• จอมโจร
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : ankrub@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2006-12-22
  • จำนวนเรื่อง : 58
  • จำนวนผู้ชม : 307630
  • ส่ง msg :
  • โหวต 122 คน
JomJone
หลากหลายในสิ่งที่อยากเขียน ไม่จำกัดเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ทุกเรื่องมีความสำคัญต่อชีวิตและความทรงจำ...
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/JomJone
วันจันทร์ ที่ 6 ตุลาคม 2551
Posted by จอมโจร , ผู้อ่าน : 12568 , 14:44:48 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

- 1 -

          เมื่อค่ำคืน (5 ต.ค.) ขณะที่ผู้คนกำลังลุ้นตัวโก่งกับผลคะแนน ว่าใครจะได้เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครคนใหม่ หากแต่ฉันไม่มีอารมณ์ร่วมที่จะไปลุ้นคะแนนกับใครเขา ได้แต่หวังเล็กๆ ว่า "อภิรักษ์" น่าจะกลับคืนสู่วงการอีกครั้งก็เท่านั้น

          เวลานี้ฉันนั่งกินอาหารอยู่คนเดียวด้วยความเศร้าใจ ที่หมารักตัวโปรดจากไปแบบไม่มีเยือใย ทำไมตั้งแต่ปีก่อนและปีนี้ ทั้งคน ทั้งหมา ต่างทิ้งไปอย่างไม่ใยดี 

         ไม่รู้จะรีบตายไปไหน

         ฉันยังนึกด่าบริษัทอยู่ในใจว่า ทำไมไม่เนรเทศให้มันเร็วกว่านี้ ฉันจะได้มีเวลาอยู่กับแม่ให้มากกว่าที่เป็นอยู่ พอแม่ตาย ฉันกลับตกงาน สุดท้ายฉันไม่เหลือใครให้ดูแล

         เวลาที่อยู่คนเดียวมันอดไม่ได้ที่จะคิดเตลิดเปิดเปิงแบบนี้ทุกที

 

- 2 -

           ความคิดที่บริบทต่อสังคมโลกและตัวเองสะดุดลง เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขัดจังหวะ เธอในสายไม่พูดอะไรมาก นอกจากจะบอกว่า "พี่โทรกลับหนูหน่อย"

          "น้องบัว" เธอคือคนในสาย ด้วยวัยเยาว์ไม่ถึง 18 ปีดี ที่ฉันรู้จักไม่ถึงอาทิตย์จากการไปทำงานโรงงานนรก เลยทำให้รู้จักน้องบัวด้วยความไม่ตั้งใจ

           "น้องมันมีอะไรวะ" ฉันถามตัวเองในใจ เพราะไม่คิดว่าน้องจะโทรมาในเวลานี้ ทั้งๆ ที่เพิ่งจะเจอกันเมื่อช่วงบ่ายๆ จะคิดถึงคงใช่ที่

            ฉันไม่เร่งรีบที่จะโทรไปหานัก เพราะเวลานั้นมือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยชิ้นเนื้อปลาที่ฉันแทะอย่างเอร็ดอร่อย

            น้องบัวโทรมาย้ำเป็นครั้งที่สองด้วยความร้อนใจ

            เมื่อฉันจัดการกับชิ้นปลาเสร็จ เลยรีบโทรไปทันที แต่ยังไม่ทันพูดอะไร น้องมันเปิดประเด็นคำถามที่ค้างคาใจให้ฉันฟัง  

          "พี่หนูจะขายตัวดีมั้ย"

        "อีบ้า" ฉันหลุดปากด่าน้องมันไปด้วยความไม่ตั้งใจ

         "พี่จะให้หนูทำไง หนูไม่มีเงิน งานก็ไม่มีทำ นี่เย็นแล้วแม่ยังไม่ได้กินข้าวเลย พี่ไม่เห็นเหรอ หนูเดินขอตังค์เขาไปทั่ว พรุ่งนี้ (6 ต.ค.) หนูต้องไปลงทะเบียนเรียน กศน. ตังค์ก็ไม่มี แล้วแม่ต้องมาอดข้าวอีก จะให้หนูขายตัวก็ยอมนะ หนูตัดสินใจแล้ว" น้องบัวว่า โดยไม่ให้โอกาสฉันจะพูดได้อีก           

          "เอ่อ.." ฉันอึ้ง

         "ตอนนี้หนูขี่จักรยานหาผู้ชายทั่วแล้วพี่ พี่จะให้หนูทำไงดี หนูตัดสินใจโทรมาหาพี่ หนูอยากรู้ว่าหนูจะทำไงดี หนูควรจะขายตัวหรือเปล่า"  

         "ไอ้เรื่องควรไม่ควร พี่ว่ามันไม่ควรอยู่แล้วน้อง ชีวิตน้องจะเป็นยังไงต่อไป แค่หาเงินเพียงชั่วข้ามคืน น้องถึงต้องกลับขายตัวเชียวเหรอ ถึงพี่จะไม่ใช่พี่ของน้อง แต่พี่ก็ห่วงน้องนะ วันนี้มาเอาเงินที่พี่ก่อน พรุ่งนี้ก็ไปช่วยแม่ขายของ น้องคิดเหรอว่าแม่จะภูมิใจที่น้องไปขายตัว เพื่อที่จะเอาข้าวมาให้แม่กิน พี่ว่าถ้าแม่น้องรู้ แม่คงจะขว้างข้าวมากกว่าที่น้องต้องไปแลกเศษเงินแบบนั้นมา"

       "พี่ก็ไม่ค่อยมีเงิน" น้องบัวบอก

       ใช่ น้องมันพูดถูก เพราะตัวฉันเองไม่อยู่ในฐานะที่จะช่วยเหลือใครได้ แต่ถ้าพอประทังชีวิตไปแค่คืนนี้ก่อนฉันก็ยินดี แล้วฉันรู้สึกสังเวชและทุเรศตัวเองเหมือนกัน ที่เวลานั้นทั้งเนื้อทั้งตัวฉันเองก็มีแค่ 39 บาท

        เฮ้อ..!!

        "พี่มี 39 บาท มาเอาก่อน กินข้าวให้ได้ 1 มื้อ พรุ่งนี้ว่ากันใหม่"

       "พี่เก็บไว้เหอะหนูเกรงใจ"

         "เอ้ย! น้อง เงินโทรศัพท์พี่จะหมดแล้ว ถ้าหายไปก็....."

          แม่งเอ้ย!

          ชีวิตทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ ฉันรู้สึกทุเรศตัวเองอย่างบอกไม่ถูก เพราะไม่รู้ค่ำคืนนี้น้องบัวของฉันมันจะเป็นยังไง เพื่ออาหารหนึ่งมื้อ ถึงกับต้องจะขายตัวเชียวหรือวะเนี้ย

          "เรื่องของมันวุ้ย" ฉันได้แต่บอกตัวเอง ทั้งๆ ที่ในใจก็เป็นห่วงอย่างบอกไม่ถูก แต่ชีวิตเป็นของมัน โปรดอย่าคิดอะไรง่ายๆ คิดให้มันยาวๆ ถึงชีวิตข้างหน้า และหัวอกคนเป็นแม่ด้วย

- 3 -

         ช่วงบ่ายวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันมีนัดกับ "น้องบัว" ที่มาเกริ่นเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ว่า "แม่หนูลำบากมากนะพี่ บางวันแทบไม่มีข้าวกิน" ครั้งแรกฉันไม่เชื่อ มีเหรอ ครอบครัวไม่เกื้อกูลกัน? มีเหรอข้าวแทบไม่มีกิน? มีเหรอชุมชนในแถบนี้จะอดอยากได้?

         ฉันเคยคิดว่าน้องคนนี้ "ตอแหล" เพื่อเรียกคะแนนสงสาร

         สุดท้ายจากการพูดคุยมันทำให้ "คนอย่างฉัน" รู้สึกว่า "คับแคบทางความคิด" และ "อคติ" ตั้งแต่แรกเริ่ม

         เมื่อได้ไปสัมผัสกับชีวิตครอบครัวหนึ่งความคิดของฉันก็เปลี่ยนไป

 

สภาพบ้านด้านหน้า

บริเวณหน้าบ้าน

บริเวณครัว อ่างล้างจานสุดหรู

         บริเวณซอยพร้อมมิตร 2 เกือบสุดซอย บ้านไม้โทรมๆ หลังหนึ่ง ที่อาศัยอยู่บนเนื้อที่ 150 ตาราวา ซึ่งถูกแบ่งเป็นล็อกๆ ของผู้เป็นแม่ ขณะที่ยังมีบ้านหลังโตๆ อีก 2 หลังอยู่ในพื้นที่เดียวกัน

        ฉันค่อนข้างแปลกใจ ปล่อยให้มีบ้านแบบนี้ได้อย่างไรกันทั้งที่เป็นพี่น้องกัน??

สภาพห้องครัวที่ปิดฝาหม้อกับฝาผนัง

        ฉันยกมือไหว้แม่น้องบัว ขณะที่แม่น้องบัวกำลังทอด "ขนมบ้าบิ่น" ชิ้นยักษ์อยู่บริเวณปูนซิเมนต์หน้าบ้าน

        "ลองทำขนมบ้าบิ่นดูลูก เผื่อจะเอาไปขายได้" แม่หมวยบอกฉัน เมื่อแกเห็นว่าฉันมองดูการทำขนมของเขาอยู่

       "วันนี้ไม่ขายกล้วยปิ้งเหรอ" ฉันถาม เพราะเห็นน้องบัวบอกว่า แม่จะขายกล้วยปิ้งทุกวัน

       "กล้วยยังไม่สุก กว่าจะขายได้คงวันพรุ่งนี้ รายได้วันนี้เลยหด" แม่ว่าอย่างนั้น

ห้องครัวโดยภาพรวม

พื้นกระดาน

        เมื่อแม่หมวยทอดขนมบ้าบิ่นชิ้นยักษ์ที่อยู่ในกระทะทรงแบนเสร็จ แม่หยิบไม้เท้า ค่อยๆ พยุงตัวเองขึ้นมาบนบ้าน เพื่อจะพูดคุยกับฉัน

ตู้กับข้าวที่ไร้อาหาร

แม่หมวย ต้องเงยหน้าขึ้นตลอด เพราะถ้าไม่เงยจะมองไม่เห็นหน้าคน

       แม่หมวย หรือสมบุญ สำราญฤทธิ์ เป็นหญิงวัย 44 ปี เป็นลูกคนที่ 2 จากพี่น้องทั้งหมด 4 คน มีรูปร่างอ้วน และสภาพร่างกายไม่ครบ 32 เนื่องจากขาซ้ายด้วน จากอุบัติเหตุรถยนต์ที่เกิดกับเขาในวัย 5 ขวบ และสายตาที่เริ่มมองไม่เห็นเมื่อต้นปีที่ผ่านมา จากเส้นประสาททับกระดูก แม่บอกว่า ถ้าจะมองให้เห็นหน้าคน ต้องเงยหน้าขึ้น ตอนนี้มันยังพอมองได้อยู่ แต่อีกไม่นานมันจะลามมาที่ดวงตาข้างซ้าย มีทางเดียวที่จะทำให้หายคือการผ่าตัด!

สภาพห้องนั่งเล่นเหนือพื้นดิน

          "ตอนนั้นไอ้เราก็ยังเด็กนะ วิ่งเล่นข้ามถนน ก็ข้ามไปแล้วละ ทีนี้เห็นแม่ นึกว่าแม่กวักมือเรียก เลยรีบข้ามกลับมา ไม่ได้ดูซ้ายดูขวา ข้ามมาเลย ทีนี้รถสิบล้อมันมาพอดี มันเลยเฉี่ยว เราก็ล้ม แล้วล้อหลังมันก็ทับขา ทำให้ต้องตัดขาตั้งแต่ตอนนั้น" แม่หมวยนึกย้อนอดีตที่ผ่านมากว่า 40 ปีด้วยแววตาเลื่อนลอย

           แม่หมวย เล่าชีวิตของตัวเองที่ผ่านร้อนผ่านหนาวต่อไปว่า ชีวิตแม่ก็ดี พ่อแม่เลี้ยงดูมาตลอด ส่งเสียให้เราเรียนจนกระทั่งจบ มศ.2 จากนนทรีวิทยา ตอนไปเรียนเป็นธรรมดาอยู่แล้วที่จะต้องมีคนมอง ว่าเราเป็นคนพิการ แต่เราก็ไม่สน เฉยๆ กับสายตาแบบนั้น

          "ตอนเรียนแม่ก็เกเรนะ แม่ชอบหนีเรียน ชอบขายของ เป็นอะไรไม่รู้ชอบขายของ" แม่ว่า

ห้องนั่งเล่น

          แม่หมวย เล่าอีกว่า พอเรียนจบก็เริ่มขายกล้วยหักมุกปิ้ง และแต่งงานตั้งแต่อายุ 21 ปี สามีมีอาชีพเก็บของเก่าขาย พอแต่งงานเสร็จก็แยกครอบครัว ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับทางบ้านอีก มีอะไรก็หากิน ไม่ขอเงินจากที่บ้าน เพราะถือว่าแต่งงานแล้ว จนกระทั่งมีลูกด้วยกัน 2 คน

       "แม่แต่งงานแล้ว แต่ตอนนี้แยกกันอยู่ได้ 7 เดือน ไม่ไหวลูกเอ๋ย วันๆ เอาแต่เมา ไม่ช่วยทำมาหากิน เห็นอะไรในบ้านมันก็เอาไปขายหมด เวลามันขอตังค์ลูกไปกินเหล้า แล้วลูกไม่ให้ มันก็ด่า ลูกมันก็ไม่ค่อยอยากจะอยู่บ้าน แล้วด่าทีก็ลามไปโน้น ถึงพ่อแม่ป้า บางวันเมาหนักๆ ก็นอนมันกลางถนน ลูกเห็นก็ระอาใจ เราเองก็อาย ป้ามีลูกสองคน คนโตป้าไม่หวังอะไรกับเขาหรอก เพราะมันก็มีเมีย เมียมันก็ท้อง ใกล้จะคลอดแล้ว ส่วนคนเล็กนี่มีเงินก็เอามาให้แม่ ให้แม่ไว้กินข้าว เป็นที่พึ่งได้คนเดียวตอนนี้" แม่หมวยเล่าชีวิตที่ขมขื่นที่ผ่านมา

         "ชีวิตป้ามาลำบากเพราะแต่งงานนี่แหละลูกเอ๋ย จริงๆ พ่อไอ้นี่มันก็นิสัยดีนะ ถ้าไม่เมา ดีมากเสียด้วย แต่น้อยครั้งจริงๆ ที่จะไม่เมา" แม่หมวยว่าด้วยความเอือมระอาใจ

          ปัจจุบันนี้แม่หมวยยังยึดอาชีพที่ตัวเองรัก นั่นคือ การขายกล้วยหักมุกปิ้ง อยู่บริเวณพร้อมนิมิตรซอย 2 

          "แม่ไม่มีปัญญาไปซื้อกล้วยเองหรอก ก็ให้ยาย (แม่ของแม่) เป็นคนไปซื้อให้ บางวันก็ได้กล้วยมาราคาถูก (หวีละ 10 บาท) บางวันก็ได้ราคาแพง (หวีละ 15 บาท) บางวันแย่หน่อยไปซื้อแล้วไม่มีกล้วยขาย วันนั้นทั้งวันเราไม่มีรายได้ไม่มีตังค์ซื้อข้าวกินอีก นี่ยังดีที่ยายออกทุนให้ก่อน พอขายกล้วยได้ ค่อยเอาเงินทุนมาคืน หนูเห็นรถคนพิการนั่นไหมละ แม่นะโยกรถคันนั้นไป ดีที่เป็นรถโยก ถ้าเป็นรถที่ต้องใช้คนเข็นลำบากกว่านี้ แต่แม่ยังโชคดีที่ที่แม่ขายของ เขาไม่เก็บค่าเช่า เขาเห็นว่าเราขายแป๊บเดียว ตั้งแต่หกโมงจนถึงสิบโมง ถ้าขายไม่หมด แม่ก็โยกไปขายเรื่อยๆ ตามซอย" 

กล้วยหักมุกย่าง

บริเวณปากซอยพร้อมนิมิตร ซอย 2 ที่แม่หมวยขายอยู่เป็นประจำ ตั้งแต่ 6 โมงเช้า

กว่าชั่วโมงที่จอมโจรมานั่งดู เพิ่งจะมีลูกค้ารายแรกโผล่มาในช่วง 09.30 น.

ไม่นานลูกค้ารุ่นจิ๋วก็มาซื้อ แถมมีกวนนิดหน่อย ว่า "จะซื้อไปขายต่อ"

เกือบๆ 10 โมง ป้าเริ่มโยกรถไปตามซอยต่างๆ เพื่อไปขายตามหน้าบ้าน

         

โยกมาไม่นาน ก็มีลูกค้ามาอุดหนุนเป็นเจ้าแรก

นั่งเฝ้ามาตั้งแตแปดโมงครึ่งจนถึงสิบโมง เพิ่งเห็นลูกค้า 4 ราย

          ป้าเล่าชีวิตที่ผ่านมาอีกว่า เมื่อก่อนแม่รับจ้างกวาดบ้านถูบ้าน ใครจ้างทำอะไรทำหมด จะให้เรารับเงินฟรีๆ เราทำไม่ได้หรอก เราไม่ใช่ขอทาน วันนี้ไปเอา แล้วพรุ่งนี้จะให้แม่ไปเอาเงินเขาอีกนั่นเหรอ แม่ทำไม่ได้หรอก แต่ถ้าจะให้แม่ช่วยกวาดบ้าน ถูบ้าน ล้างจานแล้วให้เงินป้านั่นน่ะป้าถึงจะเอา

         44 ปีที่ผ่านมา ทำไมชีวิตคนเราถึงมีเรื่องเล่าที่เจ็บปวดมากมายเช่นนี้นะ

          แม่มีพี่น้องตั้งหลายคน ไม่มีใครช่วยเหลือบ้างเลยเหรอ? ฉันถามด้วยความสงสัย

          แต่ละคนเขาก็มีภาระของเขาทั้งนั้น ใครจะมาช่วยเหลือเราได้ตลอดเวลา

          แต่บางวันแม่ก็ไม่มีข้าวกินนี่? ฉันบอก แต่แม่หมวยกลับไม่ตอบคำถามนี้ ได้แต่เบือนหน้าหนีไปอีกทาง พร้อมกับบอกว่า เจ้าบัวรู้ดีที่สุด

       แม่ขายกล้วยปิ้งถามจริงๆ เหอะ ได้วันละกี่บาท? ฉันถาม "ขายกล้วยไม่กี่หวี หักทุนหักอะไรแล้ว อยู่ราวๆ 70-80 บาท ไม่ถึงร้อย ไหนจะค่ากินต่อวัน จะให้ป้าเหลืออะไร บางวันกล้วยไม่มีขาย ป้าจะเอาเงินจากไหน หนูคิดดูนะ เดี๋ยวนี้แค่ข้าวสารโลตั้ง 30 กว่าบาท ปลาทูเข่งนึงก็ 20 บาทเข้าไปแล้ว

       ปัจจุบันนี้ป้ายังคงขายกล้วยหักมุกปิ้งอยู่บริเวณซอยพร้อมนิมิต ซอย 2 หากใครที่อยู่ย่านบุญศิริ ผ่านไปผ่านมาแถวนั้น น่าจะหยุดแวะซื้ออุดหนุนสินค้าของป้า แต่ขอร้องอย่าซื้อด้วยความสงสาร เพราะพิการขาด้วนและสายตาที่เริ่มมองไม่เห็น แต่ขอให้ซื้อด้วยเห็นคุณค่าของคน ที่เงิน 5 บาทอาจจะต่อชีวิตให้เขามีความสุขมากขึ้น และอาจไม่ต้องให้ลูกสาวมีความคิดที่จะ "ขายตัว" เพื่อให้แม่มีกิน  

- 5 -

ห้องนอนของน้องบัว

         เช้านี้ฉันโทรไปหาน้องบัว แล้วบอกว่าพี่ซื้อข้าวไปให้เรากับแม่ แต่พี่ไม่เจอใครนอกจากยาย ยายบอกว่าน้องพาตาไปหาหมอ

          "หนูมาตั้งแต่เจ็ดโมงแล้ว จนกระทั่งเวลานี้ (12.44 น.) หมอยังไม่ได้ตรวจเลือดเลยพี่"

         "อืม ว่าแต่ไม่ได้ทำใช่ไหม"

         "ไม่ได้ทำ"

         "คิดได้แล้วเหรอ?"

         "คิดได้แล้วพี่ หนูจะไม่คิดแบบนั้นอีก มันเป็นความคิดของคนท้อแท้ ที่ไม่มีทางเลือก ขอโทษที่ทำให้พี่เป็นห่วง"

* * * * * * * * *

        หนูจะไม่คิดแบบนั้นอีก หนูขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง

ปล.

       หลังจากที่เอ็นทรี่นี้ได้ลงสู่สาธารณะ ก็มีเพื่อนๆ แสดงความประสงค์ที่จะมอบปัจจัยเพื่อให้ป้าดำรงชีวิตอยู่ได้ แม้เงินจะเล็กน้อย แต่สำหรับป้านั้นยิ่งใหญ่มาก ขณะที่จอมโจรมอบเงินให้ป้า ป้าถึงกับน้ำตาคลอเบ้า ถึงกับเอาแขนเสื้อมาเช็ดน้ำตา

          ขอบคุณน้ำใจแทนป้าด้วยนะคับ





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 51 (0)
GPEN วันที่ : 20/10/2008 เวลา : 10.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/comicbook

อ่านแล้วอึ้งไปเลยครับ
(+1 )

ความคิดเห็นที่ 50 (0)
ส้ม-เช้ง วันที่ : 18/10/2008 เวลา : 11.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/somcheng

พี่อันสบายดีมั้ย ตอนนี้ทำอะไรอยู่
เข้ามาหาดูเล่นๆ ไม่คิดว่าจะเจอ
โชคดีเจอเรื่องให้อ่าน
คิดถึงนะ
ส้ม

ความคิดเห็นที่ 49 (0)
แม่หมี วันที่ : 16/10/2008 เวลา : 07.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme


+1

ความคิดเห็นที่ 48 (0)
ลุงฟาง วันที่ : 15/10/2008 เวลา : 17.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/semtele

สบายดีไหม ครับ จอมโจร

ความคิดเห็นที่ 47 (0)
haena วันที่ : 14/10/2008 เวลา : 13.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/koreanfood

แวะมาสวัสดีเช่นกันค่ะ

ความคิดเห็นที่ 46 (0)
ครูเจี๊ยบ วันที่ : 12/10/2008 เวลา : 20.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/baan-koo-kai
หัวใจ...ของฉัน..เป็นนักเดินทาง..อักษรของฉัน...เป็นนักเดินทาง หัวใจของฉัน...ไร้ซึ่งพันธนาการอักษรของฉันถูกพันธนาการด้วยหัวใจฉันเอง

อ่านแล้ว.....อืม..
สู้ๆ...
จอมโจรเอง..ก็สุดยอดนะ..
นับถือน้ำใจเลย..

ความคิดเห็นที่ 45 (0)
Bhirisa_ภิริสา วันที่ : 12/10/2008 เวลา : 13.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Bhirisa
www.oknation.net/blog/misspostcard

อ่านแล้วสะท้อนใจจริง ๆ ค่ะ...
จำได้ว่าสมัยเด็ก ๆ เป็นเด็กทำงานพิเศษวันเสาร์-อาทิตย์ และตอนเย็นวันธรรมดาตลอดค่ะ...

กว่าแต่ละบาทแต่ละสตางค์จะได้มามันยากมากจริง ๆ เข้าใจความรู้สึก...หากเป็นไปได้...อัญลองมองหางานพิเศษให้น้องเขานะคะ...จะได้มีเงินเก็บลงทะเบียนในเทอมต่อไป

ขอบคุณสำหรับน้ำใจของอัญและพี่ ๆ ที่ช่วยเหลือน้องบัวมากค่ะ...ซึ้งจริง ๆ สำหรับ Entry นี้

มันอาจเป็นเรื่องธรรมดาของใครบางคน แต่สำหรับคนที่เคยประสบสภาวะแบบนี้มาก่อน...เข้าใจหัวใจของคนเป็นแม่และคนที่เป็นลูกจริง ๆ ค่ะ...

เป็นกำลังใจให้นะคะ...ขอบคุณที่นำเสนอเรื่องราวดี ๆ แบบนี้ให้กับสังคม...มันสร้างแรงบันดาลใจให้กับใครอีกหลายคนมากค่ะ รวมทั้งพี่ด้วย...ขอบคุณมาก ๆ

คิดถึงนะคะ

ความคิดเห็นที่ 44 (0)
ลุงฟาง วันที่ : 12/10/2008 เวลา : 08.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/semtele


ความคิดเห็นที่ 43 (0)
คุณนายมะกอก วันที่ : 10/10/2008 เวลา : 16.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/infinity

อัญนี่เป็นคนดีจิงๆเลยหว่ะ ประทับใจ ขอให้เจริญๆนะ

ความคิดเห็นที่ 42 (0)
คุณนายมะกอก วันที่ : 10/10/2008 เวลา : 16.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/infinity

นึกและเชีย ซวยเลยจะพิมพ์หาอัญ ไปส่งให้จอมโจรคิด มิน่าล่ะรูปแปลกๆ จะบอกว่าติดต่อกันมาบ้างนะ คิดถึง ขอเบอร์โทรหน่อย เผื่อจะถามสารทุกกันบ้างอ่ะ

ความคิดเห็นที่ 41 (0)
ครูติ๋ว วันที่ : 10/10/2008 เวลา : 15.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/romrawin
 รักความไทย ใส่ใจคนรอบข้าง

ดีแล้วที่น้องเค้าคิดได้
เอาใจช่วยให้พ้นอุปสรรคนานาไปได้ด้วยดีค่ะ

ความคิดเห็นที่ 40 (0)
ตะวัน..ที่ปลายฟ้า วันที่ : 10/10/2008 เวลา : 12.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Plaifah

จอมโจร ทำเรื่องดี ๆ อีกแล้ว..เท่ห์มากเลย

นะ..ชีวิตคนอื่นที่เค้าลำบากมีอีกเยอะแยะ

พี่จะเอาเรื่องนี้ไว้เตือนตัวเอง...

จะได้ไม่ย่อท้อเวลาที่เจอกับอุปสรรค์


ความคิดเห็นที่ 39 (0)
อุต-ศิลป์02 วันที่ : 09/10/2008 เวลา : 23.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/industrialart02

ชีวิตคนเราก็เป็นเช่นนั้น
ความลำบากมักเกิดขึ้นกับหลายๆคน


ความคิดเห็นที่ 38 (0)
Nozz วันที่ : 08/10/2008 เวลา : 20.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nozzila
:A40: คืออะไร หาคำตอบได้ที่http://www.oknation.net/blog/nozzila/2008/04/25/entry-1

แวะมากินกล้วยด้วยความคิดถึงครับ

ความคิดเห็นที่ 37 (0)
PooPo วันที่ : 08/10/2008 เวลา : 11.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/spicegirl

ค่ะ ก้อจะเขียนอยู่ แต่ช่วงนี้มีหลาย ๆ อย่างเข้ามา
แร่ะก้อกะลังติดตามสถานการณ์บ้านเมืองอยู่

วุ่นวายกะไฮไฟว์ อยู่น่ะค่ะ แหะแหะ
ซักพัก นะคะ

ขอบคุณค่ะที่แวะมาเม้นท์ให้

ความคิดเห็นที่ 36 (0)
haena วันที่ : 07/10/2008 เวลา : 17.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/koreanfood

อ่านบทความนี้แล้วยิ่งตอกย้ำว่า..คนทุกคนย่อมมีเหตุผลอะไรสักอย่างอยู่เบื้องหลังการกระทำของเรา..จริงไหมค่ะ เหตุผลที่ใครหลายคนอาจไม่เข้าใจ

ความคิดเห็นที่ 35 (0)
สิงห์มือซ้าย วันที่ : 07/10/2008 เวลา : 14.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SingMeuSai
ร้านพร สิงห์มือซ้ายwww.facebook.com/lefthandshop 

ดีใจกับน้องบัวด้วยจ้ะ
ที่มีผู้ใหญ่ ใจดีอย่างพี่ชาย
ช่วยจ่ายค่าลงทะเบียนให้
ขอให้น้องเขาตั้งใจเรียนให้จบม.3 ก็ยังดีค่ะ

ความคิดเห็นที่ 34 (0)
tengpong วันที่ : 07/10/2008 เวลา : 14.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tengpong

โลกนี้มันต้องมีจอมโจร อย่างนี้มากมาก

ทำถูก และทำดีแล้ว ไอ้โจรน้องรัก

ความคิดเห็นที่ 33 (0)
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 07/10/2008 เวลา : 14.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้

ขอบพระคุณผู้มีน้ำใจ..ชาว OKnation ครับ

ความคิดเห็นที่ 32 (0)
spyone วันที่ : 07/10/2008 เวลา : 12.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/spyone
  โลกหมุนด้วยความรัก


อดทนนะคะ..

ความคิดเห็นที่ 31 (0)
khunphai วันที่ : 07/10/2008 เวลา : 10.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/khunphai
<<<.ตัวคนเดียว สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องเที่ยวไป...ตามใจเรา>>>

สู้สู้ต่อไปนะจ๊ะ...........

น่าเห็นใจมาก........

ความคิดเห็นที่ 30 (0)
คนโทใส่น้ำ วันที่ : 07/10/2008 เวลา : 00.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konto
It's not where you start. It's where you finish.

ในเมืองไทย
บ้านที่ไม่มีข้าวจะกิน...ยังมีอีกเยอะนัก

ตอนเด็กๆ บ้านพี่ก็ใช่..

ความคิดเห็นที่ 29 (0)
นายยั้งคิด วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 22.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/political79

ชีวิตคนไทยหลายชีวิตยังเป็นชีวิตบัดซบเต็มที ถ้าอย่างไรลองติดต่อกับสำนักงานพัฒนาเศรษฐกิจและความมั่นคงของมนุษย์ดูก่อน และอีกทางหนึ่งก็คือสำนักงานจัดหางานจังหวัด... ทั้งสองหน่วยงานอาจจะช่วยได้ แต่สำหรับกทม.อาจต้องไปที่กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์แห่งชาติ หรือที่กระทรวงแรงงาน ต้องดิ้นรนกันหน่อย/.

ความคิดเห็นที่ 28 (0)
ขิงหวาน วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 22.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sweetginger
บางสิ่งในชีวิตไม่ควรจำ เพราะมันทำให้เจ็บ บางสิ่งในชีวิตก็ควรเก็บ เพราะเป็นความเจ็บที่น่าจำ

เป็นกำลังใจให้ทั้งน้องบัวและคุณจอมโจรนะคะ และดีใจจริงๆ ที่น้องไม่ตัดสินใจทำอย่างที่คิดในตอนแรก เชื่อว่าคำพูดของคุณจอมโจรที่บอกให้น้องคิดถึงแม่ ว่าแม่คงไม่ภูมิใจที่ลูกสาวขายตัวมาซื้อข้าวให้กิน คงเป็นสิ่งที่ช่วยเป็นอย่างมาก ในการทำให้น้องบัวตระหนักได้ และไม่วู่วามค่ะ

ความคิดเห็นที่ 27 (0)
ย่าดา วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 20.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dada
วิญญานอิสระโบยบิ http://www.oknation.net/blog/freesoultofly

ยินดีกับน้องบัวด้วย สู้ต่อไปนะคะ น่ายกย่อง คุณจอมโจร

ความคิดเห็นที่ 26 (0)
รัฐศิริ วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 19.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/rutdy

สู้ๆๆจอมโจรสู้ทั้งน้องและจอมโจรสักวันมีสิ่งดีๆๆน่า

ความคิดเห็นที่ 25 (0)
anchor01 วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 19.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/3anchors01

โอ้โฮ...หายไปนาน กลับมาก็ล่อเรื่องหนักเลยเว้ย
ฝากบอกน้องบัว ที่ทนร่ำเรียน หรือส่งเสียให้เรียนก็เพื่อให้มีงานทำ มีเงินเลี้ยงชีวิต ดังนั้น ตอนนี้รักษาชีวิตก่อน ไม่ได้เรียนหนังสือก็ไม่ตาย อย่าคิดทำอย่างนั้นเด็ดขาด ไปทำงานแลกข้าวก่อน ค่อยหาทางขยับขยายนะบัวนะ

ความคิดเห็นที่ 24 (0)
ป้ารุ วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 19.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/paaru

เฮ้อ..............โล่งใจ
นั่งลุ้นน้องบัวอย่างแรงค่ะ

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
พันลี้ วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 18.38 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/punlee


อ่านจบแล้วจ้า


หวังไว้ว่าการคิดได้ของน้องบัวจะไม่เสียเปล่า
และหวังไว้ว่าจะไม่มีเหตุอันทำให้น้องบัวต้องกลับไปคิดแบบนั้นอีก

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
เรือรบเมืองมั่น วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 18.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ruarob

ในโลกที่ยังมีศีลธรรมอยู่บนดิน และความไร้ศีลธรรมต้องอยู่ใต้ดิน

การขายตัวนั้นแลกมาด้วยความเจ็บปวดไปอีกนานเชียวนะครับ

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
feng_shui วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 17.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/buzz
feng_shui

ชอบจัง เลย จอมโจร

.
.
.

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
ณดาว วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 17.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/petpetpe

เห็นชื่อเรื่อง คิดว่าจอมโจรจะขายตัว...อ่านไปอ่านมา ที่ไหนได้..โอเคแหละที่ไม่ใช่จอมโจร แล้วน้องบัวตัดสินใจไม่ขายตัว

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
กวิน วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 17.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Pairoch

เฮ้อ.อ.อ...มุมชีวิตอีกมุมนึง
ลูกเสือจะช่วยหลานเหรอครับ..

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
plsforgiveme วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 17.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/plsforgiveme
@#@# อ ย า ก ม า ก ทุ ก ข์ ม า ก #@#@

+1ค่ะ

เป็นเด็กที่มีศักดิ์ศรีค่ะ น่ายกย่อง

สู้ต่อไปไอ้น้องเอ้ย.....

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
ไอ้เสือน้อย วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 16.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bravo

เดชะบุญแล้วนะ น้องบัว ที่ไม่ได้ทำอะไรที่มันสิ้นคิดลงไป
สงสัยว่าต้องทำตัวเองให้ขยันขึ้นแล้วล่ะ คิดเป็นห่วงแม่ขึ้นมาในบัดดล
อย่างนี้ต้องโหวต ให้จอมโจรซะหน่อย

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
ฝนหยดนึง วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 16.37 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hsf
WWW.NUMSOM.COM เว็บที่ช่วยประหยัดเงินในกระเป๋าของท่านได้ตามหลักเศรษฐกิจพอเพียง 

เศร้าใจจัง

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
Anything วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 16.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/firstlove


ความคิดเห็นที่ 14 (0)
สิงห์มือซ้าย วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 16.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SingMeuSai
ร้านพร สิงห์มือซ้ายwww.facebook.com/lefthandshop 

+1 โหวต

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
AJ.p วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 15.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)

อ่านแล้วรู้สึกสู้ชีวิตขึ้นมาเลยฮะ...อารมณ์คล้ายๆเวลาที่แม่ผมเล่าเรื่องเก่าๆสมัยเด็ก... ที่ยังต้องสู้ชีวิตลำบากยากแสน...(ซึ่งผมชอบฟังนะ) ให้รู้ว่าเราสบายแค่ไหนแล้ว...ที่ได้มีกินมีใช้อย่างทุกวันนี้...

เรื่องนี้มีประโยชน์ต่อสาธารณชนมากๆครับพี่...+1 ให้หมดใจ

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
วิตามินบี วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 15.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/babymind
VitaMin B @ OK Nature  Save Nature Save Life  


โชคดีที่น้องคนนี้คิดได้
เพราะขนาดคุณแม่ของเค้าขาพิการ
ยังดิ้นรนค้าขายหาเงินมาประทังชีวิต
คนสองมือสองขามีครบอย่างน้อง
ก็ขอให้สู้ชีวิตเถอะ วันนี้อาจต้องลำบากมาก
แต่ในวันหนึ่ง เราจะภูมิใจในตัวเอง
ฝากบอกน้องด้วยนะคะ ชีวิตจะมีทางให้เดินเสมอ ถ้าเรากัดฟันสู้ รับจ้างทำอะไรก็ได้ เล็กๆน้อยๆทำมันไปเถอะ
คนขยันไม่มีอดตายแน่ๆ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
จอมโจร วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 15.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/JomJone
ทุกเรื่องที่อยากเขียน เรื่องราวมากมายในชีวิต ทั้งด้านดีและด้านเลว

ยังเลยคะ แค่ 500 บาท จะช่วย ก็ไม่มีปัญญา เฮ้อออ

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 15.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้

อัญ...น้องบัวเขาได้ลงทะเบียนเรียนหรือยังครับ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
มัชฌิมาปกร วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 15.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kintaro
kintaro2- ภาพ kintaro3- กลอน >คมความคิด ชีวิตมีสุข หนังสือเล่มแรกของผม

อืม...รอดไปหนึ่งราย...สาธุ ๆ
ถ้าเป็นจอมโจรละไม่ว่าหรอก...
โหวตให้แล้วนะ ....
วันหลังจะหาเวลามาเขียนเรื่อง..ดี ๆ บ้าง เจ๋งดี

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
ยายตุ๊ก วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 15.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tuktuk

หนูอัญทำถูกแล้ว ทั้งให้สติ และให้สตางค์(ที่ไม่ค่อยจะมี) อีกด้วย.....น่ายกย่องจ้า

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
สิงห์มือซ้าย วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 15.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SingMeuSai
ร้านพร สิงห์มือซ้ายwww.facebook.com/lefthandshop 

อ่านจบแล้วจ้า
พี่โชคดีหน่อย ถึงแม้จะจนอย่างไร
ก็มีข้าวกิน เพราะอยู่ใกล้วัด
และมีญาติพี่น้องเยอะ
แต่ที่มีกิน ก็ส่วนใหญ่จะวันละมื้อนะ
ตอนเช้ารีบไปเรียน แม่ก็ทำงาน
ตอนกลางวันก็กินขนมปังแทนข้าว
ตอนเย็นถึงจะได้กินข้าว
แต่ก็เฉยๆนะ ลำบากจนชินมั๊ง

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
rakmananya วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 15.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/rakmananya

ธรรมรักษาครับ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
หนุ่มใต้ใจดี วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 14.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sijo


ความคิดเห็นที่ 4 (0)
หนุ่มเมืองเลย วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 14.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/esan-banna

ขายตัวแล้วหัวจะเอาไปไว้ไหน55555

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
buppha วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 14.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/supermom

แปะโป้งก่อนนะ จ๊ะ
เด๋วมา

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 14.46 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้


ความคิดเห็นที่ 1 (0)
สิงห์มือซ้าย วันที่ : 06/10/2008 เวลา : 14.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SingMeuSai
ร้านพร สิงห์มือซ้ายwww.facebook.com/lefthandshop 

เจิมก่อนอ่าน

เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น


<< ตุลาคม 2008 >>
อา พฤ
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31  



[ Add to my favorite ] [ X ]