*/
  • chayanin
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : chayanin.pun@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2014-02-24
  • จำนวนเรื่อง : 6
  • จำนวนผู้ชม : 4163
  • จำนวนผู้โหวต : 0
  • ส่ง msg :
  • โหวต 0 คน
วันพุธ ที่ 5 มีนาคม 2557
Posted by chayanin , ผู้อ่าน : 978 , 23:17:51 น.  
หมวด : ส่งการบ้านครู

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

“ปฏิทินชีวิต”

“ถึงเราจะเกิดมาจน ชีวิตเราก็ต้องดิ้นรน ทำมาหากิน จะได้ไม่อดตาย”

 

          ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว นับตั้งแต่ที่ผมมาอาศัยอยู่ที่บริเวณภูเขาไฟฟูจิ ที่ประเทศญี่ปุ่น ทุกๆคืนผมต้องนอนกอดหมอนข้างแล้วหลับไปด้วยความหวาดกลัว เพียงเพราะครั้งหนึ่งในชีวิตผมเคยติด "ยาเสพติด" ผมอยู่ในครอบครัวที่เรียกได้ว่าร่ำรวย แต่พ่อกับแม่ไม่ค่อยมีเวลาให้ผม พวกท่านทำงานหนักมาก นานๆทีพวกเราพ่อ แม่ ลูก จะได้ทานข้าวพร้อมกัน ส่วนมากผมจะได้ทานข้าวกับป้าแม่บ้านในห้องครัวมากกว่า วันหนึ่งผมได้ไปเดินเล่นตลาดนัด ผมได้เจอกับเพื่อนสมัยประถม ผมจึงเดินเข้าไปทัก เพื่อนผมจึงแนะนำให้รู้จักกับกลุ่มเพื่อน ซึ่งผมไม่รู้เลยว่าการรู้จักกันในครั้งนี้จะทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไปตลอดกาล

 

          ผมสนิทกับเพื่อนกลุ่มนี้อย่างรวดเร็ว อาจเป็นเพราะพวกเรามีอะไรที่คล้ายๆกัน พ่อกับแม่ไม่มีเวลาให้เหมือนกัน ผมรู้สึกไว้ใจพวกเขามาก พูดคุยกันได้ทุกเรื่อง จนพวกเขาได้แนะนำให้ผมรู้จักกับ "เฮโรอีน" เมื่อก่อนผมเคยคิดว่าพ่อกับแม่ไม่รักผมใช่มั้ยนะ ? ทำไมท่านทั้งสองถึงไม่มีเวลาให้กับผมบ้าง ผมอยากมีชีวิตครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนคนอื่นๆ แต่ช่วงเวลาที่ผมได้เสพเฮโรอีน ความรู้สึกเหล่านั้นได้หายไป ผมไม่รู้สึกทุกข์ร้อนกับเรื่องของครอบครัว ผมเสพติดเฮโรอีนอย่างรวดเร็วมาก เพราะมันทำให้ผมลืมความทุกข์ ความน้อยใจต่างๆในใจของผมที่เก็บมานาน 16 ปี ผมเสพเฮโรอีนมากขึ้นเรื่อยๆ เงินที่พ่อกับแม่ส่งมาให้ใช้ทุกเดือน ผมก็นำมาซื้อเฮโรอีนจนหมด ผมเริ่มขโมยของในบ้านไปขาย ป้าแม่บ้านเริ่มสงสัยว่าทำไมของในบ้านจึงหายไป และสงสัยว่าทำไมร่างกายของผมจึงซูบผอมลงไปมาก แต่ผมก็ไม่สนใจ ผมยังคงเสพเฮโรอีนอย่างต่อเนื่อง และผมก็เริ่มวิ่งราวทรัพย์เพื่อหาเงินมาซื้อเฮโรอีน และแล้ววันซวยของผมก็มาถึง ผมโดนจับขณะที่กำลังวิ่งราวกระเป๋าคุณป้าท่านหนึ่งที่กำลังซื้อของอยู่ที่ตลาดนัด ผมโดนโทษปรับ 5 พันบาท และจำคุก 6 เดือน แต่ผมก็ไม่ทุกข์ร้อนอะไร เพราะวันต่อมาแม่ของผมก็มาประกันตัวผมออกไป พ่อและแม่ของผมท่านจะพาผมไปบำบัดและขอให้ผมเลิกยุ่งกับยาเสพติด ผมรับปากกับท่านว่าจะเลิกเสพ ผมพยายามจะเลิกเสพ แต่มันทรมานมาก ผมมีอาการอยากยา หงุดหงิด เบื่ออาหาร กระสับกระส่าย คลื่นไส้ อาเจียน และท้องร่วง ผมสนไม่ไหว ผมจึงโทรให้เพื่อนของผมที่ชื่อ ชัช ชัชอยู่กลุ่มที่เสพยาเหมือนกัน ผมขอให้ชัชพาผมไปอยู่ที่บ้าน ผมไม่อยากไปบำบัด ผมไม่อยากทรมาน ผมกลับมาใช้เฮโรอีกอีก คราวนี้ผมใช้มากกว่าเดิม ผมใช้การฉีดเข้าเส้นเลือดดำแทนการสูบ ผมเริ่มใช้ยามากขึ้นเรื่อยๆ จนผมเกิดอาการหายใจช้า กล้ามเนื้ออ่อนแรง แต่ผมก็ยังใช้เฮโรอีนต่อไปเรื่อยๆ จนผมอาการโคม่า ชัชเห็นท่าไม่ดีจึงโทรเรียกแม่ผมมารับผมไป ตอนที่แม่เห็นสภาพของผม แม่ปล่อยโฮเลยครับ ผมเดาว่าสภาพของผมคงจะแย่มากๆแน่ พ่อผมถึงกับพูดไม่ออก พ่อกับแม่ส่งตัวผมเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล ทุกๆวันที่ผมใช้ชีวิตอยู่ที่โรงพยาบาลนั้นมีแต่ความทรมาน ผมต้องทนกับอาการอยากยา และมีสายน้ำเกลือระโยงระยางเต็มตัวผมไปหมด และแล้ววันแห่งการประกาศชัยชนะของผมก็มาถึง เมื่อคุณหมอบอกว่าอีก 3 วันให้ผมกลับบ้านได้ถ้าไม่พบอาการข้างเคียงอื่นๆ วินาทีนั้นผมกาปฏิทินรอเลยครับ ผมรู้สึกว่าแต่ละวินาทีช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทุกวันนี้พ่อกับแม่ของผมท่านมีเวลาให้ผมบ้างแล้วนะครับ พวกเราได้คุยและเคลียร์ปัญหากันแล้วทุกเรื่อง ท่านทั้งสองรู้สึกผิดเป็นอย่างมากที่เป็นสาเหตุให้ผมหันไปใช้ยาเสพติด แต่ผมก็ไม่โทษท่านหรอกครับ เพราะผมรู้ตัวดีว่าผมเองต่างหากที่ผิด คิดไปลองสารเสพติดอันตรายพวกนั้น ผมขอพ่อกับแม่ไปเรียนต่างประเทศ เพราะผมอยากลืมฝันร้ายพวกนั้น อยากลืมสิ่งแวดล้อมเดิมๆ ผมอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนใหม่ พ่อกับแม่ผมก็อนุญาต โดยมีข้อตกลงว่าผมต้องโทรหาพวกท่านทุกวัน เล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน พ่อกับแม่ส่งผมมาเรียนที่ประเทศญี่ปุ่น ผมใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างเรียบง่าย ผมชอบชีวิตความเป็นอยู่ที่นี่

 

          ตอนนี้ผมยังจำความทรมานในการลงแดง การอยากยา และการบำบัดยาเสพติดได้ดี ผมคงไม่คิดอยากกลับไปลองมันอีกเป็นครั้งที่สอง วันนั้นที่ผมโคม่า ผมต้องขอบคุณชัชที่ช่วยโทรเรียกพ่อกับแม่ผม ไม่งั้นผมคงตายไปแล้ว ผมหวังว่าชัชคงจะเลิกยาเสพติดได้ในเร็ววัน และสุดท้ายผมต้องขอบคุณพ่อกับแม่ที่ไม่เคยโกรธผมเลยที่ผมได้ทำเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ ผมขอสัญญาว่าผมจะเป็นคนใหม่ที่เข้มแข็ง และตั้งใจเรียน

 



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
รวงข้าวฯ วันที่ : 06/03/2014 เวลา : 05.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/roungkao


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน