ย า ม บ่ า ย

โลกในสายแดดบ่าย

View All
<< มิถุนายน 2017 >>
อา พฤ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันอาทิตย์ ที่ 28 กรกฎาคม 2556
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1219 , 07:14:21 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 8 คน

ฝนแตะหยาดต้องแสงของตะวันพร่างท้องฟ้าพลันแต้มทุ่งรุ้งฉายฉ่ำชุ่มลุ่มลาดเนินหยาดหยดรายก้านพราวกลีบพรายไม้ทุกกิ่งกอยังความงามใดงำในวัยฝันพอเผื่อเหลือปันวันอันเหี่ยวห่อยิ้มจางร้างไกลใดยังรั้งรอคืนแพ้แท้ท้อพ่ายต่อความจริงฟากฟ้าคงฟายฟูมสายฝนเศร้าเมฆทอม่านเทาเงาครามงามยิ่งหญ้าค้อมหย่อมคอยแดดคล้อยซบอิงดอกกอรอผิงนิ่งหนุนอุ่นกันวันวานผ่านไปลับในลานหญ้าคงคาคืนร้างแค่ค้างรอยฝันแดดพรายสายพราวพร่างวาวตะวันใครกันค....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 21 กรกฎาคม 2556
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 881 , 10:35:05 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 4 คน

  คล้ายใครลืมความฝันของวันวานไว้กับกอกิ่งก้านกลีบบานคลี่คลุมหลืบซอกด้วยดอกซึ่งตรึงสวนนี้ไว้จนกว่านาทีที่ร่วงพราว... ราวใครลืมความฝันของวันก่อนไว้ในอ้อมแดดอ่อนตอนเยียบหนาวไว้อุ่นห่มวูบลมผ่านวันนานยาวกว่าคืนดาวอาบฉ่ำชุ่มน้ำค้างคล้ายใครลืมความฝันของวันเก่าในเสียงเย้าหยอกไห้อยู่ไม่ห่างซึ่งตราใจใครอยู่ไม่รู้จางกี่ค่ำร้างกี่ทางเลือนคงเหมือนเคยดั่งใครลืมความฝันคืนวันผ่านในเสียงหวานเศร้าเหมือนเกินเอ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 14 กรกฎาคม 2556
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 984 , 07:42:01 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 3 คน

ล่องฟ้ามาไกลแต่ใดกันหนอใครไหนปันปลอบขวัญเจ้าพลัดดินถิ่นใดไกลลำเนาหย่อมเหย้าย่านไหนจากไกลมา... ยังเหลือเยื่อใยไหมคำนึงหรือครุ่นถึงแต่หนทางวันข้างหน้าล้าไหมไขว่ฝันวันเวลาขื่นปร่าสักคราไหมเล่าใจเอยเกินจะยื้อกว่าจะยั้งฉุดรั้งเจ้าชื่นโมงยามงามเศร้านักเจ้าเอ๋ยแม้เพียงผ่านมาเพื่อไม่เหลือเลยรอยยิ้มเปรยผลิกรุ่นภาพคุ้นเคยหลับตาผ่อนพักเถิดสักครั้งตักยังอุ่นรอพอไหมเอ่ยฟังสิเพลงรรรงมลมรำเพยก่อนจะเลยลิบไกลไปลับต....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 13 เมษายน 2556
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1691 , 08:43:51 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 8 คน

                    เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นในคืนที่ผ่านมา โดยที่แทบไม่มีใครทันได้รับรู้ สิงคโปร์ในเช้าต่อมายังคงเป็นเหมือนเช่นทุกวัน ดวงอาทิตย์ขึ้นเหมือนอย่างเคย ทุกอย่างยังคงดูเหมือนเดิม ยกเว้นก็แต่แม่                  "ตอนที่เช็ง ล๊อค พาหล่อนมาทานมื้อค่ำที่บ้าน แม่ยังคิดว่าหล่อนคงจะเป็นแค่เพื่อนที่ทำงานของเขาเสียอีก คนอะไรช่างฉอเลาะเสียจริง คุณป้ายังงั้นคุณป้ายังงี้ หวานยังกับน้ำตาลยังงงั้น ต้องมีอะ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 7 เมษายน 2556
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1350 , 10:22:05 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 6 คน

  บึงฉวากหากจะไป    บึงฉวากเฉลิมพระเกียรติ เป็นบึงน้ำธรรมชาติขนาดใหญ่ มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 2,700 ไร่ อยู่ห่างจากตัวเมืองสุพรรณบุรีประมาณ 64 กิโลเมตร บึงฉวากมีพื้นที่ติดต่อกับอำเภอหันคา จังหวัดชัยนาทและอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี ส่วนที่อยู่ในเขตอำเภอเดิมบางนางบวชมีพื้นที่ประมาณ 1,700 ไร่ บึงฉวากได้รับประกาศให้เป็นเขตห้ามล่าส....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 959 , 09:02:02 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 6 คน

  เฝ้าร่ำร้องอยู่ในอกโอ้นกใด พร่ำระงมเพลงขมไหม้ไม่รู้สิ้น ในงันเสียงหยาดร้างน้ำค้างริน ยังแผ่วยินหยาดร่ำหยดน้ำตา   ในคืนหนาวดาวเหนือเหลือแสงไหน พออุ่นให้ใครห่มแทนลมป่า ก่อนจางสิ้นกลิ่นราตรีที่โรยรา ใครเหว่ว้าผวาพลั้งภวังค์ละเมอ   ยังร่ำร้องอยู่ในอกโอ้นกใด เหงาอ้างว้างเปลี่ยวคว้างในกลางใจเสมอ กี่ฝั่งฟ้ากว่าฝากใจฝ่าไปเจอ รังที่เธอคอยทอรักเฝ้าถักรอฯ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 17 กุมภาพันธ์ 2556
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 950 , 07:45:04 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 5 คน

  ฟังใบไม้ร่ายร้องทำนองฝัน ในอ้อมกอดคืนวันอันแสนอุ่น หอมกลิ่นฟุ้งทุ่งหญ้าใต้ฟ้าละมุน คงเคยคุ้นทุกคำร้องของคลื่นลม ...   ยังจะมีนาทีใดให้เธอเหงา ในเงื้อมเงาคืนร้างน้ำค้างห่ม ยังวูบดาววาวใสให้ชื่นชม เริงรรรงมทุกขณะจังหวะใจฯ   ภ า พ อี ก พ ล บ ห นึ่ ง เ ห นื อ บึ ง ห ญ้ า  ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 20 มกราคม 2556
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1023 , 11:49:27 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 8 คน

กลิ่นพะยอมหอมฟุ้งฟากทุ่งไหน กรุ่นกรายในลมค่ำรินร่ำอยู่ แม้จางเจือเพียงเหลือใจให้รับรู้ หากเก็บงำฝังจำอยู่ไม่รู้เลือน   เช่นลมพริ้วริ้วหนาวทุกคราวผ่าน ยังสะท้านหวั่นสะทกในอกเหมือน ความทรงจำคราร่ำลากลับมาเยือน หวาดสะเทือนไหวสะท้อนหวนย้อนจำ   จึงครามหญ้าในครายามแดดลามย้อม ไว้ในอ้อมแสดส้มชมพูฉ่ำ หวานในย่ำเย็นเยียบค่ำเงียบงำ ใครยังจำเฝ้าย้ำใจหรือไม่เลย.. ภาพ : ริ ม บึ ง ห ญ้ า ใ น ย า ม พ ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 13 มกราคม 2556
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1051 , 10:30:20 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 7 คน

ใครเสก เมฆสุก คล้ายมุกใส อบอวล อาบไอ ในแดดอุ่น ฉ่ำชื่น ฉากเช้า เช่นเราคุ้น คล้ายกรุ่น ครุ่นคล้อย รอคอยใคร ใครกู่ เพลงฝาก จากฟากทุ่ง โพ้นคุ้ง ขลุ่ยผิว ใครพลิ้วไหว ใครฝาก รักท่อง ลอยล่องไป แก้มใส ใครเผลอ เก้อเขินอายฯ ทิ ว เ ข า แ ล ะ ท้ อ ง ทุ่ ง ริ ม คุ้ ง น้ำ เ ม ย ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 6 มกราคม 2556
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1488 , 08:43:37 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 8 คน

ในดวงแดดแสดส้มชมพูหวาน เนียนนุ่มปานน้ำผึ้งนวลหนึ่งฝัน ในฝีแปรงแสงปรายสายตะวัน อาบอุ่นฟุ้งอวลทุ่งนั้นนักวันนี้  หากแสนสั้นนั้นเสี่ยงเสี้ยวนาทีซึ่ง รอยยิ้มหนึ่งเคยปริปรายผลิคลายคลี่ อาบวงหน้านัยน์ตาในนาที ก่อนค่อยจางค้างใจที่,..ไม่คลี่คลายฯ      ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 23 ธันวาคม 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 894 , 07:25:03 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 3 คน

เบือนบิดจนผิดแผก ไปต่างแตกจากที่เป็น ยอกย้อนเล่ห์ซ่อนเร้น- วาระทรามอย่างย่ามใจ   ช่วงใช้จนชาชิน มิยอมยินกบิลใด สัตว์จะทำร่ำไป ย่ำยียุติธรรมเยิน   ขี้ข้าประสาทาส และขี้ขลาดประหลาดเกิน ผูกขาดอำนาจเพลิน เมินขื่อคาคุกท่าคอย   มอดไหม้เหมือนแมงเม่า มัวมอมเมาเฝ้าซ้ำรอย สักครึ่งเศษกึ่งก้อย มิคอยจารไม่เคยจำฯ   ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 10 ธันวาคม 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1269 , 08:14:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 6 คน

แทบทุกเช้าของวันหยุด ขณะโลกใบสงบงันของหมู่บ้านเล็กๆริมบึงหญ้าย่านชานเมือง ยังคงพริ้มหลับอยู่กับโอบกอดเงียบงำของสายหมอกหนาและน้ำค้างหนาว เธอมักหิ้วตะกร้าขนมปังใบเล็กๆมาวางไว้ให้ที่หน้าบ้านอยู่เสมอๆ ...   เป็นขนมปังที่เธอหอบหิ้วติดตัวมาจากสายการบิน   ที่เธอมีหน้าที่คอยให้บริการดูแลผู้โดยสารในตลอดหลายวันที่ผ่านมา   ซึ่งผมมักทำได้แต่เพียงแบ่งปันหนังสือบทกวีเล่มเล็กๆบางๆ   กับปริยิ้มขอบคุณใน....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 25 พฤศจิกายน 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1382 , 08:45:30 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 7 คน

แม้ในความแพ้พ่ายเราไม่เห็น หยาดน้ำตาเยียบเย็นที่เร้นไหล ซึ่งเงียบงันเทถ่ายอยู่ภายใน   หากแต่ใจที่เจ็บร้าว,..นั้นเรารู้     แม้วันนี้มีเพียงฝนปนคราบฝัน   เกรอะฝุ่นควันแก้สน้ำตาเปื้อนหน้าอยู่   กับรอยยิ้มเปล่าดายไม่น่าดู   หากฉันรู้เธอทำดีที่สุดแล้ว     พริ้มหลับพักเถิดสักคืนเพื่อตื่นเช้า   ทุกรอยเท้าไม่สูญเปล่าแม้เบาแผ่ว   หากถักรอทอทอดตลอดแนว   รอล้านคนมาต่อแถว,..แล....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 11 พฤศจิกายน 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1065 , 10:43:49 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 5 คน

 หญ้าที่ตรึงบึงหญ้าเหมือนตราจำอยู่กับความเงียบงำค่ำเปลี่ยนผ่านคล้ายรอคอยรอยต่อฤดูกาลเพื่อย้อนทวนวันวานเนิ่นนานเนาลมคอยหอบกลิ่นหอมของวันวานมาเพาะหว่านความทรงจำอยู่ซ้ำเก่าเพื่อโอบซับบางใจไว้แผ่วเบาแนบไว้ในวัยเยาว์อันอ่อนโยนฯภ า พ  :  ริ ม บึ ง ห ญ้ า ห น้ า บ้ า น ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 4 พฤศจิกายน 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1135 , 08:14:47 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 8 คน

มองหาเหมือนว่าหายป้ายบอกทาง กลางใจเมืองอ้างว้างจึงร้างเปลี่ยว กลางใจดวงเปล่าไร้จึงดายเดียว ใต้จันทร์เสี้ยวแสนเศร้าดวงเก่านั้น   จึงดุ่มเดินไปบนถนนค่ำ ในแผ่วร่ำลมรินยินเพลงฝัน ถึงแสงไฟใดหนอพอเผื่อปัน พอคลายวันคืนหนาวอันยาวนาน   หอมกรุ่นลมค่ำกลิ่นลำน้ำ ล่องฟ้ามาย้ำค่ำแสนหวาน ทวนย้อนวัยฝันวันคืนวาน นิ่งนานอุ่นในหยาดใสนั้น   จึงเหลือใจร้างไร้ป้ายบอกทาง ในคืนที่อ้างว้างบนทางฝัน เถิดดุ่ม....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 28 ตุลาคม 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1170 , 13:05:03 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 7 คน

. เยียบหนาวทุกคราวเยือนไม่รู้เลือนไม่ลืมเลยคอยเตือนอยู่เหมือนเคยเดือนและปีที่ล่วงไป หมอกหนาเหนือฟ้าหนาววูบแสงดาววาวแสงไฟควันอุ่นฟืนกรุ่นไอน้ำค้างร่ำแต่ย่ำเย็นหอมรินกลิ่นราตรีคว้างกลีบคลี่เกลื่อนกระเด็นชานบ้านปานลานเพ็ญอาบแสงนวลอบอวลอายคล้ายร้างคราคว้างเลือนหลืบซอกเรือนเหมือนเปลี่ยวดายหอมฝนจางหม่นคล้ายอุ่นใครฝากจากฟากไกล.. ภาพระหว่างทางไปยังบ้านไร่ : ตาเกริก   ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 21 ตุลาคม 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1248 , 08:01:21 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 4 คน

  คราสิ่งรักและหวังพังทลายฉันมักหมายบ่ายหน้ามาที่นี่จิบชิมเวลาสักนาทีกับเมรัยในแก้วนี้เพื่อคลี่คลาย คลายคลี่ปีเดือนเปื้อนน้ำตาฟังสายลมเหว่ว้าน่าใจหายเหม่อน้ำไหลไปในท่ามความเปลี่ยวดายสักความหมายที่ค้นหายิ่งกว่าคว้างอุ่นอ้อมกอดใดในแสงดาวเยียบหนาวราวน้ำตารินบ่าร่างกลิ่นช่อราตรีชืดกว่าจืดจางร่ำเพลงอ้างว้างกล่อมบางนี้เอนพิงอิงพักบนตักฝันรินวันเต็มท้นจนล้นปรี่กลืนกล้ำความจริงในแก้วใบนี้แนบจุมพิตราตรีที่-....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 14 ตุลาคม 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 964 , 09:56:06 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 2 คน

  คงไกลกว่าสายตาใครเหลือบไปเห็น ยังซุกเร้นอยู่เช่นนั้นทุกวันผ่าน เฝ้าเงียบงันฝันเงียบงามยามเติบบาน คอยขับขานเพลงเงียบงำเพียงลำพัง   โอบประคองรองรับช่อรอผลิชื่น เหยียดก้านยืนหยัดพุ่มกอรอสะพรั่ง ฝังซุกรากกับซากแล้งกำแพงพัง ซับหยาดหวังสักหยดฉ่ำชุ่มน้ำค้าง หวาดแม้อุ่นไอแดดอ่อนจะย้อนยอก หวั่นระลอกสักริ้วลมจะพรมพร่าง ความคมชัดอาจกัดเซาะความเปราะบาง จึงเร้นโลกใบเปลี่ยวร้าง--ไว้อย่างนั้น.. ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 16 กันยายน 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1466 , 08:30:25 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 9 คน

  หอมทุ่งที่เธอปรนเปรอรักหอมนักดอกเหงื่อที่เรื่อไหลหอมดอกออกบานทุกก้านใบหอมใจเธอฝังฝาก--ฟากสวนนั้น ยังเธอยินวิญญาณอันบานคลี่ยังแสนสีผีเสื้อเหนือทุ่งฝันยังรากเหง้ารกร้างแต่ปางบรรพ์ยังผูกพันเธอไว้ในร่มเงาล้านละอองของน้ำเหยาะย่ำสวนล้วนละอองของแดดคอยแผดเผาหลากระลอกลมกล้ากว่าแผ่วเบาหลายหยาดเช้าหยดน้ำค้างยังย่างเยือนกี่วันที่สองมือเธอรื้อสร้างกี่คราที่คอยถางป่าร้างเถื่อนกี่ฝันที่ตรงหน้าเคยพร่าเลือนกี่เดื....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 29 กรกฎาคม 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1554 , 08:30:52 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 8 คน

คล้ายดั่งโลกหยุดนิ่งให้พิงพักจากงานล้าเหนื่อยหนักเพื่อพักผ่อนจากเมืองกว้างห่างไกลหัวใจสะท้อนจากซอยซอกยอกย้อนซับซ้อนนั้นคล้ายดั่งโลกหยุดนิ่งให้พิงพักจากโลกแล้งแห้งรักสักเสี้ยวฝันจากใจกร้าวร้าวกร้านทุกวารวันจากฟากฝันที่เรื้อร้างจนรางเลือนคล้ายดั่งโลกหยุดนิ่งให้พิงพักในวงตักแสนอุ่นอายกรุ่นเหมือนตักนิ่มที่แม่กล่อมนอนคราย้อนเยือนจึงฟากเรือนเหมือนรวงรังขอบฝั่งใจคล้ายดั่งโลกหยุดนิ่งให้พิงพักได้ฝากรักฝังรากฟ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 15 กรกฎาคม 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1634 , 08:01:25 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 7 คน

เธอควรค่ากว่านั้นกว่าฝันเศร้าโลกหยอกเย้ายาวนานจนเกินทนกลั้นเธอควรชื่นชมทุกช่วงดวงตะวันและชิดจันทร์ชัดกว่าผ่านม่านน้ำตา เรือนแก้มใสใครเล่าคอยเย้าหยอกกี่ระลอกหยาดสะเทือนรินเปื้อนบ่ารอยยิ้มเศร้ากี่ยาวนานพ้นผ่านมายังเหมือนว่ายิ่งพร่าเลือนอยู่เหมือนเคยหวานดวงหน้าดวงตาซ่อนรอยกร่อนกร้านร้าวและรานแตกและปริเกินผลิเผยความงามในใจเปลี่ยวร้าวใครเล่าเอยคอยละเลยเคยทิ้งขว้างให้ร้างเลือนเธอควรค่ากว่านั้นคืนวันนี้อีกด....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 1 กรกฎาคม 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1490 , 10:01:48 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 9 คน

 เพราะฉันเชื่อว่าเหนือโค้งขอบฟ้าค่ำแม้ครึ้มคล้ำค่ำใดยังได้เห็นดาวที่ดั่งดวงตาเวลาเย็นคอยซุกเร้นอยู่เช่นนั้นทุกวันไป... เพราะฉันเชื่อในเยื่อใยซื่อใสนั้นว่าเธอปันแสงพราวทุกคราวให้เราสบตาเทถ่ายความหมายใดเหมือนเทถ่ายลมหายใจให้กันและกันเพราะฉันเชื่อว่าเหลือเธอให้เหม่อหาในทุกคราที่ล้าร้างบนทางฝันคอยปลอบโยนห่วงใยให้แก่กันเพราะมีเราเพียงเท่านั้นแล้ววันนี้เพราะฉันเชื่อว่าเมื่อฟ้าเริ่มพร่าเลือนเมฆจะเปื้อนฟ้าจะ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 24 มิถุนายน 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1328 , 09:41:42 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 10 คน

นางยังคงฟูมฟักผักบุ้งทะเลคอยกล่อมเห่ดั่งราวเจ้าตัวน้อยเฝ้าหิ้วถังรดน้ำอยู่ซ้ำรอยใครย่ำถอยเฉียดใกล้นางไล่ตี.... บ้างบางทีที่ลูกบอลกระดอนพลาดดอกใบขาดเกลื่อนกลาดปลิวกลีบริ้วคลี่นางเก็บกลั้นน้ำตานานนาทีตระกองกอบเศษใจที่กระจายพื้น.กับดอกไม้ดอกหวงดั่งดวงตานางคอยหารอยความหลังครั้งหวานชื่นใครหนอแอบอิงฝันกันค่อนคืนใครเล่ายื่นดอกผักบุ้ง--ใกล้รุ่งให้.งามดอกไม้คงคล้ายใจนางไหวรอถามเคยท้อสักครั้ง-เคยบ้างไหมนางทอดเ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 10 มิถุนายน 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1379 , 12:16:53 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 4 คน

ครั้นมาลาลับไปก็ใจหายยังเหมือนคล้ายคงเริงเล่นคอยเต้นไหวทุกอักษรยังกรุ่นอายลมหายใจยากนักใครไม่ใจหาย—ข่าวร้ายนั้น.ทุกถ้อยคำล้วนย้ำเตือนเราเหมือนว่าประวัติศาสตร์อาจบางหน้ายิ่งกว่าสั้นหนึ่งชีวิตของคนเราก็เท่ากันสิ่งเผื่อปันเป็นแก่นสาร--หากนานไกล.คือ-หนึ่งหน้าประวัติศาสตร์ที่ขาดหายคน-หนึ่งหมายหมุดจารเหตุการณ์สมัยช่าง-งามล้ำค่าคำงามค่าน้ำใจเล่า-สืบกันกี่วันไปไม่รู้เลือนฯ.ขอร่วมไว้อาลัย "คนช่างเล่า" พี่บ่าว....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 20 พฤษภาคม 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1395 , 19:49:34 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 14 คน

ในโมงยามงามละไมเมรัยสถานโลกสำเริงคนสำราญผ่านคืนค่ำจิบน้ำมิตรปลิดน้ำตาบ่าน้ำคำจนฝนชุ่มฝันฉ่ำ—ฟ้าค่ำนี้ บ้างคร่ำเคร่งสนทนากับปลาเผาบ้างนิ่งเฝ้าสบตาฟ้าเปลี่ยนสีบ้างจุมพิตแต่เพียงเสียงดนตรีบ้างจมปรี่แก้วน้ำตา—เกินคว้าทันกรุ่นอายกรายคร่ำความเป็นเพื่อนคงคว้างเลือนยั่วเย้าราวฟองฝันเหนือขวดแก้วเหล้าโซดาปร่าฝุ่นควันเพียงชนดื่มส่งต่อกันหรือพลันวางราวกับโลกหลอมละลายความพ่ายแพ้ในเนื้อแท้หยาดน้ำตาที่บ่าร่างจนกลืน....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 29 เมษายน 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1572 , 12:41:24 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 12 คน

โลกที่ร้อนขับต้อนใครให้ต่างร้อนโลกใบใสไม่อาจซ่อนเสี้ยวเดียงสาโลกบางใบในสวนกว้างบางเวลาชุ่มเย็นใจชื่นนัยน์ตา--ทั้งน่ารักฯยังอ่อนโยนอ่อนเยาว์นักเจ้าเอยเกินผลิเผยกลีบกลางโลกกว้างใหญ่ข้างนอกนั้นเพียงแค่ก้าวสืบเท้าไปโลกรุ่มร้อนซ้อนซุกใน—ใจทุกดวงฯพรางตา พร่าเลือน เหมือนภาพฝันราวจะคว้า น่าจะปัน เผื่อกันได้อยากหลบร้อน เพียงผ่อนพัก สักอึดใจกลับตระหนกใน โลกใสงาม ของความลวงฯสถานที่ : เสถียรธรรมสถานเพลงสายธารธรร....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 7 มีนาคม 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1641 , 08:21:56 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 6 คน

ผมได้แต่ยืนนิ่งงันเฝ้าดูโรงจอดรถเก่าๆริมถนนฝั่งตรงข้ามโดนแดดสุดท้ายจับมาละเลงสีแต่งแฟนซีอย่างสนุกมือจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมให้จดจำผมปล่อยให้พวกเขาเพลินเล่นซุกซนกันอยู่อย่างนั้นไปจนพลบค่ำแล้วจึงหันหลังกลับเข้าบ้านทิ้งโรงรถเก่าโทรมให้ยืนสะอื้นฮักๆอยู่ในความมืดของคืนค่ำแต่เพียงลำพังพลางคิดว่า พรุ่งนี้, พวกเขาจะงัดเอาอะไรออกมาเล่นแกล้งกันอีกมั้ยน่ะ...เพลงพระราชนิพนธ์ : ยามเย็นภาพยามเย็นหน้าบ้านชานเมือง : เ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 23 กุมภาพันธ์ 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1596 , 18:20:42 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 13 คน

แม้แต่รักสักน้อยสักรอยรักจะทอถักจักร้อยสานสร้อยสายคอยซุกเร้นทุกเส้นร้อยเช่นรอยทรายตราบเธอหมายทรายเสี้ยวน้อย--เช่นสร้อยรัก.ขอบคุณ Tag เพลงรักเดือนกุมภาจากน้องจ๋าครับhttp://www.oknation.net/blog/nongjar/2012/02/14/entry-1เพลงสร้อยรัก : จ๊อบ บรรจงภาพประกอบ : ตาเกริก....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1945 , 06:32:07 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 10 คน

กระทั่ง 716 ปีหลังจากนั้น ผมได้พบตัวเองเหยียบยืนอยู่บนที่ราบแคบๆซึ่งซุกตัวเงียบๆอยู่ระหว่างซอกผาสูงชันของเทือกเขาถนนธงชัยอันซับซ้อนกับลำน้ำสายประวัติศาสตร์ที่ถูกกำหนดให้เป็นเส้นแบ่งพรมแดนระหว่างรัฐกระเหรี่ยงและสยามประเทศในท่ามกลางม่านหมอกกลางฤดูหนาวอันหนาหนัก         ผมพยายามเพ่งฝ่าสายหมอกรางเลือนนั้นไปรอบๆ เฝ้าจินตนาการ       ถึงกองทัพอันเกรียงไกรของโอรสพระองค์เล็กแห่งอาณาจักรลุ่มน้ำยมซึ่งยาตราทางไก....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 14 กุมภาพันธ์ 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2026 , 08:18:44 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 8 คน

ยิ้มเธอ ยั่วเย้า เด็กสาวคนนั้นทุกเมื่อ เผื่อปัน คืนวันสดใสตรอกน้อย ซอยลึก แห่งย่านตึกไม้หน้าตรม ขมไหม้ ได้พลอยยิ้มแย้ม.ตาเธอ ใสวาว เด็กสาวคนนั้นคล้ายกลั่น หยาดพร่าง หยดน้ำค้างแต้มวาวเด่น เช่นดาว คืนร้าวข้างแรมผมซอย สั้นแซม ข้างแก้มใสเนียน.ดั่งไม้ ดอกบาง ผลิข้างทางเท้าชูก้าน บานเช้า สวยราวภาพเขียนซอยร้าง ทางรก ทอดวกวนเวียนเช้าชุด นักเรียน เพียรปลุกทุกคน.คิดถึง ทุกคราว เด็กสาวคนนั้นคืนเปลี่ยน เวียนผัน ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 11 ธันวาคม 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2233 , 09:32:05 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 15 คน

ลมบาดแก้มใครในคืนหนาวหมอกห่มฟ้าพราวราวภาพฝันดาวใดใสวาวราวแสงจันทร์ใครหวั่นสั่นไหวในแสงเงา.อุ่นฟืนเปลวไฟใต้ใบสนใครค้นดาวใสในตาเศร้าใครกล่อมลำนำกลางลำเนาใครเย้าหยอกเอิน - - ใครเขินอาย.อวลคุ้นกรุ่นคล้ายหมื่นไม้ดอกรินระลอกบอกอยู่ไม่รู้หายยิ่งดื่นดึกผลึกน้ำค้างยังย่างกรายใครคล้ายใคร่เคียงใกล้ใคร- -ในคืนนั้นฯ.เพลงความรัก : สุนทรีย์ เวชานนท์ ภาพ : เกริกบุระฯ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 27 พฤศจิกายน 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 3751 , 08:32:31 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 12 คน

ซาการียา, ฉันไม่รู้ว่า พี่ยังจะคิดถึงฉันอยู่บ้างไหม  นับแต่วันที่เราจากกันนั้น  มันช่างยาวนานดังราวกับว่า เราไม่เคยได้พบเจอกันมาก่อนหน้านี้เลย... ซาการียา, แผ่นดินโพ้นไกลที่พี่ลี้ภัยไปพำนักอยู่นั้น คงจะมีอากาศหนาวเย็นตลอดทั้งปี และนั่น, ทำให้ฉันอดหวาดหวั่นไม่ได้ว่า  บางที, มันอาจทำให้เลือดในกายของพี่พลอยเยียบเย็นไปด้วย โดยที่พี่อาจไม่มีโอกาสได้รู้ตัว...ซาการียา, ม่านฝนต้นฤดูยังคงโปรยปรอยลงห่มคลุมเทือ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 20 พฤศจิกายน 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2085 , 07:01:20 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 5 คน

ในแต่ละวันของชีวิตการเดินทางกลับบ้านช่างเหมือนการเดินทางไกลไปในความฝันหมู่เมฆสีหม่นลอยฟ่องล่องไหลไปบนถนนแม่น้ำที่ทอดตัวเงียบงำลึกไกลไปในความว่างเปล่าคืนวันค่อยๆผลัดใบในท่ามกลางความเงียบงันนั้นขณะผืนดินยังคงหลับไหลเปียกปอนอยู่ในแอ่งน้ำตาของผืนน้ำหนทางกลับบ้านยิ่งทอดยาวออกไปราวกับไม่สิ้นสุด.แสงเงาเหงาเศร้าสวมกอดยามพลบไว้ในอ้อมแขนอันแหนหวงคล้ายกับจะปลอบโยนทุกดวงหน้าล้าโรยของผู้คนแรมทางเพื่อนเอ๋ย, วันเวล....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 8 พฤศจิกายน 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2389 , 19:12:33 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 5 คน

   "นิ่งงันเงียบงามหนอยามพลบแดดลบเงาเลือนเหมือนรอยฝันคล้ายบางด้านโลกมีเหลือพอเผื่อปันไว้ปลอบโยนคืนวัน--อันเยียบเย็นฯ"Tunstall - (Still A) Weirdo....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 1 พฤศจิกายน 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 5652 , 06:18:39 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 9 คน

     ถนนนอกเมืองแทบทุกสายมักมีเสน่ห์ของเรียบง่ายเฉพาะตัว เช่นเดียวกับกลิ่นอายเฉพาะถิ่นที่มันทอดตัวตัดผ่านหย่อมย่านเหล่านั้นไปเงียบๆ ถนนสายสั้นๆที่ยังมีรถราและร้านรวงบางตาอย่างวัชรพลก็ไม่ได้เป็นข้อยกเว้น ในวันคืนก่อนเก่าผมเคยทอดน่องเดินเล่นไปบนถนนสายนี้โดยเฉพาะช่วงที่ทอดผ่านทุ่งดอกหญ้าร้านอาหาร ร้านกาแฟ และเรือนกล้วยไม้น่ารักๆ เพื่อทายทักทำความรู้จักซึ่งกัน     กระทั่งในตอนสายของวันหยุด ขณะที่ผมกำลังจ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 24 ตุลาคม 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 10975 , 12:06:29 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 13 คน

หมายเหตุ : ขอให้พี่น้องชาว กทม. ในพื้นที่เสี่ยงเตรียมตัวขนย้ายทรัพย์สินและติดตามข้อมูลข่าวสารที่เชื่อถือได้ด้วยตัวเองอย่างใกล้ชิดอยู่เป็นระยะเพื่อชะลอความเสียหายและขอให้ปลอดภัยจากอุทกภัยในครั้งนี้โดยทั่วถึงกันครับ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 23 ตุลาคม 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2443 , 10:53:12 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 5 คน

ตีตลบโอบฝ่าทั้งหน้า-หลังทะลวงฝั่งซ้าย-ขวาราวบ้าคลั่งฟากออก-ตกอกแตกจวนแหลกพังเชิญแม่นั่ง'เอาอยู่'--เถิดปูดอง!.เพลงน้ำเหนือ : วงสะพาน....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 18 ตุลาคม 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2281 , 09:10:37 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 7 คน

ฟ้าสิ้นดินเศร้าร้าวลึกโครมครึกเกินรั้งยั้งไหวใครผลาญ-เผาบ้านเมืองไว้จึงใช้กรรมเวร--เช่นนี้!.ใครผลาญ-เผาบ้านเมืองไว้จึงได้เยียบเย็น--เช่นนี้!.เพลงโองการแช่งน้ำ : วงตาวัน....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 25 กันยายน 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1832 , 11:16:58 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 11 คน

เพ่งผ่านชานชาลาฝ่าฝ้าหมอกฝนหยอกลมเย้าทุกเช้าค่ำยังร้างเร้นเย็นเยียบยังเงียบงำคงโปรยพรำแต่ม่านหนาฟ้าฝนนั้น.คล้ายกับรอคอยใครสักคนที่พลัดหลงอยู่บนหนทางฝันซึ่งเลือนพร่าลาลับไปกับวันกลางหมอกฝนหม่นฝันเช่นวันนี้.รอยยิ้มเศร้ายังเปื้อนหน้านัยน์ตาโศกคล้ายโลกเหลือไว้ให้เท่านี้จึงทุกวันเวลาทุกนาทีคงมีแต่เพียงเสียงรถไฟ.เพ่งผ่านม่านฝนหม่นพร่านุ่มเนียนฝ้ายฝนหนายังบ่าไหลยิ่งเย็นเยียบเงียบคว้างลึกกลางใจยังไร้ใครย่ำระ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 19 กันยายน 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 3688 , 20:24:44 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 5 คน

          Angela’s Ashes (1999) เคยนำพาเราไปสัมผัสกับความจริงอันน่าเข็ดขยาดอย่างถึงที่สุดของความจนยากในโลกตะวันตกที่อยู่นอกสหรัฐอเมริกา ในขณะที่ In America (2002) ก็ได้ทำหน้าที่เดียวกันนี้ในการสะท้อนภาพความเป็นจริงที่ยากจะปฏิเสธได้ของชีวิตผู้อพยพในดินแดนแห่งเสรีภาพที่เรียกว่า สหรัฐอเมริกาอย่างถึงรากถึงโคนของความสิ้นไร้ได้ไม่น้อยหน้าไปกว่ากัน          แต่กล่าวสำหรับเรื่องราวของอเมริกันชนโดยเนื้อแท้แล้....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 1 กันยายน 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 11570 , 20:08:43 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 8 คน

เพราะเรามาแก้ไขไม่แก้แค้นจึงรัฐธรรมนูณทุกแผ่นต้องแก้ไขทั้งแก้ไขโผโยกย้ายได้ตามใจเพื่อนายใหญ่และเครือญาติ--ชาติช่างมัน!***เพลงจับปูดำ : เทวัญ ทรัพย์แสนยากร....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 14 สิงหาคม 2554
Posted by , ผู้อ่าน : 4093 , 07:46:58 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 12 คน

พลันที่ปล่อยให้กระสุนนัดที่เก็บมาจากซอกตะแกรงระบายน้ำริมถนนย่านราชประสงค์เดินทางออกไปทักทายร่างของชายที่เพิ่งก้าวลงมาจากเครื่องบินเที่ยวพิเศษ  เขาทันได้สังเกตเห็นรอยเหยียดยิ้มอันเยียบเย็นเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่บนใบหน้ารูปเหลี่ยมนั้นชั่ววูบ ก่อนที่ร่างในวงล้อมอันแน่นหนาจะทรุดคว่ำหน้าจมลงไปในแอ่งเลือดข้นคาวราวกับจะก้มลงกราบแผ่นดินเกิดเป็นครั้งสุดท้าย..            และทั้งหมดนั้นก็แทบจะเป็นเสี้ยววินาทีเดี....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 7 สิงหาคม 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1582 , 11:41:42 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 13 คน

ไม่เคยมีแม้เพลงใดในชีวิตที่แม่คิดจะร้องให้โลกใบนี้ไม่เคยมีแม้เวลาสักนาทีที่แม่กล่อมดนตรีให้โลกฟังไม่มีท่วงทำนองของจังหวะที่แม่จะได้ผ่อนพักเลยสักครั้งไม่มีลูกคนใดเคยได้ฟังสักเพลงหนึ่งรำพึงดังแม้ครั้งใดจึงไม่มีเพลงไหนจะให้แม่คงมีแต่หยาดเย็นเยียบรินเงียบไหลชีวิตแม่เหนื่อยยากมากเพียงใดเรารู้ได้ในความเงียบ--เยียบเย็นนั้น...ภาพ : เกริกบุระฯขอบคุณ TAG จากน้องจ๋าและนู๋กุ้งครับ....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 6 สิงหาคม 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2034 , 08:53:31 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 5 คน

ปรองดองกันคล่องคอไม่เหลือตอรอขวางลำตะกรามกัดถนัดคำกระเดือกกลืนกันลื่นลิ้น!....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 3 สิงหาคม 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1525 , 08:42:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 9 คน

.ใครสัญญาว่าจะให้ไว้หรือแม่ว่าตอนแก่เดือนละพันจะปันให​้แจกแท็บเล็ตให้ไอ้แดงแรงถึง​ใจบัณฑิตใหม่รับหมื่นห้ากันหน​้าบานใครสัญญาว่าจะให้ไว้หรือแม่บัตรเครดิตจัดให้แน่แก่ทุกบ​้านรถไฟฟ้า 10 สายได้ไม่นานค่าโดยสารแค่ 20 ในพริบตาใครสัญญาว่าจะให้ไว้หรือแม่ว่าจะแก้ภัยแล้งทั่วแหล่งหล​้าถมทะเลให้น้ำไม่ท่วมอ่วมระอ​าลดราคาแก๊สน้ำมันให้ทันใดใครสัญญาว่าจะให้ไว้หรือแม่300 บาทต้องได้แ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 24 กรกฎาคม 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2885 , 09:08:26 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 12 คน

ขอขอบคุณภาพข่าวจากสื่อมวลชนเพลงคนดีไม่มีวันตาย : ธีร์ ไชยเดช.....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 15 กรกฎาคม 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2168 , 12:36:01 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 13 คน

ยังคงยืนหยัดท้าพายุฝนกระท่อมไม้สีหม่นบนภูหนาวกรำแดดกล้าเกลียวลมกร้านมานานยาวคงแกร่งกร้าวต่อคมกร้านกาลเวลาคล้ายไม่เคยรับรู้ฤดูใดซ่อนซบนิ่งแทรกซุกในซอกไหล่ผาอาจซีดจางด่างหม่นจนแปลกตาหากอุ่นในทุกคราที่มาเยือนคล้ายราวกับเพื่อนเก่าที่เราคุ้นหอมกลิ่นกรายอายกรุ่นละมุมเหมือนดวงแดดออกดอกบานดื่นชานเรือนค่อยคลี่เคลื่อนระเบียงเช้าหยอกเย้า​เงาเรื้อรกร้างหากรื่นรมย์ในร่มไม้เลาะลมล่องโลมไล้จากไหล่เขาท่องตามท่....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 3 กรกฎาคม 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2168 , 07:21:53 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 9 คน

  ยังคงย่างย่ำไปในรอยเก่ายังคงเฝ้ามองฟ้าที่กว่ากว้างเมฆยังหม่นปนเทาอยู่เบาบางคลื่นยังครางครวญคร่ำยังย้ำเตือน.            รอยทรายยังรายซากจากฟากฝั่งซากยังฝังฝากกายหมกไว้เหมือนแรมชีวิตเร่คว้างกลางปีเดือนเพื่อหวนเยือนเรือนสุสานแห่งลานทราย.            ผ่านพบใครต่อใครหลายใบหน้าเอ่ยอำลาใครต่อใครยังใจหายยังดั้นด้นเสาะค้นในใจเปล่าดายยังวักว่ายเวิ้งวังวนจนวันนี้.                        คลื่นยังหวนครวญครืนคร่ำ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 5 มิถุนายน 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2932 , 09:44:36 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 22 คน

            ในวันที่หอบหัวใจกลับไปบ้านเกิด  นอกจากไออุ่นอันคุ้นเคยของบ้านเก่าแห่งนั้นแล้ว ผมฝันเสมอที่จะปล่อยตัวเองไว้ในความชื่นเย็นของอ้อมกอดแห่งขุนเขาอันเงียบงัน . เช่นเดียวกันกับปรารถนาที่จะหาเวลาปลีกตัวเองล่องลอยไป.ในความเวิ้งว้างของเส้นขอบฟ้าที่ขึงแนวกั้นกลางระหว่างผืนน้ำ.และแผ่นฟ้าที่แทบจะควบกลืนจนกลายเป็นผืนเดียวกัน            วันเวลาในหน้าที่การงานและผู้คนที่ได้พบผ่านบนผืนดินแห่งความหลากหลายข....

อ่านต่อ


/12