• เอกภาพ
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : eka.nirun@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2008-10-13
  • จำนวนเรื่อง : 27
  • จำนวนผู้ชม : 78835
  • ส่ง msg :
  • โหวต 131 คน
เอกภาพ
การเดินทางค้นหาเอกภาพแห่งตัวตน เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน.
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
วันอาทิตย์ ที่ 28 มิถุนายน 2552
Posted by เอกภาพ , ผู้อ่าน : 5771 , 19:48:23 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

    คนเราเมื่อถึงเวลาที่ต้องจากกัน ไม่ว่าจะชั่วคราวหรือตลอดไป สิ่งเดียวที่หลงเหลือไว้เป็นเยื่อใยแห่งความสัมพันธ์ สิ่งนั้นก็คือ "ความทรงจำ"

"ความทรงจำ" จะแจ่มชัดแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับความประทับใจในช่วงเวลาที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเป็นสำคัญ นอกจากความทรงจำที่เกิดขึ้นในใจของเราแล้ว ยังมีสิ่งที่ช่วยย้ำเตือนและเชื่อมโยงความทรงจำที่เป็นวัตถุสิ่งของอีก ไม่ว่าจะเป็น ภาพถ่าย ภาพวาด โปสการ์ด และของที่ระลึกต่างๆ ที่สามารถพกพา และเก็บไว้เป็นที่ระลึกเมื่อยามนึกถึงกัน..ด้วยเหตุนี้..

..ความทรงจำจึงมีคุณค่า เมื่อเวลาต้องจากกันเท่านั้น..

หลังจากค่ำคืนแห่งการเลี้ยงส่งผ่านไป เวลาก็เดินทางมาถึงเช้าแห่งการร้ำลากันผมจัดสัมภาระขึ้นบนจักรยานเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พี่บัติ พี่ไม้ พี่สน และพี่อ้อย ออกมาส่งผมที่หน้าบ้าน พร้อมกับถ่ายรูปร่วมกันเป็นที่ระลึก.. และผมรู้ดีว่าภาพนี้มีความสำคัญมาก ด้วยว่าวันหนึ่งมันจะกลายเป็นภาพที่ซีดเก่าตาม และหากได้มีโอกาสได้กลับมาเยี่ยมเยียนอีกครั้ง ซึ่งไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน ถึงเวลานั้นภาพนี้จะกลายเป็นสิ่งที่เชื่อมโยงเราทุกคนเข้าสู่ห้วงแห่งความทรงจำที่มีร่วมกันได้อย่างแจ่มชัดที่สุด.. ซึ่งผมก็อุ่นใจได้ว่าผมได้เก็บภาพนี้ไว้อย่างไม่มีพลาด..

หลังจากถ่ายรูปแล้ว ผมก็ร้ำลาทุกคน และตั้งใจจะกอดลาพี่อ้อย ผู้ที่คอยดูแล และเป็นห่วงผมตลอด แต่เวลานั้นพี่อ้อยหันหลังและเดินร้องไห้เข้าไปหลังบ้าน.. และทุกคนคล้ายจะรู้สึกเช่นเดียวกัน ด้วยความตัดใจผมจึงไหว้รำลาทุกคน และรีบปั่นจักรยานออกไปด้วยน้ำคลอตา..

"หลังจากเอกไปแล้ว ทุกอย่างก็จะเงียบเหงาเหมือนเดิม ต่างคนต่างทำมาหากินแล้วหล่ะ" พี่สนภรรยาพี่บัติพูดกับผม..

"น้าเอกอย่าไปเลยนะ อยู่ต่ออีกซักสามอาทิตย์เถอะ ถ้าน้าเอกไปแล้วโอมก็ไม่ได้ฟังเพลงนะซิ" น้องโอมลูกชายพี่อ้อยพูดกับผมตามประสาซื่อ

"นางไม่ให้น้าเอกไปหรอก เดี๋ยวนางจะเอาจักรยานของน้าเอกไปซ่อน" น้องโยลูกสาวพี่สนแกล้งขู่น้า..

"พี่ให้เอกไว้ติดตัว เป็นพระที่พี่รักมาก เอาไว้คุ้มครองตัว" พี่หมีให้พระในหลวงตอนออกผนวชกับผม..ด้วยความห่วงใย และสวมกอดด้วยความรักใคร่

"อ่ะ เอาไว้อม เวลาเจ็บคอตอนร้องเพลง และนี่เอาไว้เป็นค่าเดินทาง ขอให้เอกประสบความสำเร็จอย่างที่ตั้งใจไว้นะ" พี่นิ่มภรรยาพี่หมีมอบยาอมและเงินหนึ่งร้อยบ้าท พร้อมคำอวยพรจากใจแก่ผม..

ที่บันทึกไว้ทั้งหมดนี้ใช่ว่าจะร่ำไรในความสัมพันธ์ครับ..แต่คำพูดเหล่านี้คือสิ่งที่มีคุณค่าและความหมาย ที่ผมจะต้องบันทึกไว้ในที่นี้เป็นลายลักษณ์อักษร เพราะมันคือ "คุณค่าแห่งความทรงจำ" อันมีค่าไม่น้อยกว่าภาพถ่ายครับ..

ผมมาทราบในภายหลังว่าในเย็นวันนั้นผมทำให้หลายคนต้องเสียน้ำตา จนผมต้องถามกับตัวเองว่า.. นี่ผมมาทำให้เค้ามีความสุขหรือความทุกข์กันแน่..

แต่ไม่ว่าสุขหรือทุกข์.. ผมดีใจที่เคยได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันครับ..

.........................

แล้วผมก็ปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังอุทยานปราสาทเขาพนมรุ้งอันเป็นเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ก่อนหน้านี้..ระยะทางประมาณสามสิบกิโลเมตร จากตัวอำเภอนางรอง ซึ่งอันที่จริงระยะทางขนาดนี้ผมควรใช้เวลาในการเดินทางไม่เกินหนึ่งชั่วโมงครึ่ง แต่ผลปรากฏว่าผมใช้เวลาทั้งหมดเกือบสามชั่วโมง ช่วงที่ใช้เวลานานที่สุด และเป็นช่วงเวลาที่ผมทรมานที่สุดเหมือนแทบจะขาดใจก็ว่าได้ คือช่วงสามกิโลเมตรสุดท้ายก่อนขึ้นยอดเขาพนมรุ้งครับ..

เพราะว่าผมหยุดปั่นจักรยานทางไกลไปนาน กำลังยังไม่อยู่ตัว บวกกับอากาศร้อนตอนบ่าย และสัมภาระที่หนักขึ้นกว่าเดิม และที่สำคัญน้ำดื่มหมดตั้งแต่ตอนก่อนขึ้นเขา แต่ด้วยความชะล่าใจว่าเหลืออีกสามกิโลเมตรเท่านั้น และทางน่าจะไม่ชันมาก.. แต่ที่ไหนได้ครับ มีแต่ขึ้นๆๆแล้วก็ขึ้น ด้วยสัมภาระที่หนักเกินไปจนผมไม่สามารถปั่นจักรยานได้ สุดท้ายจึงต้องเข็นอย่างเดียว..

กิโลเมตรแรกผ่านไปอย่างทุลักทุเล และพอเข้ากิโลเมตรที่สองเริ่มรู้สึกว่าร่างกายมีความร้อนที่ผิดปกติ เหนื่อจนหายใจแทบไม่ทัน และเริ่มรู้สึกว่าหน้ามืดเหมือนจะเป็นลม.. และเริ่มกระหายน้ำอย่างมาก คล้ายกับว่ายิ่งสูขขึ้นอากาศยิ่งร้อนขึ้นร้อนขึ้น.. ผมจึงต้องหยุดพักทุกหนึ่งร้อยเมตร.. และพอเข้ากิโลเมตรที่สามเท่านั้นแหละ ความทรมานก็มาเยือนครับ.. หิวน้ำจนจะขาดใจ ความรู้สึกคล้ายเดินอยู่ในทะเลทรายไม่มีผิด

ที่สุดของความทรมานก็คือหิวน้ำครับ บวกกับทั้งร้อนทั้งเหนื่อย ไม่เจอกับตัวเองคงไม่รู้ ว่าความทรมานของคนที่ขาดใจตายเพราะอดน้ำกลางทะเลทรายมันเป็นอย่างไร..จนได้มาเจอเหตุการณ์ในครั้งนี้..ทั้งที่ระยะทางสั้นๆแท้ๆ หากระยะทางยาวกว่านี้ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น ชีวิตเราบอบบางกว่าที่คิด เพราะการไม่เคยใช้ชีวิตที่สมบุกสมบันมาก่อน แล้วมาหักโหมเกินตัว และแถมประมาทอีก ครั้งหน้าอาจไม่มีโอกาสให้แก้ตัว ผมต้องจำไว้เป็นบทเรียนสำคัญในชีวิตเลยครับ..

ความจริงผมตั้งใจจะถ่ายภาพช่วงเวลานั้นไว้ แต่พอยกกล้องขึ้นมากดชัดเตอร์จึงได้รู้ความจริงอันปวดใจว่า ผมลืมใส่การ์ดไว้ในกล้อง!!.. นั่นหมายถึงว่าภาพที่เป็น"คุณค่าแห่งความทรงจำ" ในตอนเช้า!!..

แรงที่หมดอยู่แล้วแทบจะไม่มีเหลือ และเจ็บใจตัวเองอย่างที่สุด.. แต่เอาเถอะ ปล่อยวาง..ปล่อยวาง..ผมบอกกับตัวเอง ว่าอย่างไรเสียคุณค่านั้นมันก็ถูกบันทึกไว้แล้วในจิตใจ..ปล่อยวาง ปล่อยวาง..

...................................

แล้วผมก็มาถึงปราสาทเขาพนมรุ้งจนได้ แต่ไม่ใช่เวลานี้แน่นอนที่ผมจะเข้าไป ผมตรงไปยังร้านค้า.. น้ำ.. น้ำเท่านั้นที่ผมต้องการในเวลานั้น..คอแห้ง ขาสั่น มือสั่นเป็นอย่างไรรู้เลยครับ.. ความรู้สึกตอนได้ดื่มน้ำอึกแรกมันบรรยายไม่ถูกจริงๆครับในเวลานั้น ชื่นใจอย่างที่สุด ดั่งตายแล้วเกิดใหม่(อะไรจะปานนั้น)..หากไม่เคยหิวน้ำจริงๆ ไม่มีทางเข้าใจได้เลยครับ..

นับตั้งแต่เวลานั้นจวบจนตลอดไป "น้ำ" จะกลายเป็นสิ่งที่ผมรู้ค่ามากขึ้นกว่าที่เคยเป็นอย่างแน่นอนครับ..ประสบการณ์นี้มีค่านัก..

.................................

เมื่อผมมาถึงปราสาทเขาพนมรุ้งแล้ว ฝนทำท่าจะตก ผมจึงต้องเตรียมหาที่หลบฝน และที่พักในคืนนี้ โดยถามแม่ค้าร้านที่ผมได้ซื้อน้ำ จึงได้ทราบว่า ข้างบนนี้ไม่อนุญาติให้กางเต้นท์ แต่สามารถเข้าไปพักที่วัดเขาพนมรุ้งได้ ซึ่งมีที่พักเป็นศาลาขนาดใหญ่ไว้สำหรับนักท่องเที่ยวมาพักค้างแรม..มีห้องน้ำ และน้ำดื่มสะอาดไว้ให้พร้อม..

 

เมื่อทราบดังนั้นผมจึงรีบเดินทางเข้าไปในวัด ก่อนที่ฝนจะตกลงมา และได้เข้าไปพบท่านเจ้าอาวาสเพื่อขออนุญาตเข้าพักที่วัด หลังจากที่ท่านได้ไต่ถามผมถึงที่มาที่ไปแล้ว ท่านก็อนุญาตด้วยความเมตตา พร้อมทั้งบอกว่าตอนเช้าก็ไปกินข้าวที่ศาลาฉันได้.. ด้วยความซาบซึ้งในความเมตตา ผมจึงได้กราบลาท่าน แล้วจัดหาที่พักเพื่อเก็บสัมภาระภายในศาลานั่นเอง..

ผมเลือที่จะกางเต้นท์นอนในบริเวณหลังองค์พระประธาน ด้วยเห็นว่ามีความสงบ ปลอดภัย และไม่เกะกะขวางทางครับ.. พอทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว ด้วยความอ่อนเพลียมาทั้งวันผมจึงหลับไปภายในเต้นท์ ท่ามกลางสายฝนที่ตกมาอย่างหนักในตอนบ่าย..

และตื่นมาในตอนสี่โมงเย็น พร้อมกับฝนที่หยุดตกแล้ว อากาศจึงเย็นสดชื่น จึงเป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่ผมจะขึ้นไปชื่นชมความงามของปราสาท และถ่ายรูปไว้ตอนที่แสงกำลังสวยในยามเย็นครับ.. แต่ด้วยว่าตั้งแต่เที่ยงผมยังไม่ได้กินอะไรนอกจากน้ำ.. และนึกขึ้นได้ว่าพี่อ้อยและพี่สนได้ห่อข้าวมาให้ไปกินระหว่างทาง ผมจึงกินข้าวที่ให้มานั้นด้วยความระลึกถึงทุกคนที่นั่น..

ข้าวสวย ปลาทู ไข่ต้ม น้ำพริก ที่พี่อ้อย และพี่สนห่อมาให้...ซึ้งใจจนพูดไม่ออก..

..................................

ความงดงามของปราสาทเขาพนมรุ้งยามต้องแสงเหลืองส้มแห่งดวงตะวันนั้นเมลืองมลังและอลังการเกินเอ่ยบรรยายครับ.. พื้นผิวอันขรุขระขรึมขรังแห่งหินศิลาแลง เมื่อสัมผัสด้วยฝ่ามือแล้ว คล้ายจะซึมซับรับรู้ได้ถึงร่องรอยแห่งประวัติศาสตร์ ที่แผ่ซ่านผ่านความหยาบกระด้างส่งผ่านมายังฝ่ามือ ณ ขณะนั้น.. นี่หรืออณาจักรอันรุ่งเรืองแห่งอดีตกาล..แม้เวลาจะผ่านมายาวนานนับร้อยนับพันปี ก็ยังทิ้งร่องรอยไว้เป็น "คุณค่าแห่งความทรงจำ" ให้คนรุ่นหลังได้สัมผัสรับรู้ และระลึกถีง..

"เอาไมเคิลแจ็คสันคืนไป.. เอาพระนารายณ์คืนมา"ผมได้ยินเพลงนี้ครั้งแรกเมื่อตอนอายุ 13 ปี มันทำให้ผมรู้จักปราสาทเขาพนมรุ่ง และไมเคิล แจ็คสันแทบจะพร้อมๆกัน...และในตอนที่ผมถ่ายภาพอยู่นี้..ผมยังไม่ทราบข่าวไมเคิล แจ็คสันเสียชีวิตครับ...จนกระทั่งถึงตอนเย็น.. ซึ่งก็เป็นเรื่องแปลกที่วันนั้นอยู่ๆผมก็นึกถึงไมเคิล หลังจากที่ได้เห็นทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์ครับ.. ทั้งๆที่เป็นเดือนเป็นปีไม่เคยนึกถึง... ของไว้อาลัยแด่แจ็คโก้ ไว้ในเอ็นทรี่นี้ด้วยครับ...ผมเชื่อว่ามีผู้คนมากมายเป็นล้านๆเขียนถึงเขาแทนผมแล้ว.. ไม่อยากจะเชื่อว่าโลกนี้ไม่มีไมเคิล แจ็คสันแล้ว.. ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ.. และนี่คือ "คุณค่าแห่งความทรงจำ" ของคนทั้งโลกครับ..

                          ...................................

ความรู้สึกประทับใจที่ผมรับรู้ได้ในขณะนันนั่นก็คือ เป็นเวลากว่า20 ปี กว่าที่ผมจะได้มีโอกาสมาเห็นปราสาทเขาพนมรุ้งและทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์ด้วยตาของตัวเองในสถานที่จริงเช่นนี้.. หลังจากที่ผมได้รู้จักจากบทเพลง และรูปภาพเท่านั้น.. มันนานมาก แต่ความทรงจำยังแจ่มชัด วันที่คาราบาวร้องเพลงนี้.. นอกจากถ่ายรูปแล้ว ผมยังได้วาดรูปไว้เป็นที่ระลึก พร้อมทั้งถ่ายภาพตัวเองไว้ด้วยครับ..

โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ และมีอะไรที่ผมยังไม่เคยพบเห็นอีกมากนัก.. และไม่มีทางที่เราจะไปได้ครบในทุกหนแห่งในโลกใบนี้ได้เลย ไม่ว่าเราจะต้องการมันมากแค่ไหนก็ตาม..

ความหมายแห่งการเดินทางที่แท้ จึงไม่ได้อยู่ที่เราได้ไปที่ไหนมาบ้าง.. ไปนานเท่าไหร่..ไปกับใครหรือไปคนเดียว.. นั้นคือความหมายของการท่องเที่ยวเสียมากกว่า..

..หากแต่ความหมายแห่งการเดินทางจะยิ่งเด่นชัด เมื่อเวลาเราหยุดนิ่ง ณ จุดหมายปลายทางที่การเดินทางนั้นได้สิ้นสุดลง..

เวลานั้น..คุณค่าและความหมายอันแท้จริงของการเดินทาง จะเผยตัวแก่เราอย่างเงียบๆ ในรูปรอยของ "คุณค่าแห่งความทรงจำ" ในทุกๆรอยทางที่เราได้ก้าวผ่านมา..

                             ....แล้วพบกันใหม่ครับ....





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 38 (0)
อ้ายเหลี๋ยน วันที่ : 01/07/2009 เวลา : 10.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tiptarot
อยู่แบบพอดี......มีแบบพอเพียง..

หวัดดีค่ะ เราเคยรู้จักกันมาก่อนไหมเนี่ยทำไมคุ้นๆ

ความคิดเห็นที่ 37 (0)
สายน้ำพระจันทร์ วันที่ : 01/07/2009 เวลา : 06.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sainam-prachan
ความคิด มุมมองของผงธุลีในโลก

ลืมบอกว่า ภาพถ่าย และภาพวาด .. สวย งามค่ะ

อยากถ่ายได้แบบนี้บ้าง

ขอบคุณที่เอาภาพและเรื่องมาฝากทุกๆคนนะคะ

ความคิดเห็นที่ 36 (0)
สายน้ำพระจันทร์ วันที่ : 01/07/2009 เวลา : 06.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sainam-prachan
ความคิด มุมมองของผงธุลีในโลก


เดินทางทำให้เราผ่านพบ ..ผู้คน
และที่สำคัญคือตัวเราเอง

รายทางที่ผ่าน
มากบ้างน้อยบ้าง ก็มีอะไรให้เราเก็บเกี่ยว
จุดหมายอาจยิ่งใหญ่ ..
แต่สิ่งที่เราได้ ในทางที่ผ่าน ..ก็คงยิ่งใหญ่ไม่น้อยไปกว่ากัน


คุณเอกภาพคงได้พิสูจน์ชัดดด้วยตัวเองแล้ว นะคะ

"..หากแต่ความหมายแห่งการเดินทางจะยิ่งเด่นชัด
เมื่อเวลาเราหยุดนิ่ง ณ จุดหมายปลายทางที่การเดินทางนั้นได้สิ้นสุดลง.."


..เส้นทางที่เราไปไม่ใช่เพียงถนน
แต่เส้นทางชีวิตตน ชีวิตคน ..
ก็ทำให้เรายลยินตระหนัก ...

ขอให้ทุกรายทาง เปี่ยมด้วยพลังและหวังที่งดงามนะคะ

คงน่าจะเรียกว่าน้องเอกภาพได้นะคะ
น่าจะสัก 4-5 ปี

ความคิดเห็นที่ 35 (0)
ฅนผ่านทาง วันที่ : 01/07/2009 เวลา : 03.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konphantang
ร่างไร้วิญญาณของคุณน้าผ่องพรรณนอนสงบนิ่งอยู่ในโลงศพหน้าเตาเผา หากไม่มีบรรยากาศของพิธีการแห่งความโศกเศร้า ก็คงไม่ต่างกับภาพการนอนหลับของผู้หญิงวัยเกษียณที่ยังมีเค้าความสวยให้เห็น..

ผมเชื่ออยู่เสมอว่าชีวิตคือการก้าวเดินจากไป
แน่นอนว่าในฐานะสัตว์โลกย่อมปฏิเสธไม่ได้
ต่อความผูกพันระหว่างกัน แต่เมื่อถึงวันหนึ่ง
เราก็ต้องเดินจากไปอยู่ดี

และนั่นมันหมายถึง "ที่มา" ไงครับ

เรามีที่มา ปราสาทมีที่มา
หากไม่เช่นนั้น.. เรื่องราวก็คงไม่มี

ความคิดเห็นที่ 34 (0)
เจ้าอารมณ์ วันที่ : 30/06/2009 เวลา : 22.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pimeiei
http://www.jaoarom.com


เวลานี้คุณเอกยังคงเพลินเพลิดอยู่กับทับหลังนารายณ์ ปราสาทเขาพนมรุ้งอยู่ใช่รึป่าวค่ะ
ที่นี่คงมีเรื่องราวมากมายให่คุณเอกได้พบเจอ
พิมมาปูเสื่อรอเรื่องเล่าในวันที่ผ่านมาอยู่นะคะ
ยังไงก็อย่าให้รอนานนักนะ...........
ค่ำคืนนี้ราตรีสวัสดิ์
ขอให้มีความสุขกับสิ่งที่ได้พบเจอ
เหมือนเช่นทุก ๆ วันนะคะ





ความคิดเห็นที่ 33 (0)
ครูทิบ วันที่ : 30/06/2009 เวลา : 21.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ku-tip
..Hope for the best and prepare for the worst...

ตามมาอ่านเรื่องราวว่าถึงไหนแล้วน้อ
มาถึงสุรินทร์เมื่อไรแวะทักทายกันมั่งนะคะ
จะพาไปดูช้าง....

ความคิดเห็นที่ 32 (0)
J1214 วันที่ : 30/06/2009 เวลา : 16.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jittima1214

มาอิกชวนเที่ยวเลตรังhttp://www.oknation.net/blog/kontrang49/2009/06/29/entry-1

ความคิดเห็นที่ 31 (0)
บนเส้นลวด วันที่ : 30/06/2009 เวลา : 13.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/saton

จิตวิญญาณที่ซาบซึมอยู่ภายในภาพวาด
ความศรัทธาและคุณค่าแห่งความทรงจำ

ร่วมบันทึกความทรงจำที่คงคุณค่า
ด้วยอีกคนครับ

ความคิดเห็นที่ 30 (0)
ลูกสาวตาสูน วันที่ : 30/06/2009 เวลา : 13.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/saothaibaan
เดินทางบ่สุดเส้น อย่าถอยหลังให้เขาเหยียบ

กลับมาอีกครั้ง ตามคำสัญญา
ยังจำกันได้ไหมหนอ?
http://www.oknation.net/blog/saothaibaan/category/Step-3

ความคิดเห็นที่ 29 (0)
จ่าจินต์ วันที่ : 30/06/2009 เวลา : 13.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jawee
@..จ่าจินต์...ตำรวจบ้าบุญ..เล่ม 2...คลอดแล้วครับ..พิมพ์จำนวนจำกัด..@

อ่านช้าๆ..อย่างเข้าใจความหมาย.
การเดินทาง.หมื่นพันลี้.
ก็ไม่เท่าจุดมุ่งหมาย..ที่เราฝัน
.ท่านหาตัวตนตัวเงอเจอ.
จ่าก็มีความสุขตามแล้วครับผม.
.ดีใจที่ได้พูดคุย..มิตรภาพสวยงามเสมอ...

ความคิดเห็นที่ 28 (0)
เอกภาพ วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 22.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

อ่าวท่าน!..คนกันเองแท้ๆ..
ผมหิวน้ำจนจะขาดใจตาย..ยังไม่วายโดนอิจฉาอีก..แฮ่ะๆ

ผมอิจท่านชัยต่างหากละครับ ที่ได้คลุกเลนลุยโคลน
อย่างมีความสุข และอิ่มใจ

ความคิดเห็นที่ 27 (0)
ChaiManU วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 21.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chaimanu
   ทำงานให้สนุก  เป็นสุขกับการทำงาน    

มาคอยติดตาม ด้วยความรู้สึกว่า ชักอิจฉาทั่นเอกภาพตะหงิดๆ

ความคิดเห็นที่ 26 (0)
เอกภาพ วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 21.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

แค่อยาก..อาจไม่มีเวลา..
แต่หากปราถนา..ย่อมต้องไป..

ขอบคุณครับคุณnu_nink ที่เข้ามาเยี่ยม และชม
การเดินทาง..หากยังมีไฟฝัน..วันนั้นย่อมมาถึงครับ

ความคิดเห็นที่ 25 (0)
เอกภาพ วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 20.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

สวัสดีครับคุณครูหน่อย..ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะครับ..หามีคำผิดช่วยตำหนิด้วยนะครับคุณครู..

ความคิดเห็นที่ 24 (0)
nu_nink วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 20.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nungnink
อย่า หมด ศรัทธา ใน ตน เอง

อยากเป็นนักเดินทางบ้างค่ะ..น่าสนุกดี

อ่านเอนทรี่นี่แล้ว...กระตุ้นความอยากชะมัด 55+

ทั้งภาพถ่ายและภาพวาด สวยไม่แพ้กันเลยคะ

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
เอกภาพ วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 20.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

เชิญตามสะบายเลยครับคุณJ1214..

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
เอกภาพ วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 20.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

ขอบคุณครับคุณlovelyboard ที่เข้ามาทักทาย
ยินดีที่ได้รู้จักครับท่าน..

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
เอกภาพ วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 20.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

สวัสดีครับ..คุณแม่น้องต้นหลิวมาเองเลยหรือนี่
เป็นครอบครัวที่น่ารักและอบอุ่นมากครับ

น่าดีใจและภูมิใจแทนคุณพ่อคุณแม่นะครับที่มีลูกเก่ง
น่ารัก และเป็นเด็กดี..และขอบคุณที่แวะมาทักทายนะครับ

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
kruhnoi วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 20.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kruhnoi
You're my destiny !!!.        (kruhnoi ครูหน่อย)...


มาชมภาพและอ่านความทรงจำอันมากคุณค่าค่ะ

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
เอกภาพ วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 20.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปด้วยกันครับคุณลูกสาวตาสูน
หากอัพบล็อคใหม่เมื่อไหร่บอกด้วยนะครับ..

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
J1214 วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 18.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jittima1214

แวะมาพักเหนึ่อยหน่อย...ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
lovelyboard วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 13.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/lovelyboard

คุณค่าที่ควรจดจำจริงๆครับ

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
TonLewเองค่ะ วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 11.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TonLew
TonLew Diary

สวัสดีค่ะ...คุณเอกภาพ
แอบเข้ามาดูบ้านนี้
พี่ขอบอกว่า นอกจากถ่ายรูปสวยแล้วยัง "วาดรูปสวยอีกด้วยค่ะ" ^^
คุณพ่อน้องต้นหลิวก็พยายามฝึกให้เป็นศิลปินวาดรูปให้ได้แต่ยังไม่ค่อยไปถึงไหนเลยค่ะ..ฮ่าๆๆๆๆ

...
...
ขอบคุณนะคะที่แวะไปบ้านลูกสาว(ต้นหลิว)
แค่แวะไปก็ดีใจมากแล้วค่ะ
...
แล้วจะมาเยี่ยมใหม่นะคะ ^^

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
ลูกสาวตาสูน วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 04.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/saothaibaan
เดินทางบ่สุดเส้น อย่าถอยหลังให้เขาเหยียบ

อ่านไป คอแห้งไป นั่งลุ้นจนเหนื่อย
แฮ่ะๆ...สุดท้ายอิ่มน้ำใจปลาทูไข่ต้ม
กินข้าววัดนอนศาลา อืมม์....
แค่นี้ก็สุขแว๊ว.....สุขอีก
สวยทั้งภาพวาดและภาพถ่ายค่ะ
ยังติดตามตอนต่อไป.....

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
เอกภาพ วันที่ : 29/06/2009 เวลา : 00.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

ต้องโทษมิตรภาพ และความเกรงใจ ทำให้น้ำหนักผมขึ้นครับคุณSesameStreet..แฮ่ะๆ (ว่าไปนั่น)

รอชมเอ็นทรี่ต่อไปแล้วจะทราบครับว่ามิตรภาพนั้นกินได้ แถมมาส่งให้ถึงที่..เอาเข้าไปสิ

ผมมันพวกถ่ายเอาโล่ห์ครับ แต่ละภาพเล็งอยู่เป็นนาน
จนรำคาญตัวเองเหมือนกัน..แล้วก็ออกมาอย่างที่เห็นนี่แหละครับ..ดีใจครับที่คุณชอบมัน

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
เอกภาพ วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 23.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

ขอบคุณครับคุณaree..

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
SesameStreet วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 23.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sesamestreet

อืมมม ความจริงใจที่มีต่อกัน นั้นนำมาซึ่งน้ำใจ และมิตรไมตรีอันดีต่อกัน จากคนแปลกหน้า กลายเป็นดั่งญาติสนิท มิตรสหาย เป็นภาพที่น่ามองและสวยงามมากมายนัก หากเป็นได้อย่างนี้ถ้วนหน้ากันคงจะดีไม่น้อยเชียวนะเจ้าค่ะ (หน้าตาคุณเอกภาพดูอิ่มเอมไปด้วยความสุข และอิ่มอวบกว่าเดิมนะเจ้าค่ะ อิอิ)
ประสาทหินพนมรุ้งถ่ายภาพมาได้มุมมองที่น่าสนใจจริงๆค่ะ ถ้าเอามาเปรียบเทียบคงห่างชั้นกันหลายขุม ทั้งๆที่เป็นสถานที่เดียวกันแท้ เฮ้อ เฮ้อ เสียดายฟิลม์ข้าพเจ้าเสียจริง หาความงามเทียบแม้แต่น้อยยังไม่ได้เลยนะเจ้าค่ะ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
aree วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 22.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/areejang


แวะเอาน้ำกระเจี๊ยบมาส่งคะ

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
เอกภาพ วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 22.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

ผมกินมาหมดแล้วครับท่านมะจีกู พุงอ้วนยังไม่ยุบเลยครับ.. สงสัยต้องปั่นกันอีกหลายกิโล..

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
เอกภาพ วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 22.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

ยินดีที่รู้จักครับคุณaree และขอบคุณที่ชมครับ
หากความทรงจำนั้นมีคุณค่า ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่
เราก็ไม่อาจลีมครับ..

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
เอกภาพ วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 22.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

งั้นเราก็อายุยังไม่ถึงยี่สิบเหมือนกันเลยครับคุณJ1214

ว่าไปในยุคของเราก็มีความทรงจำร่วมกันมากมายหลายอย่างนะครับ..
วันหนึ่งข้างหน้าเวลาแก่แล้ว ก็คงจะได้มาเล่าย้อนเรื่องก่อนเก่าอย่างที่เขาว่า..ตามประสาคนแก่ครับ..

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
เอกภาพ วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 22.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

เข้าถึง เข้าใจ คล้ายดังเพื่อนร่วมทางครับครูพิม
ขอบคุณที่ร่วมรับรู้ในทุกย่างก้าวครับ
แม้จะน้อยคน แต่ก็มากค่า
เพียงแค่นี้การเดินทางก็มีความหมาย
และไม่เดียวดายเกินไปนัก..

อาหารเย็นอร่อยมากครับครู คล้ายดังเคี้ยวข้าว เคล้าอาลัย
กินไป กลืนไป ซึ้งใจในบุญคุณครับ..

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
เอกภาพ วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 21.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/akapap
เดินทาง บันทึก ตกผลึก และแบ่งปัน

จริงอย่างท่านkasungว่า..เวลาไม่เคยมีอยู่จริงจนกว่าเราจะต้องการมันครับ..

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
มะจีกู วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 20.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/majeeku
เปลี่ยนความคิด   ทำให้ชีวิตเราเปลี่ยน

ไปนางรองแวะกินข้าวขาหมูรึปล่าวนิ...
แล้วขากลับอย่าลืมแวะชิมไก่ย้่งหนองกี่ด้วยละ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
aree วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 20.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/areejang


ภาพถ่ายและภาพวาดสวยจังคะ ความทรงจำในใจยังไงก็ไม่หายไปไหนคะ ถ้าเราไม่ลืมมันไปซะก่อน

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
J1214 วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 20.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jittima1214

ดีจริงๆ...นึกภาพออกเลยที่กำลังหิวน้ำ...โชคดีที่ทันได้กินเนาะ...นึกถึงเพลงนั้นเหมือนกันตอนรู้ข่าวแจ็คโก้
ฟังตอนนั้น13ปีเหมือนกันเลย....

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
เจ้าอารมณ์ วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 20.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pimeiei
http://www.jaoarom.com

และแล้วก็ถึงจุดหมายที่ไม่ใช่ปลายทาง

แต่เป็นจุดหมายของการเดินทาง

ปราสาทเขาพนมรุ้ง........

งดงามและยิ่งใหญ่จังเลยนะคะ

ภาพความทรงจำในวันร่ำลานั่นก็งดงามอยู่ในจิตใจ

ทั้งเจ้าบ้านและผู้ไปเยือน

หากคงจะไม่เป็นไรถ้าพิมจะยืนยันอีกครั้งว่า

เมล็ดพันธุ์ของมิตรภาพได้เจริญงอกงาม

และเติบโตแข็งแรงอยู่ในความรู้สึกของทั้งผู้ให้และผู้รับ

อาหารมื้อเย็นคงอร่อยน่าดูเลยนะคะ




ความคิดเห็นที่ 1 (0)
kasung วันที่ : 28/06/2009 เวลา : 20.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/gasung

แค่ได้เดินทางเราก็เหนือกว่าคนที่ยังบอกว่า "เดี๋ยวมีเวลาฉันจะไป" สวัสดีท่าน มีของฝากครับ
http://www.oknation.net/blog/kasung/2009/06/26/entry-1/comment#read

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<< มิถุนายน 2009 >>
อา พฤ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30        

[ Add to my favorite ] [ X ]