*/
  • 351_ID
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2016-03-24
  • จำนวนเรื่อง : 13
  • จำนวนผู้ชม : 18274
  • จำนวนผู้โหวต : 6
  • ส่ง msg :
  • โหวต 6 คน
การขอสถานะความช่วยเหลือห้ามจำหน่าย
การเลือกเมนูและการดำเนินการ
1 คน
การสำรองวัตถุและข้อมูล
1 คน
การสำรองวัตถุและข้อมูลสำหรับภาวะฉุกเฉิน
2 คน

  โหวต 4 คน
วันศุกร์ ที่ 6 ธันวาคม 2562
Posted by 351_ID , ผู้อ่าน : 237 , 09:27:06 น.  
หมวด : กฎหมาย

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

รายละเอียด
ข้อมูลพิจารณา แนวทางแห่งข้อความ

สนใจ แค่รู้เป็นนัยก็ตามจะแก้ ตามทำ,
ใครคิดจะตามกระทำ ตามความที่ตนรู้เป็นนัย! บ้างเล่า,
พวกเรา จะทำตามไม่ได้!
เพราะคนพูดผิดปรกติไปจากธรรมดา เหมือนว่า เป็นฝีบ้าง
เป็นหนองบ้าง เป็นดังโรค
ต้องรักษาต้องทำอย่างนั้นอย่างนี้บ้าง,
ชวนแต่โฆษณาเท่านั้น, เพราะที่แท้ ทุกอย่าง
เป็นตามอย่างของความเป็นนัย


กะการเป็น “นัย” นั้น จะทำอย่างไร?
เพราะไม่ใช่เรื่องต้องแก้ต้องทำ ต้องรักษา,
เพราะต้องดูรายละเอียดอีกมาก และว่า ต้องขยาย นัย!
ตามนัยอันอย่างนั้น ให้คนอื่นรู้ได้ด้วย, ก็อย่างนั้นแหละ
จะให้คนอื่นรู้ด้วยนั่นแหละ จนมีเหตุผลอย่างที่แท้
บางคนก็ได้ใช้เวลาไปทั้งชีวิต ตั้งจิตใจ
หวังจิตคิดแต่อยากจะให้คนรู้ เห็นนัย! เห็นโทษ
เห็นคุณประโยชน์ ในชื่ออันดั่งนั้น, แต่ จวบจนสิ้นชีวิต
หมดเวลาไปแล้ว ก็ไม่อาจให้ใครรู้นัย! ตามได้

เรื่องก็เลยไม่เป็นตามจริง ไม่ได้ประโยชน์ตามมี ตามได้
ถึงสิ่งควรได้, ตามนัยนั้นๆ ไม่ได้เลย
เพราะไม่มีใครรู้ใครเห็น หรือก็คือ ไม่อาจขยายให้มีคนรู้
คนเห็น โดยเป็นฐาน ในฐาน และรู้ด้วยใจที่มีปรกติ ดี
เป็นฐาน พอเป็นสุข คือไม่อาจหาคนที่จะพอเข้าใจตามนัย
อันนั้นๆ ไปได้ ไม่อาจตามแนวนึกคิด ในวิธีที่ถูกต้อง
และสืบตรง เข้าผสานดี ถูกต้อง
ตรงไว้ด้วยกันกับความไม่มีโทษเท่านั้น, ฉะนั้น เรื่องดั่งนั้น
ก็จึงขึ้นอยู่แต่กับคำอวยพรเท่านั้น เพราะเหตุยังไม่พบ
ไม่ทราบ ไม่แน่ ตามที่จะลงวิริยะอุตสาหะ พยายาม
แล้วนึกคิดเข้าใจ ไปในแนวทางเดียวกัน ให้เห็น, เช่นนั้น
ก็พอแต่ว่า อวยพรกันเท่านั้น แค่แต่หวังใจ หนุนใจ ส่งใจ
ช่วยกันอยู่เท่านั้น

คือจะรู้จะเห็นกระไรนั้น ไม่ได้
เพราะหาทางเข้ากับความไม่มีโทษ ยังไม่ได้! เช่นนั้น
ก็จึงได้แต่ คิดในใจ ว่า “ขอให้สำเร็จ ขอให้ดีขึ้น”, หรือไม่
ก็แค่พูดว่า “ขอให้ถึงประโยชน์ ขออย่าให้เกิดเหตุร้าย!”
เท่านั้น, ธรรมะวิจัย หรือการพิจารณานัย
จนอาจให้ตนได้แจ้งจบกระบวนทั้งปวง สิ้นตามคุณ โทษ
ตามธรรมะคดี ที่ตรงแก่คติธรรม นั้นๆ
ไม่ได้เกิดขึ้นแก่จิตใจของเขาเลย,
และตัวคนที่พยายามอยากจะให้รู้นัย! ก็พยายามอยู่
โดยสุจริตความสามารถแห่งบัณฑิตแล้ว เขาก็ไม่รู้นัย!
อย่างหนึ่งอย่างไร ได้เลย

ที่แท้ ก็ยังแค่ประกอบการวางท่า วางทาง
ให้ทุกสิ่งทุกอย่าง เอาเข้ากันไปไว้กับโทษอยู่เท่านั้น,
หาให้เห็นประโยชน์ ตามฐานะ ตามสมควร
ไม่อาจจะพบด้วยดีได้, ดังกล่าวนี้ อันที่จริง พวกเรา เห็นว่า
การณ์ก็เหมือนดั่งดูหนังสือ ดูคัมภีร์ ดูตำราวิเศษสิ้นทั้งปวง
พวกเรา ก็ดูเนื้อหาใจความกันไปอย่างนั้น แต่ไม่ทราบ
ไม่หวังแก่นัยที่เป็นประโยชน์ ที่ถูกต้อง ที่สมควร
ที่ไร้โทษ, ฉะนั้น บทบัญญัติ นั้นๆ ที่เปี่ยมล้นด้วยวุฒิธรรม
ก็ไม่อาจจะอำนวย ทรัพย์วิเศษ หรือสิ่งวิเศษให้กับอะไรได้
เพราะว่า ตกฐานต้องโทษ เกียจกันคุณ อยู่เองเป็นธรรมดา
ก็ย่อมไม่ก่อประโยชน์

เหตุผล ดำเนินอยู่เช่นนั้น ลงว่า แม้แต่ ทรัพย์
อันยังไม่วิเศษ เช่นมนุษยทรัพย์ ธรรมดา
ตามที่เป็นปัจจัยขั้นพื้นฐาน ตามธรรมดา ฉะนั้น
ก็ยังอาจต้องให้บรรลัย เสียหาย, แตกต่างกัน!
แต่ตนเองไม่เห็น ว่า การเล่นระดับ อันนั้น
การเกณฑ์อันนั้น เหตุผลนั้น ต้องเล่นระดับกันทุกหนแห่ง
ทุกคน เพื่อว่า การที่จะได้มี แต่สิ่งทั้งปวง อย่างจะแจ้ง
ชัดเจน ตามระดับๆ นั้นๆ ในแต่ละระดับ จะได้คงมีไว้
ซึ่งการอำนวยคุณ ตามทางอันที่ปราศจากโทษ

หมายเหตุ
รูปภาพประกอบ อาจไม่เกี่ยวกับคำอธิบาย
บันทึกของฉัน


ดูเรื่องการประดับธง ต่อ ...



คอมเมนต์ถูกปิด
เข้าสู่ระบบ   |   สมัครสมาชิก