ย า ม บ่ า ย

โลกในสายแดดบ่าย

View All
<< ตุลาคม 2020 >>
อา พฤ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันศุกร์ ที่ 15 กรกฎาคม 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2645 , 12:36:01 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 13 คน

ยังคงยืนหยัดท้าพายุฝนกระท่อมไม้สีหม่นบนภูหนาวกรำแดดกล้าเกลียวลมกร้านมานานยาวคงแกร่งกร้าวต่อคมกร้านกาลเวลาคล้ายไม่เคยรับรู้ฤดูใดซ่อนซบนิ่งแทรกซุกในซอกไหล่ผาอาจซีดจางด่างหม่นจนแปลกตาหากอุ่นในทุกคราที่มาเยือนคล้ายราวกับเพื่อนเก่าที่เราคุ้นหอมกลิ่นกรายอายกรุ่นละมุมเหมือนดวงแดดออกดอกบานดื่นชานเรือนค่อยคลี่เคลื่อนระเบียงเช้าหยอกเย้า​เงาเรื้อรกร้างหากรื่นรมย์ในร่มไม้เลาะลมล่องโลมไล้จากไหล่เขาท่องตามท่....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 7 มกราคม 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1892 , 19:53:55 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 20 คน

1. บ น ห น ท า ง ไ ป ยั ง บ้ า น ไ ร่ยังจะมีฤดูใดที่สายหมอกนุ่มเนียนบางเบาโอบห่มกล่อมเกลาโลกใบหยาบกร้านให้กลับดูอ่อนหวานบอบบางได้อย่างฤดูนี้และยังจะมีฤดูใด ที่ผืนป่าบนภูดอยพร้อมใจกันระบายสีสันฉูดฉาดลงบนเรียวใบของหมู่ไม้ไว้รออวดสายตาคนผ่านทางได้อย่างฤดูนี้..ยังจะมีฤดูใดที่สายแดดสวยใสในห้วงวันอันสั้นนักจะอบอุ่นอ่อนโยนได้อย่างฤดูนี้          และยังจะมีฤดูใดที่นกป่าพรากรังสักตัวหนึ่งจะโหยหาอุ่นไอในอ้อมอก....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 10 มกราคม 2553
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1936 , 07:52:21 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

1 .  ส า ย น้ำ แ ห่ ง ค ว า ม เ งี ย บ งั น ฉันหอบเอาความอ้างว้างกลับมาหาเธออีกครั้งสายน้ำแห่งความเปลี่ยวร้างและแปลกหน้าที่คุ้นเคย..คล้ายโลกทั้งใบได้ทรุดกายลงนิ่งงันอยู่ในความเงียบงามของครู่ยามแห่งลำแสงสุดท้าย.ในยามปลายวันตรงหน้าจังหวะชีวิตของผู้คนบนฝั่งน้ำยังคงย่างย่ำไปในท่วงทำนองของความเรียบเรื่อยกระทั่งฉันอดที่จะปริยิ้มระคนแปลกใจไม่ได้..คงจะเป็นเช่นเดียวกับเธอสายน้ำแห่งความเงียบงันที่คงล่องไหลไปเห....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 11 มกราคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2457 , 10:57:46 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

      ทุกขวบปีที่ลมหนาวจากภูเหนือเดินทางไกลผ่านมาทักทาย ..เหมือนคล้ายจะแวะมาเตือนย้ำ.ถึงห้วงเวลาที่จะต้องผละตื่นจากโลกของคอกฝัน .ท่ามกลางความหลากหลายของผู้คนในเมืองใหญ่..เพื่อย้อนทวนลมหนาวสายนั้นคืนสู่ภูดอยกลับไปใช้ชีวิตช่วงเสี้ยวสั้นร่วมกันกับป่าเขาและตัวของเราเอง--อีกครั้ง            ระยะทางบนถนนสายหลักจากเมืองใหญ่หลายร้อยกิโลเมตร คงไกลพอที่จะทำให้ลืมเลือนขวบปีแห่งความวุ่นวาย     .ที่ถูกทิ้งเอาไว้เ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 4 มกราคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1256 , 11:56:45 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

     .     กลิ่นหอมบางเบาของสายลมหนาวปลายเดือนธันวา      แรมทางร้างไกลแวะมาเคาะประตูห้องของฉัน..      คลื่นเมฆสีเงินอ่อนโยนเหนือทุ่งหญ้า      พลัดบ่ามากระซิบพร่ำบทเพลงเก่าก่อนอันคุ้นเคย..      ถนนสายแมกไม้ในทุ่งสายหมอก      ฉุดฉันก้าวออกมาจากคอกฝันอันเป็นอื่นบนอาคารเสียดสูง..      ยินเสียงร่ำร้องของสายน้ำเรื่อยรินไหลคว้างไปสู่ความอ้างว้างของอ้อมอกแผ่นดินอื่น.. แดดใสอุ่นอายโรยสายลงมาอาบไล้.ระเบียงไม้เ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 3 กรกฎาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1482 , 19:36:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                                  ฝนพรำลงมาครู่ใหญ่ในตอนเช้า  ลานระเบียงเปียกชุ่มเช่นเดียวกับหมู่ไม้รายรอบรั้วบ้าน  โมบายเปลือกหอยระงมเสียงกังวานใสอยู่ในความเงียบงันของยามเช้า  เขาลุกเข้าครัวต้มน้ำไว้ชงกาแฟและเตรียมตัวเข้าไปในตัวเมืองในเช้านี้  อีกร่วมชั่วโมงกว่ารถโดยสารประจำทางเที่ยวแรกของอำเภอจะเริ่มออกเดินทาง  เขายังมีเวลามากพอที่จะเดินทอดน่องข้ามถนนไปอาบน้ำในแม่น้ำ  เลือกรื้อเสื้อผ้าเก่าๆแต่ดูสะอ....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 28 มิถุนายน 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1468 , 19:32:47 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เพราะเราต่างปรารถนาที่จะมีบ้านมิได้เพียงแค่ต้องการภาชนะสำหรับบรรจุชีวิตในปีที่ผมลงมือปลูกบ้านหลังเล็กๆหลังหนึ่งนั้นจึงดูเหมือนจะเป็นขวบปีที่เหนื่อยยากและยาวนานที่สุดของชีวิตหิน ทราย และไม้แปรรูปแผ่นแล้วแผ่นเล่าถูกลำเลียงผ่านบ่าไหล่ของคนงานกระเหรี่ยงมาจากโรงไม้ริมฝั่งแม่น้ำเหมือนไม่รู้จบสิ้นแบบแปลนที่เฝ้ารื้อฟื้นความทรงจำมาจากตำราที่เคยใช้เรียน ก้มหน้าก้มตาขีดเขียนกำกับระยะไว้เสียละเอียดละออสุดท้าย ช่....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 28 เมษายน 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1220 , 21:49:18 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ผมรอคอยกระทั่งฤดูร้อนล่วงผ่านเลยไปกลิ่นหอมเย็นของลมฝนล่องลอยมาฉ่ำชื่นจับใจผมมักใช้เวลาช่วงพักสั้นๆจากงานในไร่เฝ้าดูหมู่เมฆเคลื่อนผ่านบานหน้าต่างกระท่อมไร่ฝ้ายลับหายไปอย่างตื่นตาฤดูกาลที่ผันแปรเปลี่ยนไปมักนำพาข่าวคราวและความหวังมาฝากเสมอ...มันทำให้ผมรู้สึกเป็นสุขกับการรอคอยแม้ว่าบางขณะอาจจะนึกเปลี่ยวเหงาอยากพูดคุยบอกเล่าบางเรื่องบางราวกับใครบ้างสักคน...บทกวีเล่มเก่าคร่ำซีดเหลืองกรอบแห้งจนแทบฉีกหักผมยั....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 25 กุมภาพันธ์ 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1288 , 08:18:59 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

          ทุกครั้งที่นึกถึงเธอ  ฉันมักนึกถึงยามเย็นปลายฤดูหนาวของปีนั้น  เรามักชวนกันไปนั่งเงียบๆเพียงลำพังตรงม้าหินริมระเบียงหลังบ้าน  เพื่อเล่นเกมสบตากัน ฉันจะคอยแกล้งยั่วให้เธอยิ้มเอียงอาย เธอจึงมักเป็นฝ่ายกระพริบตาก่อนเสมอและยอมให้ฉันหอมแก้มแดงใสน่ารักนั้นเป็นการลงโทษ          ฤดูหนาวปีนั้น  ช่างผ่านไปเร่งเร็วจนน่าใจหาย  และเราเองต่างคงยังเด็กเกินไปในสายตาของผู้คนรอบข้างของเธอและคงยังไม่เข้มแข็งพ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 11 กุมภาพันธ์ 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1090 , 08:07:19 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

.ฉันรักที่จะใช้ชีวิตเงียบๆเพียงลำพังอยู่กับเมล็ดพันธุ์ไม้และหมู่แมลงในแปลงไร่ผืนเล็กๆแห่งนี้         กระนั้น เรือนไม้. ในบ้านไร่ของฉันก็มักเปิดประตูทิ้งไว้อย่างนั้นแทบตลอดเวลา        ผองเพื่อนมักผ่านทางมาผ่อนพักทักทายให้คลายคิดถึงกัน อยู่เป็นครั้งคราว บางครั้งอาจเป็นเพื่อนนักเขียนจากเมืองใหญ่  คณะนักวิจัยชาติพันธุ์ที่มีความสนใจในเผ่าชนจากมหาวิทยาลัยบางแห่งของรัฐ  กระทั่งกลุ่มผู้สื่อข่าวต่างประเทศที่น....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 16 มกราคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1103 , 22:53:35 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

.เขาชอบแสงแดดอ่อนโยนของที่นี่มาก  มันคอยปลุกให้เขา.ลุกตื่นขึ้นมาอยู่ในอารมณ์ที่พร้อมจะสู้กับชีวิตวันใหม่ .อีกครั้งหนึ่ง  เขาชอบหุบเขาอันเงียบสงบแห่งนี้ไม่น้อย.ไปกว่ากัน เขาคิดว่า นอกจากเขาจะรู้สึกอบอุ่นทุกครั้ง.ที่ตระหนักว่า กำลังอยู่ในอ้อมกอดอันหวงแหนของมัน.แล้ว  เขายังพบว่า มันยังช่วยซ่อนเขาไว้เสียมิดชิด จากสายตา.ของโลกอันกว้างใหญ่และวุ่นวายภายนอก  .    . ทุ่งหญ้าแคบๆริมลำน้ำที่กำลังโยนตัวอยู่ด้วย....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 30 ธันวาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1178 , 21:48:33 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

สายๆของวันหยุด  ผมลุกขึ้นมาชงกาแฟถ้วยอุ่นประคองไว้ในมือ  เพลินนิ่งเหม่อนั่งมองอุ่นไออบอวลของมัน โรยกลิ่นหอมกรุ่นไปในสายแดดใสที่สาดสายลอดผ่านช่องแสงเหนือบานหน้าต่างเข้ามาภายในห้องครัวเล็กๆของเรือนไม้ริมท้ายไร่ของผมอยู่อย่างนั้นนานนับชั่วโมง    งานเขียนเล่มหนาของ เดวิด ธอโร ที่ถูกรื้อขึ้นมาจากชั้นวางบนห้องใต้หลังคา ยังคงเปิดทิ้งค้างไว้อย่างนั้น  ผมลืมที่จะตะกายสายตาอ่านมันอย่างที่ตั้งใจมาเกือบค่อนปี   ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 27 ธันวาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 835 , 14:15:45 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ทุกปีที่สายลมหนาวจากภูเหนือเดินทางไกลบ่ายหน้าผ่านมาย้ำเตือนฉันมักเลือกที่จะเดินทางกลับไปขลุกอยู่กับตัวเองที่บ้านไร่ปล่อยวันเวลาให้ลับเลยล่วงผ่านไปกับการเฝ้ามองฝ่าไปในความเลือนรางของม่านหมอกหนาในอ้อมกอดของสายแดดอุ่นใสตรงริมระเบียงเรือนไม้ในยามเช้าแว่วยินเสียงทอดถอนใจของสายน้ำเมยรวยรินเอื่อยไหลไปในความเวิ้งว้างในโมงยามแห่งความเงียบงันนั้นเหมือนราวกับฉันกำลังเพลินนั่งเพ่งมองตัวเอง... ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 17 ธันวาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 736 , 22:18:01 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ทุกปีที่ลมหนาวเดินทางฝ่าม่อนดอยจากฟากแม่สะเรียงแม่ฮ่องสอน และอมก๋อยเชียงใหม่  มุ่งหน้ามายังริมฝั่งแม่น้ำเมยแถบท่าสองยางจังหวัดตาก  พร้อมกับม่านหมอกหนาหนัก  ซึ่งจะค่อยๆโรยคลุมหุบเขาแห่งนั้นไว้ในอ้อมกอดของความเปลี่ยวเหงาและอ้างว้างยิ่งกว่าทุกฤดูกาลที่ผ่านมา         .          เสียงกระซิบของสายลมหนาวต้นฤดู  มักคอยเตือนให้ผมต้องผละจากผ้าห่มผืนบางและฝูกนอนที่แสนอุ่นในเรือนไม้ตรงริมท้ายไร่  ลุกออกไปดุ่มเดิ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 5 พฤศจิกายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 730 , 21:57:36 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เมื่อเช้ามีบุรุษไปรษณีย์แวะมาส่งจดหมายที่หน้าบ้านเขามาพร้อมกับจักรยานเก่าโทรมคันเดิมยื่นจดหมายให้ แล้วเอ่ยหยอกล้ออย่างคนคุ้นเคย“รายของพี่ เมื่อไหร่จะหมดหน้าที่ของผมเสียทีร่วมปีเข้าไปแล้วน่ะ ลายมือน่ารักออกอย่างนี้ ชักอยากจะเห็นตัวจริงเสียแล้วสิ”เขาหัวเราะร่วนแล้วผิวปากอย่างอารมณ์ดีขณะปั่นจักรยานลงเนินลัดทุ่งย้อนกลับไปยังหมู่บ้านผมก้าวขึ้นบันไดไปยืนริมระเบียงบ้าน ทันได้เห็นไปรษณีย์หนุ่มเสียงเนิบเหน่อค....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 11 ตุลาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 743 , 12:50:19 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

สายฝนปลายฤดูพรูปรายลงมาคล้ายดั่งคำร่ำลาอันน่าหม่นเศร้าแต่เช้ามืดขณะที่สายลมเยียบเย็นเฝ้าคอยหยอกเอินกิ่งใบก้านไม้ที่เริงร่าเขียวพรายอยู่ในสายฝนนั้น ผมยังจำได้ถึงวันที่ผลักบานหน้าต่างเรือนไม้ให้เปิดกว้างเพื่อปล่อยให้ละอองเหมยขาบโปรยปรอยเข้ามาภายในภูสูงตรงหน้าเขียวครึ้มไปด้วยพงป่าและไร่ผักผืนใหญ่ท่ามกลางริ้วหมอกหนาที่ทอม่านนุ่มคลุมห่มเม็ดฝนบางๆพลัดหลงเข้ามาเกาะพราวอยู่บนท่อนแขนและใบหน้าฉ่ำใสชุ่มเย็นจนไม....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 3 ตุลาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 758 , 21:13:27 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฤดูกาลค่อยๆเปลี่ยนผ่านผันแปรไปที่ละน้อยๆ สอดร้อยกันจนแทบจะมองไม่เห็นรอยต่อของมัน หากจะมีก็แค่เพียงดอกหญ้าบอบบางที่ลอยคว้างมาในสายลมเยียบเย็นเฝ้าคอยบอกเล่าข่าวคราวการเดินทางมาทักทายของลมหนาวจากภูเหนืองานในไร่ที่เหนื่อยหนักเริ่มผลิดอกออกผลให้เราได้รอคอยด้วยหัวใจที่พองโตฤดูเก็บเกี่ยวคือรอยยิ้มที่เริงร่าอาบอิ่มอยู่เต็มปริ่มใบหน้าของขวบปีและคือเทศกาลรื่นเริงที่มิได้มีการนัดหมาย แต่ทว่าทุกคนต่างพากันตั้งตา....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 8 กันยายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 701 , 21:23:26 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

หลายปีต่อมาเมื่อเผอิญค้นพบภาพถ่ายเก่าๆใบเล็กๆนี้เข้าผมคิดถึงวันที่สายแดดใสเริ่มต้นแรเงาที่ริมขอบฟ้าขณะหมอกสางเริ่มร้างริ้ว  และลานดินแคบๆจะอบอุ่นขึ้นเล็กน้อยเด็กๆเผ่าม้งจะพากันออกมาวิ่งเล่นจนฝุ่นดินคลุ้งว่อนหญิงชราชุดพื้นถิ่นสีดำซึ่งนั่งอิงแอบอยู่ริมประตูหน้าบ้านจะวางเข็มด้ายหันมายิ้มทักทายให้กับฝูงเด็กๆอย่างเป็นสุขใจสายผีเสื้อว่อนว่ายตามกันไปโอบห่มทุ่งดอกไม้บนเนินดอยขณะนกป่าเพรียกร้องระงมไพรป่าจะลืม....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 2 กันยายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 922 , 00:03:24 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ขณะค่อยๆเลาะผ่านทุ่งหญ้าลงมาจากไร่ข้าวโพดบนเนินภูผมนิ่งงันไปกับความงามของฝูงผีเสื้อหมื่นสีพันลายที่พากันมาวาดสายว่ายว่อนอยู่ในทุ่งดอกไม้ใกล้หุบห้วยแห่งนั้นครู่ใหญ่, เราถึงผละจากไปวักเอาความเย็นใสจากธารน้ำสายเล็กๆมาอาบไล้เนื้อตัวมากมายฝูงปลาสีเงินตัวน้อยแหวกว่ายซอนเซาะไปตามซอกกรวดหินกลมมนก้นธารขณะเร่งไต่สะพานลำไผ่ข้ามลำธารมุ่งกลับคืนสู่หมู่บ้านก่อนฟ้าจะค่ำเด็กหนุ่มแซ่หว่างเพลินไปกับการเป่าเพลงใบไม้ลำน....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 17 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 627 , 19:38:20 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันยังคงนิ่งเหม่อนั่งมองไปในผืนฟ้าว่างเปล่าในท่ามกลางอ้อมกอดอันขมุกขมัวของยามเย็นขณะลำแสงสุดท้ายอ้อยอิ่งร่ำลาหมู่ไม้ริมท้ายไร่อย่างอาวรณ์สายลมเอื่อยล้ากวัดใบไม้โรยสายลงห่มพื้นเสียงแมงค่ำกรีดร่ำอยู่ในความเงียบงันฉันยังคงเฝ้ารอการเดินทางมาของดาวดวงแรกอยู่เงียบๆริมระเบียงชีวิตในบ้านไร่แถวปลายดอยบ่อยครั้งที่มักต้องคอยรับมือกับความเปลี่ยวเหงาและอ้างว้างอย่างนี้เสมอ.. ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 8 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 909 , 08:38:23 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ระยะทางระหว่างแม่สอดถึงท่าสองยางแม้จะดูไม่ยาวไกลเกินไปนัก  หากคะเนตามแผนที่  แต่หนทางอันคดเคี้ยวและสูงชันในหลายช่วงตอน  ทำให้การเดินทางต้องใช้เวลายาวนานกว่าที่คิด  เพียงแต่ตลอดสองข้างทางที่ยังคงหลงเหลือภาพผืนป่าผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าประจำฤดูสีสวยสดนั่นแหละ  ทำให้พอได้อาศัยพักตาเพลินใจไปได้ชั่วครู่ยาม          .          ฉันพาตัวเองกลับมาทรุดนั่งเงียบๆริมฝั่งแม่น้ำเมยอีกครั้ง ตลิ่งเบื้องหน้าลึกชันลงไปค่อ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 3 มิถุนายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 647 , 18:15:18 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

หากเธอลากนิ้วลงมาตามเส้นแบ่งพรมแดนในแผนที่ด้านตะวันตกนิ้วของเธอจะลากผ่านบ้านไร่ของฉันดินแดนรกร้างแถบนี้เดิมทีคงเป็นไร่ฝ้ายตามความหมายในภาษากระเหรี่ยงที่เรียกขานแถบนี้ว่า แบเกลาะหลายขวบปีทีเดียวที่ฉันต้องปล่อยให้ตัวเองพลัดหลงอยู่ในเมืองใหญ่เพื่อแลกมากับผืนไร่ริมห้วยแปลงเล็กๆแห่งนี้หลังกอบดินผากกร้านขึ้นมากำจนแตกกราวและเฝ้าแหงนดูความปรวนแปรเป็นไปของฤดูกาลมานานนับปีพลันที่เมฆฝนเดินทางแวะผ่านมาทักทายเมื่....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 27 พฤษภาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 533 , 20:29:20 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

อย่างที่บอก...ยางของมันทำเอาผมปวดแสบเสียจนรู้สึกแทบจะบ้าคลั่งคุณไม่มีวันรู้ได้เลยว่า มันน่าสยดสยองและเจ็บร้าวขนาดไหนความจริงหลายคนเคยเตือนผมมาตั้งแต่ก่อนออกเดินทางว่าควรเลี่ยงเที่ยวป่าในหน้าฝนใบและดอกของพันธุ์ไม้ในราวป่าหลายชนิดที่ดูมีสีสันสดงามแปลกตาชวนดมดอมนั้นต่างพร้อมที่จะแปรสภาพเป็นฝันร้ายชนิดที่จะต้องจดจำไปทั้งชีวิตผมรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาจับใจเมื่อเผลอนึกถึงรอยยิ้มคุ้นหน้าของใครบางคน.......

อ่านต่อ

Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 600 , 10:55:18 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เราเดินเท้าไปจนพบลำธารสายหนึ่งเข้าก็ตอนใกล้พลบค่ำมากแล้วทุกคนพร้อมใจกันพักค้างแรมคืนแรกของการเดินป่าเอาริมหาดทรายแนวดงไผ่ริมลำธารแห่งนี้ลูกหาบปกากญอพากันปลดสัมภาระลงจากบ่า มุ่งตรงไปล้างหน้าลูบตัวในรางธารแล้วแยกย้ายกันไปเก็บกิ่งไม้แห้งมาเป็นฟืนสำหรับหุงหาอาหารและให้ความอบอุ่นไปตลอดคืนนี้บางคนตรงไปตัดลำไผ่มาทำเป็นโครงหลังคาเพิงนอนบ้างก็ลงมือประกอบอาหารเย็นด้วยเครื่องปรุงที่มีติดตัวกันมาอย่างรู้งานไม่นา....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 20 พฤษภาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 479 , 14:47:06 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ผ้าห่มสายหมอกร่ำลาซอกภูอ้อยอิ่งก่อนผละจากอ้อมกอดของกันอย่างอาวรณ์แดดเช้าโปรยยิ้มเอียงอายก่อนหันไปปลุกฝูงนกป่าให้ออกหากินรางธารในหว่างภูริกไหลเงียบๆเหมือนไม่รู้เห็นต่อความเป็นไปที่เกิดขึ้นเอื่อยช้า ทว่า,นิ่งลึกราวผู้เฒ่าหลงเวลา...ภายใต้หลังคาเรือนไม้ฝีมือหยาบที่ซ่อนตัวอยู่ในหมู่ไม้รกครึ้มเด็กๆลืมตาตื่นกันแล้วพวกเขาเหยาะเท้าแผ่วเบาไปบนซากใบไม้ชุ่มน้ำค้างมุ่งหน้าไปยังลำธารพร้อมไม้รวกปลายแหลมแม่เฒ่าก้มลง....

อ่านต่อ


/1