*/
  • Hoopoeman
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : nancanoe@yahoo.com
  • วันที่สร้าง : 2009-02-18
  • จำนวนเรื่อง : 26
  • จำนวนผู้ชม : 107614
  • จำนวนผู้โหวต : 26
  • ส่ง msg :
  • โหวต 26 คน
<< มีนาคม 2009 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันอังคาร ที่ 10 มีนาคม 2552
Posted by Hoopoeman , ผู้อ่าน : 2085 , 13:22:32 น.  
หมวด : ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

มีน้องคนหนึ่งซึ่งผมเคยรู้จัก สนิทสนมกันตามสมควร

เป็นคนที่เราเรียกว่าทุพพลภาพ

ใจกลับแกร่งเกินคนปกติ

อยากเล่าเรื่องของเขาให้ฟังครับ

เป็นเรื่องสั้นๆ เขียนไว้หลายเดือนแล้ว ลองอ่านเล่นดูนะครับ

เสาร์ที่ 4 ตุลาคม 51..

จากถนนสายปทุมธานี – บางเลน ผมแยกเข้าถนนสายรอง มองไปบนหน้าปัดรถที่ตั้งระยะทางไว้ ราวๆสี่สิบกิโลเมตรเศษๆแล้วจากบ้านผมที่ อ.สามโคก มาถึงตรงนี้.. ผมเคยมาที่นี่เมื่อสามปีก่อนครับแต่มารถที่คนอื่นขับ  มันเป็นความจำที่ค่อนข้างรางเลือนพอสมควร เป็นอย่างนี้ประจำครับ ไม่ว่าจะเดินทางไปไหนก็ตามหากผมไม่ได้ขับรถเอง ก็มักจะจำเส้นทางไม่ค่อยได้

 “ จากปากทางวัดเว  .. เลี้ยวมาเลยครับพี่ เลี้ยวมาแล้ว ก็เจอคันนา แล้วก็เลี้ยว มาเจอบ้านผม ”

 โอเคน้อง... ผมวางสายโดมไปแบบนั้นเมื่อสักสองนาทีก่อน เขาพยายามอธิบายเส้นทางอย่างละเอียดที่สุดแล้ว แต่พอขับมาได้สักพักก็เริ่มมึนหัวตึ๊บๆขึ้นมาอีก มองไปซ้ายขวาก็เหมือนกันหมด ท้องนาข้าวเก็บเกี่ยวไปแล้วเป็นส่วนมาก สลับฉากก็เป็นโรงเรือนฟาร์มกล้วยไม้ของชาวบ้านผู้พอมีอันจะกินแถบนิ้ไปตลอดทาง

 ไม่เห็นอะไรที่จะทำให้ผมคุ้นหูคุ้นตาขึ้นบ้างเลย มันไม่ใช่แล้วละมั้ง อีกทั้งขับไปได้สักพัก ทางลาดยางเล็กๆที่เต็มไปด้วยหลุม จากรอยน้ำท่วมเมื่อ ปี 2549 ก็เริ่ม แปลงสภาพเป็นทางลูกรังไปเสียเฉยๆ ผมเพ่งมองตรงไป เห็นแนวต้นมะม่วงขวางหน้าอยู่ และเหมือนว่าถนนที่ผมขับมามันก็จะมุดหายเข้าไประหว่างต้นมะม่วงแคบๆนั้นเสียอีกด้วย

และก่อนที่จะต้องยกหูโทรถามโดมอีกครั้ง ผมเหลือบมองไปทางขวา ฝ่าเปลวแดดตอนบ่ายไปไกลพอสมควร ก็เห็น****หนุ่มบนรถเข็นคันหนึ่งโบกมือหยอยๆให้ผม ยิ้มกว้างฟันขาวเห็นแต่ไกล แน่แล้วเป็นอื่นไม่ได้แล้ว ผมยิ้มออกมาได้ หักรถแยกไปทางขวาทันท่วงทีก่อนจะพุ่งเข้าดงมะม่วงที่ว่าไป

 ขับรถไปเทียบข้างรถเขา ลดหน้าต่างลง แขนเล็กๆบางๆก็กระพุ่มไหว้ผม

“ สวัสดีครับ พี่พนธ์ ”

เสียงเขายังใสเหมือนเดิม หน้าตาก็ดูเป็นหนุ่มขี้น  รถเข็นยังคันเดิม แต่เนื้อตัวดูผอมลงไปบ้างสักหน่อย พอจอดรถเข้าที่เข้าทางแล้วก็ได้ลงมาตบหลังตบไหล่กันอย่างเคย เขาทักว่าผมสมบูรณ์ขึ้นเล็กน้อย ไม่ถึงอ้วน แต่ประมาณว่าท้วมขึ้นบ้าง

 ก็เห็นจะจริงดังคำเขา สามปีที่ไม่ได้พบกันอัตราส่วนน้ำหนักระหว่างเขากับผมค่อนข้างจะสวนทางกัน โดม ผอมลงกว่าที่เคยเห็น เพราะไม่ค่อยสบาย ส่วนผมอ้วนขึ้นเล็กน้อยเพราะสบาย สบายดี กินได้ นอนหลับ

ย้อนความให้ฟังกันบ้างว่าใครเป็นใคร ก็จะได้ความว่า ในตอนนั้น รายการโทรทัศน์รายการหนึ่ง ซึ่งนำเสนอเรื่องราวสารคดีจากชิวิตจริงของผู้คนอันหลากหลายในสังคม ต้องการถ่ายทำเรื่องราวเกี่ยวกับ คนพิการซึ่งด้อยโอกาสในสังคม โดมเป็นหนึ่งในเจ็ดคน ของผู้พิการที่ทางรายการเลือกให้ได้รับโอกาสนั้น

 โดย คนพิการทางร่างกายทั้งเจ็ดคนจะได้ไปเที่ยวป่า ไปดูผีเสื้อ ไปน้ำตก นั่งรถไฟไปเชียงใหม่ จะได้ทำอะไรอีกมากมาย ที่ปกติเป็นสิ่งซึ่งคนพิการแทบไม่มีอากาสได้ทำ  ส่วนผม ก็ได้สิทธิพิเศษบางประการในฐานะที่เป็นคนเคยทำกิจกรรมกับคนพิการมาบ้างผ่าน การเป็นอาสาสมัครในค่ายเยาวชนผู้ด้อยโอกาส ความจริงแล้วพิการกับด้อยโอกาสก็คือคำเดียวกันละครับ เพียงแต่มันฟังดูรื่นหูขึ้นเล็กน้อย

 ผมจะต้องเดินทางไปกับเด็กทั้งเจ็ดคน โดยมีหน้าที่ดูแลพวกเขาตามปกติ และ ใช้ประสบการณ์ที่เคยมีช่วยชี้ชวนให้พวกเขาได้สนุกและได้ประสบการณ์ความรู้ที่ดีเกี่ยวกับธรรมชาติต่างๆ

เป็นปาฏิหาริย์ชนิดหนึ่งทีเดียวสำหรับคนพิการครับ หากบอกว่า จะได้เดินป่า จะได้นอนเต็นท์ จะได้ก่อกองไฟ..

ในเช้าวันสำคัญที่สุดของทริปสุดท้ายที่ดอยอินทนนท์สามปีก่อน ผมยังจำได้ดีจนทุกวันนี้ แค้มป์ของเราอยู่ริมลำห้วยน้ำใสเย็นติดกับท้องนาขั้นบันได  เวลาเช้าตรู่ฟ้าเริ่มสาง ทุกคนในคณะเราตื่นขึ้น ทั้งเจ็ดคนตื่นเต้นกับการพิชิตยอดดอยอินทนนท์ในเช้าวันนั้น กระเป๋าใบเล็กๆของทุกคนจะต้องมีข้าวห่อ มีน้ำขวดเล็กๆ มีเสื้อหนาว มีเสื้อกันฝน ฯ อย่างน้อยต้องมีสิ่งเหล่านี้ ส่วนของกระจุกกระจิกส่วนตัวก็แล้วแต่ว่าใครจะเอาอะไรไปเป็นพิเศษ

 ทุกคนวุ่น แต่โดมกลับนั่งนิ่งอยู่บนรถเข็น สีหน้าเขาดูหงอย ความจริงผมไม่ได้ดูแลเขาโดยตรงครับ ผมดูแลน้องอีกคนหนึ่ง ก๊อต คือเด็กชายวัย 14 ปี มีปัญหาในการทรงตัว เดินได้แต่ไม่แข็งแรง คอยจะออกไปนอกทางที่ต้องการเสมอ ขี่จักรยานได้ วิ่งก็ได้แต่ก็คอยแต่จะล้มเสมอเช่นกัน การดูแลก๊อตไม่ต้องช่วยเหลือเขาตลอด แต่ต้องอยู่ในสายตาตลอด  หากเทียบกับโดมแล้วก๊อตก็แข็งแรงกว่าโดมมาก

 โดมน่าเป็นห่วงกว่า เวลานั้นเขามองไปรอบๆ และคอยแต่จะถามหา พี่วัฒน์ เจ้าหน้าที่จากศูนย์สงเคราะห์คนพิการบางเลน คู่ซี้ที่ดูแลหอบหิ้วเขามาหลายปีตั้งแต่เริ่มพิการ พวกเราพยายามช่วยกันหาพี่วัฒน์ให้เขาแต่ก็ไม่เห็น ในที่สุดเสียงหนึ่งก็ตะโกนมาว่า พี่วัฒน์ไม่อยู่ เขาขึ้นเขาไปก่อนแล้วเพื่อไปจัดเตรียมอะไรบางอย่าง

สุดท้าย โดมมองมาทางผม..

“  พี่พนธ์ ครับ เอ่อ ...”..

ผมรู้ว่าโดมต้องการให้ผมช่วยเหลือ

“ได้เลยน้อง.”

สภาพร่างกายของโดมมีอาการกล้ามเนื้อลีบเล็กอ่อนแรง ของคู่กายของเขานอกจากรถเข็นคันนี้แล้ว ก็คงมีสายยางและถุงฉี่กระเตงไปมาตลอด พวกเราเรียกมันว่า น้ำตาลสด.. พอสนิทกันแล้วพวกเราหลายคนก็เคยยกถุงนั้นชวนกันดื่มแก้กระหายตลอด โดมชอบ เขาขำ แต่ก็คงไม่ได้หวังว่าจะให้ใครดื่มมันจริงๆหรอกนะครับ

 ไตที่ผิดปกติของเขาต้องต่อสายเพื่อขับฉี่ออกมาตลอดเวลา หากเป็นทุกข์ที่หนักกว่านั้น เขาก็จำต้องถ่ายตามปกติเหมือนคนทั่วไป แต่ ต้องการผู้ช่วยเหลือที่ค่อนข้างคุ้นเคยและสนิทใจมากๆ เช่นพี่วัฒน์ เพราะเขาจะไม่สามารถช่วยตัวเองอย่างใดได้เลย นอกจากช่วยผลักดันสิ่งเหล่านั้นออกมาเฉยๆ

 ผมอุ้มเขาลงจากรถเข็น เข้าไปในห้องน้ำและก็เป็นหน้าที่ของเขาในระหว่างกลาง สุดท้ายผมก็จัดการจบกิจกรรมนั้นให้อย่างสะอาดเอี่ยม เขาเกรงใจผมแต่ผมก็เต็มใจช่วยเหลือเขาเช่นกัน จากเหตุการณ์นี้ทำให้ผมและโดมเริ่มคุ้นเคยกันสนิทสนมมากขึ้นอีกมาก

 เมื่อโดมเสร็จภารกิจแล้วทุกคนก็พร้อมเพรียงกันบนรถสองแถวสีเหลืองที่ไปเช่าเหมามาจากจอมทอง แววตาของทั้งเจ็ดคนเป็นแววตาที่ผมยังประทับในใจเสมอมาจนวันนี้ เป็นแววตาที่มีความสุขเต็มเปี่ยม เขายิ้มเขาหัวเราะเบิกบานที่สุด แบบที่ตลอดเวลานับเดือนที่รู้จักกัน พวกเราไม่เคยได้เห็นและได้ยินมาก่อน

กว่าจะถึงยอดดอย พวกเราก็เปียกชื้นไปทั้งตัวด้วยหมอกฝน ไม่ใช่หมอกหน้าหนาวอย่างที่คุ้นเคย ระยะไม่กี่สิบเมตรสุดท้ายเป็นความยากลำบากอีกเล็กน้อยในการพาโดมกับรถเข็นไปให้ถึง แต่เมื่อถึงตรงนั้นแล้วก็ไม่มีสิ่งใดยากเกินไปอีกแล้ว

 ลมยิ่งกระโชกแรงเหมือนแกล้ง ทุกคนกางเสื้อกันฝนออกคลุมมิดชิด เรานั่งกันตรงนั้นพักใหญ่  รอบๆหมุดของทหารที่บอกตำแหน่งจุดที่สูงที่สุดในประเทศไทย  พูดคุยกันถึงความรู้สึกที่แสนประทับใจของทุกคน วันนั้นเป็นวันแรกที่ผมรู้ว่า โดม อยากเป็นตำรวจ...

 

(ถ้าจะยาวเกินครับ ยกไปต่ออีกสักตอนดีกว่า )

.......

........



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
Hoopoeman วันที่ : 10/03/2009 เวลา : 22.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Hoopoeman

วสข. ให้กำลังใจโดมได้น่ะ (กระทู้นี้)

ถ้าให้ดี ตอนนี้ต้องให้กำลังใจแม่โดมแล้วล่ะ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
เวสท์สงขลา วันที่ : 10/03/2009 เวลา : 21.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/westsongkhla
สายลม แสงแดด ท้องฟ้า ทะเล ภูเขา และการเดินทาง คือ ชีวิตของฉัน

แวะมาอ่านคับ


เป็นกำลังใจให้น้องโดมด้วยนะครับ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน