• บุหลันริมหน้าต่าง
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : saitannarak@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2013-08-06
  • จำนวนเรื่อง : 230
  • จำนวนผู้ชม : 100355
  • ส่ง msg :
  • โหวต 10 คน
อิสระเสรี
การสร้างแรงบันดาลใจอาจทำไม่ยากนัก เพียงแค่เรารู้จักการก้าวออกไปข้างนอก ออกไปเรียนรู้ในสิ่งที่สวยงาม ท้าทายและพร้อมที่จะเรียนรู้ ฉันเชื่อว่า คนหนุ่มสาวมีพลังมากพอที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/chapladthin
วันพุธ ที่ 10 พฤศจิกายน 2564
Posted by บุหลันริมหน้าต่าง , ผู้อ่าน : 295 , 11:41:45 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

"ทำไมกูรู้สึกว่า พวกเรานอนห้องเดียวกันแตกมันต่างกัน เหมือนเส้นบางๆที่กั้นขว้างและแบ่งชนชั้นกันเลยเนาะ" น้องสาวกล่าว

"ก็มึงไม่ลงทุนแต่งที่นอนเองนิ ถ้ากูจะจัดให้ ตกแต่งให้ก็คงจะไม่เป็นที่พึงอกพึงใจมึง เพราะเรามีไลฟ์สไตล์และรสนิยมไม่เหมือนกัน นอนห้องเดียวกันก็ไม่ใช่ว่าจะต้องจัดที่นอนเหมือนกัน เรากล่าว

"แต่กูก็ชอบ ยองแจ got 7 เหมือนกัน มึงก็น่าจะสั่งผ้าม่านและผ้าปูที่นอนให้กูด้วย" น้องสาวโต้ตอบ

"ก็รู้แหละ แต่กูไม่คิดว่ามึงจะชอบ พวกคนที่มีแฟน ถ้าแฟนเขามาบ้าน แฟนจะชอบใจหรอที่มีรูปคนอื่นในห้องนอนของคนรักหนะ" เรากล่าวโต้ตอบและแซวไปในตัว

"จะบ้าหรอ? ไม่ได้มีแฟนเว้ย!!! มึงก็แค่อ้างไม่อยากจัดที่นอนให้กูหรอก" น้องสาวกล่าวท้วง

"อ่ะ!!!! บอกความจริงก็ได้ เซ็ตนี้ รวมทุกสิ่งอย่าง เอ่อ!! จริงๆ มีผ้าห่มด้วย แต่กูหนะคิดว่าผ้าห่มมันบางๆ ไม่น่าจะอบอุ่นก็เลยไม่เอา เซ็ตนี้ราคาไม่ไม่น้อยแต่ไม่หนักเท่าไหร่" เราตอบกลับ

"ไม่หนักเท่าไหร่ แต่ได้คุณภาพดี กูไม่คิดว่าคนอย่างมึงที่เลือกสรรทุกอย่างไม่น่าจะใช้ของที่ไม่สมราคาแน่นอน บอกเหอะเท่าไหร่" น้องท้วงอีกรอบ

"ก็เกินพันบาท หวังว่าจะพอใจ" เรากล่าวตอบ

"ทำไมห้องไม่อับแล้วเหมือนเมื่อก่อน มันหอม ละมุน ผ้าไม่มีอับแล้ว" น้องถาม

"ก็เมื่อก่อนกูก็แค่คิดว่า มันไม่ใช่บ้าน มันก็แค่ที่ซุกหัวนอน กว่าจะเลิกงาน เลิกกิจกรรมก็เหนื่อยล้าจนไม่มีแรงให้จมูกได้รับกลิ่นหรือเห็นความรก สกปรกอะไรแล้ว แต่ตอนนี้พอต้องมาอยู่กับห้อง กลับที่ ก็มีความคิดใหม่ อยากให้ห้องเหมือนบ้าน ทั้งที่กิน ทำงาน นอน ขี้ ทุกที่ก็ต้องจัดระเบียบใหม่หนะ ได้บ้างไม่ได้บ้างก็จะพยายาม แค่อยากให้บ้านเป็นที่ปลอดภัยและอบอุ่นใจ เหมือนชดเชยสิ่งต่างๆในเวลาที่ผ่านมาให้กับพวกมึงบ้าง พวกมึงทำให้กูมามากแล้ว อยากทำอาหารอร่อยๆ ดีต่อสุขภาพ มีน้ำผลไม้ๆ น้ำเปล่าเย็นๆ ผลไม้ที่มีประโยชน์แช่เย็นพร้อมหยิบออกมากินไว้ให้น้องหลังจากที่เหนื่อยล้าจากการทำงาน เพราะไม่รู้ว่าแต่ละวันจะเจอเหตุการณ์อะไรมาบ้าง ท้อแท้หรือเปล่า ก็ไม่รู้จะแบ่งปันความทุกข์ ความรู้สึกเหล่านั้นยังไง? แค่ทำสิ่งเหล่านี้ให้คนที่เรารักได้ผ่อนคลายและลืมความเจ็บปวดลงบ้างก็พอแล้ว อีกอย่างถ้าอยากได้ที่นอนเหมือนกันก็เอาเงินมาสิ เดี๋ยวจัดการให้ คงไม่มีเงินซัพพอร์ตหรอกนะ ก็คนมันไม่ได้ทำงานมีเงินเดือนนี่หว่า" เราตอบ

"อืม!!! ไม่ใช่เพราะมีความรักหรอกหรอ? ถึงได้เปลี่ยนไป" น้องแซว

"ใช่!! มีความรัก อย่างน้อยก็รักตัวเองมากขึ้นนะ แค่รักตัวเองให้ได้ก็พอแล้ว ส่วนคนอื่นจะมารักหรือไม่รักก็เป็นสิทธิ์ของเขานะ" เราตอบ

เป็นความรู้สึกดีดีในช่วงวันหยุดที่ผ่านมาของพวกเรา
พวกเราเป็นพี่น้องกันก็จริงนะ แต่เราไม่ค่อยยุ่งเรื่องส่วนตัวของกันและกัน จนอีกฝ่ายเป็นคนบอกเล่าเอง การส่องเฟสบุ๊คส่วนตัวกัน IG หรือหน้าทามไลน์ของกันและกันไม่ใช่เรื่องที่พวกเราทำ เพราะเราเว้นช่องว่างความสัมพันธ์ระหว่างกันเพื่อให้ทุกคนมีพื้นที่ส่วนตัว ถ้าใครบางคนมีเรื่องไม่สบายใจหรือความทุกข์แม้ว่าเราทุกคนจะรับรู้ได้แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่อนุญาตหรือเอ่ยปากขอความช่วยเหลือเราก็ไม่เข้าไปทัก ไปท้วงหรือถาม ถ้าไม่ใช่เรื่องที่วิกฤตที่สุดถึงขั้นเป็นความสูญเสียในชีวิต เวลาเราโกรธกันมากๆ เราไม่ตบตีหรือเถียงหรือทะเลาะกันเสียงดังจนข้างบ้านรับรู้ เราแค่ไม่พูดจากัน อัตตาของความโกรธขึ้นอยู่ตามจำนวนของความเงียบ แต่ก็ไม่ได้ไม่ดูแลกัน ยังคงซื้อของโปรด ทำอาหารให้กัน แต่บอกผ่านด้วยการเขียนข้อความบนกระดาษให้อีกฝ่ายรู้และเห็นเอง
ถ้าหายโกรธแล้วก็จะพูดคุยออกมาเอง เราอยู่กันแบบนั้น เรายอมรับแบบนั้น ช่วงที่รู้สึกน้อยใจ ไม่รู้ว่าพี่น้องคนอื่นมีวิธีการจัดการแบบไหน แต่สำหรับเรา เราร้องไห้คนเดียว แต่ไม่ได้โวยวายอะไร เป็นวิธีจัดการปัญหาอีกอย่าง มันอาจจะเป็นเพราะว่าเราไม่ได้อยู่เป็นครอบครัวกันตั้งแต่เด็ก เราเลยไม่สนิทกันมากในตอนเด็กๆ ช่วงแรกๆ ที่ต้องกลับมาอยู่ด้วยกัน เป็นการปรับตัวที่ยากมา คนอื่นไม่รู้แต่สำหรับเราเป็นเช่นนั้น เราโดดเดี่ยวมาตลอดเพราะอยู่กับปู่กับย่า และมีแค่เราคนเดียว ส่วนน้องๆ เขามีกันอยู่สองคนเขาก็เลยสนิทกัน แต่เขาเป็นฝ่ายเริ่มกระชับความสัมพันธ์กับเราก่อน เราผู้ที่ไม่เคยต้องทำอะไรเอง ทุกอย่างย่าเป็นคนดูแลจัดการ หน้าที่ของเราคือเรียนหนังสือ เราอยากได้ อยากมีอะไร ย่ากับปู่ก็หามาประเคนให้ เราไม่เคยรู้จักคำว่าลำบากเลย ชีวิตเป็นที่หนึ่งมาตลอด แต่พอกลับมาอยู่ด้วยกันความรู้สึกแปลกๆ ก็ย่อมมี น้องเราทำเป็นทุกอย่าง เก่งทุกเรื่อง ทักษะการใช้ชีวิตดีมากๆ ส่วนเราแค่จะหาถุงเทาใส่ไปโรงเรียนยังไม่เจอ เรากลับมาอยู่กับแม่ตอน ป.5 จะขึ้น ป.6 เหมือนเราต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรม ปรับชีวิตใหม่ แม่เริ่มสอนเราใหม่ เพราะแม่กลัวว่าถ้าวันนึงพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย ตายหมด เราจะใช้ชีวิตยังไง ถ้ายังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เราเก่งอยู่ไม่กี่อย่างในตอนนั้นคือ เรียนเก่ง และหนีเรียนเก่ง แต่หนีไปหาเงินนะ ไปทำมาหากิน เราชอบเรื่องที่เป็นงานนอกบ้านมากๆ แต่แม่เริ่มสอนใหม่หมด แม่กุมขมับเลยไม่รู้ว่าจะต้องสอนทักษะชีวิตเยอะมากขนาดนี้ แต่น้องเราในช่วงที่เราไม่ออกเดินทางไปทำงานหลังจากจบชั้น ป.6 จนต้องออกจากบ้านไปต่อสู้เรื่องสัญชาติไทย และมันเองก็ต้องพากันไปอยู่โรงเรียนประจำในอำเภอเมือง มีพวกมันนี่แหละที่คอยช่วยเหลือ และที่สุดแม่ก็สอนเราจนเราทำทุกอย่างได้ แม่สอนเราในวิธีของแม่ ทั้งแปลกใหม่และไม่เหมือนใคร
รักในความเป็นแม่ เพราะไม่ไม่บีบบังคับ และไม่กำหนดชีวิตใคร แม้จะเป็นลูกในไส้ของตัวเอง แม่หนะแกไมใช่คนที่พูดจาไพเราะเหมือนแม่คนอื่นหรอกนะ แต่เพราะแม่เป็นแบบนั้นแหละ พวกเราถึงเติบโตมาในแบบที่เราเป็น




แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน