*/
  • ดวงไฟ
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : F_A_N34@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2009-01-14
  • จำนวนเรื่อง : 70
  • จำนวนผู้ชม : 44731
  • จำนวนผู้โหวต : 48
  • ส่ง msg :
  • โหวต 48 คน
<< กันยายน 2019 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันพุธ ที่ 12 พฤษภาคม 2553
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 387 , 02:45:42 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เมื่อดอกรักหอมหวานบานสะพรั่งละคราวครั้งกลิ่นฉมยามลมไหวหอมดอกรักดอกฝันผ่านวันวัยหอมตราตรึงตราบในหัวใจคน*เมื่อดอกโศกโยกมาในคราเศร้าละครั้งคราวราวเหมือนเปื้อนขื่นขมต้องเจ็บจุกทุกข์ช้ำทำระบมเคยชื่นชมชื่นฝันดันทลาย*คำเคยป้อนอ้อนออดพร่ำพรอดถึงห้วงคำนึงเคยหวานก็ผ่านหายเคยอุ่นอิ่มยิ้มรับก็กลับกลายเป็นเพียงสายลมไหวผ่านนัยตา*เมื่อลมโลมมาต้องก็หมองหมางเห็นทุกสิ่งทุกอย่างผิดปรารถนาสิ่งเคยหวานก็ขื่นเมื่อตื่นตาครั....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 6 พฤษภาคม 2553
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 439 , 03:22:12 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

พนมมือสัญญาต่อหน้าหิ้งแม้ความจริงท้อแท้เพราะแพ้พ่ายแต่เมื่อตราบที่ใจยังไม่วายเลือดในกายเป็นของแม่นั้นแน่นอน*ยังคงมั่นสัญญาทุกนาทีแม้เป็นตายร้ายดีไม่ไถ่ถอนหากน้ำตาเปื้อนแก้มยามแรมรอนหรือหลั่งรดเปียกหมอนก็สอนใจ*สอนใจว่าลูกปูต้องรู้ตามอย่าให้ใครนิยามว่าไม่เอาไหนอุปสรรคหนักหนาปัญหาใดลูกจะทนอัดใจไว้ลำพัง*แล้วเดินตามเส้นทางตามอย่างแม่ปัญหามีไว้แก้ห้ามสิ้นหวังคำสั่งสอนย้อนอยู่ลูกรู้ฟังแม้พลาดพลั้งครั้งไหนอย....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 5 เมษายน 2553
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 404 , 23:12:41 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ลมโปรยปรายสายละลอกเหมือนบอกว่าผ่านพ้นช่วงเวลามาแค่ไหนแต่ใจฉันนี่มันช่างกระไรยังรอคอยเรื่อยไปจนเท่านาน*ทั้งที่รู้ว่าผู้ที่ตายดับไม่มีทางคืนกลับอย่างปฏิหารย์แต่สำนึกของฉันนิรันดร์กาลยังคิดว่าอีกไม่นานจะพบกัน*คงมีเธอปรากฏมีพจน์ถ้อยมีน้ำเสียงอ่อนช้อยที่คอยฝันมีเสียงขับกล่อมเกลาให้เท่าทันโลกที่หมุนทุกวันอย่างว่องไว*มีเสียงคนสอนสั่งยามพลั้งพลาดแต่หัวใจลึกประหลาดเสียไฉนเสียงที่เคยบ่นพร่ำหากค่ำใดขาดเสียงนั้น....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 19 มีนาคม 2553
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 626 , 23:20:22 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

หทัยสาวหนาวสั่นหวั่นวิตกตรึกตะหนกใจวาบเหมือนภาพฝันโอ้อกเอยเลยล่วงละช่วงวันดั่งเลยผ่านช่วงฝันอันหมายปอง*ห่วงห้วงแห่งแรงรักที่กักเกี่ยวละคืนเร้าดายเดียวหม่นหมองในยามที่ไร้พี่กอดประคองไร้เราสองถาม-ตอบเคยมอบมา*จนค่อนแล้วค่อนคืนตื่นตระหนกทุกห้องใจเร้ารกห่วงหาจนตรู่สางอ้างเดี่ยวเปลี่ยววิญญาโอ้พี่จ๋าลาหายเสียหลายวัน*ลืมแล้วฤาคือใครที่ใจรักไม่นานนักก็แต่จะแปรผันล่วงไม่กี่ราตรีที่มีกันจะรู้ไหมไหวหวั่นเกินกลั้....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 5 มีนาคม 2553
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 895 , 20:52:53 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

อาจมีบ้างผิดพลั้งก็สั่งสอนแต่ละครั้งละตอนเคยอ่อนหวานเคยน้อมรับทั้งหมดบทวิจารณ์เอามาเพื่อแก้งานตามศรัทธา*มีเคารพนับถือคือที่ตั้งใช่จะคิดโอหังหรือกังขากับสิ่งที่เน้นย้ำพร่ำพูดมาก็รู้ดีอยู่ว่าคือสิ่งใด*ด้วยเข้าใจประสงค์อันบ่งชัดแต่ด้วยความถนัดไม่เอาไหนอย่าได้หมายว่าคือ"ไม่ตั้งใจ"สิ่งนั้นผิดพลาดไปในเจตนา*แม้สี่เท้าจะก้าวยังพลั้งพลาดจึงสองเท้าก็ไม่อาจปรารถนาให้ทุกสิ่งทุกอย่างโลกสร้างมาจะสวยงามดุจว่าค่าแห่....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 27 กุมภาพันธ์ 2553
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 407 , 09:38:31 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ในสำนึกแว่วเสียงสำเนียงกล่อมยามที่ลมห้อมล้อมดุจอ้อมแขนทุกนิทราละครั้งยังทดแทนด้วยน้ำตาอัดแน่นกลางแก่นใจ*เมื่อไม่มีโอบแขนอันแสนอุ่นแววตาคู่ละมุน สดใสหรือแม้แต่หรีดหริ่งก็นิ่งไปไม่ขับกล่อมผืนไพรในราตรี*สงัดเงียบนิ่งงันคือฝันร้ายละครั้งก้าวเดียวดายท่ามวิถีระลึกถึงอกมารดาทั้งท่าที-อันอบอุ่นหนุนชีวี เรื่อยมา*แต่บัดนี้เหลือเพียงเสียงสะอื้นกับความมืดแห่งคืนโหยหาไขว่คว้าซึ่งสิ่งใดไว้สบตาก็พบแล้วสัจจาว่า"ไม่ม....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 17 กุมภาพันธ์ 2553
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 378 , 13:36:42 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ผ่านพ้นคืนหมื่นวันก็หวั่นหวาดแสนประหลาด อกตรมท่ามลมหนาวยังคงมั่นมิคลายหลาย ๆ คราวดอกน้ำตาพร่างพราว...เดียวดาย*นานแล้วหนอนานเนิ่นจนเกินนับยังเฝ้ารอการคืนกลับ มิหายทั้งที่รู้ว่านี่คือจากตายคงไม่มีความหมายที่จะรอ*แต่หัวใจดื้อรั้นยังฝันถึงว่าวันใดวันหนึ่งสิ่งพึงขอจะปรากฏสำเนียงจนเพียงพอที่เคยหยอกเคยล้อเคลียคลอกัน*ก็เพียงเฝ้านั่งนับกี่สัปดาห์กี่ผ่านเดือนเคลื่อนจันทราล่วงฝันพระอาทิตย์ส่องผ่านกี่นานวันก็เฝ้....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 4 กุมภาพันธ์ 2553
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 336 , 22:15:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ล่วงแล้วเอยราตรีที่หนึ่งร้อยค่ำคืนคงเฝ้าคอยเธอหวนหาทุกวันนับต้อนรับการกลับมาผ่านพ้นช่วงเวลาไปร้อยวัน*จึงแจ้งแล้วแจ้งใจในอกเศร้าให้กี่ผ่านแดดเผากลางใจฉันหรือผ่านหมื่นหยดฝนหล่นโดนกันผ่านลมก็เท่านั้นไม่หวนคืน*เพราะเธอหลับไปแล้วไร้แววตาหมดสิ่งต้องกังขาแม้ขัดขืนก็ไม่อาจเขย่าเอากลับคืนเพราะลาแล้วไม่ตื่นตราบนาน*ยังทำใจยากนักจักคงรอแม้ว่านานเพียงพอก็ขับขานว่ารอนะรออยู่...รู้...ทรมานแต่เต็มใจดักดาน รอคอย*....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 31 มกราคม 2553
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 315 , 23:36:39 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

โลกหมุนด้วยความรักสักคราใดแวะทักก็สุขสันต์รักเจ้าหนอกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงคืนวันแม้ในนั้นมีเศร้าเป็นเงาตาม*ก็ยังคงเห็นสุขอยู่ทุกครั้งยังวาดหวังแวววาวคราวไต่ถามครั้งเมื่อรักหยอกล้อ...พองามในทุกยามดั่งมนต์เข้าดลใจ*สะกดแก่ดวงจิตประติดประต่อรักเอยละเอียดละออ หวานไหวโลกเจ้าดูชมพูไปทั้งใบด้วยสดใสใจแจ่ม...แย้มบาน*ประดุจปลูกต้นรักไว้ทักโลกเมื่อใดหนอลมโบกก็หอมหวานหอมกลิ่นเจ้าดอกรักประจักษ์กาลตราบจนนานแสนนาน...ผูก....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 27 มกราคม 2553
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 310 , 23:50:34 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

โอ้จันทร์เอ๋ยจันทร์จวงบนห้วงฟ้าช่วยหอบจิตแห่งข้าไปได้ไหมบินไปหาบางคนบนฟ้าไกลเขาได้จากข้าไปไม่กลับมา*บนนั้นมีดาวน้อยลอยเกลื่อนกลาดแสงแห่งดาววางพาดข้ามเวหาใครต่อใครเอ่ยอ้างเดินทางมาแล้วบอกเพียงแค่ว่า "แม่ไปดี"*ไปอยู่ ณ ดาวน้อยที่ลอยเด่นแม้ว่าจะหลบเร้นจากตรงนี้เพราะเหนื่อยหนักพักผ่อนนอนฝันดีว่าหนูจ๋า ถึงที "ทำใจ"*หนูอยากบอกใครบ้างบนทางเท้าว่าทุกค่ำ ทุกเช้า สั่นไหวแล้วหนูก็อ้างว้างท่ามทางไปดูเหมือนไกลแสน....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 20 มกราคม 2553
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 411 , 15:26:01 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ขณะนิ่งยิ่งคิดท่ามจิตใจว่าผ่านนานเท่าไรมาป่านนี้จากวันนั้นหนักหน่วงช่วงชีวีในทุกช่วงนาทีที่ขาดกัน*ตั้งแต่แม่ไม่อยู่ีจึงรู้้ว่ากี่หมื่นหยดน้ำตาออกจากฉันไม่มีเลยผู้ใดเข้าใจมันและปาดน้ำหยดนั้นได้เท่าเธอ*ไม่มีความอ่อนโยนใดโดนใจเท่าทีึ่่แม่มอบให้มาเสมอแต่แรกคลอดออดอ้อนนอนละเมออกอุ่น ๆ ของเธอไว้พิงกาย*เมื่อเติบใหญ่ใครเขาทำเศร้าหมองก็มีแม่กอดประคองไม่ห่างหายจากวันนั้นจนวันนี้นาทีตายเฮือกสุดท้ายแม่ยังกอดยอดด....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 18 มกราคม 2553
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 322 , 02:06:51 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฟ้าพรากเธอจากไปแล้วทิ้งเพียงฉันเอาไว้ตรงนี้กับความทรงจำและการกระทำที่แสนดีรอยยิ้มที่อิ่มทุกทีเธอส่งมา*ไยฟ้าจึงใจร้ายนักแยกจากแม้ความรักทรงคุณค่าฉันเหลือเพียงสิ่งนี้สิ่งเดียวตลอดมากระนั้นอกแห่งฟ้ายังพรากไป*แล้วจะเหลืออะไรให้หยัดยืนเมื่อความตายไม่อาจขัดขืนเธอเคียงใกล้ใจจะขาดวิ่นเหมือนโลกนี้สิ้นลงทั้งใบเพียงเธอคนเดียวที่หายไป...เหมือนฉันไม่เหลืออะไรบนโลกเลย....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 16 มกราคม 2553
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 1000 , 12:37:52 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

  เหมือนเรือน้อยลอยวนบนผิวน้ำคอยส่งผ่านก้าวข้ามยามกระแส-พัดผ่านทวนกราดเกรี้ยวเฝ้าเหลียวแลสมเป็นแม่พิมพ์ชาติโลกวาดมา*วาดมาเพื่อศิษย์น้อยด้อยความรู้ก็ได้ดีด้วยครูสู้อุตส่าห์มานะสอนย้อนย้ำเล่มตำราให้ตรึงตราช่ำชองลองฝึกปรือ*ให้หายเขลาหายโง่ใช่โอหังได้ดีจงเหลียวหลังตั้งหนังสือมิใช่หลบหลีกเลี่ยงเพียงผ่านมือลืมแล้วฤาพากเพียร ร่ำเรียนมา*หันมองซิครูแก่แห่งแม่พิมพ์ยังประทับรอยยิ้มอิ่มใบหน้าเพียงเห็นศิษย์สำเร็จ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 22 ธันวาคม 2552
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 1744 , 17:47:08 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เมื่อดีด้วยไฉนไม่เห็นค่าจึงมองเพียงแค่ว่าคือโง่เขลาไม่เคยเห็นจริงใจแม้ในเงาก็เห็นว่าเพียงเราเด็กอมมือ*จึงวันนี้เด็กน้อยที่คอยเคียงที่เคยเทียวส่งเสียงเพราะเชื่อถือจะกลับตาลปัตรพัดกระพือเพียงยโสเลื่องลืออย่างถือดี*เมื่อเป็นเพียงเด็กน้อยที่คอยอ้อนในทุก ๆ ช่วงตอนแต่ก่อนนี้กลับต้องโดนผู้ใหญ่เขาไล่ตีต่อจากนี้ก้าวร้าวจึงเข้าครอง*ไม่มีแล้วนอบน้อมยอมสยบที่เคยไหว้เคารพทั้งผองกลับเปลี่ยนเป็นคิดจะท้าประลองแม้ในใ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 1 ธันวาคม 2552
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 358 , 15:47:37 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ลมเจ้าโบยเจ็บเนื้อจนเหลือหลายทุกข์กล้ำกลายหม่นเศร้าเข้าหักหาญหลายครั้งฝืนยืนหยัดทั้งทัดทานทุกข์หม่นหมองต้องการเพียงจางไป*คำสั่งสอนย้อนดังทุกครั้งอยู่ยังหวังแม่เฝ้าดูไม่หลบไหนแต่ลมยังกลั่นแกล้งสำแดงภัยซัดมาสู่หัวใจไม่เว้นวัน*แม้ครั้งที่งีบหลับก็กลับนึกเสี้ยวรู้สึกมิเคยจะแปรผันในเมื่อตื่นตามองเพื่อต้องกันกับสายตาแม่นั้นไม่เห็นมี*เพียงลำพังยังสู้จงดูเถิดเมื่อลูกถือกำเนิดมาตรงนี้เราสองคนเปรียบซึ่งหนึ่งชี....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 20 พฤศจิกายน 2552
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 306 , 16:08:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ในความแกร่งความกล้าที่ปรากฏคือผ่านกี่หมื่นหยดน้ำตาไหลในความที่คนเห็นการเป็นไปคือมิใช่ความจริงเพียงสิ่งลวง*จนเกลียดแล้วเกลียดนักอยากผลักทิ้งความเข้มแข็งไม่จริงที่แหนหวงทำเก่งกล้าท้าชนคนทั้งปวงสิ่งที่ผ่านลุล่วงพร้อมเผชิญ*แต่ใครจะรู้ฤาคือความสัตย์ความอ่อนแอเด่นชัดยากขัดเขินท่ามหัวใจในอกรกเหลือเกินหลายเรื่องราวก้าวเดินยากทำใจ*ไม่ละลดจะเพิ่มทั้งเติมต่อเพียงไมตรีหลอกล่อพอสาไถยที่คอยอยู่เป็นเพื่อนเหมือนเข้า....

อ่านต่อ

Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 294 , 11:13:38 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ปรากฏกายได้ไหมในปรารถนากี่หมื่นฝนหล่นมายังบ่าไหลฝนจากนัยสองเนตรนั้นเหตุใดช่วยฉันทีเป็นไรช่วยกลับมา*กลับมายืนข้างใจใกล้ ๆ กันเหมือนกับทุกคืนวันที่ฝันหาคอยออดอ้อนย้อนถามความเป็นมาทุกเรื่องราวเบื้องหน้าเหมือนทุกที*สารทุกข์สุขดิบที่หยิบยื่นกลายเป็นต้องกล้ำกลืนฝืนหลบหนีแล้วจะเหลือเพียงใครที่ใยดีในเมื่อที่ตรงนี้ไม่มีกัน*ทั้งโลกล้วนมวลโศกวิโยคหนักเคยอบอุ่นไอรักอย่างสุขสันต์จะทำใจยอมรับกับคืนวันที่ไม่มีเธอนั....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 12 พฤศจิกายน 2552
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 301 , 20:17:06 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                                                                              ทอดอารมณ์ขมขืนแล้วยืนสู้หวังแต่เฝ้ามองดูอย่างครวญหาก็มีบ้างบางทีในกี่คราอาจจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ทัน*เฝ้าสมมุติฉุดยื้ออย่างถือสิทธิ์ด้วยรู้สึกนึกคิดให้เปลี่ยนผันให้แม่กลับเคียงใกล้หัวใจกันให้แม่ตื่นจากตรงนั้นแล้วคืนมา*ถึงแม้รู้ยากนักก็จักใฝ่เพราะไม่มีสิ่งใดให้ครวญหาต่อแต่นี้ที่แท้แค่ปลายตาก็เห็นเพียงเหว่หว้า...ลำพัง*ยามฟ้ามืดยื....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 8 พฤศจิกายน 2552
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 420 , 16:00:02 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

กี่หยาดหลั่งยังรินไม่สิ้นสายปานจะขาดใจตายไปตามหาเคยหยอกเย้าหยอกเล่นเช่นก่อนมาเคยกอดกันยามนิทรากลับลับไป*เถอะ...ฟ้าดินเห็นไหมใจจะขาดแม้จุติกี่ชาติในภพไหนเทวดาจงรู้และดูใจลูกรอเพียงเกิดใหม่ไปพบกัน*เคยออดอ้อนนอนตักให้ถักผมทุกคารมกล่อมเห่บนเปลฝันด้วยรอยยิ้มพริ้มหวานแต่นานวันจะอยู่ชั่วนิรันดร์ตลอดกาล*แม่กลางปีกปกป้องทุกห้องใจในยามที่หวั่นไหวใครขับขานว่าอย่าเลย..."อย่าท้อ" จะทรมานแม่คอยส่งยิ้มหวานผ่านแววตา....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 26 ตุลาคม 2552
Posted by ดวงไฟ , ผู้อ่าน : 358 , 18:40:13 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 ทอดอาลัยในอารมณ์อันขมขื่นเก็บสะอื้นซ่อนไว้ไม่ให้เห็นแล้วเลยล่วงช่วงเก่ากี่เช้า-เย็นก็ยังเป็นเช่นนี้ทุกวี่วัน*จะรู้ไหมในอกอันหมกตรมเต็มด้วยความขื่นขมไม่สุขสันต์นับแต่ครั้งเคยผิดคิดฟาดฟันเอาชนะแก่กัน...ผ่านมา*จึงรู้แล้วอำนาจการบาดหมางมันทำลายทุกอย่างสิ้นปรารถนาคิดแต่เพียงแข็งข้อต่อวาจาโดยที่ไม่รู้ว่าจักอับปราง*มาวันนี้เศร้านักขอพักใจจะอภัยฉันไหมที่ถากถางถ้าสิ้นแล้วเยื่อใยอันใสบางหมดซึ่งสิ่งทุกอย่างเคย....

อ่านต่อ


/4