• Thanasit
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : panicna@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2014-04-16
  • จำนวนเรื่อง : 29
  • จำนวนผู้ชม : 20018
  • ส่ง msg :
  • โหวต 8 คน
Thanasit
ความทรงจำ ทำให้เราพบกัน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/Thanasit
วันศุกร์ ที่ 1 มิถุนายน 2561
Posted by Thanasit , ผู้อ่าน : 866 , 21:45:07 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                                       ความเดิม เรื่องเล่าโคโหล่โกล

         ทันทีที่เข้ามาอยู่โรงเรียนแห่งนี้ (โรงเรียนบ้านแม่ก๋อน) ก็มีเรื่องเล่าต่าง ๆ ของโคโหล่โกลให้ได้ยินอยู่เสมอ ด้วยความที่เป็นคนชอบเดินทางไปยังสถานที่แปลก ๆ เมื่อได้รับคำชวนให้ไปเยือนดินแดนแห่งมนต์คลัง ก็ตอบรับคำชวนทันที

          หลังจากได้มีโอกาสไปครั้งแรกก็มีครั้งที่สองและหลาย ๆ ครั้งตามมา แต่ช่วง 1 ปีที่ผ่านมานี้ไม่ค่อยได้แวะเวียนไปยังดินแดนแห่งมนต์คลัง บ่อยเหมือนเมื่อก่อน

ผมเริ่มจะจำบรรยากาศการนั่งเรือนาน ๆ ปล่อยให้ละอองน้ำกระทบเปลือกตาท่ามกลางอากาศร้อน ๆ ในวงล้อมที่มีการสนทนาที่ผมได้เพียงแต่สิ่งยิ้มออกไปแทนการทักทาย 

          “โคโหล่โกล” เป็นชื่อเรียกภาษากะเหรียง ถ้าแปลเป็นภาษาไทยก็คือ แม่น้ำสาละวิน นั้นเอง

          ผมได้ยินชื่อบ่อน้ำกินารีแห่งนี้ มาตลอด 4 ปี ตลอดเวลาก็หาเวลาว่างที่จะไปชมความงดงามและสัมผัสความสวยงามของบ่อน้ำแห่งนี้ แต่ก็ไม่เคยได้ไปสักที สอบถามข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ถึงได้รู้ว่าอยู่ห่างจากหมู่บ้านของเด็กนักเรียนประมาณ 1 ชั่วโมง และอยู่ทางฝั่งประเทศไทย

          ผมจึงวางแผนไว้ว่าช่วงปิดเทอมใหญ่จะหาเวลาไปสักครั้งปิดเทอมใหญ่ปีแรกผ่านไปอย่างไร้วี่แวว ล่วงเลยมาจะเข้าสู่ปีที่ 5 แล้วยังไม่ได้ไปเยือนสีกที

           เมื่อทุกอย่างลงตัวทั้งวันว่างและไกด์นำทาง การเดินทางไปเยือนบ่อน้ำกินารี จึงเกิดขึ้น พวกเราออกเดินทางกันในเวลา 07.00 น. โดยไม่ได้เร่งรีบอะไรเพราะในคืนนี้พวกเราต้องนอนค้างคืนบ้านนักเรียนที่นัดไว้ คืนหนึ่งก่อนที่จะมุ่งหน้าไปเยือนบ่อน้ำกินารี

          พวกเราเดินทางมาถึงท่าเรื่อสบแงะก็บ่ายสองโมงแล้ว เรื่อโดยสารออกไปก่อนหน้าพวกเราครึ่งชั่วโมง เจ้าของแพร้านค้าบอกกับพวกเรา และบอกพวกเราว่าเดี๋ยวจะมีมาอีกลำหนึ่งให้พวกเรานั่งรอ ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ก็ไร้วี่แววมีแต่เรือที่เดินทางไปที่ใกล้ ๆ เท่านั้น พวกเรานั่งรอจนกระทั้ง บ่ายสามโมงครึ่งไร้วี่แววว่าเรือจะมา เจ้าของแพร้านค้าชวนพวกเราไปเที่ยวงานปีใหม่ในหมู่บ้าน แต่เพราะด้วยสมาชิกที่มีด้วยกันตั้ง 7 คน ผมจึงเลือกปฏิเสธไปเพราะด้วยความเกรงใจ

         เมื่อพวกเราปฏิเสธที่จะเดินทางไปร่วมงานปีใหม่ตามคำชวนของเจ้าของแพร้านค้า ผมจึงเดินขึ้นไปหน่วยพิทักษ์ป่าสบแงะ เขตรักษาพันธ์สัตว์ป่าสาละวิน เพื่อที่จะแจ้งให้กับนักเรียนที่รออยู่ที่บ้านให้ทราบว่าพวกเราไม่ได้เดินทางไปหา ทางเฟสบุ๊ค

         เมื่อแจ้งให้กับนักเรียนทราบเรียบร้อยพวกเราเดินลงมารถยนต์ก็แล่นผ่านไปอย่างรวดเร็วทำให้พลาดโอกาสติดรถยนต์ไปลงที่ด่านแม่ก๋อนเพื่อย่นระยะทางได้ตั้ง ครึ่งชั่วโมง

         ด้วยความที่เป็นคนช่างสงสัยผมเลยถามกับเด็ก ๆ ว่าถ้าเราเดินตามลำห้วยพวกเราจะเดินไปถึงเร็วกว่าเดินตามถนนหรือไหม เมื่อไม่ได้คำตอบสิ่งเดียวที่จะทำให้ได้คำตอบก็คือต้องลองเดินตามลำห้วยไปจนกว่าจะถึงด่านแม่ก๋อนถึงจะรู้คำตอบ

         ดังนั้นผมจึงแบ่งออกออกเป็น 2 กลุ่ม ให้เดินตามทางถนนและตามลำห้วยแต่ดูเหมือนว่าเส้นทางที่ผมกำลังเดินทางอยู่นั้นเหมือนจะไกลออกไปจากจุดหมายที่พวกเราได้นัดพบกัน

         เมื่อเดินมาถึงเด็ก ๆ ที่เดินตามถนนก็นั่งรอ พร้อมกับบอกว่าช้ากว่าทางถนน 30 นาทีครับครู จากด่านบ้านแม่ก๋อนถึงหมู่บ้านแม่ชบา อีก 10 กิโลเมตร ถ้าพวกเราเร่งเดินน่าจะให้เวลาเพียงแค่ 30 นาที พวกเราเดินมาถึงบ้านแม่ชบา ก็ประมาณ 5 โมง กว่า ๆ แล้ว ชาวบ้านถามพวกเราว่าพักที่นี่หรือว่าเดินกลับที่โรงเรียน ใจจริงผมก็อยากพักที่นี่ แต่เพราะด้วยความเกรงใจกับจำนวนสมาชิกที่มาด้วยกันเยอะก็เลยบอกชาวบ้านไปว่าจะกลับไปโรงเรียน ทำให้พวกเราได้แค่แวะกินน้ำเท่านั้น ส่วนเรื่องเสบียงนั้นพวกเรามีเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

         เมื่ออกจากบ้านแม่ชบา เด็ก ๆ ที่ยังมีเรี่ยวแรงก็เร่งฝีเท้าจนผมและเด็กอีกกลุ่มหนึ่งเดินตามไม่ทัน เมื่อเดินทางมาได้ระยะหนึ่งเด็ก ๆ ที่เดินมาด้วยกันกับผมก็เอ่ยถามขึ้นว่า เสบียงอยู่ที่ใคร เมื่อถามไปถามมาจึงรู้ว่าเสบียงอยู่กับเด็ก ๆ อีกกลุ่มหนึ่งที่เดินนำหน้าพวกเราไปแล้ว ทำให้พวกเราจึงต้องเร่งฝีเท้าเพื่อจะให้ทันเด็กอีกกลุ่มหนึ่ง

         แสงอาทิตย์หมดลงถูกแทนด้วยแสงจากดวงจันทร์ที่สาดส่องลงมาทำหน้าที่แทน โชคดีเหลือเกินที่คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง ทำให้คืนนี้พวกเราเดินทางง่ายขึ้น

         แสงสว่างจากกระท่อมส่งสัญญาณให้พวกเรา คาดเดาว่าน่าจะเป็นสมาชิกที่เดินทางมาล่วงหน้าคงจะพักรอกันตรงนี้ เมือพวกเราเดินเข้าใกล้กระท่อมแสงจากไฟฉายสาดส่องมายังพวกเราพร้อมกับเสียงตะโกนออกมาว่า ครูครับทางนี้ครับ

         เมื่อสมาชิกที่เหลือมาถึง สมาชิกที่เดินทางมาล่วงหน้าก็จัดเตรียมอาหารออกมาให้ทานทันที พร้อมกับพูดว่า กินเต็มที่เลยนะครับครู พวกผมทานเรียบร้อยแล้วครับ นอนรอครูตั้งนานแล้วครับ

         หลังจากที่ทานข้าวเรียบร้อยแล้วพวกเรายังเหลือระยะทางอีกครึ่งชั่วโมงเพื่อจะถึงที่หมายนั้นคือโรงเรียนเมื่อหนังท้องตึงหนังตาเริ่มหย่อนพร้อมกับความล้าที่เดินมาทั้งวันทำให้ระยะทางที่พวกเราตั้งไว้ว่าน่าจะถึงภายในเวลาครึ่งชั่วโมงกลับกลายเป็น 1 ชั่วโมง

          “แต่ทำไม เดินมาเนิ่นนานไม่ถึงซักที แต่ทำไม มองดูเส้นทางเหมือนยาวออกไปอยากรู้ว่าฉันต้องทำอย่างไร” ผมจึงเล่าเรื่องให้กับเด็ก ๆ ฟังเมื่อเล่าจบ ผมออกสตาร์ทเป็นคนแรกแต่เมื่อระยะทางผ่านไปผมกลับรั้งท้าย เมื่อเด็ก ๆ เห็นว่าผมอยู่รั้งท้ายก็เลยหยุดวิ่งแล้วรอผมเดินมาหาและบอกว่าอีก 2 โค้งข้างหน้าก็ถึงแล้วครับ

         แสงไฟจากโรงเรียนส่องแสงมาต้อนรับผมและสมาชิกทุกคนรวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้ายวิ่งไปหาแสงไฟนั้นอย่างสุดแรง

 




แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน