• ฟ้าพูลวรลักษณ์
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : buengpoon@yahoo.com
  • วันที่สร้าง : 2008-02-22
  • จำนวนเรื่อง : 51
  • จำนวนผู้ชม : 38044
  • ส่ง msg :
  • โหวต 14 คน
สิบเก้าสภาวะบทกวีของฟ้า
สิบเก้าสภาวะบทกวีและไดอารี่ของฟ้า.งานเขียนของฟ้า พูลวรลักษณ์. บทกวีของฟ้า พูลวรลักษณ์
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/buengpoonvoralak
วันเสาร์ ที่ 30 สิงหาคม 2551
Posted by ฟ้าพูลวรลักษณ์ , ผู้อ่าน : 1007 , 04:39:43 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๓๖ฉันได้ยินเสียงร้องไห้ของลูกเล็กเล็กของเรา  เพื่อนรักพวกเขาร้องไห้เพราะยังไม่คุ้นเคยกับมือหยาบกระด้างของฉัน ๓๗เพื่อนของฉันมาจากอีสาน  น้ำลายของเขาแข็งตัวเพื่อนรักฉันหวาดกลัวคนที่มีน้ำลายแข็งตัว ๓๘เพื่อนของฉันนั่งอยู่เต็มโรงอาหารเมื่อพวกเราโห่ร้องและตะโกนเราเหมือนกันเหมือนฟัน ๓๙แต่มือที่เติบโตด้วยข้าวเหมือนกันกลับแตกต่างกันแตกต่างทั้งเรือนร่างและใบหน้า ๔๐เมื่อพวกเราทำงานร่วมกันเรากลับมาเหมือนกันเหมือ....

อ่านต่อ

Posted by ฟ้าพูลวรลักษณ์ , ผู้อ่าน : 1001 , 04:38:49 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๓๑ฉันมีพี่สาวสี่คน  คนหนึ่งเรียบร้อยคนหนึ่งแก่นแก้วคนหนึ่งนิ่งเงียบ  เพราะเธอตายตั้งแต่ฉันยังไม่เกิด ๓๒คนหนึ่งเป็นเหมือนเพื่อนของฉันเธอตายเพื่อการปฏิวัติตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็กเธอเหมือนรอยร้าวบนโต๊ะเรียน  ๓๓ความเจ็บปวดของฉันออกมาอย่างเชื่องช้าแต่ไม่ขาดสายหากฉันฝังมันไว้ในกองทรายมันก็กลายเป็นปูหอย    ๓๔หากฉันโยนความเจ็บปวดออกนอกหน้าต่างมันกลายเป็นต้นเห็ดหากโปรยลงบนคันไถ  มันก็กลายเป็นเชื้อรา ๓๕อย่าถามเล....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 27 สิงหาคม 2551
Posted by ฟ้าพูลวรลักษณ์ , ผู้อ่าน : 964 , 06:23:43 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๒๖เธอทึบเกินกว่าที่จะเป็นซี่โครงเธอโปร่งเกินกว่าที่จะเป็นตับ   ๒๗เราจดจำอิริยาบถของเขาในวันนั้นได้ดีแม้เขาจะลืมมันไปแล้วมันซาบซึ้งและประทับใจเราอย่างประหลาด ๒๘บ่ายวันนั้นเขาลุกขึ้นเอะอะด้วยความโกรธสาเหตุที่เกิดขึ้นเพียงนิดเดียวเขาเหลือบเห็นรอยผื่นแดงบนแขนของพวกเรา ๒๙เพื่อนของฉันถูกยิงตายเกลื่อนหน้ารัฐสภาคนหนึ่งอ้าปากให้ฉันเห็นฟันซี่ที่ยังเติบโตไม่เต็มที่ของเขา ๓๐มีฉันเพียงคนเดียวที่สามารถทนบาดแผลที่พ....

อ่านต่อ

Posted by ฟ้าพูลวรลักษณ์ , ผู้อ่าน : 1004 , 06:22:02 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๒๑เราได้ยินเสียงเคลื่อนไหวอันแปลกประหลาดตามพรมแดนบางครั้งเสียงนั้นสั่นสะเทือนเหมือนเสียงแมลง   ๒๒พวกเขาฆ่าพวกเราจนหมดสิ้นขณะกินข้าวแล้วกล่าวข้ามซากศพของเราว่าแขกที่เชิญมาตายหมดแล้ว ๒๓ฉันบอกกับเธอว่าฉันเสียใจเธอบอกกับฉันว่าเธอโกรธฉันแล้วฉันบอกกับเธอว่าเธอเป็นเพื่อนที่ฉันรัก ๒๔เมื่อพวกเรายกมือด้วยความเห็นที่พ้องกันคนหนึ่งชอบยกมันอย่างรวดเร็วอีกคนหนึ่งจะยกอย่างเชื่องช้าแต่ฉันชอบแผ่นิ้วมือทั้งห้า ๒๕เธออ่....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 23 สิงหาคม 2551
Posted by ฟ้าพูลวรลักษณ์ , ผู้อ่าน : 1018 , 21:39:57 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๑๖มือที่เต็มไปด้วยรอยเข็มของฉันวางอยู่บนโต๊ะด้วยความเจ็บปวดประชาธิปไตยเป็นเพียงครึ่งเดียวที่เราต้องการ     ๑๗เมื่อพี่พี่ของฉันกลับบ้านหมดแล้วฉันเริ่มร้องไห้ภายในห้องเรียนเล็กเล็ก  เพราะทุกคนยังไม่รู้จักกัน  ต่างหวาดกลัว ๑๘ฉันเลิกร้องไห้เมื่อพบว่าพวกเขาทุกคนมีความหวาดกลัวเหมือนฉันฉันพบความน่ารักความงามของเพื่อนใหม่ ๑๙อาจไม่มีความเอียงอายบนใบหน้าอีกอาจไม่มีความงามในสันดานหนาทึบของคนแต่ฉันยังเห็นความน่า....

อ่านต่อ

Posted by ฟ้าพูลวรลักษณ์ , ผู้อ่าน : 1037 , 21:39:08 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๑๑ฉันลุกขึ้นยืนแล้วตอบว่าไม่  เพื่อนรักฉันไม่เคยเห็นใครมีหน้าผากสวยกว่าของคุณแต่คุณเป็นอนุรักษ์นิยม ๑๒ก่อนที่เราจะออกไปฉันเอามือรวบเส้นผมของเขาดูหน้าผากของเขาซิ  กว้างและขาวสะอาด ๑๓ฉันไม่รู้ว่าหน้าผากของเขาสิ้นสุดลงตรงไหนแต่ฉันรู้ว่าชีวิตของเราสิ้นสุดลงวันนี้ ๑๔ฉันเคยบอกกับพวกเขาว่าวันเวลาที่เราจะทะเลาะกันอย่างเด็กนั้นจะไม่มีตลอดไป  ๑๕เอ๊ะ  นั่นเสียงอะไร  ฉันถามเพื่อนของฉันเขาออกไปดูแล้วกลับมาบอกฉันว....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 19 สิงหาคม 2551
Posted by ฟ้าพูลวรลักษณ์ , ผู้อ่าน : 966 , 23:59:28 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๖ฉันตะลึงมองกล้ามเนื้อของเด็กนักเรียนหญิงที่นั่งข้างหน้าฉันมองเส้นผมละเอียดอ่อนของเธอที่ยาวและน่าสงสาร ๗ฉันสังเกตเห็นมือที่ครั้งหนึ่งเคยเรียบลื่นของเราวันนี้แตกระแหงเหมือนพื้นดินแต่ฉันยังคงมีความสุขเหมือนวันที่เราอยู่ด้วยกันเมื่อชั้นประถม ๘เมื่อห้องของเราอ่านหนังสือพร้อมกันมือของพวกเราเรียวเล็กและขาวสะอาดไม่มีครั้งใดเหมือนครั้งนั้นอีกแล้ว  พวกเราอยู่ครบทุกคน ๙คิดถึงเธอ  เพื่อนเก่าของฉันเพราะเราทำงานอ....

อ่านต่อ

Posted by ฟ้าพูลวรลักษณ์ , ผู้อ่าน : 1118 , 23:58:47 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๑พวกเขาหาว่าพวกเราเป็นเพียงเสียงเอะอะเสียงหัวเราะเสียงฝีเท้า  เสียงพูดคุย  เสียงการทำงานด้วยมือ ๒น้ำนมหวานหวานของแม่ทำให้ฉันซื่อสัตย์และเชื่องช้า ๓เท้าของพวกเราเก้าสิบสี่คนเปล่าเปลือยเมื่อน้ำท่วมมาถึงโรงเรียนของเราฉันพบว่าเท้าของพวกเราแตกต่างกัน ๔แต่อีกไม่นานน้ำก็ลดแล้วและเราก็ใส่รองเท้าพบว่าเท้าของเราเหมือนกัน ๕ฉันคิดถึงแสงตะวันที่อาบรดเรือนร่างของเราขณะที่เราร้องเพลงด้วยกันภายในห้องกว้างใหญ่ ....

อ่านต่อ


/1
<< สิงหาคม 2008 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

[ Add to my favorite ] [ X ]