*/
<< มกราคม 2008 >>
อา พฤ
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันจันทร์ ที่ 21 มกราคม 2551
Posted by ชัชวัลย์พงศ์ยุทธนาธรรม , ผู้อ่าน : 1706 , 12:12:17 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 ต้นพุดซาในทุ่งหญ้าแห่งหนึ่งเมื่อปลายทศวรรษ 2510*

 1. มิ่งมิตรกลางแสงแดด

วันหยุดเราเดินไปตามถนนสีแดง

ถนนที่สร้างโดยกองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายใน

ร่วมกับกองพันทหารช่างแห่งสหราชอาณาจักร

ถนนที่มีรอยล้อเกวียนและหยดเหงื่อแม่กับพ่อจากเลิกนกทาถึงหนองพอก

ถึงสะพานไม้,เราเดินเลี้ยวไปตามฝั่งพงหญ้าสายน้ำห้วยทราย

นกกระเต็นสีเขียวโฉบร่อนไปเหนือผิวน้ำสงบนิ่งใสพรายหลากเงา ฯลฯ

2. ลูกพุดซาสีใดกลิ้งหายไปในพงหญ้าพุ่มเล็ก

เราปีนขึ้นไปบนเปลือกลำต้นที่มีหนามคมผุดกระจายทั่ว

ปีนป่ายขึ้นไปตามกิ่งก้านและใบที่ซ่อนบังลูกพุดซาหลากสี

จับกิ่งสั่นขย่มให้ลูกสุกสีส้มสีเขียวสีแดงหล่นร่วงกราวพื้น

เพื่อนกรูกันวิ่งเข้าไปเก็บลูกพุดซาใส่ตะกร้าหวาย,ใส่ถุงผ้า

พุดซาลูกกลมโตสีส้มหล่นกลิ่งหายเข้าไปในพุ่มมะหวด

เด็ก ๆ กระโจนเข้าไปคว้าหาตาลีตาเหลือก,ฟางฝุ่นลอยกรุ่นตลบ!

3. เสียงหัวเราะ,เสียงเมล็ดพุดซาพุ่งออกจากปากหม่น

แสงแดดส่องต้นพุดซาเป็นรูปเงาที่พื้น,บนเส้นผมและแผ่นหลัง

ในตะกร้าของเรามีลูกพุดซาสีส้มอยู่เต็ม, เรานั่งลงพื้นเปิดห่อแจ่วบอง

หยิบลูกพุดซาสุกเปรี้ยวจิ้มแจ่ว,กลืนเนื้อนวลแล้วคลายเมล็ดพรวด!

อมเมล็ดพุดซาไว้แล้วเป่าพรวดใส่หน้าเพื่อน,ต่างเอนตัวหลบพัลวัล

เสียงหัวเราะ,วิ่งไล่เป่าเมล็ดพุดซา,ร่วงลงพื้นหญ้าดินแข็งดังกราว

4. ยามเช้าที่แม่ล้างลูกพุดซาสีส้มสะเด็ดน้ำ

พี่สาวสวมกระโปรงยาว,เสื้อยืดคอปกสีตองอ่อน,ผ้าพันคอสีชมพู

เดินยิ้มหน้ามุ่ยหิ้วตะกร้าไปบนถนนสีแดง, ฉันยืนมองตาม

พี่สาวร้องขาย พุดซาสีส้มถ้วยละห้าสิบสตางค์มาแล้ว!

5. บนถนนสายที่มีชื่อเพราะพริ้งที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ถนนหน้าบ้านมีชื่อเรียกเพราะพริ้งเหมือนชื่อของเทพธิดาแห่งสรวงสวรรค์

ฉันเห็นพี่สาวตัวลอยขึ้นไปบนอากาศราวนางฟ้าในนิทานสมัยลาวล้านช้าง

พี่สาวลอยห่างออกไปแสนไกล,,แต่ฉันได้ยินเสียงร้องไม่ขาดสาย

มวลหมู่เด็กและคนชราออกมายืนมองดูพี่สาวเต็มสองฟากถนน

เสียงนั้นยังดังก้อง พุดซาสีส้ม พุดซาสีส้ม พุดซาสีส้มมาแล้ว!

6. นกพุดซาสีส้ม บินไปในอากาศยามเช้า

ฉันมองเห็นขึ้นไปบนอากาศ เห็นลูกพุดซากลายเป็นนก

พากันบินพรูออกไปจากตะกร้าหวาย นกพุดซาสีส้ม! 

* วัยเด็ก ออกไปเก็บลูกพุดซาสุก (หมากทัน) ที่ทุ่งหญ้านาข้าวกับมวลมิตรสหาย(พวกลิงทะโมน) ให้พี่สาวหาบไปขายในตลาดเมือง วันหยุด ได้เงินซื้อหนังสือการ์ตูนเล่มละหนึ่งบาท เวลาผ่านไปสามสิบสี่สิบปี ภาพบรรยากาศและเสียงสนทนาหัวร่อต่อกันยังคงดังกังวานอยู่ในมโนทัศน์ที่ดิ้นรนอยู่ในโลกของทุนนิยมและการเผาผลาญธรรมชาติ อยากกลับไปอยู่ในที่ร่มไม้ต้นเก่า นิ่งมอง เอนกายลงนอนทับใบหญ้าเย็น ตื่นลุกวิ่งกระโจนลงไปในสายน้ำห้วยสดใส วัยเยาว์อยู่ไหน เจ้าช่างหนีหายหนีหน้าเหมือนรังเกียจ ฯลฯ


อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
โฟล์คเหน่อ วันที่ : 04/02/2008 เวลา : 06.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/folkner
..เขียนเพลง เขียนกวี ชีวิตนักดนตรีบ้านนอก..

:::ภาพในวันวัยเยาว์ ยังงดงามอยู่ในใจเสมอ ครับพี่:::::

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
joe-kamroi วันที่ : 02/02/2008 เวลา : 11.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/somepror
สมชัย  คำเพราะ

เอาไว้โอกาสหน้า จะชวนน้อง ๆพามาเข้าค่ายเยาวชนร่วมกัน หวังว่าคงจะได้รับความกรุณาเอเฟื้อจากท่านครับ
ฮักแพงหลาย
สมชัย คำเพราะ

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
ชัชวัลย์พงศ์ยุทธนาธรรม วันที่ : 01/02/2008 เวลา : 14.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chatchawan

ขอบคุณพี่ศล ที่แวะเข้ามาเยี่ยมและส่งข่าว
ช่วงนี้ผมละเวอละเวิดอยู่กับการปรับตัว
ผมมีเวลาว่างมากขึ้น หลังจากไปมุดอยู่กับกองหนังสือและท่องจำมา 5-6 ปี
แต่ผมเขียนไม่ค่อยออก ผมต้องกล่อมดวงใจตัวเองใหม่ใช่ไหมครับพี่

อ่านความคิดของของพี่ประมวล ดาระดาษ เกี่ยวกับชื่อตัวและชื่อสกุลแล้ว นับว่าเป็นความรู้สึกที่กระตุ้นความรู้สึกในเชิงบวกและมีนัยแห่งการคิดแบบก้าวไปข้างหน้า คิดแบบเพื่อที่จะมีอยู่อย่างเข้มแข็งและต่อสู้กับสงครามชีวิตนะครับพี่
ขอบคุณมากครับ

พี่ประมวล คงไม่เคยทราบว่า ตอนผมเป็นเด็กมัธยมต้น อายุ 14-15 ปิดเทอมผมไปรับจ้างที่โรงงานทำลูกชิ้น เจ้าของชื่อ โกเปี๊ยก ผมจะนั่งรถไฟจากสถานีบางกอกน้อยไปลงที่สถานีโพรงมะเดื่อหรือแถวหนองตะแคง จำได้ไม่แม่นนัก วันหยุดจะนั่งรถไฟเข้าไปดูหนังที่บ้านโปร่งกับเพื่อนคนงานด้วยกัน จากปราจีณบุรีบ้าง แกดำมหาสารคามบ้าง

ผมยังระลึกถึง เมื่ออ่านงานเขียนนวนิยายของพี่ประมวล ผมยิ่งคิดถึงวัยเด็กที่ต้องเดินทางไปรับจ้างเพื่อที่จะได้เงินมาเรียนหนังสือ มันเป็นสงครามชีวิตจริง ๆ ครับพี่ศล พี่ประมวล ความจริงแล้วในโรงงานลูกชิ้นนั้น ผมอยู่แผนกชำแหละวัวนะครับ วันละ 15-30 ตัว ทุกวัน ผมอยู่ 2 เดือน

ครั้งหนึ่งเมื่อไม่นาน ผมได้ยินผ่านปากเครือญาติที่ยังวนเวียนรับจ้างและทำงานแถวนั้น ว่า โรงงานลูกชิ้นของโกเปี๊ยก บัดนี้ปิดลงแล้ว บางวันผมต้องมากับรถส่งลุกชิ้นและเครื่องในวัวในกรุงเทพฯ นะครับ ร้านอาหารแถวเจริญพาสน์ ถนนอิสรภาพ สี่แยกบ้านแขก และร้านในเซ็นทรัลลาดพร้าวก็เข้าไปส่ง

คิดถึงครับ โพลงมะเดื่อ หนองตะแคง และแยกชะอำไปเพชรบุรี ยังคิดอยากจะไปท่องทางเก่าเมื่อ 25 ปีที่แล้วอยู่นะครับ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
โกศล วันที่ : 01/02/2008 เวลา : 11.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kosol
  เชิญแวะเยี่ยมบ้านของกระผมครับ www.kosolanusim.org 

อ้อ ลืมบอกไป ผมทำลิงค์ให้กดมาหาที่นี่ ไม่รู้กดมาดูหรือยังนะ ขอให้ลูกศิษย์กับอาจารย์พบกันเด้อ

ขอให้อยู่ดีมีแฮง และขอสวัสดีอ้ายเสรีนำ เด้ออ้าย

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
โกศล วันที่ : 01/02/2008 เวลา : 11.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kosol
  เชิญแวะเยี่ยมบ้านของกระผมครับ www.kosolanusim.org 

ชัชวาลย์ มีลูกศิษย์ไปบ่นหาที่เว็บผมนะ

ที่กระทู้นี้ http://www.kosolanusim.com/webboarddetail.asp?id=237

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ชัชวัลย์พงศ์ยุทธนาธรรม วันที่ : 01/02/2008 เวลา : 11.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chatchawan

จริงครับ
คิดถึงรักนกสีส้มในวัยเด็กที่บ้านเกิด

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
เคี่ยว โคมคำ วันที่ : 28/01/2008 เวลา : 20.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kaveethas
ศิลปศาสตร์ทางถ้อยคำทำให้รู้จักกวีนิพนธ์ - กวีนิพนธ์ทำให้รู้จักโลกใหม่ที่บอดใบ้ในสามัญสำนึก

มาเยี่ยมรังนกสีส้มครับน้อง

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
เจนอักษราพิจารณ์ วันที่ : 21/01/2008 เวลา : 16.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/numsunjon

วัยเยาว์ยังอยู่ในใจ
เหมือนหนึ่งสายธารทอดยาว
ไหลเอื่อยไม่มีวันสิ้นสุด
แม้บางครั้งจะแห้งขอด
ให้ย่ำเดินท่ามกลางทรายและหินแล้ง

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
เจนอักษราพิจารณ์ วันที่ : 21/01/2008 เวลา : 16.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/numsunjon

วัยเยาว์ยังอยู่ในใจ
เหมือนหนึ่งสายธารทอดยาว
ไหลเอื่อยไม่มีวันสิ้นสุด
แม้บางครั้งจะแห้งขอด
ให้ย่ำเดินท่ามกลางทรายและหินแล้ง

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน