• ฟ้าพูลวรลักษณ์
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : buengpoon@yahoo.com
  • วันที่สร้าง : 2008-02-22
  • จำนวนเรื่อง : 51
  • จำนวนผู้ชม : 38045
  • ส่ง msg :
  • โหวต 14 คน
สิบเก้าสภาวะบทกวีของฟ้า
สิบเก้าสภาวะบทกวีและไดอารี่ของฟ้า.งานเขียนของฟ้า พูลวรลักษณ์. บทกวีของฟ้า พูลวรลักษณ์
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/buengpoonvoralak
วันศุกร์ ที่ 26 กันยายน 2551
Posted by ฟ้าพูลวรลักษณ์ , ผู้อ่าน : 1096 , 20:48:03 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๖๖มิตรภาพที่มีรอยร้าวคือมิตรภาพเพื่อนสนิทของฉันผิวหนังที่มีรอยแผลคือผิวหนังมนุษย์  ๖๗วันที่เราเล่นกันอยู่ในโรงอาหารเสื้อของเธอขาดเป็นรอยกรีดยาวเห็นรอยผ่าตัดของเธอ  เหมือนรอยผ่าตัดของฉัน ๖๘ท้องฟ้าครอบคลุมศีรษะของเราอยู่ตลอดเวลาเรามีสายเลือดเดียวกันผ่านชะตากรรมเดียวกัน ๖๙พี่สาวของฉันกำลังเก็บข้าวโพดอยู่กลางท้องไร่เธอไม่ใช่หญิงบริสุทธิ์ไม่รังเกียจการสมสู่บนพื้นดิน    ๗๐เธอรู้จักความนิ่มของชีวิตความแข็งข....

อ่านต่อ

Posted by ฟ้าพูลวรลักษณ์ , ผู้อ่าน : 969 , 20:47:23 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๖๑ฉันยังจำทรวงอกของเธอที่หยาบกว่าฝ่ามือของฉันเรามารวมกันคราวนี้ไม่ยอมแยกออกไปอีกแล้ว ๖๒เรือนร่างของพ่อแม่ของเรากำลังดิ้นรนอยู่ข้างนอกขณะที่สมุดของเรากำลังเรียนหนังสือ ๖๓เราเรียนหนังสืออย่างเศร้าหมองไม่มีคนรักใบหน้าของเราจึงอัปลักษณ์ ๖๔ฉันคิดว่าฉันเป็นผู้บริสุทธิ์แต่ความจริงไม่เคยมีผู้บริสุทธิ์   ๖๕วันนั้นฉันชวนเพื่อนหกคนมาที่บ้านแล้วฉันก็พูดถึงความขัดแย้งที่ซ่อนอยู่ภายในหัวใจของเรา....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 14 กันยายน 2551
Posted by ฟ้าพูลวรลักษณ์ , ผู้อ่าน : 1082 , 03:51:18 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๕๖หากพ่อแม่ของฉันตายในโรงงาน  ปล่อยให้พวกเขากองอยู่ตรงนั้นหากพ่อแม่ของฉันตายตามร่องคูปล่อยให้พวกเขารวมตัวกันเอง   ๕๗วันนั้นเราพบว่าเราถูกวางยาพิษ  และกำลังจะตายหมดในมื้อเดียวเราทุกคนตื่นตระหนก  คาดไม่ถึงว่าชีวิตที่ถูกหล่อเลี้ยงมาอย่างยากลำบากจะมาหมดสิ้นในวันเดียว    ๕๘บางคนแอบพิงผนังแล้วร้องไห้บางคนเบือนหน้าด้วยความสะเทือนใจบางคนเปลี่ยนที่นั่ง ๕๙นึกไม่ถึงว่าหลายปีแล้วพวกเราทุกคนยังมาครบตามคำสัญญาที่เ....

อ่านต่อ

Posted by ฟ้าพูลวรลักษณ์ , ผู้อ่าน : 1042 , 03:50:36 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๕๑เธอถือปืนนั่งก้มหน้าอยู่กลางป่าฉันเรียกเธอเธอไม่ยอมเงยหน้าที่มีอายุสั้นขึ้นมา ๕๒ความใจกว้างของเธอทำให้ฉันไม่รังเกียจลิ้นอันเยือกเย็นของเธอที่ตายไปก่อนแล้ว ๕๓บ่ายวันนั้นลูกปูเล็กเล็กคลานเข้ามาในห้องของเรา  เขาก้มลงไปจับมันเขาจับแรงเกินไป  เรือนร่างที่ไม่กระดุกกระดิกในมือทำให้เขาอุทานอย่างเสียใจว่า  มันตายแล้วหรือ ๕๔อย่าโกรธฉันเลยเพื่อนรักเมื่อฉันมองอะไรไกลเกินกว่ามนุษยชาติดวงตาของฉันก็ปวดร้าว ๕๕อย่า....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 11 กันยายน 2551
Posted by ฟ้าพูลวรลักษณ์ , ผู้อ่าน : 1049 , 03:45:10 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๔๖เธอยื่นนิ้วเท้าของเธอเข้ามาสะกิดก้นของฉันและเขาหัวเราะด้วยความขบขัน ๔๗เขามีสิทธิอะไรจึงมาดื่มน้ำนมของฉันและพี่น้องของฉัน ๔๘เหนือขาอ่อนของฉันคือลำตัวบิดเบี้ยวลึกลงไปในสัญชาติญาณของฉันคือคน ๔๙พวกเขาฆ่าและทรมานเราโดยเริ่มจากเพื่อนของเราที่แข็งแกร่งและอดทนที่สุดขณะที่พวกเราที่ผอมซีดและอ่อนแอเป็นรายต่อไป ๕๐วันนี้พวกเขาได้รับการศึกษาพวกเขาจึงฆ่าเราอย่างเชื่องช้าทำให้กระดูกและเนื้อของเราผอมลงหมดจิตสำนึกทา....

อ่านต่อ

Posted by ฟ้าพูลวรลักษณ์ , ผู้อ่าน : 1060 , 03:44:13 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๔๑ปฏิวัติ  ฉันมักเห็นแผ่นหลังอันหยิ่งทะนงของเธอมันสง่าและเรียบนวลแต่ฉันไม่เคยเห็นเธอหันหน้ามาเลย ๔๒ฉันกอดซากศพของพวกเขาผู้มีริมฝีปากแดงระเรื่อและคิ้วดกดำกว่าตัวฉัน    ๔๓พวกเขาไม่เคยรู้จักชื่อของเราและเราไม่เคยรู้จักชื่อของพวกเขาพวกเขายกตัวเองเป็นหัวหน้า  เพียงเพราะเราเงียบเกินไป ๔๔เพื่อนข้างซ้ายของฉันมีบุคลิกเดียวคือบุคลิกปฏิบัติงานได้พวกเขามีไม่มากนักแต่ทุกคนฉันหวงแหน  ๔๕เราสามคนนั่งอยู่ในห้องเรียนว....

อ่านต่อ


/1
<< กันยายน 2008 >>
อา พฤ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30        

[ Add to my favorite ] [ X ]