ย า ม บ่ า ย

โลกในสายแดดบ่าย

View All
<< ตุลาคม 2020 >>
อา พฤ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันจันทร์ ที่ 10 ธันวาคม 2555
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1722 , 08:14:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 6 คน

แทบทุกเช้าของวันหยุด ขณะโลกใบสงบงันของหมู่บ้านเล็กๆริมบึงหญ้าย่านชานเมือง ยังคงพริ้มหลับอยู่กับโอบกอดเงียบงำของสายหมอกหนาและน้ำค้างหนาว เธอมักหิ้วตะกร้าขนมปังใบเล็กๆมาวางไว้ให้ที่หน้าบ้านอยู่เสมอๆ ...   เป็นขนมปังที่เธอหอบหิ้วติดตัวมาจากสายการบิน   ที่เธอมีหน้าที่คอยให้บริการดูแลผู้โดยสารในตลอดหลายวันที่ผ่านมา   ซึ่งผมมักทำได้แต่เพียงแบ่งปันหนังสือบทกวีเล่มเล็กๆบางๆ   กับปริยิ้มขอบคุณใน....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 14 พฤศจิกายน 2553
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1268 , 11:11:40 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 18 คน

ความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษยชาติน่าจะเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วันที่พวกเขาพยายามเอาชนะธรรมชาติด้วยข้ออ้างแห่งการดำรงอยู่ของตนเองและเผ่าพันธุ์โดยที่มนุษย์ต่างหลงลืมกันไปว่าพวกเขาเองก็เป็นส่วนหนึ่งในระบบห่วงโซ่ธรรมชาติเช่นเดียวกันและการดำรงอยู่อย่างยั่งยืนที่แท้จริงนั้นก็คือการพยายามเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมมกับธรรมชาตินั่นเอง..ป่ามีอะไรหลายอย่างที่คล้ายคลึงกับคนเราบางครั้งกราดเกรี้ยว บางทีเร้น....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 13 กุมภาพันธ์ 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1134 , 14:37:08 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ความฝันนั้นดูโปร่งเบาและเปราะบางทว่า,โฉมหน้าที่แปลกเปลี่ยนและผันแปรไปในทุกห้วงวินาทีของผืนโลกก็ด้วยแรงเหวี่ยงของสิ่งเดียวกันนี้ชีวิตนั้นแสนสั้นและบอบบางกระนั้น,ผลงานรังสรรค์อันลึกซึ้งและมีคุณค่ายิ่งใหญ่ชวนให้ประจักษ์จำไปชั่วกัปกัลป์ก็ด้วยน้ำมือของสิ่งนี้เช่นกันการประคับประคองความฝันอันเปราะบางให้จำหลักมั่นและดำรงเป็นเนื้อเดียวกับชีวิตอันแสนสั้นนั้นมิใช่เรื่องง่ายดายเลยแต่หากเป็นพันธกิจอันศักดิ์สิทธิ์....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 1 กุมภาพันธ์ 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1690 , 23:15:50 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันค่อยๆปีนขึ้นไปนั่งเงียบๆบนราวสะพานไม้แห่งนั้นเพื่อเพ่งมองสายน้ำรี่ไหลผ่านลับเลยไปเอื่อยช้าพลันนั้น, ฉันกลับรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับความจริงของชีวิตอันน่าเศร้าใจ.......

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 1 ธันวาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 695 , 22:23:10 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เขาเดินทางผ่านเข้ามาในหมู่บ้านพร้อมกับกริยาน้ำคำที่แน่นหนักอ่อนหวานราวกับสายธารน้ำใสที่โจนผาแต่ยามฟ้าสางเขาเป็นคนหนุ่มมุ่งมั่นผู้ถ่อมตนเป็นที่สุดเท่าที่หมู่บ้านของเราจะเคยได้รับเกียรติขับสู้แม้ว่าจะมีใครบางคนในหมู่บ้านคลางแคลงใจในคำบริกรรมคาถาของเขาว่าจะเสกปั้นอากาศธาตุตรงหน้าให้กลายมาเป็นทุกอย่างได้อย่างที่ใจเราปรารถนาแต่ต่อเมื่อเราต่างพร้อมใจกันร่วมประกอบพิธีกรรมกากบาทลงเลขในแผ่นกระดาษตามคำอ้อนวอนอ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 17 ตุลาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 607 , 20:20:01 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ลมหนาวแปลกหน้าหอบเอาภาพชินตาหวนคืนกลับมาสู่ความทรงจำใบหน้าคุ้นตาใยกลับแปลกหน้าไปทุกขวบปี.......

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 12 ตุลาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 616 , 21:16:56 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

หม่นใบไม้หล่นคว้างลงซบลานทรายเด็กชายร่ำถามสายแดดเช้าเริงแรงถึงภาพเขียนผีเสื้อปีกเสี้ยวที่สูญหายไปจากลานทรายตรงหน้าฉันเฝ้ามองและเผลอยิ้มให้อย่างเอ็นดูเด็กน้อยเอ๋ย,นั่นแหละบทเรียนบทเริ่มของการเปลี่ยนแปลงอันไม่รู้สิ้นที่เธอจะได้ค้นพบไปตลอดทางเท้าอันยาวไกลในชีวิตของเธอป้ายปาดหยาดน้ำตาเปื้อนเปรอะเลอะสองข้างแก้มนั่นเสียเถิดลานทรายที่ทอดยาวไกลออกไปตรงหน้าแม้จะมีหยาดน้ำค้างกลางดึก แดดแรงและสายลมกล้าผลัดเปลี่....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 26 กันยายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 637 , 21:17:48 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ในยามอ่อนล้าแค่เม็ดฝนหลงฟ้าก็ชื่นฉ่ำใจ.......

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 6 กันยายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 516 , 22:12:43 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

พวกเขาต่างพากันหลั่งไหลมากระจุกตัวรวมกันอย่างแน่นหนาภายใต้หลังคาสถานที่สำคัญแห่งนั้นและบริเวณรายรอบดวงตาแห่งการเฝ้าคอยทุกคู่ต่างเพ่งเขม็งไปในทิศเดียวกันอย่างเปี่ยมท้นศรัทธาแห่งตนเท่าที่มีปากเพียงปริบริกรรมพึมพำกับตนเองไม่มีใครบังอาจล่วงละเมิดบรรยากาศอันนิ่งขรึมศักดิ์สิทธิ์นั้นเกินกว่าจะกล้าพร่ำพูดจาหรือแม้แค่ปรายสายตาต่อกันทุกคนต่างเพียงเพ่งสมาธิอันแน่วแน่รอคอยแต่รถประจำทางสายที่ตนปรารถนาแล่นผ่านมาเท....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 17 สิงหาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1018 , 21:47:10 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เหนื่อยมานานนักหยุดพักกันก่อนจะได้ไหมเชิญเลยตามสบายไม่ต้องเกรงใจสนุกกันน่ะครับคุณ..........กับแกล้ม  เลือกรับประทานได้ตามใจนะครับ......มีเหล้าสต๊อกเพียบ   ไม่มีวันหมดครับ..หมายเหตุ : หาโอกาสเปิดบ้านไร่ฉลองในโอกาสจำนวนผู้ชมครบหมื่นคน 555               ประตูงานเปิดตลอด 24 ชม.  เชิญลงทะเบียน               และรับเครื่องดื่มตามอัชฌาศัยได้ฟรีด้านล่างครับ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 5 สิงหาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 519 , 22:22:50 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

นานหลายศตวรรษมาแล้วที่ไม่เคยปรากฎว่ามีพระเจ้าองค์ใหม่กำเนิดขึ้นมาบนโลกใบนี้อีกเลยข้าพเจ้าได้แต่ครุ่นคิดและเฝ้าย้อนถามตัวเองอยู่เสมอมาว่าเพราะเหตุใดโลกของเราถึงขาดแคลนคนที่ดีพอที่จะเป็นพระเจ้ามายาวนานขนาดนั้นบางครั้งข้าพเจ้าอดที่ตั้งคำถามเล่นๆกับตัวเองไม่ได้ว่าเป็นไปได้ไหมที่ในวันพรุ่งนี้ที่จะมีพระเจ้าองค์ใหม่กำเนิดขึ้นมาในโลกของเราโดยเขาอาจเป็นใครคนหนึ่งคนใดที่อาจเดินชนไหล่เราไปเมื่อวานนี้เอง......

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 4 สิงหาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 493 , 21:28:02 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ไม่น่าเชื่อว่าจะมีใครอาศัยอยู่ที่นี่ได้...ปู่ว่า อย่างไม่มีความหมายขณะมองออกไปนอกหน้าต่างรถประจำทาง....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 30 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 483 , 16:19:30 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ครั้งสุดท้ายที่พ่อเล่านิทานให้พวกเราฟังนั้นมันนานมากแล้วจำได้แต่เพียงว่า พ่อหันไปบ่นพึมพำกับแม่เด็กๆพวกนี้ช่างโตกันเร็วเหลือเกินมันเป็นเรื่องที่แย่เอามากๆไม่นาน,พวกเขาจะพากันหัวเราะเมื่อพยายามนึกถึงเรื่องเล่าเหล่านั้นน่าละอายเสียจริงคงถึงเวลาแล้วล่ะ  ที่จะต้องลงมือเพาะหว่านและเฝ้าฟูมฟักดูแลเมล็ดพันธุ์ใหม่ๆกันอีกครั้ง.......

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 25 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 547 , 22:27:01 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

จะไปไหนเหรอเดินเล่นไปตามรางรถไฟเนี่ยน่ะงั้นสิไม่ไปด้วยหรอกตามใจ แต่ถ้าเป็นฉันน่ะ ...ล้อเล่น, ฉันไม่ทิ้งให้เธอต้องเหงาหรอกน่าสุดทางรถไฟนี้เลยเป็นไงก็เอาสิ, ถ้ามีเธอ......

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 23 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 536 , 18:40:57 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

คงจะไม่กล้าถามเธอว่ารักฉันไหมฉันแค่เพียงอยากจะรู้ว่ารักหมดใจหรือเปล่า......

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 21 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 571 , 20:32:25 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เธออาจจะรู้สึกดีๆหากมีโอกาสได้อยู่เพียงลำพังเสียบ้างเป็นครั้งคราวเธออาจจะไม่รู้สึกอะไรหากจะต้องสาละวนอยู่แต่ในห้องคนเดียวทั้งวันเธอจะรู้สึกอะไรไหมหากจะต้องใช้ชีวิตอยู่แต่ในบ้านกับตัวเองไปตลอดทั้งสัปดาห์แต่เธอจะรู้ไหมว่าฉันมีชีวิตอยู่เช่นนี้มากว่ายี่สิบปีแล้วและเธอคงจะไม่รู้หรอกว่าห้วงเวลายาวนานที่ผ่านมานั้นฉันต้องฝ่าฟันและพบผ่านความรู้สึกอย่างไรมาบ้าง.......

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 20 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 500 , 22:38:20 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

แม่ยังคงร่ายรำอยู่กลางลานบ้านเพียงเดียวดายในท่ามกลางสายแดดโรยหม่นของยามเย็นมงกุฏดอกไม้เหี่ยวเฉาและขาดวิ่นเช่นเดียวกับผ้าซิ่นผืนเก่ามอมหากทว่า, ท่าร่ายรำนั้นกลับประดอยประดิษฐ์ขึ้นอย่างวิตรตระการเท่าที่หญิงไม่สมประกอบแห่งหมู่บ้านคนหนึ่งจะพึงค้นคิดได้.......

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 19 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 704 , 21:47:24 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

รองเท้าเพียงข้างเดียวที่ถูกกระแสน้ำกระชากพาพัดหายไปจากวัยเยาว์ของฉันในห้วงเวลานั้นมันช่างเป็นโศกนาฎกรรมที่แสนสะเทือนใจมันทำให้ฉันเชื่อเสียสนิทว่าชีวิตทั้งชีวิตที่เหลือของฉันได้แตกร้าวจบสิ้นลงเพียงแค่นั้นแล้วคงไม่มีประโยชน์ใดๆที่ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไปโดยปราศจากร้องเท้าข้างนั้นจะให้ฉันเดิน วิ่ง และก้าวย่างไปได้อย่างไรกันในเมื่อธารน้ำสายนั้นทำลายความเชื่อมั่นของฉันไปจนหมดสิ้น แต่ครั้นฉันได้ก้าวผ่านโมงยาม....

อ่านต่อ

Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 617 , 11:18:37 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ใยต้องมานั่งเศร้าเสียใจกับการสูญเสียบางอย่างไปในเช้าวันนี้เพราะเมื่อวันพรุ่งนี้มาถึงวันนี้ก็จะเป็นเพียงวันวานแค่อีกวันหนึ่งในอดีตอันนานยาวที่เราได้ก้าวผ่านพ้นมาเรายังจะต้องมีวันเวลาดีๆอีกหลายวันในอีกหลายปีของชีวิตนี่จึงเป็นแค่เพียงเช้าวันหนึ่งของชีวิตเท่านั้นใยต้องปล่อยทั้งชีวิตให้หม่นเศร้าไปกับห้วงเวลาอันเสี้ยวสั้นเพียงแค่เช้าวันหนึ่งเท่านั้นในหลายหมื่นวันของชีวิต158.ให้ฉันฝันต่อ.m.......

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 13 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 458 , 23:13:20 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ความเชื่อเหล่านั้นค่อยๆถูกโปรยหว่านลงไปในครีบสมองน้อยๆอันอ่อนละมุนของเยาว์วัยจากนั้นเมล็ดพันธุ์อันโหยหิวก็จะค่อยๆหยั่งรากอันแกร่งกร้าวราวงาช้างแทงทะลุผ่านเปลือกแข็งดั่งผลึกหินของมันออกมาเพื่อฝังยึดและดูดซับเนื้อเยื่อบอบบางและมวลธาตุฉ่ำหวานผ่านก้านสมองไปหล่อเลี้ยงใบอ่อนคู่แรกเพื่อที่จะผลิแตกพืชพันธุ์แห่งความหวาดกลัวกระทั่งเกาะกุมไปทั่วทั้งซอกเนื้อโพรงสมองของพวกเราแหละนี้เองความรักถึงได้ยากนักที่จะได้ผ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 9 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 501 , 17:39:46 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เป็นดาวดวงที่เท่าไรแล้วน่ะที่เรานับค้างกันไว้ในคืนนั้นอ๋อ,สามแสนสี่หมื่นสองพันเจ็ดร้อยหกสิบสองใช่ไหมถ้าจำไม่ผิด.......

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 5 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 524 , 20:08:50 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ผมชอบทุกอย่างในห้องนี้แต่ไม่ใช่เตียงคู่มันดูอ้างว้างเกินไปเมื่อต้องนอนคนเดียว..........ขอบคุณ : ด.ญ.นภาจรี เอื้อเฟื้อสถานที่และอุปกรณ์ประกอบฉาก....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 3 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 548 , 17:57:10 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันอยากกลับบ้านก่อนฟ้าค่ำแม่คงหุงหาข้าวปลาอุ่นร้อนไว้คอยรอฉันอยากกลับบ้านก่อนสิ้นฝนดินฉ่ำน้ำชุ่มคงรอคอยคนพลัดถิ่นกลับไปไถดำฉันอยากกลับบ้านอีกครั้งก่อนเครื่องจักรกลโรงงานจะขโมยแขนขาดวงตาและความฝันของฉันไป.......

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 30 มิถุนายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 583 , 20:20:38 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ความซับซ้อนอย่างลึกซึ้งของคณิตศาสตร์ชั้นสูงสามารถอธิบายถึงการดำรงอยู่ของพระผู้เป็นเจ้าได้  ปู่ว่ารากเหง้าของสมการเชิงอนุพันธ์นั้นอาจเกิดจากวิถีคิดอันพิศดารของนักคำนวณสติซุกซนคนหนึ่งก็จริงแต่เอ็งรู้มั้ย, ถึงที่สุดแล้ว  มันกลับนำมาอธิบายถึงสัมพันธภาพอันบอบบางระหว่างอ้อมกอดของพยับแดดกับกลีบเรียวโค้งคมของดอกไม้ได้อย่างน่าฉงน ทั้งยังก่อเกิดมโนทัศน์ที่แจ่มชัดอย่างถึงที่สุด...ปู่แกมักกล่อมผมให้หลงจมอยู่กับว....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 28 มิถุนายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 518 , 19:48:40 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ไอ้หนุ่มลูกทุ่งเมื่อกี้นี่เป็นใครอ๋อ, ของเล่นชิ้นใหม่ของหนูเองค่ะ พ่อ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 25 มิถุนายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 570 , 23:14:33 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ขอโทษนะคะ ขอทางหน่อยค่ะผมก็รักคุณเช่นกันครับ!01-ป้าง นครินทร์ ก.......

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 21 มิถุนายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 646 , 16:45:00 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

"ทำไมนายถึงยังไม่ยอมแต่งงานเสียที หือ เกริก"เขาถาม หลังไม่ได้พบเจอกันเสียนาน"อายุก็ปาเข้าไปตั้งสามสิบกว่า  ยังจะมัวรอนางฟ้าที่ไหนอยู่อีกหรือ""เผอิญผมยังไม่มีโอกาสได้เจอกับใครบางคนที่ผมอยากพบเจอทุกวันเวลาในชีวิต.."ผมบอก "นี่สำคัญมากรู้มั้ย" ผมพยายามให้ทัศนะกะเขา"หากเผอิญนายปลงใจร่วมชีวิตกับใครสักคนที่นายอยากพบเจอเธอแค่เฉพาะตอนก่อนนอนเชื่อเถอะ, เวลาที่เหลือนอกจากนั้น ตลอดทั้งวันในชีวิตของนายอาจกลายเป็น....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 20 มิถุนายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 597 , 21:52:09 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ผมมาขัดจังหวะอาหารค่ำของคุณหรือเปล่าครับไม่ละค่ะ เรากำลังอิ่มกันพอดีงั้นมื้อกาแฟล่ะครับ กาแฟอุ่นๆสำหรับวันที่อากาศเย็นๆอย่างนี้ก็เปล่าเช่นกันค่ะ เผอิญเราเลิกทานกาแฟหลังมื้อค่ำมาสามปีกว่าเห็นจะได้แล้วหละงั้นน้ำเปล่าละครับ ขอผมสักแก้วเถอะ หิวจะแย่อยู่แล้ว.......

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 17 มิถุนายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 591 , 09:23:59 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เราต่างเป็นเด็กน้อยนัยน์ตาฟุ้งฝันที่เติบโตกันขึ้นมาเป็นคนหนุ่มสาวผู้วิ่งไล่ไขว่คว้าเงาฝันกันจนพลัดหลงตัวเองกระทั่งล่วงเลยมาจนกลายเป็นหญิงชายวัยกลางคนผู้เริ่มต้นเฝ้าคอยค้นหาตัวเองอีกครั้งเพื่อที่จะค้นพบตัวตนที่แท้จริงในบั้นปลายชีวิตกับความจริงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของกาลเวลาอันน่าเศร้า…....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 13 มิถุนายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 534 , 20:24:18 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันลุ่มหลงคลั่งไคล้ในสิ่งต้องห้ามมาทั้งชีวิตรู้มั้ย, มันแย่แค่ไหน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับตัวเอง…....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 6 มิถุนายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 472 , 20:44:47 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันคือนกตัวน้อยๆที่สมัครใจขังตัวเองอยู่ในกรงแคบๆพอใจกับเศษอาหารในจานใบเล็กๆกับชีวิตที่เป็นอยู่และผ่านไปในแต่ละวันฉันอาจกระโดดไปมาในกรงแคบๆนั้นแต่ฉันไม่กล้าพอที่จะบินออกไปนอกกรงหรือว่า,บางทีฉันอาจลืมวิธีบินไปแล้วก็ได้…....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 3 มิถุนายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 513 , 16:56:46 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

แท้จริงแล้วชีวิตแค่เป็นเพียงรอยสันดาปของความฝันบนแผ่นแก้มอันแสนสั้นของกาลเวลาการดำเนินกิจกรรมทั้งหลายทั้งปวงเพื่อดำรงภาวะความเป็นมนุษย์ในฐานะของสัตว์สังคมนั้นล้วนแล้วเป็นเป็นกิจกรรมปลีกย่อยที่ดูออกจะไร้สาระและเหลวไหลเป้าหมายเพียงประการเดียวของการดำรงอยู่ควรจะเป็นไปในทิศทางที่จะสืบทอดพันธกิจแห่งความฝันทั้งนี้ด้วยเหตุที่ว่ามนุษยชาตินั้นถึงที่สุดแล้วจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจากการเป็นคนของความฝัน....

อ่านต่อ

Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 521 , 16:02:26 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษย์เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ครั้งที่พวกเขาพยายามเอาชนะธรรมชาติด้วยข้ออ้างแห่งการดำรงอยู่ของผองชีวิตและเผ่าพันธุ์แห่งตนโดยที่มนุษย์ต่างหลงลืมกันไปสิ้นว่าพวกเขาเองก็เป็นส่วนหนึ่งในระบบห่วงโซ่ธรรมชาติเช่นเดียวกันและการดำรงอยู่อย่างยั่งยืนที่แท้จริงนั้นก็คือการพยายามเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมมกับธรรมชตินั่นเองป่าไม้มีอะไรหลายอย่างที่คล้ายคลึงกับคนเราบางครั้งกราดเกรี้ยว บา....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 2 มิถุนายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 489 , 21:07:51 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันเฝ้านั่งนิ่งๆมองดูโค้งถนนหน้าบ้านมานานกว่าสามสิบเจ็ดปีแล้วเพื่อที่จะเป็นคนแรกที่ได้พบเห็นรถคอนเทนเนอร์บรรทุกเหล้าไวน์ชั้นดีระดับคองกรูคลาสเซ่ จากอนงุ่นพันธุ์คาร์บิเน่เซอวิยองของตำบลบอร์โดชนปะทะเข้ากับรถสิบล้อซึ่งบรรทุกลูกโคขุนพันธุ์ดีจากอเมริกามาเต็มคันรถแล้วเกิดเพลิงลุกไหม้จนได้กลิ่นเนื้อย่างหอมเกรียมกำลังดีเชื่อเถอะ, มันจะต้องคุ้มค่ากับการรอคอยที่ยาวนานขนาดนั้นเป็นแน่แท้....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 30 พฤษภาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 467 , 19:43:27 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าเธอนั้นฉันหลับตา...นึกออกเลยว่าลูกสาวของเราจะน่ารักแค่ไหน.......

อ่านต่อ

Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 481 , 19:26:02 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ความลับระหว่างเรานั้นแม้มิได้เอ่ยปากบอกแก่กันแต่ฉันก็รู้ว่า...เธอรู้ว่าฉันรู้ว่าเธอรู้และเธอเองก็คงจะรู้ว่า...ฉันรู้ว่าเธอรู้ว่าฉันรู้อยู่เช่นกันฉันมั่นใจ.......

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 28 พฤษภาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 550 , 19:02:45 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันไม่รู้หรอกน่ะว่ารักคืออะไรกันแน่...แต่เท่าที่พอจะรู้,มันทำให้ฉันต้องพลอยทนนั่งเฝ้าดูพี่สาวร้องไห้อยู่สองปีเต็มๆ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 24 พฤษภาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 491 , 21:31:30 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

พ่อบอก แกหวังมาทั้งชีวิตว่าอยากได้ลูกชายแต่สิ่งที่แกได้ก็คือหนู..เด็กหญิงหลุดคำพูดออกมาอย่างยากเย็นและไม่อาจซ่อนเร้นริ้วรอยความขื่นร้าวในน้ำเสียงหลังจากข้าพเจ้าพยายามสอบถามถึงสาเหตุที่ต้องมาขดตัวนอนอยู่ตรงป้ายรถประจำทางกลางเมืองใหญ่เช่นนี้ข้าพเจ้าเดินจากมาด้วยหัวใจที่เงียบงันและพยายามทบทวนเรื่องราวจากคำพูดสั้นๆนั้นมาตลอดทางเสื้อคลุมบางๆที่ส่งให้คงไม่อาจทดแทนความอบอุ่นที่เธอขาดหายไปในชีวิตแต่อย่างน้อย....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 21 พฤษภาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 488 , 18:51:39 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

"เมื่อไหร่แกถึงคิดจะมีเมียกับเขาเสียที หือ เกริก"แม่มักรบเร้าถามผม  ทุกครั้งที่แวะกลับไปเยี่ยม"แม่รู้ได้อย่างไรว่าผมไม่เคยคิด" บางครั้งผมก็นึกหงุดหงิดขึ้นมา"ผมก็อยากมีเมียเป็นของตัวเองอยู่บ้างเหมือนกันหรอกแม่เพียงแต่ตอนนี้ยังคิดไม่ออกว่าจะเอาของใครดี"ผมกล่าวตัดรำคาญแม่แกเลิกซักไซ้ผมในเรื่องนี้ตั้งแต่นั้นมา....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 20 พฤษภาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 639 , 22:13:31 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เธอเคยมีความหลังบ้างไหมหากว่าเธอพอมีต่อไปเธอจะมีมากขึ้นเรื่อยๆกระทั่งมากพอที่จะบงการชีวิตที่เหลือของเธอ.......

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 19 พฤษภาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 531 , 23:16:43 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เขาบอกหมอบอกว่าผมเป็นโรคหดหู่ที่มีชื่อเรียกยากชนิดหนึ่งและมีแนวโน้มที่จะฆ่าตัวตายหมอยังแนะนำให้ผมเลิกใช้ชีวิตตามลำพังแล้วมองหาใครสักคนและรักเอางั้นเลยเหรอเธอยิ้มขบขัน....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 17 พฤษภาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 409 , 20:35:56 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ในคืนวันที่เราพบกันนั้น,ช่างง่ายดายเรียนรู้จักกันและมีความฝันอันง่ายดายกระทั่ง..เราก็ได้รู้จักกับความรักที่ง่ายดายล้อเลื่อนแห่งกาลเวลาหมุนวนผ่านไปอย่างช้าๆ..ง่ายงามสอนให้เราเรียนรู้ที่จะอยู่กับความรักที่ง่ายดายแม้นรักเราจะโปร่งเบาและง่ายดายแต่คืนวันก็สานรักนั้นให้เติบใหญ่เจ้าความรักแสนงามก่อเกิดคำถามมากมายกระนั้นฉันยังศรัทธามั่นในรักว่าจักไม่เปลี่ยนไป...ง่ายดาย....

อ่านต่อ

Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 346 , 20:16:22 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

คนรักของฉันออกไปหางานทำในเมืองใหญ่ฉันได้แต่เตรียมรอยยิ้มปลอบใจรอเธอ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 15 พฤษภาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 474 , 22:01:19 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ชีวิตมันเจ็บปวดอย่างนี้เสมอหรือหรือเฉพาะผู้ชาย......

อ่านต่อ

Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 403 , 21:27:57 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

การสอบตกคณิตศาสตร์ไม่ถือเป็นโศกนาฏกรรรมแต่อย่างใดพ่อปลอบผม....

อ่านต่อ

Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 396 , 21:18:24 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

"เอ้ยตื่น, เดี๋ยวตอกบัตรไม่ทันอีกหรอก" เขาเขย่าไหล่เพื่อนที่ยังคงนอนอยู่บนหาดทรายข้างๆกองไฟลมทะเลยามเช้าพัดเข้าหาหมู่เกาะเบาๆ"เออว่ะ, โดนเจ้านายดุอีกแล้วสิเนี่ย" เพื่อนของเขาขยี้ตา  ยันกายลุกขึ้นมานั่งพิงโคนต้นมะหร้าวนิ่งมองไปในทะเลว่างเปล่าแล้วทั้งสองก็หัวเราะขึ้นพร้อมๆกันด้วยเสียงดังลั่นไปทั้งห้วงทะเล....

อ่านต่อ

Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 456 , 20:05:23 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เคยบอกหรือเปล่าว่าผมอยากมีลูกสาวหน้าตาเหมือนคุณว่าแต่คุณเคยไหมคิดอยากได้ลูกชายที่มีหน้าตาคล้ายผม....

อ่านต่อ

Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 440 , 06:26:47 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

หลังจากทนสู้รบกับสูตรสมการสุดเหยิงยุ่งจนเรียนจบจากสาขาไม่ทันสังเกตออกมาได้ผมเคยเชื่อว่าโลกที่เหลือคงจะไม่มีอะไรยุ่งยากมากไปกว่านี้อีกแล้วกระทั่ง...เจอเธอ!....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 13 พฤษภาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 351 , 13:25:40 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

คนเรามีอายุ 18 ได้เพียงหนเดียวน่ะ เกริก เขาบอกออกไปกันเถอะ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 8 พฤษภาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 458 , 21:39:52 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ยายของฉันมักจะพูดเสมอว่ามีชายคนหนึ่งเดินอยู่และเขากำลังคิดถึงเธอในใจรอเพียงเธอเดินเข้าไปชนเขาเท่านั้น......

อ่านต่อ


/2