• เอกภาพ
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : eka.nirun@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2008-10-13
  • จำนวนเรื่อง : 27
  • จำนวนผู้ชม : 78821
  • ส่ง msg :
  • โหวต 131 คน
เอกภาพ
การเดินทางค้นหาเอกภาพแห่งตัวตน เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน.
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
วันอาทิตย์ ที่ 21 มิถุนายน 2552
Posted by เอกภาพ , ผู้อ่าน : 2509 , 17:34:54 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

  ก่อนที่ผมจะออกเดินทางต่อไป บนเส้นทางอันยาวไกลไปมากกว่านี้  ผมมีสิ่งหนึ่งที่จะต้องบันทึกไว้เพื่อเป็นหลักอ้างอิงและเตือนใจตนเอง ถึงเจตนารมณ์และแรงผลักดันเริ่มแรก ก่อนที่จะมีวันนี้ วันที่ผมได้ใช้ชีวิตอยู่บน "เส้นทางสู่เอกภาพแห่งตัวตน" สายนี้ครับ...

ย้อนไปเมื่อเกือบสิบปีที่แล้วตอนที่ผมอายุ25ปี ขณะนั้นผมทำงานอยู่ในกรุงเทพ เป็นพนักงานในองค์กรเอกชนแห่งหนึ่ง และเป็นมนุษย์เงินเดือนอย่างเราๆท่านๆนี่แหละครับ.. จำได้ว่าวิถีชีวิตเช้าจนค่ำต้องคร่ำเคร่งอยู่แต่หน้าจอคอมพิวเตอร์ภายในสำนักงานสี่เหลี่ยมแคบๆ (ผมทำอาชีฟกราฟิกดีไซน์) เป็นหนึ่งในฟันเฟืองของจักกลแห่งทุนนิยมขนาดใหญ่ ท่ามกลางวิถีชีวิตที่รีบเร่ง แข่งกับเวลา ซึ่งไม่ว่าจะเร่งเท่าไหร่ก็ไม่เคยทันเสียที..

เวลาในชีวิต สุขภาพ และความฝัน ถูกดูดกลืนไปจนเกือบหมด เพียงเพื่อไขว่คว้าตามล่าหา "ความสำเร็จ" ในนามของ "เงิน" "อำนาจ" และ"ชื่อเสียงเกียรติยศ"...

ก้มหน้าก้มตาทำงานหาเงินคล้ายดังหุ่นยนต์ พอวันหนึ่งเงยหน้าขึ้นมา จึงรู้ว่า หน้าแก่ลง หลังงอค่อม และสายตาสั้นจนโบกรถเมล์ไม่ทัน เพราะมองเลขสายไกลๆไม่ชัด..

กี่เดือนกี่ปี่ผ่านไป ไม่เคยได้ไปเที่ยวที่ไหน.. ด้วยถูกขังไว้ด้วยลูกกรงแห่งงาน งาน งาน และก็งาน  อีกทั้งภาระทางบ้านที่ต้องทำงานส่งเสียเลี้ยงดูแม่ และน้อง กับพ่อที่กำลังป่วย.. ด้วยความจำเป็นเช่นนี้ ชีวิตอันเต็มเปี่ยมไปด้วยไฟในวัยเบญจเพศของผม จึงยอมจำนน จำทน และจำใจก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป..

    ผมมาอนาถใจตัวเอง ก็ตอนที่อยากไปเที่ยวภูกระดึงอย่างมาก ซึ่งเป็นความตั้งใจมาหลายปีแล้วก่อนหน้านั้น.. แต่สิ่งที่ผมทำได้คือ "เที่ยวทางเน็ท" เท่านั้น..

เชื่อหรือไม่! ว่าผมพิชิตภูกระดึง และขึ้นไปยืนดูตะวันตกดินที่ผาหล่มสักด้วยปลายนิ้วมาแล้วครับ 55?!.. ไม่อยากจะคุย!.. (อนาถหนอชีวิตชีวิตหน้าจอสี่เหลี่ยม)

ตกลงชีวิตนี้ผมไม่สามารถไปไหนได้ไกลกว่าหน้าจอคอมพิวเตอร์หรือ?!..

ผมรักธรรมชาติ ผมอยากเห็นป่าเขา สายน้ำลำธาร แสงแดด ท้องฟ้าใส โลกกว้าง ผู้คน และอีกมากมาย... แล้วอะไรที่จองจำและพันธนาการผมไว้..อะไรกันหรือ??..

เพื่อปากท้อง, ความมั่นคงของชีวิต, ความสำเร็จ, ฯลฯ...

ไม่ว่าจะในนามของอะไร แต่สิ่งที่เป็นตัวแทนความหมายของทั้งหมดก็คือ เงิน เงิน แล้วก็เงินครับ!?.. 

   ในรอบหลายร้อยปีมานี้ คำๆนี้มีอิทธิพลอย่างหนักหน่วงต่อมวลมนุษย์อย่างมาก  มันคือความหมายของพระเจ้าที่บันดาลทุกสิ่ง งานคือเงิน เงินคืองานบันดาลสุข เงินซื้อได้แม้กระทั่งจิตวิญญาณ และอื่นๆอีกมากมาย..ซึ่งไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่ผมจะกล่าวในที่นี้

แต่ประเด็นที่สำคัญที่สุด และเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงชีวิตผมอย่างมากในช่วงเวลานั้น นั่นก็คือ..คำถามทีว่า..

เพื่อเงินแล้ว..เราต้องทำงานกันขนาดนี้เลยหรือ??..

เพื่อเงินแล้ว..เราต้องทิ้งความฝันและตัวตนขนาดนี้เลยหรือ??

เป็นไปได้ไหมที่ "เงิน"  "งาน" และ "ความฝัน" จะไปด้วยกันได้โดยไม่ต้องละทิ่งอย่างใดอย่างหนึ่ง??..

    ช่วงเวลานั้นผมได้แต่ตั้งคำถาม แต่ยังไม่กล้าคิดกล้าที่จะปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการ และการจองจำ ไปสู่อิสระภาพ เพราะ...

..ผมยังไม่มีข้อมูลมากพอที่จะตัดสินใจ และขาดแรงบันดาลใจที่จะเริ่มต้น..

                      ...........................

หากTime & Spaceคือโครงสร้างพื้นฐานแห่งเอกภพที่ทุกสรรพสิ่งจะดำรงอยู่ได้ ก็โดยภายใต้กฏเกณฑ์พื้นฐานแห่ง "กาล" และ "อวกาศ" นี้เท่านั้น

บนความแตกต่างหลากหลาย.. ทุกชีวิตจึงต้องการTime & Spaceที่เฉพาะ และเหมาะสมกับการดำรงอยู่ของแต่ละตัวตนนั้นๆ.. ดังนั้น "Time & Space ของคนเราจึงไม่เท่ากัน.."  ต้นไม้ต่างชนิดยังต้องการแสงแดด และน้ำไม่เท่ากัน.. ฉันใดก็ฉันนั้นครับ..   นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมบางคนจึงมีความสุขที่ใด้ทำงานอยู่ในพื้นที่แคบๆ และเร่งรีบวุ่นวายโดยไม่อึดอัดขัดแย้งกับตัวตน.. แต่ก็มีส่วนน้อยเท่านั้นที่จะเป็นเช่นนี้

แต่สำหรับผมแล้ว.. การถูกจำกัด Time & Space ให้ใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่แคบๆ เดิมๆ ภายใต้เงื่อนไขทางเวลาที่เร่งรีบ และแข่งขัน.. จึงเป็นสิ่งที่อึดอันและทรมานอย่างยิ่งสำหรับผม..และเชื่อว่าคนส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนี้..

.."ถึงเวลาแล้วหรือยังที่ผมจะต้องปลดปล่อยตัวเองไปสู่ Time & Space  ที่เหมาะสมแก่การดำรงอยู่และพัฒนาตัวตนของผม เสมือนพืชต้องการดินและภูมิอากาศที่เหมาะสมแก่การงอกงามและเติบโต.."

    ....และนี่คือข้อมูล และความเข้าใจที่มากขึ้นของผม...คำถามต่อไปก็คือว่า..  แล้วแรงบัลดาลใจล่ะผมจะหาจากที่ไหน??..

                    ..........................................

"มันมากเกินไปแล้ว" ผมคิด..  แล้วความรู้สึกอึดอัดอัดอั้นทั้งหมดในช่วงวัยเบญจเพศของผมมารวมอยู่ปลายนิ้ว.. ซึ่งวางจ่อพร้อมอยู่ที่คีย์บอร์ดหน้าจอคอมพิวเตอร์.. เสี้ยวเดียวแค่พรมนิ้ว.. 

คำว่า "เสรีภาพ" ถูกป้อนเข้าสู่สารระบบของ google..    และแล้วประตูแห่งเสรีภาพก็เปิดออกครับ...โดยผ่าน "กู(เกิล)"นี่เอง..        

.....เราสามารถแสวงหาเสรีภาพใน google ได้หรืนี่??!!..

    บทความมากมาย และคลังข้อมูลอันเกี่ยวเนื่องกับเสรีภาพ ได้หลังไหลเข้ามาสู่หัวสมองอันกระหายใคร่รู้ของผม  ผมได้รู้จักโจน จันได/ม.ล. ปริญญากร วรวรรณ / หนังสือ "ถนนไปสู่ก้อนเมฆ" ของ ธัญญา ผลอนันต์/ ขุมทรัพย์ที่ปลายฝัน The Alchemist  /หนีไปจากเสรีภาพ : อีริค ฟอร์ม /เสกสรร ประเสริฐกุล/กฤษณะ มูรติ/ท่านติช นัท ฮันห์ และเรื่อยมาจนถึง เดินสู่..เสรีภาพ ของ อ.ประมวล เพ็งจันทร์ก็เป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจล่าสุดของผมเช่นกันครับ..และที่ผมจำไม่ได้อีกมากมาย

ทั้งหมดนี้จึงเป็นดั่งฟืนไฟแห่งแรงบันดาลใจ ที่สุมเติมลงในกองไฟแห่งการแสวงหาของผม ให้ลุกโชนอยู่เสมอ..

  และgoogle ได้ช่วยย่อTime & Space ในการเรียนรู้ของผมให้สั้นขึ้นอย่างมหาศาล เราไม่ต้องเดินทางรอบโลก และใช้เวลาทั้งชีวิต หรือมากกว่านั้นเพื่อที่จะเรียนรู้...แต่ทั้งหมดนี้มันได้ถูกย่อมาไว้ที่ปลายนิ้วแล้ว...

เทคโนโลยีที่ดูเหมือนไร้จิตวิญญาณนี้ แต่กลับเอื้อต่อการแสวงหาทางจิตวิญญาณได้อย่างมหาศาลเลยทีเดียว.. google นายแน่มาก!..

แน่นอนว่าเทคโนโลยีนั้น เปรียบเสมือนดาบสองคมที่ให้คุณหรือโทษย่อมขึ้นอยู่กับผู้ใช้ เมื่อมีคุณอนันต์ โทษย่อมมหันต์ตามไป..

ยุคแห่งเทคโนโลยีและข้อมูลข่าวสารจึงมาพร้อมกับอิสระภาพในการใช้ชีวิตที่กว้างมากขึ้น ไม่จำกัด..แต่เพียงในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ และแน่นอนมันมาพร้อมกับ "การจองจำอย่างใหม่" ด้วยเช่นเดียวกัน..สิ่งนั้นคืออะไรหรือ?..ตอนท้ายมีคำตอบครับ..

                            ....................

...แล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่พร้อมทั้งแรงบันดาลใจ และความมั่นใจในสิ่งที่เชื่อ ผมจึงรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีก้าวเดินออกไปชิมลางอิสระภาพเป็นครั้งแรก..นั่นคือ..

ผมหยิบกีต้าร์สะพายขึ้นบนบ่า แล้วขึ้นรถเมล์ ออกไปยืนเปิดหมวกร้องเพลงอยู่ข้างถนนครับ... 

  ภาพชีวิต่เช่นนี้มันตรงข้ามกับคำว่า "ความสำเร็จ" ที่ผู้คนส่วนใหญ่ไขว่คว้า และช่างต้อยต่ำคล้ายดัง "ขอทาน" ในความคิดของคนทั่วไป..แต่หากผมเป็นขอทาน "ผมคือขอทานที่มีความสุขที่สุดในโลก" ผมบอกกับตัวเองเช่นนี้ในเวลานั้น..จะเป็นไรไป เมื่อความต้อยต่ำและความสูงส่งสำหรับผมแล้ว..มันคือเหรียญเดียวกัน..

และนั้นเป็นภาวะที่ผมรู้สึกถึงความกลมกลืนกันเป็นครั้งแรก ระหว่าง "เงิน" "งาน"  และ "ความฝันส่วนตัว" จริงๆครับ.. โดยผมให้ความสำคัญกับ"ความฝันส่วนตัว" เป็นสิ่งแรก และสามารถทำให้ "เงิน" กลายเป็นสิ่งสำคัญลำดับสุดท้ายได้สำเร็จ.. และที่สำคัญ "ความนับถือตัวเอง" คือความรู้สึกที่เกิดขึ้นเองอย่างไม่ตั้งใจ แต่มันได้ติดตัวผมมานับตั้งแต่บัดนั้นตราบจนถึงทุกวันนี้...

  เวลานั้นคล้ายผมจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งเสรีภาพที่โชยมาจากดินแดนอันห่างไกล.. ถึงแม้จะเป็นเพียงการเริ่มต้น...แต่ก็เป็นก้าแรกที่สำคัญ  ซึ่งต่อมาหลังจากนั้นไม่นานนัก  ผมก็ได้ลาออกจากงานประจำตามที่ได้ตั้งใจไว้ครับ..

                       ............................

    และเรื่องราวทั้งหมดนี้ คือบันทึกก้าวแรกแห่งฟืนไฟและแรงบันดาลใจของผม ที่สะสมบ่มเพาะ และเติมเชื้อให้ลุกโชนมาตลอดเกือบสิบปีครับ..  ไม่ง่ายเลยกว่าจะมาถึงวันนี้ วันที่ผมกำลังก้าวเดินบนเส้นทาง "สู่เอกภาพแห่งตัวตน" อยู่ในขณะนี้..   

วันที่ผมมี "เสรีภาพ" อย่างเต็มเปี่ยม บน"Time & Space" ที่เลือกแล้ว และไม่ว่าผมจะไปแห่งไหนบนโลกใบนี้ "google earth" ก็บอกใบ้ให้เสมอ..

                          ..........................

แต่ก็อีกนั่นแหละ!.. ไม่ว่าผมจะไปถึงไหนต่อไหนบนโลกใบนี้แล้วก็ตาม..

ถึงอย่างไรผมก็หนีเจ้าหน้าจอสี่เหลี่ยมเหล่านี้ไม่พ้นเสียที...

เฮ้ออ!... "ให้ตายสิโน๊ตบุค, อินเตอร์เน็ท,เว็บบล๊อค,โมบาย,ไอพอท ฯลฯ"

          .....และนี่คือ "การจองจำอันใหม่" ที่ว่าครับ.....

                         ................................

สรุป

ในวัย25 ปี "เสรีภาพ"ของผม คือการปลดปล่อยตัวเองจากการจองจำไปสู่อิสรภาพอันหอมหวาน..

แต่เมื่อถึงวัยนี้แล้ว "เสรีภาพ" ในความหมายของผมคือการออกจากกรอบเดิม ไปสู่กรอบใหม่ที่ใหญ่กว่า ใหญ่กว่า และใหญ่กว่าไปเรื่อยๆ ไม่สิ้นสุด..

พูดแบบทีเล่นทีจริงได้ว่า..เสรีภาพสำหรับผมแล้ว..คล้ายดัง "กบที่ออกจากกะลา ไปสู่ฝาชี" ยังไงยังงั้น..

แล้วคุณค่าอันเป็นแก่นแท้และสาระสำคัญของ "เสรีภาพ" มันอยู่ตรงไหนหรือ?.. มันไม่คู่ควรต่อการอุทิศตนเพื่อแสวงหาให้ได้มาอย่างนั้นหรือ?.. ถ้าเช่นนั้นการตัดสินใจเลือกวิถีชีวิตในวัย25ของผมก็คือความเหลวไหลไร้สาระอย่างที่สุดอย่างนั้นหรือ??!..

                            ........................

หากเสรีภาพที่แท้.. มิได้มาด้วยการ "หยิบยื่น".. แต่ได้มาดัวยการ "เลือก" แล้วซึ่งวิถีแห่งตนแล้วละก็..

"การเลือก" จึงเป็น "สารัตถะ" อันทรงคุณค่า และยิ่งใหญ่แห่ง "เสรีภาพ" หาใช่ "เสรีภาพ" โดยตัวมันเองไม่..

                           ....แล้วพบกันใหม่ครับ....





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 28 (0)
เด็ดสารตี่ วันที่ : 15/08/2009 เวลา : 16.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/srikho


เอกภาพ นายแน่มาก

โชคดีที่คิดได้ในวัยที่ยังมีเรี่ยวแรงอยู่ อีกหลายคนคิดอย่างนายแต่ไม่สามารถเพราะสังขารคงไม่อำนวยแล้ว

ขอให้นายโชคดี ถ่ายทอดสิ่งดีๆส่งมาให้เพื่อนๆได้ติดตามกัน

ความคิดเห็นที่ 27 (0)
จักรวาล วันที่ : 14/08/2009 เวลา : 14.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sawitkhaenkhan


คุณกล้ามากและแน่มาก
นับถือครับ
จักรวาล

ความคิดเห็นที่ 26 (0)
mookie วันที่ : 11/07/2009 เวลา : 17.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

ปล. เวลาพบเห็นนักดนตรีเปิดหมวก มุกกี้เป็นต้องปรี่เข้าไปฟัง บางทีถ้าเค๊าเล่นแนวเรา ก็มีขอเพลงบ้าง และก็มีสินน้ำใจตอบแทนเค๊าตามสภาวะของเราในตอนนั้นๆ อ่ะคับ...

รู้สึกว่ามันเป็นการแลกเปลี่ยนที่ค่อนข้างคุ้มค่า ไม่ใช่ผู้ขายกับผู้ซื้อ แต่เป็นการแลกเปลี่ยน...

ความคิดเห็นที่ 25 (0)
mookie วันที่ : 11/07/2009 เวลา : 17.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

ของมุกกี้ก็พยายามที่จะทำให้มันสมดุลน่ะคับ...

ตั้งแต่เรียนจบ จนเกือบอายุสามสิบ เคยอยู่ในภาวะอย่างที่คุณเอกภาพว่ามาเหมือนกัน...

เรียกว่าภาวะไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน แต่มันก็ยินดีที่จะทำ เพราะเป็นคนชอบทำงาน ยิ่งถ้าได้ทำงานที่รักด้วยล่ะก็ ยิ่งสนุกทีเดียว...

แต่พอเลยสามสิบมาแล้ว มุมมองหลายๆ อย่างเริ่มเปลี่ยนไป เริ่มผ่อนคลายมากขึ้น... แต่ชีวิตคงไม่อาจทำอย่างคุณเอกภาพได้ เพราะยังมีภาระหน้าที่และหนี้สิน ก็เลยพยายามทำให้สมดุลเช่นกัน

ก็คือ เวลางานก็เต็มที่ เวลาพักก็เต็มที่ เช่นกัน เพราะเวลางานเราจะมีรายได้มาเต็มที่กับเวลาพัก... อ่ะคับ

ความคิดเห็นที่ 24 (0)
ทอรุ้ง วันที่ : 03/07/2009 เวลา : 22.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/15155645151
สิ่งละอัน...พันละน้อย  เพียงรอยยิ้ม...สักครั้ง  ของใคร...ซักคน  

ว่าจะนอนก้อหลับไม่ลง อยากอ่านที่มาที่ไป
เหตุใด เพื่ออะไร ทำไม และอย่างไรต่อไป
พรุ่งนี้ มาติตตามต่อดีกว่า ไปนอนแล้วจริงๆค่ะ
zzzzzzzzzzzzzzz ^_^

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
วิตามินบี วันที่ : 03/07/2009 เวลา : 14.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/babymind
VitaMin B @ OK Nature  Save Nature Save Life  


เสรีภาพมันอยู่ในตัวของเราเอง

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
สายน้ำพระจันทร์ วันที่ : 01/07/2009 เวลา : 06.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sainam-prachan
ความคิด มุมมองของผงธุลีในโลก

ยังไม่เรียกตัวเองว่าเป็นนักเดินทางได้อย่าง คุณเอกภาพหรอกค่ะ

แต่ไม่ชอบเป็นนักท่องเที่ยวแน่ๆ

เคยปั่นจักรยาน แค่ช่วงใกล้ๆ ในหลายที่
เพราะรักจักรยาน เป็นชีวิต จิตใจ

หวังไว้เสมอว่าสักวันจะปั่นเดินทางแบบนี้บ้าง
แม้อายุจะขนาดนี้แล้ว ..ยังหวังค่ะ
เพราะพ่อเคยปั่นไป หนองบัวลำภูคนเดียวตอนอายุ 62
ด้วยจักรยานเก่าๆธรรมดา ๆ
คงเพราะ พาหนะที่สำคัญคือ ..ใจ

ปลายปีนี้อาจมีโอกาสปั่นจากระยองไปโคราช
เพราะหลานชายอยากไปตามรอยของปู่
เลยชวนๆกันไว้ค่ะ

ขอบคุณเช่นกันนะคะที่ทำให้มีโอกาสมาทักทาย
นักเดินทางที่ยิ่งใหญ่

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
ฅนผ่านทาง วันที่ : 01/07/2009 เวลา : 02.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konphantang
ร่างไร้วิญญาณของคุณน้าผ่องพรรณนอนสงบนิ่งอยู่ในโลงศพหน้าเตาเผา หากไม่มีบรรยากาศของพิธีการแห่งความโศกเศร้า ก็คงไม่ต่างกับภาพการนอนหลับของผู้หญิงวัยเกษียณที่ยังมีเค้าความสวยให้เห็น..

(พิมพ์ตก.. เอาใหม่)

มันเหมือนเป็นเส้นคั่นบางๆ ที่กางกั้นเอาไว้
หากแต่มันช่างเหนียวหนึบยากต่อกันฝ่าฟันเพื่อให้ขาดยิ่งนัก
แต่เมื่อมันขาดผึง กลับยิ่งกว่ายกภูเขาออกไปทั้งลูก

น่าแปลกมาก

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
ฅนผ่านทาง วันที่ : 01/07/2009 เวลา : 02.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konphantang
ร่างไร้วิญญาณของคุณน้าผ่องพรรณนอนสงบนิ่งอยู่ในโลงศพหน้าเตาเผา หากไม่มีบรรยากาศของพิธีการแห่งความโศกเศร้า ก็คงไม่ต่างกับภาพการนอนหลับของผู้หญิงวัยเกษียณที่ยังมีเค้าความสวยให้เห็น..

ันเหมือนเป็นเส้นคั่นบางๆ ที่กางกั้นเอาไว้
หากแต่มันช่างเหนียวหนึบยากต่อกันฝ่าฟันเพื่อให้ขาดยิ่งนัก
แต่เมื่อมันขาดผึง กลับยิ่งกว่าอกภูเขาออกไปทั้งลูก

น่าแปลกมาก

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
จ่าจินต์ วันที่ : 30/06/2009 เวลา : 13.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jawee
@..จ่าจินต์...ตำรวจบ้าบุญ..เล่ม 2...คลอดแล้วครับ..พิมพ์จำนวนจำกัด..@

มาละเลียดอ่านย้อนหลัง..
มนุษย์เงินเดือนอย่างจ่า.ก็พยายาม.
.เท่าที่ทำได้แก่ไปเยอะเหมือนกัน
อยากไปตามฝันเฝ้ารอ..
โอกาส..ครับผม...

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
เอกภาพ วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 11.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

เป็นกำลังใจให้ครับคุณคริส หากเขียนแล้วอย่าลืมบอกผมนะครับ

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
เอกภาพ วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 10.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

ขอบคุณครับคุณสายน้ำพระจันทร์ ที่เข้ามาแลกเปลี่ยน
และขออภัยที่ตอบช้านะครับ..

นักเดินทางย่อมเข้าใจนักเดินทาง
ผมชอบใช้คำนี้เสมอเมื่อพบเจอคนที่เข้าใจ เข้าถึง
และรับรู้ซึ่งคุณค่าและความหมายแห่งการเดินทาง
โดยสังเกตไม่ยากจากถ้อยความที่สือออกมา

คุณสายน้ำพระจันทร์ ก็เช่นกันครับ..
ดีใจที่ได้แลกเปลี่ยนพูดคุยในครั้งนี้
และครั้งต่อๆไปครับ..

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
kriss_jinta วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 09.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Thesea

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาเยี่ยมเยียน ยินดีค่ะที่จะมาแลกเปลี่ยนประสบการณ์การเขียนหนังสือเหมือน ๆ กัน
แล้วจะเขียนเรื่องใหม่ ๆ อีกนะคะ จะได้เข้ามาเยี่ยมกันใหม่ ......คริส

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
สายน้ำพระจันทร์ วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 13.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sainam-prachan
ความคิด มุมมองของผงธุลีในโลก


เสรีภาพที่เราเลือก
ช่วงเวลาที่เราใช้ความหาญกล้า
ที่จะเลือกเดินออกมาจากระบบ
ที่เราคิดว่า จองจำ .. จิตวิญญาณ
บางทีอาจคล้าย .. การปั่นจักรยานขึ้นเนินเขาสูง
ที่ไม่เพียงต้องใช้แรงกายอย่างหนัก
แต่ต้องมีพลังใจอย่างล้นเหลือ
ที่เราจะต้องพาสองล้อผ่านขึ้นไป ..ด้วยแรงเรา

ถ้าช่วงที่ตัดสินใจ ..ดั่งปั่นไต่ระดับขึ้นเขา
ยากและต้องหาญกล้า
การได้เลือกและเริ่มก้าวออกมา
ก็คงคล้ายดั่ง ..การได้พาสองล้อ(ชีวิต)
หมุนเคลื่อนสู่ทางลงเขา ..
ที่ใครได้ผ่านช่วงเวลานั้น
คงรู้ว่า น่าปิติสุขแค่ไหน ..
ดั่งหัวใจได้โบยบิน ..
เพียงแต่ก็ต้องระมัดระวังเช่นเดียวกัน
ที่จะต้องคอยเบรคยั้งไว้เป็นระยะ
เพื่อไม่ให้ความเร็วมากเกินไปจนเสียหลัก

ก้าวสู้อิสรภาพ แรงเสียดทานอาจมาก
แต่ความสุขในการเคลื่อนไป
โดยไม่ใช่เครื่องกล ..
อาจถึงจุดหมายช้า
แต่เราก็เก็บเกี่ยวอะไรได้มากกว่า
การเหิรลัดฟ้า ..สู่ความมั่งคั่ง
ใช่ไหม ...

ขอให้ไฟฝันที่มี เป็นแรงใจให้การค้นหาตัวตน
ในวิถีอิสรภาพที่เลือก .. นะคะ

"พื้นที่ในโลกกว้างใหญ่
แต่พื้นที่ในใจเรากว้างไกลกว่า"

ใช่ไหม ..

ขอยินดีและยกย่องในสิ่งที่เลือก ที่ทำ
และขอบคุณที่การไปเยือน
ทำให้มีโอกาสได้มากทักทายในนี้ นะคะ

ภาพด้านบน จักรยาน ..กับเส้นทางดอยแม่ระเมิงค่ะ

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
เอกภาพ วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 07.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

ยินดีต้อนรับลูกสาวตาสูน เสมอครับ..
เข้ามาแลกเปลี่ยนพูดคุยกันได้แบบกันเองครับ

ที่จริงแล้วผู้หญิงก็เดินทางได้นะครับ
ผมมีเพื่อนอาสาสมัครชาวแคนาดาคนหนึ่ง
เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่แกร่งลุย ทำงานคล้ายผู้ชาย
ชอบเดินทางท่องเที่ยว และทำงานแลกกับอาหารและที่พัก

สรุปแล้วต้องมีความ แกร่ง กร่าง และกล้าในตัวพอสมควร ซึ่งเป็นคุณสมบัติในเพศชายมาเสริม..
แต่คุณสมบัติผู้หญิงก็ไม่ทิ้งนะครับ..แต่เก็บไว้ไม่ให้มองเห็นได้ง่าย..แฮ่ะๆ

แต่ถ้าไม่มีอย่างที่ว่ามานี้ ก็คงต้องหาเพื่อนผู้ชาย
ไว้เป็นไม้กัน... (งู) นะครับ

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
เอกภาพ วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 07.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

ใช่ครับคุณJ1214 ผมมีประสบการณ์..
เป็นประสบการณ์ที่ไม่ว่าจะมากหรือน้อย
เราทุกคนควรจะต้องมีครับ..
ทั้งผิดหวัง..สมหวัง..

ธรรมชาติอาจจะคาดคั้นเอาความเข้มแข็งจากเรา
โดยใช้ความเจ็บปวดและความอ่อนแอเป็นเครื่องมือ..

และความผิดหวัง..ก็เป็นหนึ่งในเครื่องมือนั้นครับ.

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
ลูกสาวตาสูน วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 01.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/saothaibaan
เดินทางบ่สุดเส้น อย่าถอยหลังให้เขาเหยียบ

อ่ะแฮ่ม...แวะมากระแอมกระไอ
ขอบคุณค่ะสำหรับมิตรภาพ
ใฝ่ฝันว่าสักวันหนึ่ง
ฉันจะได้ร่อนตะลอนๆ
แบบนี้บ้าง...

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
J1214 วันที่ : 27/06/2009 เวลา : 23.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jittima1214

นี่มันใช่เลย...
มันโดนเลย..
นึกถึงกวีบทนึง...
"แมงมุมชักใย..ขึงตาข่ายหมายเหยื่อ
มนุษย์สร้างเงื่อนไข..ชักใยรัดตัวเอง"
(ณัฐกานต์ ลิ่มสถาพร)
...
....กะลังคิดว่า....
เฮ้อ...นอนดีกว่า

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
เอกภาพ วันที่ : 27/06/2009 เวลา : 22.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

ต้องขอบคุณคอมเม้นท์ของครูพิมมากครับ
ที่ช่วยให้ใจความในเอ็นทรี่นี้ครบถ้วนสมบูรณ์
ก่อนหน้านี้ผมรู้สึกว่าเรื่องราวมันไม่สมบูรณ์
และจบแบบกั๊กๆห้วนๆ
เพราะผมลืมเขียนบทสรุปเน้นย้ำคุณค่าที่แท้จริง
แห่งเสรีภาพ ไว้ในตอนท้ายนั่นเอง..

นั่นคือสารัตถะแห่ง "เสรีภาพ" ที่ว่าด้วย "การได้เลีอกแล้ว" ซึ่งวิถีแห่งตน..

ขอบคุณครับสำหรับคอมเม้นท์อันทรงคุณค่า

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
เอกภาพ วันที่ : 27/06/2009 เวลา : 21.46 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

ขอบคุณครับท่านประธานชัย...

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
เอกภาพ วันที่ : 27/06/2009 เวลา : 21.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

สวัสดีครับคุณนกบนท้องฟ้า ที่เข้ามาพูดคุยแลกเปลี่ยนครับ

ในระยะหลังๆนี้ผมทัศนะชีวิตผมเปลี่ยนไปครับ..
เมื่อก่อนความสุขนั้นขึ้นอยู่ที่ใจเป็นสำคัญ
ใครๆก็พูดเช่นนั้น ผมเองก็เชื่อมาตลอด
แต่วันหนึ่งผมพบว่าการมองโลกเช่นนี้ผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริง..

ความสุขนั้นไม่ได้อยู่ที่ใจ และไม่ได้อยู่ที่กาย
แต่มันอยู่ในภาวะที่กายและใจเป็นหนึ่งเดียวกันครับ..

นี่คือทัศนะส่วนตัวของผม ณ ตอนนี้ครับ

เห็นต่าง เห็นแย้ง แลกเปลี่ยนกันได้ครับ

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
เจ้าอารมณ์ วันที่ : 27/06/2009 เวลา : 18.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pimeiei
http://www.jaoarom.com

พิมเชื่อว่ามีใครหลาย ๆ คนพยายามที่จะเดินออกจากกรอบที่พันธนาการตัวเองไว้  แต่ก็ด้วยเหตุผลของชีวิตที่บางครั้งยากที่จะเข้าใจและจะทำเป็นลืมมันไปได้ก็เลยต้องจำยอมหรือทนที่จะอยู่กับกรอบชีวิตเช่นนั้นต่อไปเรื่อย ๆ จนบางครั้งมันก็เกิดเป็นความเคยชินและที่พิมพูดถึงนั้นก็รวมถึงตัวพิมเองด้วยการที่คุณเอกตัดสินใจเดินออกจากกะลาไปสู่ฝาชีหรือว่าเดินออกจากกรอบเดิมไปสู่กรอบที่ใหม่และใหญ่กว่าพิมไม่รู้ว่าคุณเอกตัดสินใจถูกหรือผิดแต่พิมมั่นใจว่ามันทำให้คุณเอกมีความสุขกับสิ่งที่เลือกแล้วแน่นอน...........ติดตามและขออวยพรให้มีความสุขกับทุก ๆ เส้นทางที่เดินผ่านไปนะคะ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
ChaiManU วันที่ : 27/06/2009 เวลา : 14.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chaimanu
   ทำงานให้สนุก  เป็นสุขกับการทำงาน    

จะใช้สิทธิพาดพิงซะหน่อยมั๊ยครับ

http://www.oknation.net/blog/saothaibaan/2009/06/27/entry-1

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
นกบนท้องฟ้า วันที่ : 27/06/2009 เวลา : 09.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/benjama

สวัสดีค่ะคุณเอกภาพ
มาเยี่ยมและขอบคุณ
ที่แวะไปเยี่ยมที่บล็อกนะค่ะ
----------
ชีวิตคนเราก็แบบนี้แหละ
ไม่มีอะไร เกิด เติบโต เรียนหนังสือ
และทำงานหามรุ่งหามค่ำ เพื่อเงิน เงิน เงิน และเงิน
เพื่อหวังใช้เงินซื้อความสุข
แต่ในความเป็นจริงแล้วความสุข
มันอยู่ที่ใจหาใช่เงินไม่...เนอะว่ามะ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
SesameStreet วันที่ : 27/06/2009 เวลา : 09.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sesamestreet


"หนุ่มวัยเบญจเพศก็อย่างนี้แหละครับ" ตกลงว่าเบญจเพศเมื่อสิบปีที่แล้วใช่มั้ยค่ะ? อิอิ
ใจไม่ง่ายดีแล้วเจ้าค่ะ ไม่งั้นอาการอาจจะน่าเป็นห่วงเพราะในบล็อกคุณเอกภาพอาจจะมีสาวหลงเข้ามามากมายนัก 555.. ทีนี้จากรถจักรยานอาจต้องเปลี่ยนเป็นรถบัสแทนนะเจ้าค่ะ หุหุ..

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
เอกภาพ วันที่ : 26/06/2009 เวลา : 21.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

ขอบคุณครับคุณSesameStreet ที่ติดตามอ่านจนจบ
และแถมยังช่วยเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายพิสูจน์อักษรให้อีก..

แก้ไขเรียบร้อยแล้วครับ.. หนุ่มวัยเบญจเพศก็อย่างนี้แหละครับใจร้อนเป็นธรรมดา..แฮ่ะๆ

ผมกินง่าย อยู่ง่าย นอนง่าย อาหารพื้นบ้าน อาหารภาคไหน ปลาร้า ปลาจ่อมผมกินได้หมดครับ บอกแล้วว่าผมเป็นคนง่ายๆ.. แต่ไม่ง่ายอยู่อย่างเดียวคือใจครับ..
(น้ำเน่าจริงๆ..)

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
SesameStreet วันที่ : 26/06/2009 เวลา : 20.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sesamestreet

555..ว่าแต่เค้ารีบ ตัวเองก็รีบที ขอแก้หน่อยค่ะ "น้ำตัว" เป็น "น้ำหนักตัว"
ผ่านมาเมื่อใดก็บอกได้ค่ะ แต่กับข้าวบ้านๆนะคะ รสชาดพอทานได้ค่ะ (แต่คงต้องให้คุณแม่ทำจะดีกว่า เพื่อความปลอดภัยในสุขภาพ)

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
SesameStreet วันที่ : 26/06/2009 เวลา : 20.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sesamestreet

อืมมมม.... ภูกระดึงเพียงปลายนิ้ว สักวันคงได้เห็นภาพที่คุณเอกภาพถ่ายมาอย่างแน่นอน เที่ยวเผื่อด้วยเน้อ เพราะกว่าที่ตัวเองจะได้ไป คงต้องรอเจ้าตัวน้อยโตกว่านี้อีกเยอะ และกว่าเค้าจะโต ตัวเองก็คงหง่อมเต็มที่ อาจจะต้องขี้หลังลูกหาบพาขึ้น แต่ด้วยน้ำตัวอาจจะพากันกลิ้งตกเขาแน่นอน 555... (ว่าแต่ เชื่อเสียง เนี่ย ความหมายเดียวกับชื่อเสียงรึเปล่าเจ้าค่ะ?) อิอิ แซวหน่อยนะคะ เห็นว่าแก้แล้ว อย่ารีบเจ้าค่ะ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<< มิถุนายน 2009 >>
อา พฤ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30        

[ Add to my favorite ] [ X ]