• KungDoi
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : kung_pai@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2011-01-11
  • จำนวนเรื่อง : 10
  • จำนวนผู้ชม : 22962
  • จำนวนผู้โหวต : 27
  • ส่ง msg :
  • โหวต 27 คน
วันพฤหัสบดี ที่ 19 พฤษภาคม 2554
Posted by KungDoi , ผู้อ่าน : 1079 , 14:36:01 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 3 คน

หลายปีมานี้...ฉันกลายเป็นคนไร้งาน(ประจำทำ) ก็ม่ายต้องเดาให้ปวดหัว(ใจ)ไปหรอกค่ะ อาจเป็นเพราะความเบื่อที่เกิดขึ้นแบบกระทันหัน  เบื่อกับระบบสังคมนิยม เบื่อวัตถุนิยม เบื่อพิมพ์นิยม (เกี่ยวกันป่ะ?) เอาเป็นว่าเบื่อหน่ายกับกิจวัตรประจำวันที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ ที่ต้องใช้ชีวิตเป็นมนุษย์เงินเดือน  เห้อ... และเมื่อไม่นานมานี้ ฉันเพิ่งจะเข้าใจความหมายของคำว่า "พอเพียง-เพียงพอ" เออเนอะ... ฉันคิดในใจว่าเท่าที่ตัวเองมีอยู่ตอนนี้ก็พอแล้วหล่ะ ไม่อยากดิ้นรนให้ได้มาแล้วหล่ะ  เวลาที่เหลือ ฉันใช้ไปกับการเดินทางท่องเที่ยวไปตามจังหวัดต่าง ๆ การที่ได้ถ่ายรูป และการได้รู้จักกับเพื่อนใหม่ และมีมิตรภาพใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างการเดินทาง  แค่ได้ทำอะไรที่อยากทำ ความสุขก็เกิดขึ้นแล้ว....

และนี่ก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ฉันได้มีโอกาสไปเที่ยวที่จังหวัดน่าน ไปกับพี่สาวคนหนึ่งที่เจอกันโดยบังเอิ๊ญ-บังเอิญ ในเทศกาลถ่ายรูปและก็ดันคุยกันถูกคอซะนี่  เราทั้งสองสาวต่างวัยก็นัดเจอกันที่สถานีขนส่งหมอชิต สัมภาระก็มีกันไม่มากเพราะว่าเป็นการเดินทางทริปสั้น ๆ แค่ 3 วัน 2 คืนเท่านั้นเอง  สิ่งที่ฉันเตรียมเป็นพิเศษก็คืออุปกรณ์การถ่ายรูป เพราะตั้งใจว่าจะถ่ายรูปเก็บไว้เผื่อส่งประกวดในเทศกาลต่าง ๆ  พอขึ้นรถทัวร์ บขส. ได้ก็หลับค่ะประหยัดพลังงานเอาไว้ก่อน พรุ่งนี้เช้าเมื่อถึงจังหวัดน่านค่อยว่ากันใหม่......


ฉันกับพี่สาวคนเนี่ยะ..ได้ใช้ชีวิตหลั่นล้า หนุกหนาน ได้เดินถ่ายรูปตามวัดเก่า ๆ  หอสมุดเก่า พิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน ได้กินอาหารขึ้นชื่อ โอ้...สุขใดไหนจะเท่า...เหอะ เหอะ


และในช่วง 2-3 วันที่ฉันอยู่ที่นี่ มีเบอร์โทรศัพท์แปลก ๆ โทรเข้ามาที่มือถือของฉันตั้งหลายครั้ง... ฉันก็ปล่อยให้มันดังไปงั้นแหล่ะ ขี้เกียจรับเพราะเข้าใจว่าคงจะโทรผิดแน่เลย
แต่ก็นะ...ความอยากรู้อยากเห็นย่อมไม่เคยปราณีใคร รับก็รับฟร่ะ ก็อยากรู้เหมือนกันว่าเป็นผู้ใดฟร่ะ โทรมาอยู่ได้ ฮึ้ม ๆ ๆ  (นับถือในความพยายามของเค้าหง่ะ)
ด้วยความโมโหแกมรำคาญ  ก็กดฉึบเข้าให้  แต่ก็ด้วยมารยาทสังคมอันดีงามก็ต้องดัดเสียงสวยไว้ก่อน  "สวัสดีค่ะ.."   ปลายสายก็พูดว่า "สวัสดีครับ ใช่เบอร์คุณกุ้นหรือเปล่าครับ?"  ด้วยความงงปนสงสัยว่าใครหว่า  ก็เลยยังคงเสียงสวยตอบกลับไปว่า  "ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าใครต้องการพูดด้วยคะ?" นึกในใจว่าถ้าเป็นเพื่อนคนใด คนหนึ่ง จะเม้งให้เจ็บจี๊ดไปเล้ย ....... โต้ตอบกันไปมาจึงรู้ว่าไม่ใช่เพื่อนเรานี่หว่า แต่เค้าคนนั้นต้องการพูดกับคนที่ชื่อกุ้น...เนื่องจากคนชื่อเนี่ยะได้ไปสมัครงานเป็นครูอาสาสอนเอาไว้ที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง
ฉันก็ตอบกลับไปว่า "งั้นคุณคงต้องโทรผิดแล้วหล่ะค่ะ เพราะว่าฉันไม่เคยสมัครงานอะไรไว้ที่ไหนเลยค่ะ" เมื่อ
ปลายสายรับทราบข้อความก็อโทษขอโพยกันยกใหญ่แล้วก็วางสายไป  เป็นอันว่าเรื่องกวนใจยามบ่ายก็หมดไป  


วันสุท้ายก่อนจะกลับเข้ากรุงเทพฯ เจ้าของเบอร์เนี่ยะโทรมาแต่เช้าเลย และยืนยันเสียงหนักแน่นเลยว่าต้องเป็นคุณกุ้นแน่นอนที่สมัครงานเป็นครูอาสาเอาไว้ (ชื่อเล่นตรงกันค่ะ แต่ชื่จริงไม่ใช่)  เค้ายังบอกอีกว่า "เนี่ยะเอกสารก็อยู่ในมือของผมเนี่ยะ"  ส่วนฉันก็ยังยืนยัน นั่งยัน (แต่ยังไม่ถึงกับนอนยันหรอกค่ะ 555) ว่าไม่ใช๊ ไม่ใช่ ไม่ใช่.... เค้าบอกว่า "เอาหล่ะครับ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ แต่ตอนนี้โรงเรียนที่ว่าเนี่ยะขาดครูไปสอน มีครูประจำอยู่แค่ 2 คนเอง กับนักเรียนเกือบ 80 คน ถ้าคุณกุ้นรู้จักคนเยอะ ช่วยแนะนำให้ผมได้มั้ยครับ?" ฮ่า ฮ่า เล่นยกหางกันซะขนาดเนี่ยะ..มีเหรอะที่นู๋กุ้นจะปฎิเสธ พอวางสายก็หันหน้ามาปรึกษากับพี่สาวว่าจะเอางัยดีนะ จะเชื่อเค้ามั้ย? และถ้าโดนหลอกหล่ะจะทำยังไง? โอ้ย...หลากหลายคำถามเกิดขึ้นเยอะแยะมากมาย สุดท้ายของคำตอบก็คือนู๋กุ้นเปลี่ยนแผนค่ะ แทนที่จะกลับเมืองหลวงก็แยกทางกะพี่สาวซะเลย เพราะว่าจากจังหวัดน่านไปเชียงรายจะใกล้กว่ากลับกรุงเทพฯ แล้วขึ้นเชียงราย....  คิดง่าย ๆ แค่เนี่ยะจบ  เอาเป็นว่าพอนัดแนะกับคนปลายสายเสร็จแล้วก็ซื้อตั๋วรถทัวร์ แรก ๆ ก็นั่งนับโค้งดีอยู่หรอกค่ะ พอนับไปนับมาเกิดเวียนหัว หลับเลยดีกว่า...


อารมณ์เหมือนนัดบอดเลยค่ะ...  พอลงรถก็รีบโทรหาเค้าคนนั้นทันที จากนั้นก็มีชายวัยสามสิบกว่า ๆ เค้าแนะนำตัวว่าชื่ออาพี ฟังม่ายผิดหรอกค่ะ (เค้าเป็นชนชาวอาข่า) มารับ
และบอกว่าต้องรีบขึ้นดอยตอนนี้เลยครับ จะพาไปแนะนำตัว..."ห๊าาาาาา วันนี้เลยหรือ ยังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจเลยนะ แต่งตัวก็ไม่เรียบร้อย..เค้าจะรับเป็นครูเหรอฟร่ะ?" (แอบคิดในใจแบบไม่มีเสียงออกมา) แต่ขาเจ้ากรรมของฉัน กลับเดินตามคุณอาพีต้อย ๆ ซะงั้น... ระยะทางสถานีขนส่งเชียงรายถึงจุดหมายปลายทางก็ประมาณเกือบร้อยกว่าโล ทางเรียบก็ไม่เท่าไหร่หรอก  พอเลี้ยวซ้ายจะขึ้นดอย เอาอีกแร่ะ...อาการเมารถ เมาเขา และเมาโค้ง วิวข้างทางก็สวยดีหรอกนะ แต่ฉันก็หมดอารมณ์สุนทรีย์ในการซึมซับกับบรรยากาศรอบ ๆ ตัว  พลังงานที่ยังเหลืออยู่น้อยนิด จะเก็บเอาไว้อดกลั้นไอ้อาการพะอืดพะอมที่มันทวีเอ่อล้นจะออกมาซะให้ได้เชียว.... เห้อ..วันนี้เป็นวันอะไรของฉันกันนะ กี่โค้ง กี่เขา แล้วก็ม่ายรู้.....

พอถึงจุดหมายปลายทาง โชคดีชะมัดเลย ที่มาทันมื้อกลางวัน... หลังจากอิ่มหนำสำราญแล้วอะไร ๆ ก็เริ่มจะดีขึ้น ไม่ว่าจะเป็นอาการเมารถ อาหารหงุดหงิดเนื่องจากอากาศร้อนถึงร้อนที่สุด  คราวนี้ได้ซึมซับกับบรรยากาศรอบ ๆ ตัวแล้ว เด็ก ๆ ที่หมู่บ้นนี้ส่วนใหญ่เป็นชาวลาหู่..ดูจากหน้าตาแล้วน่ารัก ยิ้มเก่ง ไม่กลัวคนหน้าแปลก เอ้ย! ม่ายกลัวคนแปลกหน้ากันซะเล้ย  ดีจัง

มื้อกลางวันสุดหรู (บนดอยแค่นี้ก็หรูเลิศแร้น ^_^)



หน้าตาน่ารักน่าชังช่ายม่ะ...

แต่นี่ไม่ใช่เป้าหมายที่นู๋กุ้นต้องขึ้นมาสอนหรอกนะ แค่แวะกินข้าวมื้อกลางวันเท่านั้นเอง ส่วนโรงเรียนที่จะสอนจริง ๆ ต้องไปอีก 1-2 กิโล เอ้าฟร่ะ..เป็นงัยเป็นกัน
สำหรับจุดหมายปลายทางที่แท้จริงก็คือศูนย์การเรียนรู้ฯ ซึ่งเป็นเด็กค่อนข้างโตหน่อย คือเรียนจบชั้น ม.3 แล้ว ก็เรียกได้ว่าอยู่ในช่วงวัยรุ่นตอนต้นเลยว่างั้นเหอะ
เมื่อไปถึง ฉันได้รับการต้อนรับที่ดีจากหัวหน้าศูนย์การเรียนรู้แห่งนี้ ที่นี่เน้นการเรียนการสอนในวิชาเกษตร เพราะต้องให้สอดคล้องกับสภาพภูมิประเทศ
มีทั้งการเลี้ยงหมู, เลี้ยงไก่ไข่ ไก่เนื้อ, เลี้ยงปลา และปลูกผัก เอาไว้กินเอง  เด็กนักศึกษาของที่นี่แบ่งเป็น 2 กลุ่มใหญ่ ๆ ก็คือ เด็กที่อยู่ประจำหอพัก และเด็กที่เดินทางไปกลับ
เด็กนักศึกษาของที่นี่จะเป็นชนเผ่าแทบทั้งสิ้น แบ่งได้เป็น 6 ชนเผ่าดังนี้ ชนเผ่าอาข่า ชนเผ่าลาหู่ ชนเผ่าลีซอ ชนเผ่าจีน  ชนเผ่าม้ง และชนเผ่าไทยใหญ่   ฉันใช้เวลาในการเรียนรู้ที่จะปรับตัว และก็หาคำตอบในกับตัวเองว่า "ฉันจะอยู่ได้หรือไม่?"  สุดท้าย..ฉันก็ได้คำตอบ  ฉันจะใช้เวลาอยู่ที่นี่เพื่อทำประโยชน์ให้กับสังคม  ฉันไม่ต้องการอะไรมาก ขอแค่ที่อยู่ที่ปลอดภัย และอาหารการกินเท่าที่มี ก็เพียงพอแล้ว


ถนนที่กำลังก่อสร้าง ยิ่งช่วงหน้าฝนลำบากกว่านี้อีกนะ




บรรยากาศภายในศูนย์การเรียนรู้ฯ


เด็กนักศึกษากลุ่มหอพัก ลงมือทำโครงการเกษตรเพื่อยังชีพ

วิชา ที่ฉันได้รับมอบหมายให้สอนก็คือวิชาภาษาไทย, วิชาคอมพิวเตอร์เบื้องต้น และกิจกรรมเสริมหลักสูตร ชีวิตครูอาสาก็ได้เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 8
ก่อนแก่ วันที่ : 03/12/2012 เวลา : 21.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dadamost

(0)
เป็นกำลังใจให้ครูอาสา สร้างต้นกล้าให้แข็งแกร่ง สร้างสรรค์ แต่สิ่งดีดี แบบครูกุ้งดอยนะคะ
ความคิดเห็นที่ 7
โก๊ะก๊ะนะโม วันที่ : 20/05/2011 เวลา : 17.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/above

(0)
@ ลุงจรัส.... เป็นครูอาสาอยู่ที่นี่หนุกหนานจิง ๆ ค่ะ...
ความคิดเห็นที่ 6
โก๊ะก๊ะนะโม วันที่ : 20/05/2011 เวลา : 17.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/above

(0)
@ Kroo-ngoe ต้องบอกว่าเป็นบุญของเด็ก ๆ จิ...เพราะว่าจะหาครูฮา ๆ แบบนี้ได้ที่ไหนอีก..มีคนเดียวเนี่ยะแหล่ะ
ความคิดเห็นที่ 5
ลุงจรัส วันที่ : 19/05/2011 เวลา : 22.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sansumpan-charat

(0)
น่าโมทนา น่าสนุกด้วยครับ
ความคิดเห็นที่ 4
kroo-ngoe วันที่ : 19/05/2011 เวลา : 19.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/smcmfb
http://www.oknation.net/blog/swcmband วงดนตรีบำบัดhttp://www.oknation.net/blog/my  กีฬา+นานาสาระ

(0)

โฮ เป็นบุญ หรือ กรรม ของเด็กเนี่ย คนไม่ได้ตั้งใจเป็นครู ก็ เป็นครูได้แฮะ เอิ๊ก ๆ

รูปที่เห็นเป็นบ้านพักครู เด้อ

บ้านหลังสวย ๆ ของผู้อำนวยการ
บ้านข้างล่าง(ต้นไม้บัง) บ้าน รองฯเงาะ จ้า
ความคิดเห็นที่ 3
โก๊ะก๊ะนะโม วันที่ : 19/05/2011 เวลา : 16.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/above

(0)
ขอบคุณค่ะ "คุณลุงวอ" นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้นนะคะ แร้วก็คอยดูกันต่อไปว่าจะอยู่ได้มั้ย
ความคิดเห็นที่ 2
อาโป วันที่ : 19/05/2011 เวลา : 16.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/agile


(0)
ความคิดเห็นที่ 1
ลุงวอ วันที่ : 19/05/2011 เวลา : 16.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/welder

(0)
สุดยอด
ให้กำลังใจครับ
แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน