุกที่คอแน่นอนครับ

ขอบคุณสำหรับบันทึกแห่งความผูกพันครับ

* * * * * * * * * *

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
pook วันที่ : 10/03/2008 เวลา : 22.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pook17
 Never complain. Never explain.

เสียใจด้วยนะคะคุณ HOF
พูดไม่ออกอ่ะ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
BlueHill วันที่ : 10/03/2008 เวลา : 09.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

อ่านเรื่องนี้จบแล้วผมนั่งอึ้ง พูดไม่ออกเลยครับ ไม่รู้จะคอมเมนท์อย่างไรจึงจะเหมาะสม รู้แต่ว่า มะแป๋ว แมวเหมียวนั้น ไม่ได้อาภัพรักครับ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
TheQueenofNostalgia วันที่ : 09/03/2008 เวลา : 11.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/saisoi
The worst is yet to come. 

เสียน้ำตาเช่นกัน
คุณ HOF เขียนเหมือนไม่มีวี่แววเลยว่ามันจะจบลงเช่นนั้น

หลับให้สบายนะมะแป๋ว

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
HOF วันที่ : 09/03/2008 เวลา : 10.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/HOF

ใช่ครับ ตามที่คุณเป็ดน้อยลอยน้ำว่าไว้ทุกอย่าง จริงๆไม่อยากเขียนเลย เพราะเขียนก็ร้องไห้ออกมาตลอด แต่ก็อยากเก็บความทรงจำเอาไว้อ่านครับ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
Supawan วันที่ : 09/03/2008 เวลา : 09.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/supawan

สวัสดีวันอาทิตย์ค่ะ ..

ขอบคุณ สำหรับบทความและภาพสวยๆค่ะ

มาชวนไปเที่ยวและทำกิจกรรมร่วมกันที่เกาะกูดค่ะ ..

มีความสุขมากๆในวันหยุดนะคะ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
เป็ดน้อยลอยน้ำ วันที่ : 09/03/2008 เวลา : 04.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/thesexiestrubberduckling

แน่ใจว่าตอนที่คุณเขียนเรื่องมะแป๋ว คุณก็คงร้องไห้ และตอนที่นำรูปและเรื่องมาโพส คุณก็ร้องไห้ถึงมะแป๋วอีกครั้ง
(เพราะตัวเองก็เป็นค่ะ เขียนไปร้องไห้ไป)
แถมตอนนี้เรื่องความรักของคุณกับมะแป๋วก็ทำให้ดิฉันน้ำตาไหลไม่หยุดเลย

เดือนนึงผ่านไปแล้วจากวันที่มะแป๋วไปสวรรค์ ทำบุญส่งไปให้น้องเยอะๆนะคะ

ทุกๆสิ่งที่คุณทำให้น้อง น้องรับรู้แน่นอนค่ะ

หัวใจที่สลายของคณในวันนั้น ตอนนี้คงจะดีขึ้นแล้วนะคะ (เข้าใจว่าอย่างนั้น เพราะตัวเองก็เป็นค่ะ ต้องเขียนหลังจากทำใจได้แล้ว)

ถ้าในบ้านมีสมาชิกใหม่ อย่าลืมพามาอวดนะคะ
น้องมะแป๋วเป็นแมวหน้าหวานมากๆ ตาคม สวย ตัวเล็กๆ น่ารักจริงๆ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
เป็ดน้อยลอยน้ำ วันที่ : 09/03/2008 เวลา : 04.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/thesexiestrubberduckling

ขอบคุณนะคะ ที่รักมะแป๋วมากมายขนาดนี้

มะแป๋วโชคดีเหลือเกินที่ได้มาอยู่กับคุณในวาระสุดท้ายของชีวิต
คุณใส่ใจน้องมากๆ และให้น้องทุกอย่างจริงๆ

ทรายแมวมีแบบที่ทำจากธัญพืชทานได้อยู่หลายยี่ห้อนะคะ มี catbest ที่ทำจากข้าวโพดแห้ง แมวทานได้ค่ะ

ที่คุณเล่ามา เข้าใจทั้งหมดเลยค่ะ มีประสบการณ์พาแมวไปโรงพยาบาลบ่อยๆแบบนี้ แต่ยังไม่เคยดูแลแมวป่วยหนักอย่างน้องมะแป๋ว และก็มีประสบการณ์ต้องจากแมวที่รักไปเหมือนกัน

ร้องไห้เลยพออ่านเรื่องความรักของคุณกับมะแป๋ว

ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ที่ทำให้แมวน้อยตัวหนึ่งได้มากมายขนาดนี้

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

Cats & Dogs & Etc

MV Music By Yes , Compose By HOF

View All
<< มีนาคม 2008 >>
อา พฤ
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31          

[ Add to my favorite ] [ X ]