• ชะเอง
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : cha_araya@msn.com http://www.chatturat.com/
  • วันที่สร้าง : 2008-11-07
  • จำนวนเรื่อง : 43
  • จำนวนผู้ชม : 98997
  • ส่ง msg :
  • โหวต 19 คน
เมืองดอกไม้หมายเลขเก้าสิบก้าว
แล้วแต่จะคิดดอกไม้ทุกชนิดมีปริศนา
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/chawalachaimeerang
วันเสาร์ ที่ 9 พฤษภาคม 2552
Posted by ชะเอง , ผู้อ่าน : 4195 , 01:59:58 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                 ภาพประกอบโดย : สุภี ปสุตนาวินบ่ายวันหนึ่งไอ้ช่วยแบกปืนเดินขึ้นมาบนกระท่อมของผม ขณะนั้น ผมกำลังทำความสะอาดปืนอยู่ตรงระเบียง ตาสุ่ยกำลังค้นหาอะไรของแกเสียงกุกกักอยู่ในกระท่อม พอนั่งลงไอ้ช่วยก็ถามขึ้นว่า      “คืนนี้ออกส่องสัตว์ดีไหมนาย?”      “ออกส่องที่ไหน?” ผมถามบ้าง      “ก็แถวโป่งแหว่ง หนองไฮที่เราเคยไป”      “น่าส่องนักหรือ?” ผมสงสัย      “ปีกลายนี้เราก็ได้กวางแถวนั้น ปีนี้น่าจะไป....

อ่านต่อ

Posted by ชะเอง , ผู้อ่าน : 3058 , 01:23:38 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                ภาพประกอบโดย : สุภี ปสุตนาวินภูเขาลูกนั้นยืนทะมึนขวางกั้นเป็นทิวยาวเหยียด มองแต่ไกลจะเห็นเป็นสีเทาหม่น ๆ ตัดกับขอบฟ้าไกลลิบ       จากหมู่บ้านของเราแม้จะมองเห็นเช่นนั้น แต่กว่าจะเดินไปถึงก็ครึ่งค่อนวัน เรียกว่าใกล้ตาแต่ไกลตีน      เขาลูกนี้มีแต่สิ่งเร้นลับ      บนเขาเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่น้อยแผ่กิ่งก้านปกคลุม บางแห่งมีแอ่งน้ำ ร่องหินแตกธารน้ำเล็ก ๆ ไหลรินออกมาตลอดปี จนตะไคร่น้ำจับเป็นสีเ....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 8 พฤษภาคม 2552
Posted by ชะเอง , ผู้อ่าน : 12337 , 23:59:23 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ภาพประกอบโดย : สุภี ปสุตนาวินเมื่อผมกับตาสุ่ยและไอ้เขียวหมาพรานพากันเดินเข้าไปยังมู่บ้านแห่งนั้น หมาไทยห้าหกตัววิ่งมาเห่าล้อมหน้าล้อมหลัง ไอ้เขียวของเราเตรียมจะเข้าต่อสู้แต่ตาสุ่ยปรามมันไว้ จึงเพียงแต่แยกเขี้ยวคำรามอยู่ใกล้เจ้าของ     หญิงวัยกลางคนวิ่งลงจากเรือนมาไล่หมา ตาสุ่ยถามหนทางไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้าน หยฺงคนนั้นก็ชี้ทางให้ เรามองไปสักครู่ก็มองเห็นกลุ่มคนนั่งบ้างยืนบ้างอยู่เต็มลานบ้าน     พอพวกเขา....

อ่านต่อ

Posted by ชะเอง , ผู้อ่าน : 5817 , 20:26:16 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

        ภาพประกอบโดย : สุภี ปสุตนาวินผมกับตาสุ่ยมาถึงหมู่บ้านซับบอนเมื่อตอนบ่าย หลังจากออกเดินทางกันแต่เช้ามืด     ภารกิจของเราก็คือติดตามลูกหนี้รายหนึ่ง เขารับรองจะเอาน้ำผึ้งมาให้เราสองปี๊บ ตามราคาที่ตกลงกัน แต่ขอเบิกเงินไปก่อนอ้างว่ามีธุระจำเป็น เมื่อเลยกำหนดนัดหมายยังไม่ได้รับของ ผมจึงชวนตาสุ่ยติดตาม    หมู่บ้านซับบอนเป็นหมู่บ้านที่เริ่มบุกเบิก ผู้คนเพิ่งอพยพเข้าไปอยู่ไม่นาน เป็นบ้านป่ากลางดงดิบ อ....

อ่านต่อ

Posted by ชะเอง , ผู้อ่าน : 10027 , 18:58:39 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                                                                         ภาพประกอบโดย : สุภี ปสุตนาวินเย็นวันหนึ่งตาสุ่ยบอกผมว่า    “นายครับ ผมอยากได้ปืนสักกระบอก”    “จะเอาไปทำอะไร?”    ผมถามด้วยความสงสัย เพราะอยู่ด้วยกันมาก็นานแล้ว ตาสุ่ยไม่เคยพูดว่าอยากได้ปืน    “ผมอยากมีไว้ป้องกันตัว ขณะนี้ผมมีตำแหน่งเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน จะต้องมีอาวุธประจำตัวจึงจะเหมาะสมเผื่อมีโจรมาปล้น ผมจะเอาอะไรไปคุ้มครองลูก....

อ่านต่อ

Posted by ชะเอง , ผู้อ่าน : 10473 , 18:45:17 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                            ภาพประกอบโดย : สุภี ปสุตนาวินอยู่บ้านป่าเป็นพรานแทบทุกคน ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ แต่จะเป็นพรานรุ่นไหนระดับไหนนั้น ค่อยพูดกันอีกทีหนึ่ง    ความจำเป็นบังคับให้พวกเขาต้องล่าสัตว์เป็นอาหาร ตั้งแต่สัตว์เล็ก ๆ กบ เขียด อึ่งอ่าง แย้ บึ้ง นก อีเห็น กระต่าย ไล่ไปตามลำดับขึ้นไปจนถึงเก้ง กวาง หมูป่า วัวกระทิง และเสือโคร่ง    ใครยิงสัตว์ใหญ่ได้ มีผลงานมากก็เลื่อนอันดับขึ้นไป ได้รับความย....

อ่านต่อ

Posted by ชะเอง , ผู้อ่าน : 13497 , 18:33:25 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                          ภาพประกอบโดย : สุภี ปสุตนาวินเสียงนกกลางคืนร้องขึ้นในยามดึก ผมกระชับผ้าห่มคลุมกายเหลือไว้เพียงใบหน้าเพื่อให้มองเห็น ผมเย็นพัดมากระทบใบหน้าแต่ละครั้ง รู้สึกเย็นเยือกเข้าไปถึงหัวใจ ปลายเดือนพฤศจิกายนเป็นเดือนที่หนาวจัด ชาวนากำลังเก็บเกี่ยวข้าว    ผมไม่ชอบมันเลย ในการที่ต้องมานั่งทนหนาวกลางดึกเช่นนี้ ถ้าไม่ใช่นายสอนลูกชายตาก้อนขอร้องให้ผมช่วยยิงหมูป่าที่ลงกินและเหยียบย่ำข้าวในน....

อ่านต่อ

Posted by ชะเอง , ผู้อ่าน : 2293 , 18:20:25 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

              ภาพประกอบโดย : สุภี ปสุตนาวินไกลออกไปทางทิศตะวันตก จากหมู่บ้านของเราเดินทางค่อนวัน ที่นั่นเขาเรียกภูขี้เถ้า ผางอบ ดอยเปลือย เป็นภูเขาใหญ่บ้างเล็กบ้างสลับกัน ติดเป็นทิวยาวเหยียด    บนภูเขาแห่งนั้น มีป่าไม้นานาชนิด พวกไม้ไผ่ป่า ไม้รวก ไม้บงขึ้นเต็มไปหมด ลำต้นของมันงามเหลือเกิน เหมาะที่จะเอามาใช้งานเป็นอย่างยิ่ง    ต่ำลงไปเบื้องล่างตามหุบเขา มีสายน้ำไหลรินตลอดปี น้ำใสไหลเย็นเป็นที่พักผ่อนอ....

อ่านต่อ

Posted by ชะเอง , ผู้อ่าน : 1466 , 01:58:29 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                   ภาพประกอบโดย : สุภี ปสุตนาวินตายังเป็นชายแก่รุ่นราวคราวเดียวกับตาสุ่ยท่าทางแข็งแรง เดินกระฉับกระเฉง แกเป็นพวกอพยพเข้าไปอยู่ใหม่ เป็นธรรมดาของพวกนี้ สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือจำเป็นจะต้องทำความรู้จักกับผู้ใหญ่บ้านเจ้าของท้องที่เสียก่อน    เมื่อผู้ใหญ่พวงพาตายังมารู้จักับผมครั้งแรกนั้น คุยกันไปคุยกันมาจึงรู้ว่าพื้นเพเดิมของแกเป็นชาวโคราช แต่ไปได้เมียทางขอนแก่น    เนื่องจากตายังคนเดียวพูดภ....

อ่านต่อ

Posted by ชะเอง , ผู้อ่าน : 6053 , 01:35:40 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ข่าวเรื่องเสือกินคนแพร่สะพัดมาถึงผมู่บ้านของเรา ทำให้ผมไม่สบายใจ นานมาแล้วที่หมู่บ้านของเราอยู่กันด้วยความสงบสุข ไม่มีเสือมารบกวน    มีคนเล่ากันว่า เสือตัวนี้มาจากเทือกเขาทางเขตแดนอำเภอวิเชียรบุรี กินคนเรื่อยมา คนในหมู่บ้านของเราได้รับเคราะห์จากเสือตัวนี้ถึงสามคน    รายแรกหญิงแม่ลูกอ่อน พาลูกออกไปทำไร่ในป่า ผูกอู่ให้ลูกนอนใต้ ถุนกระท่อม ตัวเองกับสามีออกไปทำงานกลางไร่ เสือย่องมาคาบลูกไปกินเมื่อ ไหร่ก็....

อ่านต่อ

Posted by ชะเอง , ผู้อ่าน : 5508 , 01:25:32 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                    ภาพประกอบโดย : สุภี ปสุตนาวินผมกับตาสุ่ยนั่งทอดอารมณ์อยู่บนกระท่อม วันนี้ท้องฟ้ามืดครึ้ม หลังจากฝนตกลงมาห่าใหญ่แล้วก็ตกรินปรอย ๆ    มันตกเช่นนี้ตั้งแต่เช้า แล้วก็ตกตลอดวัน บางครั้งก็ได้ยินเสียงฟ้าคำรามกึกก้อง เราไม่รู้จะออกไปไหน จึงนั่งมองดูสายฝนอยู่บนกระท่อม    ส่วนครูธีระนั้น ฝนจะตกแดดจะออก ก็ต้องออกไปสอนนักเรียนของแกนอกจากวันเสาร์อาทิตย์    เสียงไอ้เขียวหมาพรานของเราเห่าขึ้นที่....

อ่านต่อ

Posted by ชะเอง , ผู้อ่าน : 1280 , 00:59:02 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 อาคารเรียนชั่วคราวหลังนั้น ผมกับพวกบ้านป่าช่วยกันสร้างมันขึ้นมา หมู่บ้านของเราก็ได้ตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว ทางราชการยังขาดงบประมาณที่จะสร้างโรงเรียนให้ จำเป็นที่พวกเราจะต้องช่วยตัวเอง เพื่อลูกหลานจะได้มีที่เรียน ไม้ในป่ามีถมไป มีมากพอที่จะตัดฟันมาปลูกสร้างโรงเรียนได้ ทุกคนยินดีให้ความร่วมมือ เพราะคิดว่าจะเป็นประโยชน์ต่อลูกหลานในภายภาคหน้า    ตาสุ่ยบริจาคที่ดินของแกให้ทางโรงเรียน คนอื่นก็อยากให้ไ....

อ่านต่อ

Posted by ชะเอง , ผู้อ่าน : 2073 , 00:40:58 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

  ภาพประกอบโดย : สุภี ปสุตนาวินฤดูร้อนปีนั้นผมนึกถึงป่าโบ่งนกห้วยเชียงทา สันเขาวังแหว่ เขาคอก ลึกเข้าไปเลยตำบลระเหวที่เคยไปล่าสัตว์มาแล้ว สัตว์ชุมจริง แต่รู้สึกว่าอยู่ไกลไปหน่อยแต่ก่อน ๆ เคยล่าแถวใกล้ ๆ เช่น ห้วยหินลาด เขายายหอม ท่าแดงมีสัตว์ให้ล่าถมถืดไปแต่เมื่อผู้คนอพยพเข้าไปทำไร่มากขึ้นสัตว์ป่าเลยหนีเข้าไปอยู่ในดงลึกบางครั้งเราเคยบุกขึ้นไปถึงเขตแดนอำเภอวิเชียร จังหวัด เพชรบูรณ์    ผมนึกถึงพรานปั่น....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 6 พฤษภาคม 2552
Posted by ชะเอง , ผู้อ่าน : 1389 , 21:18:53 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

บ่ายวันนั้นผมได้รับจดหมายของลุงพวงเรื่องเสืออาละวาดที่หมู่บ้านวังแหว่ ข้อความในจดหมายนั้นบอกว่ากำลังเดือดร้อนมากไม่ได้เป็นอันทำมาหากิน ต้องคอยระวังสัตว์เลี้ยง อดตาหลับขับตานอน สุดท้ายก็ขอร้องให้ผมไปช่วยล่าเสือ    วิญญาณป่าเริ่มเข้าสิงผมทันที คิดถึงบ้านวังแหว่ที่ผมเคยไปค้างคราวออกล่าสัตว์กับเพื่อน ๆ    แถวนั้นมีสัตว์ป่าให้เราล่าอย่างชุกชุม ไม่ว่าเสือ หมูป่า เก้ง กวาง และหมี มีถมถืดไป เพราะป่ายังรกและห....

อ่านต่อ


/1
<< พฤศจิกายน 2019 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

[ Add to my favorite ] [ X ]