*/
  • PhutaiKaowong
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2012-05-17
  • จำนวนเรื่อง : 67
  • จำนวนผู้ชม : 233034
  • จำนวนผู้โหวต : 44
  • ส่ง msg :
  • โหวต 44 คน
<< มิถุนายน 2012 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันจันทร์ ที่ 4 มิถุนายน 2555
Posted by PhutaiKaowong , ผู้อ่าน : 1158 , 17:12:42 น.  
หมวด : ศิลปะ/วัฒนธรรม

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ตำนานไทย - พุไทยวัง

ตอนที่ 8 
ขุนบุลมสั่งสอนลูกสะใภ้ทั้ง ๗
ขุนบุลมกับนางเทวีให้ขุนเขียนหลาบคำแจกลูกทั้ง ๗
ขุนบุลมสั่งสอนลูกชายทั้ง ๗ 
ขุนบุลมสาบแช่งไว้
ราชบุตรทั้ง ๗ ออกเสวยเมือง
ขุนลอกับเจ็ดเจืองแบ่งเขตล้านช้าง – พวน
ขุนลอกับเจ็ดเจืองสาบานต่อกัน

****************************************


ขุนบุลมสั่งสอนลูกสะใภ้ทั้ง ๗

“คันว่าปันของแล้วบรบวรณ์ทุกสิ่ง เจ้าจิงสอนสั่งยังลูกสะใภ้นางน้อยซู่คน ฟังเยอลูกสะใภ้นางนาถทังเจ็ดพ่อเฮย ยาได้ทำการหึกใส่ตัวอันฮ้าย คันว่าพระปลูกให้เป็นราชเทวีเมื่อใด ให้ค่อยมีใจหวานแก่สาวสนมน้อย พระหากอาณัติให้ไว้เป็นอาจารย์สอนสั่ง ยาได้กลายคำสอนพระบาทองค์เป็นเจ้า ยามเมื่อตื่นแต่เช้าชอบก่อนภูมี บัวระบัติคองแต่แปงปุนแล้ว พระหากเหวยข้าวน้ำโภชนะอาหาร คันว่าบรบวรณ์นางจิงกินลุนเจ้า เหตุว่าบุญเฮืองไท้เป็นสูงศักดิ์ใหญ่ ยาโอดอ้างสะหาวแง้นลื่นคอง อันว่าคำกินเจ้าสว่างไปทานแจก ยาได้อำถี่ไว้ตัวแท้ผู้เดียว อันว่าฝู้งนางน้อยในโฮงหลายหมื่นก็ดี ก็ท่อตั้งต่อผู้เป็นเจ้าแก่นสาร ยาได้มีคำเข้มแปงใจอันซื่อ ฮักให้ล้วนซู่คนแท้จิงหูม อันนึ่งยาได้คร้านต่ำหูกทอไหมนั้นเน้อ ใจไมตรีไพร่ไททังค้าย ยาได้ฟังคำเบื้องฝูงคนสับส่อนั้นเน้อ ถามซื่อแท้ควรให้สั่งสอน ยาได้แพ ๆ ต้านจาสนเชิงด่านั้นเน้อ พระบาทฆ่าเสียแท้บอนาน อันนึ่งข่อยช่วงใช้หัตถะบาทบัวระบัติ ให้ค่อยปราณีผายโผดเขาฝูงไฮ้ เขาท่ออาศัยย้อนสมภารทุกสิ่ง ผืนผ้าเสื้อเขาไฮ้ให้ทาน อันนึ่งคำระหัสดั้นในโฮงพระราชก็ดี ยาได้เอาออกต้านไปเว้านอกโฮง อันนึ่งความนอกคุ้มควรถือไผตายก็ดี ยาได้เอามาโฮมฮอดตีนพระเป็นเจ้า อันนึ่งสมบัติเจ้าของแพงจำจื่อ คันว่าพระบาทเตื้องเอาได้เทียวพลัน อันนึ่งกิจจะถ้อยความหลิงดูก่อนบอควรทูลพื้นบาทเจ้ายาฟ้าวกล่าวแถลง ควรในแล้วในอาชญาตัวก็ดี ความทานไผบอห่อนควรทูลเจ้า อันนึ่งให้เลือกไว้ฝูงหมู่มีผญา กัลยามีสี่นางนำไว้ ทังเลาใจแผ่กว้างสร้างแห่งคองศิล มีใจบุญเคี่ยมคมแควนฮู้ ควรแต่งไว้เป็นแม่สาวสนม จักกะทำการใดอื่อยินเขาเจ้า ยาได้มีใจเลี้ยวโลภาลักโลภ เส็งสี่เฒ่าฝูงนั้นจิงกะทำ อันว่าฝูงนางเฒ่ามาดาว่าชอบคองนั้น โภยบอต้องสุขย้อยบาทคำ อันนึ่งองคะแก้วฝูงหมู่ราชเทวี บอมีประการเจียมซู่อันฉันนี้ อันนึ่งยาได้ทำการฮ้ายปราณีที่บาป แม้นว่าจำท่านฆ่าฉันนั้นบอควร อันนึ่งสมบัติเจ้าเงินคำผ้าผ่อนก็ดี ยาได้ลักโลภเลี้ยวเอาไว้บอควร แม้นว่าทศราชล้นของฝากมาถวายก็ดี ยาได้มีใจโลภาโลภอำเอาไว้ บอท่อสมบัติเจ้าราชาภูวนาถ แม้นว่าของผู้อื่นแท้ยาได้ลักเอา อันนึ่งยาได้หลิ่นชู้คดจากจอมหัวนั้นเน้อ แม้นว่าฝันกลางคืนก็ยายินดีดั้ง อันนึ่งยาล่ายเลี้ยวคดจากราชา ความใดมีก็ว่ามีจิงแท้ ยาได้จองวองเว้าต้านคำสลับลิ้นแง่นั้นเน่อ เจ้าบอเลี้ยงตัวน้อยหม่นหมอง อันนึ่งยาได้กินน้ำเหล้าสุราการถ่อย เกรงท่อต้องโทษฮ้ายตายซ่าซากตาว มันย่อมเสียคำฮู้จิบหายเถิงถ่อย จักได้เห็นต่อหน้าจิงแท้ท่านหยัน อันนึ่งเถิงฤดูฟ้าฝนลงปีใหม่ เตือนไพร่น้อยกระทำสร้างไฮ่นา อันนึ่งเถิงยามหลิ่นมโหสพชมชื่น เตินไพร่น้อยเขาหลิ่นชื่นชม แม้นว่าทำบุญสร้างการศิลทานแจกก็ดี เตินไพร่น้อยทานพร้อมซู่คนบุญจิงผายแผ่กว้างเท่าฮอดมหาพรหม ยูท่างเอาสมบัติแก่ตนภายหน้า แม้นว่าสุดชั่วนี้เป็นยอดชุมพู ยูสบายบานฮุ่งเฮืองเมือหน้า เหตุว่าอัยโกเจ้าแถนหลวงฟ้าคื้น ปู่อ่อนน้อยสูเจ้าสั่งมา ยังมีสัพพัญญูเจ้าลงมาผายโผด ทีปที่นี้เมือหน้าเที่ยงจิง พ่อจิงสอนสั่งให้ตามราชคลองธรรม เพื่อให้เป็นบุญคุณแก่ตนเมือหน้า ไผผู้บัวระบัติได้คลองธรรมฝูงกล่าวมานี้ แม้นว่าเมือเกิดก้ำเมืองฟ้าฟากสวรรค์ สุขยิ่งเพี้ยงในโลกทังสาม นีรพานผองเขตยืนยาวกว้าง”


ขุนบุลมกับนางเทวีให้ขุนเขียนหลาบคำแจกลูกทั้ง ๗

“เมื่อนั้นพระบาทเจ้าธิราชเล็งโย เจ้าจิงวางมือเสียจากไตคำหั้น แต่นั้นซะพูพร้อมฝูงหมู่เสนา มีใจชมชื่นบานดอมเจ้า ก็จิงให้หน่อน้อยขึ้นสู่หอสรง คันทีหดหลั่งลงลินแก้ว ทด ๆ น้ำคันทีไหลหลั่ง สพรั่งพร้อมฝูงฮู้กล่าวพร เมื่อนั้นพระบาทเจ้าทังราชมาดา บอกแก่ขุนมาเขียนหลาบคำปลงให้ อันว่าเมืองชวาห้องเหนแห่งทวีขิณ ให้แก่ขุนลอพระพี่เสวยสมสร้าง อันว่าเบื้องขอบห้อวอแต่หนองแส ให้แก่โสมพราวพระยีเมืองผาลาน อันว่าผู้ผ่านท้าวนามหน่อจุสง ให้กินเมืองแกวโยชน์ยาวภายพุ้น อันป่อยล่อยหน้าน้อยอ่อนใสพงษ์ ให้ไปกินเมืองยวนยูเสวยเป็นเจ้า อันว่างัวอินน้อยพระราชบุตรา พระให้กินเมืองสียดทิยาภายใต้ อันว่าบัวระพาก้ำเมืองพวนวันออกภายพุ้น ให้แก่เจ็ดเจืองเจ้าไปสร้างสืบเมือง อันว่าลกกมแก้วกุมารแมนหล่อ คำเกิดไว้บาท้าวยูเสวยราชาเจ้าขุนบุลมตนประเสริฐ ปลูกลูกแก้วเป็นเจ้าแผ่นดิน พระก็ตามคำเจ้าแถนหลวงฟ้าคื้น โดยบาทไท้บอมีให้หล่าคำ”


ขุนบุลมสั่งสอนลูกชายทั้ง ๗

“เมื่อนั้นพระบาทเจ้าซ้ำเล่าสั่งสอนไป ฟังเยอกุมารพระจื่อจำเอาไว้ อันว่าเป็นคนนี้จำศิลยาประมาท บุญส่งให้สูเจ้าจิงงาม จำศิลให้บระสุทธิ์เสมอแว่น ผละจิงกว้างขวางแท้เพื่อศิล อันว่าศิลทานนี้นำตัวทุกเมื่อ เมือเกิดก้ำเมืองฟ้าเพื่อทาน ฟังเยอเจ้าหน่อแก้วอันเกิดกับอกพ่อเฮย คองราชาจื่อจำเอาไว้ อันว่าสมบัตินี้ปุนเป็นเจ็ดส่วน ส่วนนึ่งไว้เยียแก้วแห่งตน เพื่อให้เป็นประโยชน์ไว้เลียนราชบุรี หลอนว่ามีโภยภัยเกิดเป็นภายหน้า ส่วนนึ่งแจกแบ่งให้นางนาฏสาวสนม ให้เขามีคำสุขเพื่อบุญบาท้าวกับทังฝูงข่อยข้าใช้ช่วงตีนมือ ราชทานปงแก่เขาตามฐ่าน ส่วนนึ่งทานทอดให้สังโฆตนประเสริฐ ผิบอมีดังนั้นควรให้แก่ลัดสี คันบอมีลัดสีแท้ฝูงมีบุญอันมากก็ดีศิลห้าเป็นจั้งควรเจ้าให้ทาน อันนึ่งควรแจกให้อามาตย์เสนา ฝูงอาสาแก่ตนตางเจ้า ส่วนนึ่งไว้ตอบแขกทูตา เพื่อให้เป็นราชาทานฝูงต่างเมืองมาเฝ้า คันว่ามาถวายท้าวราชาภูวนาถ คูณเครื่องให้สมแท้แก่เขา ส่วนนึ่งไว้ทานแก่คนขอ ฝูงขีนใจให้เขาสุขย้อน หากจักนำตนขว้ามสงสารสุดยอด เถิงที่แล้วนีรพานพุ้นฟากสวรรค์ คันว่าเฮาพ่อเมี้ยนมรณาตตายไปเมื่อใด บุตราเป็นพ่อเดียวกันแท้ให้มีใจแผ่กว้างเผยแผ่หากันนั้นเทอญ ให้ค่อยตกแต่งบ้านเมืองให้ฮุ่งเฮืองพ่อเทอญ” พ่อวัดอัดธิฐานไว้เป็นคองเส็งเสี่ยง


ขุนบุลมสาบแช่งไว้

“พ่อจักอัดธิฐานให้ตามคองเส็งเสี่ยง ลูกแก่นแก้วกุมารน้อยซู่คน บุญไผมีหลายแท้สมภารเพ็งมาก หากจักได้เมืองกว้างที่ขวางแท้แล้ว คันว่าบุญไผน้อยสมภารไป่แก่ฉันนั้นหากจักได้เมืองแคบน้อยตามฐ่านแห่งบุญหั้นแล้ว พ่อจักปุนเมืองให้กุมารยูแต่งตามแต่สมภารไผว่าเอาเมืองนั้น ยูชอบแท้ยาได้ข่มเหงกันนั้นเทิน เมืองไผไว้เมืองมันยาหล่า ตามฮีตเฒ่าบูฮาณตั้งแต่หลังเมืองพี่ให้เป็นใหญ่สมศักดิ์ ยาได้พาโลหลายยาดชิงเมืองน้อง เวรจักเถิงต่อหน้าวินาศจิบหาย เยียว่าจักเสียไชยตัวเมื่อลุนอายหน้า เมืองน้องให้ยูสร้างเสวยราชย์ทรงธรรม ให้หมั่นมีคำแพงข่าวสารเถิงอ้าย ไพร่พี่ตกเมืองน้องยาเอาให้ส่ง ไพร่น้องตกท่งอ้ายขืนให้แก่กันนั้นเทิน แม้นว่าฝูงไพร่น้อยข่อยไพร่เมืองใดก็ดี บอควรที่ขันอาสาต่างเมืองมาอ้าง เมืองไผโศกฮ้ายให้ช่อยกันปองชอบดาย ยาได้ไลกันเสียโอดปุนไปซ้ำ ยาได้เว้าแผ่ถ้อยคำแผกผวนผิดนั้นเทิน ยาได้หมายเทครัวยาดชิงเมืองบ้าน แม้นว่าแตกไย่ให้ค่อยบันเทา นาได้ฟังคำเขาไพร่เมืองมาไหว้ อันนึ่งยาโลภาพ้นเต็งเอาง่างวดกันเทิน ยาได้อ้างนาบกล้าเรวฆ่าข่มเหง ลูกให้สืบลูกไว้เมือเซ่นหลานเหลน ลำดับเถิงฮอดกลายเมือหน้า ให้ประกอบด้วยครองราชไมตรี จงให้เห็นคำแพงยาไลลืมเชื้อ ตราบต่อเท่าเถิงเขตมหากัป ไผหากตามคำเฮาพ่อสอนฉันนี้ อันว่าลูกแก่นแก้วเมือเซ่นหลานเหลน หลานสืบหลานฮอดปลายปานซ้อย จงให้ยืนยาวหมั้นเสวยเมืองยูแต่ง ฮ้อยเอ็ดเมืองเอกท้าวมาน้อมส่วยไฮ ไผผู้โลภาพ้นตัณหามักมาก จำท่านให้มาพร้อมส่วยตน ยังเลาเพลาด้วยโวหารเต็งข่มเอานั้น ก็ให้ตายจากเหง้ามรเมี้ยนมอดจม อันนึ่งยังเลากระทำกลฮ้ายยอพลตกท่งเมื่อใด ฮับส่อช้างชนฆ่ายาดเรว ให้ท่านเถิงที่อ้ายวินาศจิบหายดังนี้ ปีเดือนมันยายืนยาวหมั้น มันปลูกไม้ยาให้ป่งเป็นใบ คำตายเถิงเทียวพลันจนใกล้ มันแหงนหน้าเมือบนให้ฟ้าผ่ามันเทิน ไปป่าไม้ให้เสือเคี้ยวคาบกิน คันว่าไปทางน้ำชลธาเทียวท่องก็ดี ให้เงือกฆ่ามันแท้เที่ยงจิงแท้แล้ว บาปหมื่นชั้นเถิงชั่วยาวฮี ปีเดือนมันยายืนยาวกว้าง แม้นว่ามีของค้าเต็มสะเภาขึ้นศอกก็ดีท่อน ก็ให้ตกตาดค้อยเสียซ้ำชั่ววาย ไผผู้ยังขมด้วยลวงโลภพระตัณหา กลายคำสอนที่พระองค์ปันให้ ตราบต่อเท่าเถิงเซ่นหลานเหลน สืบไปเถิงก่อนกลายเมือหน้า วินาศฮ้ายคองถ่อยเถิงทัน ให้มันดับครัวเฮือนลูกเมียมันซ้ำ อันนึ่งโภยพยาธิฮ้ายปากบาดยาดี ให้มันยอมเป็นผีทั่วคีงเป็นเฮื้อน โภยภัยฮ้ายสิบประการเถิงถืกมันเทิน ให้มันทุกข์ไฮ้ถือกะเบื้องคว้าขอ ทำอันใดแท้ยาให้เป็นสังสักสิ่ง ดับชั่วซ้ำเสียแท้เที่ยงจิงแท้แล้ว แม้นว่าตายไปแท้ให้ตกอวิจีจมยู พระเจ้าเกิดมามากล้นยาให้ผอเห็นมันนั้นเทิน พ่อบอกให้จำจื่อคำสอน ราชาปดโทษควรทูลเจ้า เมื่อนั้นเจ็ดเจืองเจ้าแปะใส่จอมหัว ฟังคำสอนจื่อจำเอาไว้ เมื่อนั้นขุนบุลมเจ้าลือเกียรติ์กลโลก ยังยูสร้างเมืองบ้านบอนาน พ่อก็มรณาเมี้ยนลดชั่วเมือพรหม ไปตามกรรมแห่งตนภายหน้า กับทังสองศรีเจ้านางนาถเทวี ก็ลวดมรณาไปซู่คนตงเลี้ยง”


ราชบุตรทั้ง ๗ ออกเสวยเมือง

“เมื่อนั้นราชบุตรเจ้าทั้งเจ็ดองค์ประเสริฐ เลิกซากเมี้ยนกษัตริย์เจ้าซู่ตน บัดนี้พระกษัตริย์เจ้าทังสามพ่อแม่ เมือสู่ฟ้านครที่สถาน เฮาจักให้ปฏิญาณไว้มะโนวรรณอันชอบ ก็ท่อไปยูสร้างเมืองบ้านแห่งเฮาชอบแล้ว โดยดังพระพ่อให้ทานแก่ฝูงเฮา เมืองไผมีค่อยทำเพียรสร้าง ท่อว่าให้ประกอบด้วยคำราชไมตรี มีบรรณการสาส์นข่าวเมืองเทียวใช้ ตามคองเบื้องประเวณียาขาด โดยดังพระพ่อเจ้าสบถน้ำแก่เฮา คันให้ปฏิญาณแท้บรบวรณ์ทุกสิ่ง พระพี่น้องจาต้านต่อกัน แต่นั้นขุนลออ้ายเมืองชวาเอิ้นสั่งฝูงหนุ่มเหง้านามเชื้อซู่คน ค่อยยูดีเยอแถวเถื่อนไม้บ้านเก่าบูฮมกูเฮย เฮียมจักเจียระกาลไปห่างไกลกันแล้ว พี่จักเดินดุ่งผ้ายผันแสวงสมเพิ่นพุ้น ไปสร้างบ้านเมืองห้อที่พระโค ถัดนั้นจุสงเจ้าจอมเมืองจักจาก เอิ้นสั่งบ้านทังข่อยไพร่พล ค่อยยูดีเมืองมิ่งบ้านบุรีใหญ่เฮียงฮมกูเฮย เฮียมจักลาจากไปบุรีเสวยเมืองบ้าน องค์อาจขึ้นน้อยยางงาแก้วโกด แหนแห่เจ้าถึงเมืองพะกันของแกวที่ประสงค์สืบสรฟ้อ หน้า ๔๔ ไปพร้อมปิ่นปัว, ถัดนั้นใสพงษ์เจ้าจอมเมืองจักจากไปแล้ว เอิ้นสั่งน้ำปุงเต้ายูดีแด่เน้อ ค่อยยูดีเยอหน่วยใหญ่น้ำปุงหลวงจักจากจิงแล้ว เฮาจักไปเมืองยวนยูเสวยสมสร้าง โดยก่อนก้ำหงสาเชียงใหญ่จิงแล้ว บุญมากได้เสวยสร้างสืบเมือง, ถัดนั้นงัวอินเจ้าเอิ้นสั่งชาวเมือง ทังเสนาไพร่พลจอมเจ้า ค่อยยูดีเยอพระพ่อเจ้าขุนบุลมตนประเสริฐกูเฮย ลูกก็เป็นวงศายูเสวยเมืองบ้าน จักได้เมือสมสร้างคราวไกรกงเทศ ไปยูสร้างเมืองกว้างยดทิยา, ถัดนั้นลกกมเจ้าเชียงคมเจียระจากเอิ้นสั่งเหง้านามเชื้อซู่คน ค่อยยูดีเยอฝูงชาติเชื้อน้องแม่ชาวแถนข้อยเฮย ลูกจักไปคำเกิดพุ้นยูสร้างสืบเมือง, ถัดนั้นเจ็ดเจืองเจ้าเอิ้นสั่งชาวเมือง ทังแนวนามเผ่าพันธุ์พงษ์เชื้อ ค่อยยูดีเยอเจ้าพี่น้องทังหลายฝูงไพร่ เฮาจักไปสืบสร้างภายพุ้นเพื่อนพล พระอวนออกได้ปีปลายเถิงเล่า อันนึ่งยาได้ปะไป่ไว้เมืองบ้านแห่พวนแด่เทิน

แต่นั้นชาวเมืองพร้อมมาถวายเสียงสนั่น เจ็ดแจ่มเจ้าฟังแจ้งซู่คน ไปเยอพระพี่น้องจอมขม่อมทังเจ็ด ขอให้มีสมภารเพ็งแผ่เขากวมกว้าง เกิดเป็นท้าวขุนนายในโลกลือเท่าทั่วนครกว้างข่มเขา แต่นั้นพระลิงหน้าน้อยอ่อนทังเจ็ด วอย ๆ ลุกพรากกันไปหน้า เสนาข้าตามตีนภูวนาถ ซู่คนซู่หากดั้นเดินผ้ายต่างสถาน เสด็จฮอดด้าวเมืองใหญ่ยูปุน เป็นราชาแต่งเมืองเป็นเจ้า คันว่าเจ็ดแจ่มเจ้าไปฮอดเมืองใด ก็จิงถือเดือนเจียงมื้อมาฉันนี้ อันว่าขุนลอเจ้าไปฮอดเมืองชวาก็ดี เลยเลาถือเดือนเจียงแต่เดินเถิงนั้น, ยี่ผาล้านไปฮอดห้อวอแต่หนองแสก็ดี ก็ลวดเถิงเดือนเจียงมื้อเดินวันนั้น, แม้นว่าจูสงเจ้าไปฮอดพะกันหลวง ก็เลาถือเดือนเจียงมื้อพระองค์เสด็จเข้า, ใสพงษ์เจ้าไปฮอดเมืองยวนก็ดี เจ้าก็ถือเดือนเจียงฮอดเมืองเดือนนั้น, งัวอินเจ้าไปฮอดห้องสีอะยดทิยาหลวงก็ดีพระก็ถือเดือนเจียงเมื่อเดินเถิงนั้น, เจ็ดเจืองเจ้าไปฮอดเมืองพวนก็ดี เดือนเจียงถือมื้อพระองค์เสด็จเข้า, อันว่าลกกมแก้วไปเมืองคำเกิดก็ดี ไปฮอดแล้วเดือนนั้นว่าเจียง พระจิงจำกลอนต้านเดือนเจียงถือต่างกันดายคำพระเจ้าแผ่นหล่าสอนไว้สืบมา”


ขุนลอกับเจ็ดเจืองแบ่งเขตล้านช้าง - พวน

“อันว่าพระกษัตริย์เจ้าทังสององค์ประเสริฐ เสวยราชย์สร้างเมืองบ้านฮุ่งเฮือง เมื่อนั้นขุนลอเจ้ากษัตราตนพี่ พระก็เสวยเมืองชวาล้านช้างยูสร้างยูกะเษิม ก็จิงคึดเถิงน้องเจ็ดเจืองพงษ์กษัตริย์ ตนเสวยเมืองพวนผ่านนครเป็นเจ้า เหตุว่าเสนหาน้องสองพระองค์ฮักยิ่ง มักใคร่เห็นหน้าน้องแพงล้านที่ซ็ง พระจิงใช้ขุนใหญ่ตางตนให้มาราธนาเอาเจ็ดเจืองไปเถิงเจ้า เมื่อนั้นมหากษัตริย์เจ้าเมืองพวนตนประเสริฐ พระก็เสด็จจากห้องพลล้านแห่แหนไปเถิงเจ้าขุนลอตนพี่ คันว่าฮอดเมืองชวาล้านช้างเสด็จเข้าบอนาน เมื่อนั้นขุนลอเจ้าราชาชมชื่นเสด็จจากห้องมาต้อนแต่ไกล อวนพลเข้าเถิงเมืองนครราช เถิงที่ภูเขากล้าในหั้นเคิ่งเมืองจิงให้แปงศาลไว้หอไชยอันใหญ่สองกษัตริย์พี่น้องเขาหั้นชื่นชม เมื่อนั้นอามาตย์พร้อมฝูงหมู่เสนากับทังชาวเมืองมาเบิกบาย์ศรีเจ้าชาวเมืองก้มทูลชุลีนบนอบสองพระบาทเจ้าสถิตใกล้นั่งเฮียง จาถืกถ้อยปราโมทพระทัยทง สองพระองค์คือคู่พรหมภายฟ้า เมื่อนั้นขุนหลวงเจ้าเมืองชวากลอยกล่าว เฮานี้เป็นพี่น้องพงษ์เชื้อพ่อเดียวแท้แล้ว เฮาก็นั่งช้างสร้างยูเสวยเมืองนี้แล้วเป็นเมืองถัดใกล้กันจิงแท้ให้ประกอบด้วยไมตรียาขาด โดยดังพระพ่อเจ้าสบถน้ำแก่เฮาหั้นท่อน

อันนึ่งเฮาควรกดหมายไว้แดนเมืองติดต่อกันนั้น เป็นเขตไว้ยาให้หล่าคำชอบแล้ว แต่นั้นขุนลอคำพร้อมราชาเจ็ดเจือง พระกษัตริย์พี่น้องปันให้เขตเมืองสองพระองค์เจ้าตรองตราดูเขตเมืองพวนแลเมืองชวาล้านช้างหมายไว้เขตแดน เพื่อให้ตั้งยูหมั้นเถิงเขตมหากัปสองกษัตริย์ปันเขตกันฉันนี้ เจ้าก็บอให้หล่าม้างยังเขตบุรีเมืองเพื่อให้ไปเป็นหลักเป็นลิมไปเซ่นทงแทนเชื้อ เซ่นลูกไว้เมือเซ่นหลานเหลน ลำดับหลานก่อนกลายเมือหน้า สองกษัตริย์เจ้าลิงดูตกแต่งให้ขุนหลวงทังแปดไปหมายเขตห้อง เมืองล้านช้างเมืองพวนไว้เขตดิน
ตั้งแต่น้ำขินคานขึ้นเถิงภูเขาลูบ ตั้งที่นั้นเป็นหลักไว้เขตเมือง แล้วเลาตัดไต่ขึ้นสันภูเขาลูบ ขุนทังแปดยั้งเซาหั้นแจกกัน สี่ขุนไปทางใต้หมายเขตบุรีเมือง สี่ขุนเมือทางเหนือจื่อแดนหมายไว้ ฝูงหมู่ไปทางใต้ตัดใส่ภูทวนตั้งแต่ภูทวนลัดเน่งลงไปหน้า ทังแก่วใต้กับแก่วคองลัดใส่ภูนอนไปกะแหกะหิงภายใต้ แต่นั้นไปเถิงบ้านดวงลัดใส่เมืองกายเมืองซอง เถิงบานาปาแคทังบ้านถิ่นน้อยเท่าเถิงฮอดนาขมลัดใส่เมืองภูควาง ฮอดน้ำปูนพุ้นบายไดซูซอน ตั้งแต่นั้นลัดใส่สะเมยลงไปเถิงงึมหลวงนัดทีน้ำ แต่ว่ากาหมายไว้งึมหลวงวังใหญ่ ลัดใส่ภูหงไปใต้นำนิวขึ้น แต่นั้นไปบ้านซะกาบ้านหินคอน เถิงละแวกเชียงชอยเชียงคอบ เท่าเถิงใต้ปากซาบ ลัดแต่นั้นไปฮอดแคมซันเถิงชายพวนชายลาวฮอดเชียงตอมพุ้น ตัดใส่ฮอดแก่วใต้เถิงพนอมบ้านแดด ลัดแต่นั้นเถิงน้ำชื่อชะดิง แต่ชะดิงขึ้นเมือเหนือตามกะแส ฮอดหินคนกล่าวท้วงหมอนเท่าท่าเยียหั้นแล้ว ไปจุเท่าแดนเมืองคำเกิด ท่อนี้เป็นเขตห้องหนใต้แห่งเมืองแท้แล้ว

แต่หมอนเท่าท่าเยียลัดใส่ฮอดยอดน้ำชุมพูพุ้นพำไกล ไปเถิงภายยอดน้ำปางหลวงห้วยใหญ่ ลัดใส่ภูนิวเน่งขึ้นภูเฮี้ยวด่านดง นำแต่นั้นเน่งขึ้นใส่ภูไช ไปเถิงภูแสดดอยดงกว้าง ไปฮอดผาดับเท่าเถิงขุนห้วยเพิก ลัดล่องน้ำเถิงห้วยหาดดาว ข้ามน้ำโม้ตัดใส่ผาหลวง ไปนำนิวเน่งลงเพียงบ้าน ล่องน้ำโม้เท่าฮอดสบหวาง ลัดขึ้นนิวภูหลวงผ่อแดนดินกว้างไปเถิงแควนแฮวพุ้นเมืองตำคุงเขต จิงพัดตั้งไต่ขึ้นดอยห้วยพวนหลวง นำนิวถ่องเถิงแดนน้ำใหญ่ ลัดเน่งขึ้นเถิงเท่าปากวาน ท่อนี้เป็นเขตห้องกงราชบุรี มีหินก้ำบัวระพาวันออกเมืองพวนแล้ว

อันว่าขุนทั้งสี่ขึ้นทางเหนือหมายเขตเมืองนั้น ตั้งแต่เขาลูบหั้นหมายขึ้นฝ้ายเหนือ ก็ลวดเอาแม่น้ำคานหลวงเป็นเขต ตาบต่อเท่าเถิงห้วยปากกาว นับแต่นั้นเท่าฮอดสบสาย ลัดใส่สันนิวภูเน่งไปภายหน้า ไปเถิงเท่านิวภูต้นม่วง ที่นั้นมีม่วงไม้ลำดั้วใหญ่สูง ตั้งแต่กกม่วงขึ้นเมือเถิงเท่าง่าชุมนั้น สังขยาวาไว้ประมาณได้ห้าวา ลวงใหญ่ได้สี่อุ้มมีง่าสองอัน เป็นสองพันธุ์ต่างกันจิงแท้ ง่านึ่งเป็นม่วงบ้านฮดฮ่วงมัดทุหวาน คือดังเทพาพระปลูกแปงหมายไว้ง่านึ่งดูตะกานเพี้ยงผาลาเหลืองหลาก เป็นหมากม่วงเข้มคำแท้เที่ยงจิง อันว่าอำพาต้นรุกโขไม้ม่วงลำนั้น ขุนก็หมายจื่อไว้เป็นเขตเมืองลัด แต่นั้นหลายลันได้อรัญญาเถิงที่เมืองคำผงผ่านพนังไปหน้า ไปฮอดบ้านบงมตาดพลานเพียง เฮ็วฮัดเถิงเถื่อนพงไพกว้าง ลัดใส่เท่าห้วยเลียบเมืองสัน เถิงสบซิวล่องลงน้ำห้วย ไปเถิงห้วยนาหลวงน้ำใหญ่ แต่นั้นลงห้วยแล้วเถิงน้ำล่องไป ไปเถิงน้ำนัดทีหลวงวังใหญ่ ขุนก็ชี้ฮ่างให้หมายไว้เขตดิน ตาบต่อเท่าแดนเขตเมืองพะกัน ขุนก็กดเมืองหายเขตดินภายพุ้น ท่อนี้เป็นเขตห้องนครราชเมืองพวนแท้แล้ว ภายหนเหนือแม่นพะกันเป็นเจ้า”


ขุนลอกับเจ็ดเจืองสาบานต่อกัน

“เมื่อนั้นขุนท่านท้าวทังแปดคืนมาฮอดแล้ว ถวายคำควรเขตเมืองทูลเจ้า เมื่อนั้นขุนลอพร้อมกษัตราเจ็ดเจืองจาถืกถ้อยคดีแม้งต่อกัน อันว่าขงเขตห้องเมืองล้านช้างเมืองพวนเป็นเขตให้จื่อแจ้งจำไว้ซู่ทางให้เป็นอันหมั้นเที่ยงไว้เท่าเขตมหากัปพุ้นแล้ว ไผยาโลภาพักโคบชิงเมืองบ้าน เซ่นลูกไว้เมือเซ่นหลานเหลน ไปเถิงหลานหลอดปลายแทนเชื้อ อันว่าสาคะโรน้ำสมุทหลวงเขินขาดยามใด ทรายมุ่นม้างปลิวขึ้นโลกทลาย เขาเสมรล้ออรทายทังโลก ไฟเกิดไหม้กัปพุ้นก็จิงหาย ยามใดกัปไป่ม้างตั้งยูเทียระฆา จำคงไผยังทงแทนสืบเมืองเป็นเจ้า ยาได้หล่าม้างเสียแห่งคำกษัตริย์ ให้บัวระบัติเอาดังลางปัดฐมเฒ่า ไผผู้โลภาพ้นไปชูชิงยาดเอานั้น ให้หล่าม้างคำต้านแห่งเฮา ให้มันดับมอดม้วยส้วยสิ่งดวงปลี อนตายมันปลูกหวายยาทันเครือหล่อน มันแหงนหน้าเมือบนให้ฟ้าผ่า ไปป่าไม้ไห้เสือคั้นคาบเอา ไปทางน้ำให้เงือกท่อเฮือกินมันนั้นเน้อ คองวายเถิงซู่วันยาน้อย ตั้งแต่เซ่นลูกพี้เมือเซ่นหลานเหลน เถิงหลานกลายก่อนไปเมือหน้า ไผยาโลภาพ้นไปจำท่านส่วยสินนั้น ยาได้อ้างดาบกล้าเรวฆ่าข่มกันเมืองไผไว้เมืองมันยาหล่า เผือพี่น้องได้หลั่งน้ำสละให้แก่กัน จำให้มั่นแท้เท่าเขตมหากัป เพื่อให้เป็นสิมมาแก่ฝูงแทนเชื้อ ไผบอฟังคำต้านอันสองเผือกล่าวมานี้ สัพพัญญูเจ้าเกิดมากแท้ยาใดให้เห็น คันว่าสองกษัตริย์จ้าจาคำแล้วยา เมื่อนั้นเจ็ดเจืองเจ้าเลยต้านสั่งเมือ ข้อยจักลาพี่เจ้าพระบาทขุนลอก่อนแล้ว ทังชาวเมืองยูยืนยาวหมั้น ยามดีเจ้าลีลาเสด็จด่วน หลายพำมื้อมาแท้ฮอดเมือง เจ้าก็สุขยูสร้างในที่เชียงหลวง หลานเหลนแทนวงศาสืบสายปานซ้อย”

เล่าเรื่องขุนบุรม (บรม) เสด็จจากนครหนองแส เข้าครองแว่นแคว้นสิบสองพุไทย ตามที่กล่าวในหนังสือขุนบุลมเฉพาะตอนต้องการ ซึ่งยังมีอีกมากเรื่องขอจบไว้เพียงนี้ แล้วเล่าเรื่องอาณาจักรสิบสองพุไทยสมัยนั้น ว่าขึ้นต่ออาณาจักรอะไรบ้างดังนี้
(๑) เดิมแว่นแคว้นสิบสองพุไทยขึ้นอาณาจักรหนองแส (น่านเจ้า) (ประชุมพงศาวดารภาคที่ ๖๑ หน้า ๖๐ บรรทัด ๑๑) แล้วต่อมาขึ้นแก่อาณาจักรโยนกเชียงแสน (ประชุมพงศาวดารภาคที่ ๖๑ หน้า ๖๐ และ ๖๒ และหนังสือหลักไทยหน้า ๗๔ บรรทัด ๑๘)
(๒) เมื่ออาณาจักรโยนกเชียงแสน ถูกพวกไทยเมาทำลายเมื่อพ.ศ. ๑๗๐๒ แล้ว ตอนต้น ๆ ขึ้นแก่แว่นแคว้นหิรัญนครเงินยาง (ซึ่งภายหลังเป็นอาณาจักรลานนา) ต่อมาขึ้นอาณาจักรสุโขทัย ในรัชกาลพ่อขุนรามคำแหงมหาราช เมื่อสุโขทัยเสื่อมแล้ว ในตอนต้นสมัยกรุงศรีอยุธยา สิบสองพุไทยแยกเป็น ๒ ภาค ที่ติดต่อพม่ากับจีนเรียกสิบสองปันนา (พันนา) ที่ติดต่อกับจีนและญวนเรียกสิบสองพุไทย หัวเมือง ๕ – ๖ เมือง ที่อยู่ระหว่างสิบสองพุไทยตอนใต้กับเขตพวนเหนือ เรียกหัวพันทั้ง ๖ ทางเมืองหลวงพระบางจัดตั้งท้าวพระยามาปกครอง (พงศาวดารชาติไทยเล่ม ๑ หน้า ๑๘๔ บรรทัด ๑๐)
(๓) เมืองหัวพันทั้ง ๖ ได้แก่ เมืองเหยิม เมืองสบแอดเชียงค้อ เมืองซำเหนือ เมืองซำใต้ เมืองโสย เมืองซอน


**********************************************

*** นายนรเก (น้อม) โทธิเบศร์วงษา ซึ่งเป็นคุณตาเจ้าของ Blog นี้ (PhutaiKaowong) ท่านมีความตั้งใจเมื่อสมัยยังมีชีวิตอยู่ได้เก็บรวบรวมข้อมูลทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับตำนานไทยต่างๆ และหนังสืออีกหลายเรื่องก่อนที่ท่านสิ้นลมหายใจ โดยกำชับให้ลูกหลานได้นำข้อมูลดังกล่าวออกมาเผยแพร่ให้แก่ผู้ที่สนใจได้รับทราบ ดังนั้นเจ้าของ Blog จึงขอนำข้อความทั้งหมดมาเผยแพร่ตามเจตนารมย์ของคุณตาทั้งหมดโดยจะไม่ขอแก้ไขข้อความใดๆ เนื่องจากท่านมีความประสงค์ให้คงคำศัพท์และข้อความทั้งหมดไว้ตามที่ท่านได้เขียนและรวบรวมไว้...

รวมเรียงโดย
นายนรเก (น้อม) โทธิเบศร์วงษา
สงวนลิขสิทธิ์
๕ สิงหาคม ๒๕๑๙

ประวัติผู้เขียน
http://www.kaowong.com/index.html
http://www.kaowong.com/Personal-01.html

คำนำและสารบัญ
http://www.oknation.net/blog/PhutaiKaowong/2012/05/20/entry-1

**************************************


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน