• ทิวฟ้า
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : artyhouse@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-01-26
  • จำนวนเรื่อง : 18
  • จำนวนผู้ชม : 107292
  • ส่ง msg :
  • โหวต 13 คน
ทิวฟ้า ทัดตะวัน
เรื่องราว เรื่องเล่า กวีนิพนธ์
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/artyhouse
วันอังคาร ที่ 16 ธันวาคม 2551
Posted by ทิวฟ้า , ผู้อ่าน : 1354 , 11:23:21 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

พญากินรำ  VS  ท้าวไมดัส

 

เมื่อครั้งยังจำได้สมัยเป็นเด็ก  ข้าพเจ้าชอบอ่านนิทานปรัมปรา  มีทั้งที่เป็นร้อยแก้วและร้อยกรอง  ที่เป็นร้อยกรองจะมีนิทานต่าง ๆ  ที่เขาเอามาเขียนเป็นกลอน  อ่านแล้วเพลินดี  เคยตัดเก็บไว้ด้วย  แต่ตอนนี้ไม่รู้หายไปไหนเพราะย้ายที่อยู่บ่อย

            มีนิทานเรื่องหนึ่งยังไม่ลืม  ที่ไม่ลืมเพราะรู้สึกว่าจะเคยมีผู้ใหญ่เล่าให้ฟังอยู่บ่อยครั้ง  และอาจจะเคยไปอ่านพบในหนังสือนิทานต่าง ๆ   คล้ายทวนซ้ำเสมอ ๆ 

                แม้อายุขนาดนี้ข้าพเจ้าก็ยังชอบอ่านหนังสือนิทาน  อ่านการ์ตูน  บางครั้งก็ซื้อตุ๊กตาหมี  ตุ๊กตาต่าง ๆ  มาไว้ดูเล่นด้วย

                สาเหตุที่ชอบตุ๊กตาหมีก็เพราะมีเหตุการณ์สะเทือนใจตอนเป็นเด็ก  ข้าพเจ้ามีตุ๊กตาหมีสีฟ้าตัวหนึ่ง  รักมาก  และมันก็ดำ  แม่จึงหวังดีเอาไปซักให้  ปรากฏว่าพอซักเสร็จ  แทนที่จะเป็นตุ๊กตาหมีสวยสะอาด  กลับกลายเป็นหมีไส้ทะลัก  แม่สัญญาว่าจะซื้อให้ใหม่  ข้าพเจ้าก็ลืมไปแล้วแหละว่าแม่ซื้อให้ใหม่หรือไม่  หรือว่าแม่ซื้อให้แล้วข้าพเจ้าไม่ได้เล่น  เพราะข้าพเจ้าชอบแต่ไอ้หมีสีฟ้าตัวนั้นเท่านั้น  แม้มันจะดำแต่มันก็เป็นเพื่อนที่ดีมาก    ข้าพเจ้าสงสารมันมากที่มันตาย  นับจากนั้นเป็นต้นมาข้าพเจ้าก็ไม่ได้เล่นตุ๊กตาหมีอีกเลย  เป็นปมความโศกเศร้าของชีวิต  ทำให้โตขึ้นมานึกถึงมันเสมอ  ก็เลยซื้อตุ๊กตาทุกครั้งที่รู้สึกว่าอยากซื้อ  หรือเมื่อความเป็นเด็กในตัวเราเริ่มออกมาวิ่งเล่น

                นิทานเรื่องที่กล่าวถึงในตอนต้นมีชื่อว่า  พญากินรำ  เนื้อความก็คือ  กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  มีพญาอยู่องค์หนึ่ง  คำว่าพญานี้เป็นคำโบราณ  คลับคล้ายจะแปลว่า  พระราชา  หรือผู้ปกครองเมือง  หรือปกครองแคว้น  พญาองค์นี้ชอบกินรำ  ( ความจริงอาจจะไม่ชอบหรอกมั้ง  แต่ท่านก็ต้องกินรำอ่ะ )  เนื่องจากรำเป็นของต่ำ  เกิดแต่กากของข้าวเวลาเขาขัดสีไม่มีใครอยากเอายกเว้นเอาไปเลี้ยงสัตว์  การกินรำจึงถือเป็นเรื่องน่ารังเกียจและชั่วช้ายิ่ง อีกทั้งตัวเองเป็นถึงท้าวพญา  จึงให้ประชาชนรู้ไม่ได้  แต่จะทำอย่างไรในเมื่อต้องกินรำ  คิดไปคิดมาก็มีแต่มหาดเล็กเท่านั้นพอเชื่อใจได้  จึงให้มหาดเล็กไปหารำมาถวายเป็นประจำทุกเมื่อเชื่อวันเชื่อคืนไป

                ด้วยความที่มหาดเล็กบอกใครไม่ได้  พูดกับใครก็ไม่ได้  เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องคอขาดบาดตายของพญา  ก็อัดอั้นตันใจขนาดหนัก  วันหนึ่งความอดทนถึงขีดสุด 

                จึงเข้าไปในป่าทึบ  เหลียวหน้าแลหลังไม่เห็นใครแล้วกระซิบบอกกับต้นไม้ต้นหนึ่งว่า  “พญากินรำ”  มหาดเล็กค่อยสบายใจขึ้น  และทำดังนี้อยู่เรื่อยไปนานแสนนาน  กระทั่งวันหนึ่ง

                คนทั้งหลายจะทำกลอง  จึงพากันไปเลือกหาต้นไม้ในป่าใหญ่  ก็บังเอิญเหลือยิ่งตามแบบฉบับของนิทาน  เกิดดันไปตัดเอาต้นไม้ต้นที่มหาดเล็กไปกระซิบบอกความลับของพระราชามาเข้า

                ทำกลองกันเสร็จสิ้นก็เทสต์เสียงกันเสียหน่อยว่าจะดังไพเราะดีดังใด

                เป็นเรื่องครับ

                กลองไม่ดังตุ้ม ๆ  ตึง ๆ  แต่กลับเป็นเสียง  “พญากินรำ”  เป็นที่ฉงนสนเท่ห์ของชาวบ้านชาวเมืองเป็นอย่างยิ่ง  ตีครั้งใดก็  “พญากินรำ ๆ”  อยู่อย่างนั้น

                คนทั้งหลายก็จึงทราบว่าพญากินรำด้วยเหตุนี้แล

                สรุปนิทานเรื่องนี้ก็สอนให้รู้ว่า  พญากินรำ  ( 555+  อ่ะนะ T_T”)  อาจจะเล่าผิดเล่าถูกไปบ้างแต่ก็ราว ๆ  นี้แหละครับ

                อันนี้เป็นเรื่องฝั่งไทยเรา  คราวนี้มาดูฝั่งตะวันตกเขาบ้าง

                โดยคตินั้นเป็นไปในทำนองเดียวกัน  แม้เนื้อความจะต่างกันอยู่บ้าง  ก็คือ  เรื่องท้าวไมดัส  เรื่องนี้รู้สึกจะเป็นเรื่องแทรกอยู่ในตำนานปกรณัมของกรีก-โรมัน

                มีความอยู่ว่า  ท้าวไมดัสเป็นกษัตริย์  และท่านก็ชื่นชอบชนบทเป็นอย่างยิ่ง  ชอบไปเที่ยวทุ่งเที่ยวนาเป็นประจำ  ด้วยเหตุนี้เอง  เทพเจ้าที่ท่านนับถือก็คือ  เทพแพน  ซึ่งเป็นเทพประจำท้องทุ่ง  เทพแพนนี้นอกจากเป็นเทพประจำทุ่งนาแล้วก็ยังมีความสามารถทางดนตรีไม่น้อย  ในคราวหนึ่งเกิดมานะขึ้นมาในใจว่า  เออ  กูนี่ก็เก่งอยู่นะ  จึงอยากประชันกับเทพอพอลโลขึ้นมา

                ก็เป็นที่ทราบกันดีว่า  อพอลโลนั้นเชี่ยวชาญศาสตร์ทั้งหลายนัก  ไม่ว่าจะเป็นดนตรี  กวี  ศิลป์  มิด้อยกว่าใครทั้งสิ้น  เมื่อได้รับคำท้าเช่นนั้น  ก็ตอบโอเค  ประชันก็ประชัน  ให้  ทโมลัส  ( Tmolus )  เจ้าผู้ครองภูเขาเป็นผู้ตัดสินก็แล้วกัน

                แน่นอน  ท้าวไมดัสแฟนคลับท่านเทพแพนก็เข้าร่วมฟังด้วย

                เทพแพนบรรเลงเพลงปี่  ส่วยอพอลโลบรรเลงเพลงพิณ  ต่างฝ่ายต่างผลัดกันบรรเลงเสร็จ  ทโมลัสก็ตัดสินให้  อพอลโล  ชนะ

                ด้านไมดัสเห็นว่าศิลปินผู้เป็นที่ชื่นชอบของตนเป็นฝ่ายแพ้เช่นนั้นก็ไม่พอใจถามทโมลัสขึ้นว่า  เพลงของอพอลโลดีเลิศขนาดไหนกันเชียวจึงเป็นฝ่ายชนะ  อพอลโลแอบได้ยินดังนั้นก็กริ้วสิครับ  บริภาษไปว่า  ไมดัส ( มึง )  นี่มีหูซะเปล่า  ฟังดนตรีไม่รู้รสไพเราะเปรียบดังหนึ่งเป็นหูลาที่ฟัง ( ห่า ) อะไรก็ไม่เข้าใจอยู่นั่นแหละ  ( นี่ถ้าเป็นทางฝั่งไทยเราก็คงเปรียบเป็นหูหม้อกระมัง )  ว่าแล้วด้วยอำนาจของเทพที่ลุแก่โทสะก็สาปให้ท้าวไมดัสมีหูเป็นหูลาโดยบัดดล

                ด้วยเหตุว่าลาเป็นสัตว์โง่เขลา  ( ตามคตินิยมของทางตะวันตก )  ท้าวไมดัสก็อับอายขายขี้หน้ามากไม่รู้จะทำอย่างไรดี  นึกไปนึกมาก็  เอาอย่างนี้ละกัน  ให้ช่างตัดผมเขาทำทรงผมปิดหูไว้ให้ดีกว่า  เหมือนเกาหลีดี  ดูแนวดีด้วย ( อิ อิ  อันนี้เติมเอง )  และห้ามช่างตัดผมไม่ให้บอกใครเด็ดขาด  เดี๋ยวชาวบ้านชาวเมืองรู้ ( กู ) อายไม่มีแผ่นดินจะอยู่แน่

                ก็นั่นแหละครับ  กัลบกก็มีความรู้สึกเดียวกับมหาดเล็กในเรื่องพญากินรำเป๊ะ  อัดอั้นตันใจพูดกับใครไม่ได้วันหนึ่งอดไม่ไหวก็เลย  เอาวะ  พูดมันกับดินนี่แหละ

                ว่าแล้วก็ไปกลางทุ่งเปลี่ยวคน  ขุดหลุมขึ้นมาระบายความในใจลงไป  “ท้าวไมดัสมีหูเป็นหูลา”  เสร็จก็กลบหลุม  กลับบ้านสบายใจเฉิบ

                ทำดังนี้อยู่เสมอ  นานแสนนาน  หลุมนั้นได้มีต้นอ้อเกิดขึ้นเป็นพงใหญ่  ต้นอ้อเหล่านั้นก็กระซิบกันเป็นข้อความ  “ท้าวไมดัสมีหูเป็นหูลา  ”  ดังนี้จากปากต่อหูจากหูต่อปากกันเรื่อย ๆ  ผู้คนทั้งหลายก็เลยรู้เรื่องท้าวไมดัสมีหูเป็นหูลาด้วยเหตุนี้  ว่ากันว่าจนกระทั่งทุกวันนี้ลมพัดพงอ้อคราใด  จะมีเสียงกระซิบกระซาบ  ท้าวไมดัสมีหูเป็นหูลาอยู่ร่ำไป

                จบเรื่องแต่เท่านี้ 

                จะเห็นว่านิทานเหล่านี้คล้ายคลึงกัน  ความจริงถ้าชอบอ่านนิทาน  อ่านมาก ๆ  เข้าจะเห็นว่าไม่ว่านิทานชาติไหน ๆ   ก็จะมีส่วนคล้ายคลึงกันอยู่ดังนี้  บางเรื่องแทบจะเป็นเรื่องเดียวกันเลยเสียด้วยซ้ำ  แม้บางครั้งไม่คล้ายกันมากหรือทั้งหมดในส่วนของเนื้อหา  คติก็คล้ายกัน    นอกจากบางเรื่องที่เป็นนิทานเฉพาะถิ่นจริง ๆ  เท่านั้น

                พญากินรำและท้าวไมดัสก็เอวังแต่เพียงนี้แล

 

ทิวฟ้า  ทัดตะวัน

ศุกร์  22 สิงหาคม  2551




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
ทิวฟ้า วันที่ : 18/12/2008 เวลา : 10.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/artyhouse
http://artyhouse.blogspot.com

สวัสดีครับกวีจร
ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นครับ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
กวีจร_ณ_โคราชา วันที่ : 17/12/2008 เวลา : 23.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kaweejorn

สนุกดีครับ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
กวีจร_ณ_โคราชา วันที่ : 17/12/2008 เวลา : 23.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kaweejorn

สนุกดีครับ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ทิวฟ้า วันที่ : 17/12/2008 เวลา : 17.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/artyhouse
http://artyhouse.blogspot.com

ขอบคุณครับ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
SNOW_Noi วันที่ : 17/12/2008 เวลา : 15.38 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/snownoi
เรารักในหลวง 

สนุกดีค่ะ

หรือจะจริงที่ใครๆ ก็บอกไว้ว่าความลับไม่มีในโลก

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

ลาวเสี่ยงเทียน

ลาวเสี่ยงเทียน ขิม ( ครูเก่ง )

View All