• ชาวบ้านบัว
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : chumchoonbanbua@thaimail.com
  • วันที่สร้าง : 2008-03-21
  • จำนวนเรื่อง : 45
  • จำนวนผู้ชม : 170369
  • ส่ง msg :
  • โหวต 41 คน
ชุมชนบ้านบัว
ภาพเก่า เรื่องเล่า ชาวบ้านบัว ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นจากปากคําสามัญชน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/chumchoonbanbua
วันพุธ ที่ 18 สิงหาคม 2553
Posted by ชาวบ้านบัว , ผู้อ่าน : 2114 , 12:51:19 น.  
หมวด : บ้านและสวน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

                                                                                                                  ห่างหายไปจากเพื่อนมิตรชาว โอเคเนชั่น เสียนานนับนาน ลองนับไม้ไล่นิ้วดูแล้วก็ต้องบอกว่า – นานโข!! แต่จะพูดไปทำไมมี ดังนั้นบรรทัดนี้  ชาวบ้านบัว เลยถือโอกาส ขออภัยมิตรสหายทุกท่านที่เคยผ่านทางมาเยี่ยมเยือนด้วยความจริงใจ ในช่วงที่หายหน้าหายหนวด - จะว่างานยุ่งก็ไม่เชิงหรอกครับ แต่ที่แน่ ๆ ก็คือ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 16 กันยายน 2552
Posted by ชาวบ้านบัว , ผู้อ่าน : 3120 , 15:15:16 น.  
หมวด : งานอดิเรก

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

              ในบรรดาช่างจักสานฝีมือดีชาวบ้านบัว ชื่อของ “ลุงกอบ” หรือ “ประกอบ ปัญญารัมย์” ไม่เป็นสองรองใคร ! ไม่ว่าจะเป็น สุ่ม ไซ กระบุง ตะกร้า สารเพสารพัด ลุงแกล้วนแต่จัดเจน เพราะตั้งแต่เริ่มแตกเนื้อหนุ่มในวัย ๒๐ ต้น ๆ ก็รู้จักสานสุ่มสานไซเอาไว้ใช้เองแล้วถึงวันนี้แม้อายุอานามจะล่วงเข้าไปที่หลัก ๘๐ กว่า ๆ แล้ว แต่ทุก ๆ วันหากไม่มีธุระปะปังที่ไหนอื่นใด ลุงกอบก็มักขลุกอยู่กับการตัด การเกลาเหลาไม้ไผ่ให....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 19 สิงหาคม 2552
Posted by ชาวบ้านบัว , ผู้อ่าน : 1764 , 07:48:00 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ตื่นขึ้นเช้าแสงสีระวีวาด  ยุรยาตรเร็วรี่ขมีขมันหารถไปเมืองเลยกันสักคัน  ถามหนูนั่นดูทีมีไหมรถบอกว่ารถเมืองเลยยังไม่มา  อนิจจาหรือว่าหนูจะพูดปดเธอว่าโถคุณขาไม่เคยคด  จะโป้ปดทำไมเห็นใจคุณมีรถวิ่งเมืองเลยเพียงคันเดียว  รถ “ตาเลียว” ไม่เห็นมาให้อุดหนุนสองสามวันมาครั้งกระมังคุณ  เราว้าวุ่นหมดหวังตั้งตาคอยทันใดนั้นแม่หนูจ้องมองตาตื่น  พี่ไม่ต้องค้างคืนให้เหงาหงอยรถตาเลียวมาแล้วให้พี่คอย  เครื่องใช้สอยไว้ตร....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 28 กรกฎาคม 2552
Posted by ชาวบ้านบัว , ผู้อ่าน : 3652 , 09:05:14 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน


                คุณตาเข็มชัย (คนกลาง) ถ่ายรูปร่วมกับเพื่อนครู



หมายเหตุ : คุณตาเข็มชัย ปัญญารัมย์ เป็นบุตรคนแรกของ “คุณพ่ออินทร์” และ “คุณแม่ทับ ปัญญารัมย์” เกิดเมื่อวันที่ ๒๐ สิงหาคม ๒๔๖๐ ที่บ้านบัว ตำบลบ้านบัว อำเภอเมือง จังหวัดบุรีรัมย์

ในปี ๒๔๘๔  ท่านได้เข้ารับการอบรมในหลักสูตรการเลี้ยงไหมของกรมการเกษตรเป็นเวลา ๖ เดือน จากนั้นจึงได้รับการบรรจุแต่งตั้งให้ไปปฏิบัติหน้าที่ประจำยังสถานีเลี้ยงไหม อ.ชนบท จ.ขอนแก่น  

ต่อมาได้รับคำสั่งให้ไปช่วยราชการยังสถานีส่งเสริมการเลี้ยงไหม จ.หนองคาย เป็นเวลา ๓ เดือน  ในระหว่างนั้น ท่านได้ออกเดินทางไปจัดนิทรรศการเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับการเลี้ยงไหมในหลาย ๆ จังหวัดรวมถึงจังหวัดเลย หลังจากนั้นอีกไม่นานจึงลาออกมาเข้ารับราชการครูยังบ้านเกิดเมืองนอน

 ในบันทึกคำนำของนิราศเมืองเลย คุณตาเข็มชัยได้กล่าวเอาไว้ตอนหนึ่งว่า

 “การเดินทางของพวกเราในครั้งนั้น ก็เป็นเพียงการผ่านไปผ่านมา เราจะเห็นสัมผัสได้ก็แต่เพียงระยะใกล้พอที่สายตาจะเห็นได้ มิหนำซ้ำบางครั้งบางคราว เราต้องเดินทางกันเวลากลางคืน

ฉะนั้นภาพพจน์ต่าง ๆ อาจจะพร่าเลือนไม่แจ่มใสอะไรนัก ก็ขอบอกกล่าวและขออภัยต่อผู้พบเห็นนิราศนี้ด้วยและก็ขอให้ถือเสียว่าใช้อ่านเล่นแก้เหงาในยามว่างก็แล้วกัน”

ปัจจุบันคุณตาเข็มชัย ปัญญารัมย์ ได้เสียชีวิตแล้ว  www.oknation.net/blog/chumchoonbanbua ขอขอบพระคุณลูกหลานของคุณตาเข็มชัย ปัญญารัมย์  ที่กรุณาเอื้อเฟื้อต้นฉบับเพื่อการเผยแพร่ ไว้ ณ โอกาสนี้ด้วย

 

 

นิราศเมืองเลย (๑)

 

โอ้นิราศเมืองเลยเฉลยเล่า

บันทึกถ้อยร้อยเรียงเพียงให้เรา  

 

จดจำเอาตอนจากพลัดพรากกัน

 


จะเริ่มร่ำข้อไขให้ประจักษ์ 

 

หม่อมเจ้าลักษณากรเกษมสันต์

 

หัวหน้ากองของเรากองพืชพรรณ 

 

รับสั่งพลันให้ไปจังหวัดเลย


 

เพื่อแสดงนิทรรศการเกี่ยวการไหม 

 

ในวันรัฐธรรมนูญไทยอย่าช้าเฉย

 

เรากับ น้อม อ่อนประไพ ยังไม่เคย 

 

เห็นเมืองเลยสักครั้งแต่หลังมา

 

 

 

ก็ได้แต่วิตกงกงกเงิ่น 

 

พากันเดินคู่เดี่ยวเที่ยวถามหา

 

ข้อมูลมีมากมายหลายคณา 

 

รู้มรรคาที่จะจรก็อ่อนแรง

 


บ้างให้เอาผ้าขาวและหม้อใหม่

 

  ติดตัวไปพิสูจน์พูดฝากแฝง

 

เราก็รู้ความนัยไม่คลางแคลง 

 

เราสองแรงตั้งจิตแล้วคิดกัน


 

ไม่ถึงคราวมรณาชีวาวาตม์ 

 

ใครพิฆาตเข่นฆ่าไม่อาสัญ

 

ถ้าจะถึงที่ตายวายชีวัน 

 

ไม้จิ้มฟันแทงเหงือกก็เสือกตาย

 


จึงตัดใจไม่พะวงกับชีวิต 

 

แล้วแต่ฟ้าจะลิขิตให้สูญหาย

 

ให้คงชีพคืนถิ่นหรือสิ้นกาย 

 

ไม่มาดหมายสุดแท้แต่เวรกรรม

 


ราชการงานเมืองเรื่องของชาติ 

 

ถ้ามัวขลาดไม่กล้าก็น่าขำ

 

ต้องกล้าพูดกล้าคิดพินิจนำ 

 

ต้องกล้าทำกล้าเสี่ยงเพียงระวัง

 


แม้ตัดใจอย่างนี้มิใช่ว่า 

 

จะสิ้นสุดเสน่หาแต่ปางหลัง

 

ยังพะวงถึงนุชสุดกำลัง 

 

อารมณ์รั้งจิตจินต์ถวิลครวญ

 


ถึงตัวพรากจากแก้วสุดาพี่

 

 มิอาจที่ห้ามจิตคิดห่วงหวน

 

เป็นเวรกรรมจำพรากจากเนื้อนวล

 

 โศกกำสรวลในจิตยามนิทรา

 
 
 
 

 

จะตัดอื่นหมื่นแสนในแดนโลก

 

ไม่ซึ้งโศกเหมือนตัดเล่ห์เสน่หา

 

โซ่ทองร้อยรักไว้แต่ไรมา 

 

เอาเหล็กกล้ามาบั่นฤาทันใจ

 


ปุถุชนยากเข็นเช่นตัวพี่ 

 

จะตัดใจทันทีหาได้ไม่

 

มีบาศก์บ่วงห่วงหาให้อาลัย 

 

อรทัยอยู่หลังระวังตัว

 


อันสตรีผัวห่างไปร้างแรม 

 

คนมักแกมหยอกไก่ให้เสียหัว

 

มีไม่น้อยทรามต่ำเพราะใจตัว 

 

เมื่อห่างผัวร้อนร่านสันดานดำ

 


เที่ยวคบชู้สู่ชายทำลายเกียรติ 

 

ให้คนเหยียดหยำเปเถลถลำ

 

เสียผู้คนถ่อยทับยับระยำ

 

ให้เจ้าจำใส่ใจไว้เตือนตัว

 


อันว่าเรือนแหวนวงจะทรงค่า

 

 มีราคาก็ที่พลอยประดับหัว

 

สตรีงามวิไลเพราะใจตัว 

 

อีกมีผัวโอบอุ้มคอยคุ้มครอง

 


พี่จำพรากจากไกลในครั้งนี้ 

 

ไม่ถึงปีคงกลับมาเป็นคู่สอง

 

ไม่นานนักจะคืนรักมาคงครอง 

 

อย่ามัวหมองดวงจิตคิดมากมาย

 

 

 

 ยี่สิบสี่ พ.ย. สองสี่แปดสี่

 

 จรลีเที่ยวท่องสองสหาย

 

ขึ้นรถยนต์ออกนอกเมืองหนองคาย 

 

จุดที่หมายขอนแก่นแดนศิวิไลซ์

 


จากหนองคายผ่านอุดรช่างร้อนรุ่ม 

 

เหมือนไฟสุมโอ้กรรมทำไฉน

 

นามอุดรคิดถึงดอนชื่อดอนใหญ่

 

เคยอาศัยอยู่กินเป็นถิ่นเรา

 


อยู่หนองคายก็คันคายหัวใจวุ่น 

 

คิดถึงคุณทุกข์ทับให้อับเฉา

 

ไฉนฟ้าประกาศิตชีวิตเรา 

 

ให้ซบเซาเครียดคร่ำอยู่ร่ำไป

 


ถึงขอนแก่นตอนบ่ายได้ที่พัก 

 

สองเพื่อนรักพักผ่อนไม่ไปไหน

 

ลุราตรีเรากับ น้อม อ่อนประไพ

 

  ชมเมืองใหญ่สีสันตระการตา

 


ก็น่าเที่ยวน่าดูพอชูชื่น

 

 พอดึกดื่นก็กลับยังเคหา

 

เป็นโรงแรมชั้นกลางธรรมดา

 

 ไม่โอ่อ่าอะไรนักที่พักนอน

 


คะนึงนึกตามประสาเวลาว่าง 

 

แสนอ้างว้างชวดชมภิรมย์สมร

 

มองฟ้าเห็นจันทราดารากร 

 

ผะอูนอรจะเห็นบ้างหรืออย่างไร

 


เราอยู่คนละด้านสถานถิ่น

 

จิตถวิลรัดรึงถึงไหนไหน

 

บุรีรัมย์ขอนแก่นแสนห่างไกล

 

  ขอส่งใจถึงจอมขวัญกัลยาณี

 


อันรักกันอยู่ไกลสุดขอบฟ้า

 

เหมือนชายคาเข้ามาเบียดดูเสียดสี

 

ถ้าชังกันแม้ใกล้สักองคุลี

 

  ก็เหมือนมีแนวป่ามาปิดบัง

 


พี่ไกลบ้านซ่านมานิจจาเจ้า

 

  ช่างเงียบเหงาคิดถึงซึ่งความหลัง

 

ขอฝากลมช่วยบอกให้น้องฟัง 

 

รักพี่ยังเหนียวแน่นแม้นจากไกล

 

 

 

รำพึงคิดจิตท้อฤทัยถอน 

 

ดับไฟนอนหลับสงบสลบไสล

 

ตื่นได้ยินเสียงไม่รู้ใคร 

 

เอ็ดอึงในโรงแรมแถมตะโกน

 


ผู้จัดการห้องว่างมีบ้างไหม

 

  เอาห้องใหญ่กิริยาท่าผาดโผน

 

เหลืบเห็นเราพูดจาท่าอ่อนโยน 

 

หยุดตะโกนเลียบเคียงพูดเสียงเบา

 


ต่างสนทนาพาทีไม่ตรีจิต 

 

ทราบความคิดทราบธุระทั้งเราเขา

 

คุณสมนึก เพชรพริ้ม ดูไม่เบา 

 

ทั้งหล่อเหลาสุขุมหนุ่มสำราญ

 


เป็นทนายเมืองกรุงมุ่งฝั่งโขง

 

 แวะอยู่โยงชั่วคราวแกกล่าวขาน

 

แล้วจะไปหนองคายเริ่มทำงาน

 

  สืบประสานเรื่องยักยอกบอกตามตรง

 


ไม้ซุงบริษัทกระจัดกระจาย

 

  ขยับขยายยักท่าน่าพิศวง

 

ลอยแพมาไม้ลดจำนวนลง

 

   เรื่องก็คงต้องสืบสวนกระบวนการ

 


เราฟังดูเห็นใจต่อบริษัท

 

  อุตส่าห์จัดล่องโขงห้วยละหาน

 

หวังเพื่อทุ่นในทุนประกอบการ

 

  ก็ถูกผลาญเสียหายไปหลายเงิน

 


นิสัยชนชั่วเช่นเห็นแก่ได้ 

 

ของใครใครแย่งอายัดไม่ขัดเขิน

 

ใครฉิบหายช่างมันฉันจำเริญ

 

  เชิญพ่อเชิญให้พ่อจำเริญลง

 


ให้ทุกข์ท่านทุกข์นั้นสนองแน่

 

  ย่อมเที่ยงแท้ทันตาอานิสงส์

 

เขาจับได้ขังตารางล้อมกรอบกรง

 

   พ่อก็คงสุขีหลายปีไป

 


อันตัณหาพาอยากได้นี่นั่น

 

  สมควรกลั่นกรองจิตคิดแก้ไข

 

ทำทางชอบได้จากชอบใช่ของใคร

 

 ของเราไซร้บริสุทธิ์ยุติธรรม

 

 

 




                คุณตาเข็มชัย (คนกลาง) ถ่ายรูปร่วมกับเพื่อนครูหมายเหตุ : คุณตาเข็มชัย ปัญญารัมย์ เป็นบุตรคนแรกของ “คุณพ่ออินทร์” และ “คุณแม่ทับ ปัญญารัมย์” เกิดเมื่อวันที่ ๒๐ สิงหาคม ๒๔๖๐ ที่บ้านบัว ตำบลบ้านบัว อำเภอเมือง จังหวัดบุรีรัมย์ ในปี ๒๔๘๔  ท่านได้เข้ารับการอบรมในหลักสูตรการเลี้ยงไหมของกรมการเกษตรเป็นเวลา ๖ เดือน จากนั้นจึงได้รับการบรรจุแต่งตั้งให้ไปปฏิบัติหน้าที่ประจำยังสถานีเลี้ยงไหม อ.ชนบท....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 21 มกราคม 2552
Posted by ชาวบ้านบัว , ผู้อ่าน : 1133 , 10:06:59 น.  
หมวด : ดารา/นักร้อง/คนดัง

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                                    กำนันเกิด ศรีรัตน์ (ถ่ายในราวปี ๒๕๑๙)ตอนนั้น  แม้ว่าจะเกษียณอายุราชการมานานหลายปี  แต่ชาวบ้านก็ยังเรียกแกติดปากว่า “กำนันเกิด            ใครต่อใครต่างก็รู้กันเป็นอย่างดีว่า กำนันคนนี้เป็นคนโผงผาง พูดดังฟังชัด สัตย์ซื่อถือคุณธรรมเป็นหลักใหญ่  ทำอะไรทำจริง เล่ากันว่า  คนตำบลบ้านบัวในยุคนั้นน้อยคนนักที่จะไม่รู้จักคนชื่อ “กำนันเกิด” ทั้งนี้เพราะความเด็ดขาดตรงไปตรงมาในห....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 31 สิงหาคม 2551
Posted by ชาวบ้านบัว , ผู้อ่าน : 1533 , 10:37:01 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                                                              "ลุงหล่อ" หมอยาพื้นบ้านวัย ๗๔ ปีหลังปล่อยควายฝูงเล็กลงเล็มหญ้าริมทุ่ง  “ลุงหล่อ” ก็เดินกลับมา  แกปลดย่ามใบเก่าที่ตัดจากถุงปุ๋ยเคมีวางลงบนแคร่ไม้ไผ่  ก่อนหย่อนตัวลงนั่งรับลมทุ่งยามเย็นที่กำลังพลิ้วแผ่วลุงหล่อ หรือ “ทองหล่อ ปะรินรัมย์”  วัย ๗๔ ปี  เป็นคนบ้านบัวโดยกำเนิด  ทุกวันนอกต้องจากภาระอันเหน็ดเหนื่อยจากไร่นาและฝูงควายที่ต้องดูแลทุกวันแ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 22 กรกฎาคม 2551
Posted by ชาวบ้านบัว , ผู้อ่าน : 2260 , 11:54:30 น.  
หมวด : บ้านและสวน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

สวนผักพอกินริมถนนสายบ้านบัวสวนผักแปลงเล็ก  กว้างยาวราว ๑ งาน แปลงนั้น   แผ่ผืนอวดสายตาคนผ่านทางอยู่ริมถนน  ห่างออกมาไม่ไกลนักจากหมู่บ้าน  อีกฟากหนึ่งเป็นหนองน้ำใหญ่  ใครต่อใครต่างก็ได้ใช้ประโยชน์จากแหล่งน้ำแห่งนี้รวมถึง “สนใจ  ปัญญารัมย์” หรือ ”พี่เลิศ” เจ้าของสวนผักที่ว่า                                       พี่เลิศ เป็นคนบ้านบัว  ต.บ้านบัว  อ.เมือง  จ.บุรีรัมย์  ทุกปีนอกจากทำนาไว้กินไว้ขาย และทำงา....

อ่านต่อ


/1
<< กรกฎาคม 2019 >>
อา พฤ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      



[ Add to my favorite ] [ X ]