ย า ม บ่ า ย

โลกในสายแดดบ่าย

View All
<< ตุลาคม 2020 >>
อา พฤ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันอาทิตย์ ที่ 17 มกราคม 2553
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1132 , 06:22:15 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                        ถึงอย่างไร คนเราก็ต้องมีเวลาสำหรับทำธุระส่วนตัวเล็กๆน้อยๆกันบ้าง เขาคิด  ขณะสองมือกุมพวงมาลัยเกร็งกระชับซึมเหงื่อ  เพ่งสายตาเครียดเกร็งไปตามแนวถนนเรียบโล่งที่มีไอแดดเช้าอุ่นอวล  สลับกับเหลือบมองดูป้ายตลอดริมรายทาง            มันจะเสียเวลาไปสักเท่าไหร่กันเชียว  เขาพึมพำราวจะปรารภกับตัวเองเพื่อนฝูงที่สู้อุตส่าห์คบหากันนานปี  หากจะมาถือสาหาความเอากับการที่เขาปล่อยให้นั่งจิบเบียร์....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 20 ธันวาคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1057 , 07:10:50 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                          หล่อนรับกล่องพัสดุสีน้ำตาลมาลงลายมือชื่อแล้วยื่นปากกาและใบตอบรับคืนกลับให้บุรุษไปรษณีย์ชายหนุ่มในเครื่องแบบยังคงกางขาคร่อมมอเตอร์ไซค์คันเก่าโทรมที่มีถุงเมล์ห้อยตุงอยู่ทั้งสองข้าง          เขารับปากกาและเอกสารชิ้นนั้นยัดกลับลงไปในกระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว  แล้วเอาหลังมือปาดเหงื่อริมหน้าผาก        ลมทะเลพัดอ้าวมาจากระเบียงหลังบ้านมันแอบหอบเอากระไอร้อนในตอนบ่ายแก่ๆตามมาด้วย     "จ....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 11 ธันวาคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1136 , 06:36:41 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                         ลมทะเลพัดพาเอากลิ่นอายของความอ้างว้าง  จากผืนน้ำเวิ้งกว้างมาหยอกเหย้าหมู่ไม้ที่ยืนต้นเรียงรายแถวริมชายหาดอยู่ไม่ขาดระยะ  คุณจะได้ยินโมบายเปลือกหอยริมชายคาพร้อมใจกันไหวสั่นส่งเสียงระงมร่ำอยู่เช่นนั้นตลอดเวลา          .             ข้างนอกนั้น  มีเพียงแสงไฟมัวซัววิบไหวอยู่หน้ากระท่อมไม้บางหลัง ที่ซุกตัวเดียวดายอยู่ในความเงียบงำเหมือนราวจะจำนนต่อฝนฟ้าอากาศประจำฤดูกาล            ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 22 พฤศจิกายน 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1304 , 11:17:07 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

    คุณค่อยๆใช้มีดแล่คมกริบชำแรกผ่านความเยียบเย็นและสดใหม่   ของเนื้อสันในวัวพันธุ์กำแพงแสนจากฟาร์มบางเลนร่วม 400 กรัมตรงหน้านั้น   อย่างเนิบช้า  รับรู้ได้ถึงการทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ของเนื้อเหล็กคาร์บอน   ไร้สนิมขนาดยาว 7.5 นิ้ว  ด้ามจับไม้ประดู่ที่กุมกระชับอยู่ในมือ  กระทั่งเนื้อ   ที่ล้างสะอาดและซับจนแห้ง  เหลือความหนาเพียงครึ่งนิ้วเกือบจะเท่ากันไป . ในทุกๆชิ้น..               วันเวล....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 18 พฤศจิกายน 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1056 , 06:24:24 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                           พ่อวางปืนคาร์บินพิงไว้กับโคนต้นหว้าใหญ่  ใกล้ๆกับหมวกยับๆใบสีเขียวและเสื้อสีเดียวกันหากแต่แลดูซีดจางกว่า  ก่อนจะคว้าข่ายดักปลาไปจากบ่าของฉัน            “รออยู่ที่นี่น่ะ  หากมีใครผ่านมาอย่าลืมส่งสัญญาณบอกพ่อ”  นั่นคือคำสนทนากระชับสั้นที่มีต่อฉันในห้วงเวลาหลายสิบวันที่ผ่านมา            แล้วพ่อก็แหวกดงสาคูเงียบหายไปในบึงน้ำและความมืดตรงหน้า  เหมือนเช่นทุกคราที่พ่อมักเงียบหายไป....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 18 ตุลาคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1208 , 06:36:36 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                                “ปีใหม่นี้ จะลากลับบ้านกี่วัน..”  ผมเอ่ยทักทายโฟร์แมนตรงหน้าด้วยคำถามเดียวกับที่ใครต่อใครคอยถามไถ่กันในช่วงปลายปี  หลังจากที่ทรุดนั่งลงตรงโต๊ะอาหารฝั่งตรงข้ามกับเขาผมชอบหลบออกมาจากห้องรับประทานอาหารสำหรับวิศวกรและผู้บริหารโครงการที่ถูกจัดแยกเอาไว้ใกล้ตัวอาคารสำนักงาน  เพื่อปลีกตัวออกมานั่งรับประทานอาหารกลางวันร่วมกับกลุ่มพนักงานเทคนิเชี่ยน โฟร์แมน และคนงานทั่วๆไปในบริเ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 6 กันยายน 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1273 , 07:29:31 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

     ไม่มีสิ่งใดจะสร้างความน่าตื่นตาตื่นใจให้กับเด็กๆท้ายหมู่บ้านอย่างพวกเราได้เท่ากับโรงสีเก่าแก่ประจำหมู่บ้านแห่งนั้นอีกแล้ว     ใครๆต่างรู้ว่า พวกเรามีความสุขกันมากแค่ไหนที่ได้ไปขลุกเล่นอยู่รอบๆเจ้าสิ่งประดิษฐ์มหัศจรรย์พันลึกนั้น     ตลอดช่วงหน้าร้อน เรามักพากันมาจับจองที่ทางของตนเองสำหรับเกาะร่องฝาไม้มองลอดเข้าไปเพื่อเฝ้าดูการทำงานของมันด้วยความตื่นเต้นในทุกครั้งที่ได้เห็นสายพานขนาดกว้างเกือบศอกว....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 30 สิงหาคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2164 , 06:54:20 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                              "คืนนี้จะเลือกหมายเลขไหนดีครับป๋าครับ" เด็กหนุ่มถลันเข้ามาค้อมศีรษะอย่างสุภาพให้ชายสูงวัยที่แฝงใบหน้ายับตอบไว้หลังกรอบแว่นกันแดดสีดำสนิท          "น้องๆที่นี่ไร้เดียงสา น่ารัก สะอาด แถมยังเอาใจเก่งกันทุกคนเลยแหละครับป๋าครับ ยิ่งน้องที่นั่งถัดจากเสาไปทางขวามือคนที่สามนั่น เพิ่งเอารถตู้ไปรับตัวมาจากแม่สายเมื่อบ่ายวานนี้เองครับ ป๋าครับ  เรียกว่าอุ่นจากเตามาเลยละครับป๋าครับ ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 16 สิงหาคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2549 , 06:46:02 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

        “ฉันทำมันจริงๆแหละ  ไม่ได้ขู่ด้วย” เขาแสยะยิ้ม “แกลองใช้สมองอันชาญฉลาดของแกคิดเล่นๆดูก็ได้น่ะ เมื่อหนังสือพิมพ์ฉบับเช้ามาถึง  ทุกคนในตลาดจะรู้สึกกันยังไง  ตอนที่ได้อ่านเจอข่าว พี่ชายนักการเมืองหนุ่มฆ่าข่มขื่นเด็กสิบขวบหมกคูน้ำ..”     “ฉันรู้ว่า พี่น่ะกล้าบ้าบิ่นไปเสียทุกเรื่อง  โดยเฉพาะเรื่องระยำตำบอนพวกนั้น แต่ถึงยังไง, ฉันก็ไม่คิดว่า พี่จะกล้าทำอย่างที่ว่านั่นจริงๆหรอกน่ะ”       “อ่ะ, พนันก....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 9 สิงหาคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1425 , 08:01:20 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

     นี่เป็นวันแรกที่ผมก้าวออกมาจากห้องเช่าแคบๆและสกปรกลงไปยังท้องถนนเบื้องล่างหลังจากทนนอนอ่านบทกวีบทเดิมในนิตยสารสตรีเล่มนั้นซ้ำไปซ้ำมาจนแทบจะเปื่อยขาดอย่างเบื่อหน่ายเต็มทน     อากาศตอนสายค่อยอุ่นขึ้นหน่อย และผมรู้สึกดีที่ก้าวพ้นห้องที่มีแต่หนังสือนั่นออกมาได้     ถนนค่อนข้างโล่งเปล่า ผมก้มหน้าดุ่มเดินไปอย่างไม่รีบเร่ง มีน้ำขังตามแอ่งซีเมนต์ผุๆบนทางเท้าอยู่เป็นระยะ รอยหมาดชื้นปรากฏเป็นวงอยู่บนผิวถน....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 2 สิงหาคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 875 , 07:43:07 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

          แม่ยังไม่กลับจากตลาด ที่นี่ดูเศร้าเสมอ เม็ดฝนโปรยพรำลงบนลานดินเจิ่งนองแมกไม้เขียวสดไปจรดเทือกภูที่มีหมู่เมฆห่มคลุมอยู่ตลอดเวลาแว่วเสียงไก่หนุ่มโก่งขันดังมาจากเรือนหลังไกล          ในตลาด, เพื่อนบ้านอาจเอ่ยถามแม่ ถึงเรื่องของฉันเขาจะกลับมาอยู่ที่นี่จริงๆหรือ มาเที่ยวนี้จะค้างอีกซักกี่วัน          ฉันได้กลายเป็นอัมพาตไปแล้วอย่างเฉียบพลันหลังจากวันที่ถูกขอร้องให้ออกจากงานด้วยเหตุผลของวิกฤติการ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 23 กรกฎาคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1116 , 19:07:16 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ตอนใกล้ค่ำเธอแวะมาหาเขาที่บ้านขณะที่เขานั่งเล่นกีตาร์อยู่ริมระเบียงเขาละนิ้วจากสายกีตาร์ เงยหน้าถามเธอ มีอะไรหรือเปล่าเธอตอบ เปล่า แค่แวะมาหา..สบายดีน่ะ เธอเอ่ยถามเขาบ้างก็เรื่อยๆ เขาตอบ แต่ดวงตากลับบ่งแววครุ่นเครียดขึ้นมาวูบหนึ่งแน่ใจน่ะ.. เขาหันไปสบตาเธอ และย้ำถาม เธอก้มหน้า ลังเลอยู่ครู่สั้นๆวันนี้ครบสามเดือนแล้วพี่ ยังไม่เห็นมีมาเลย...ในที่สุด เธอหันมายิ้มหงอยๆ และเผลอลูบหน้าท้องตัวเองเบาๆเหรอ เข....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 12 กรกฎาคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1347 , 06:58:16 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

   .            คิดอะไรอยู่  เขาเปรยถาม  เธอคงนอนเปลือยเปล่า ขณะที่เขามีเพียงผ้าเช็ดตัวพันกายไว้หมิ่นเหม่            คิดถึงวัยเด็ก  เธอตอบ  ดวงตาทอดเหม่อไปยังผนังเรียบโล่งขณะนอนแนบแก้มหนุนแขนอยู่ในลักษณะเช่นนี้  บางทีเธอก็ดูเหมือนราวกับเด็กสาวไร้เดียงสาจริงๆ เขาเผลอคิด            หลังผ่านความรู้สึกเช่นนี้มาน่ะเหรอ  เขาเย้า น้ำเสียงเรียบนิ่ง  เอื้อมไปแตะถ้วยกาแฟชืดเย็น  เม็ดเหงื่อยังคงเกาะพราวแผ่นอก  ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 28 มิถุนายน 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 935 , 08:43:39 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

1.เธอเองก็คงเป็นเหมือนเช่นดังใครๆในเมืองใหญ่แห่งนี้  ที่เริ่มต้นชีวิตวันใหม่ด้วยอุ่นไอหอมกรุ่นของกาแฟรรสละมุนสักถ้วยหนึ่ง  ในระหว่างที่ไล่สายตาไปมาตามตารางนัดหมายตลอดเช้าจรดบ่ายตรงหน้า ตามด้วยโทรศัพท์ยืนยันพบปะลูกค้ารายใหญ่ในระหว่างมื้อกลางวันที่ร้านอาหารเรียบหรูในห้างสรรพสินค้ากลางเมือง  หลังจากแวะไปเตรียมเอกสารสำหรับการประชุมร่วมกับผู้บริหารที่สำนักงานในช่วงบ่าย  จากนั้นก็คงจะขลุกอยู่กับการปรับแก้แ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 21 มิถุนายน 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1139 , 09:51:54 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 .            “ช่างทราบเรื่องที่แค้มป์เมื่อคืนนี้แล้วสิครับ” อยู่ๆคนขับรถเปรยถามผม  ด้วยน้ำเสียงเบาแผ่ว เมื่อรถแล่นออกจากหน่วยงานก่อสร้างมาแล้วได้สักระยะหนึ่ง ผมเพิ่งสังเกตพบว่า  วันนี้เขามีทีท่าที่เงียบขรึมไป  ไม่เป็นเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา  ทั้งดวงตาที่ทอดมองออกไปเหมือนว่าจะจดจ่ออยู่กับหน้าที่ของเขานั้นก็คล้ายกับว่า เขากำลังหลบซ่อนมันจากสายตาแห่งการรับรู้ของผู้คนรอบข้าง.อยู่ในทีเช่นกัน           ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 18 มิถุนายน 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 814 , 06:06:47 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 "แล้วนายจะทำยังไงกับชีวิตที่เหลือของนาย""ฉันจะลองลงไปทางใต้ มองหางานอิสระทำแถวๆทะเลสาปนั่นดู""มีงานดีๆรอนายอยู่ที่นั่นรึไง""เปล่าหรอก เพียงแต่ฉันว่ามันฟังดูดีเท่านั้นเองไม่เชื่อนายลองฟังดูอีกทีสิฉันเองนั่งทบทวนเรื่องนี้เงียบๆอย่างจริงจังมาเป็นปีๆ ตอนที่ต้องทนถูกล่ามอยู่กับโต๊ะทำงานในบริษัทสัปรังเคนั่นหนะนายเองก็รู้ดี ถึงสิ่งที่บริษัทนั่นทำกับฉันและถึงยังไง ชีวิตของฉันมันก็คงไม่มีอะไรจะแย่ไปกว่านี้อี....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 1 มีนาคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 962 , 20:12:44 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ข้างนอก ท้องฟ้าโปร่ง  แดดเจิดจ้าเริงแรงไปทั่วบริเวณ  กระไออ้าวของมันแทรกซุกเข้ามาภายในเพิงร้านค้าหลังคาแฝกทรงทึบเตี้ยอยู่ตลอดเวลาหลังเคาน์เตอร์ปีกไม้เนื้อหยาบ  ชายชราศีรษะเถิกกว้างเอนนั่งพิงเสาไม้ต้นกึ่งกลางร้าน  คอยยกผ้าชุบน้ำพอหมาดชื้นขึ้นเช็ดถูไปตามใบหน้าและแขนไหล่อยู่ไม่ขาดระยะ  ดวงตาว่างเปล่าทอดเหม่อออกไปยังนอกถนนเรียบโล่งเบื้องหน้าอย่างเหน็ดหน่าย          โต๊ะตรงมุมด้านนอกสุด  มีผู้ชายต่างวัยคอ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 22 กุมภาพันธ์ 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2217 , 08:45:57 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

.ครั้งแรกที่ผมได้เผชิญหน้ากับบรรณาธิการนั้นเขากระซิบบอกผมว่าเห็นท่านายจะยังเป็นนักเขียนไม่ได้หรอกผมของนายยังไม่ยาวมากพอที่จะเป็นนักเขียนที่ดีได้และที่สำคัญยิ่งไปกว่าใบหน้าของนายไม่ได้ประดับประดา.ไว้ด้วยหนวดเครารกรุ่ย.นั่นย่อมบ่งชี้ได้อย่างแจ่มชัดว่าฝีมือของนายอ่อนหัดขนาดไหนดูเสื้อผ้าที่นายสวมใส่อยู่นั่นสิมันเรียบร้อยและดูดีเกินไปหากเผอิญสวนทางกันไม่มีวันที่นักอ่านคนไหนจะเชื่อได้สนิทใจว่านายเป็นนักเขี....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 2 กุมภาพันธ์ 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1040 , 20:37:32 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 เขาตื่นนอนนานแล้วแต่ยังคงฝังตัวเองจมอยู่บนเตียงจ้องมองความว่างเปล่าของเพดานและครุ่นคิดเสียงคลื่นนอกหน้าต่างทำให้เขารู้สึกอ้างว้างขึ้นมาชั่ววูบข้างกายมีเพียงถ้วยกาแฟว่างเปล่าและหมอนยับยุ่งอีกใบหญิงสาวคงผลุนผลันออกไปแต่เช้าตรู่โน่นแล้วเธออาจรีบออกไปให้ทันดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าเดินสูดอากาศเล่นริมชายหาดยามเช้าหรืออาจหนีเขากลับกรุงเทพฯไปแล้วก็ได้…"ฉันอยากออกไปเดินเล่นบนถนนในดงมะพร้าวนั่นอย่างนี้จังเลย"เ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 15 ธันวาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 895 , 20:33:04 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

      นับแต่วันที่อนาคตของชาติได้ย้ายเข้ามาเช่าห้องพักติดกับห้องของข้าพเจ้า  ดูเหมือนงานการของข้าพเจ้าที่ได้ตั้งเป้าเอาไว้  ก็พลอยเลือนรางและห่างไกลความจริงออกไปทุกที      หลังจากผลุนผลันลาออกมาจากงานประจำ เพื่อหวังว่าจะได้มานั่งทำงานตามที่ใจใฝ่ฝัน  ข้าพเจ้าก็เลือกเอาห้องพักเล็กๆย่านชานเมืองแห่งนี้เป็นฐานที่มั่นสำคัญสำหรับสู้รบปรบมือกับจินตนาการ งานเขียน และความเปลี่ยวคว้างในยามกลางคืน.ไม่เพียงเพราะส....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 18 พฤศจิกายน 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1111 , 00:10:24 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

.พี่นวลบอกเขา คืนนี้จะกลับดึกอย่างเคย หาอะไรง่ายๆ .  ในตู้เย็นทานไปก่อน ไม่ต้องรอ.        ทันทีที่ถอดรองเท้าไว้ตรงมุมห้อง  เขาจึงโผขึ้นไป.ทิ้งตัวนอนบนเตียงหนานุ่ม ที่มีกลิ่นบางๆของกลีบกุหลาบหอมกรุ่นแทรกตัวอยู่ในผ้าปูผืนเรียบตึง สีจัดลายเดียวกัน .       เขาถอนหายใจ  ฟังเสียงเธอก้าวเดินลงบันได.แผ่วเบาออกไปทุกที.เขานึกอยากข่มตาหลับ  และฝังจมตัวเองอยู่อย่างนั้นนิ่งนาน  แต่เขาก็ทำได้แค่เพียง ลืมตามองฝ้าเพ....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 1 สิงหาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1875 , 00:12:19 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

         “ยังไม่ปิดร้านอีกหรือ..”  เขาเอ่ยทักหญิงสาวที่ยืนเกาะประตูเหล็กหน้าร้านขายของชำปากซอย  หลังก้าวลงจากรถประจำทาง          “ก็รอพี่นี่แหละ..” เธอยิ้มแหย่เขา          “รอพี่จริง แค่แง้มหน้าต่างไว้ก็พอ..” เขาเย้ากลับอย่างคนคุ้นเคยต่อกัน  “ไม่คุยด้วยแล้ว..” คราวนี้เธอค้อนให้เขา แก้มแดงเรื่อ          ความจริงเขาเองออกจะเป็นคนแปลกหน้าเสียด้วยซ้ำ สำหรับผู้คนร่วมซอยแห่งนี้  ค่าที่เพิ่งย้ายมาเช่าห้องพั....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 14 กรกฎาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 988 , 21:16:03 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

          ตอนที่ผมลุกจากเตียงนอน  ล้างหน้าลวกๆในห้องน้ำ.แล้วเปิดประตูห้องพัก  ก้าวออกมายืนตรงระเบียงริมทางเดินนั้นดูเหมือนจะเพิ่งเลยเจ็ดโมงเช้ามาสักห้านาทีเห็นจะได้            อันที่จริง, การได้นอนเล่นอยู่บนเตียงเสียจนเต็มอิ่มในเช้าวันหยุด สำหรับคนทำงานในเมืองใหญ่แล้ว  ดูเหมือนจะเป็นช่วงเวลาที่น่าหวงแหน  และก่อเกิดแรงบันดาลใจได้อย่างน่าประหลาดอยู่เสมอ          แต่กระนั้น  ผมมักกลับต้องตื่นแต่เช้ากว่า....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 3 กรกฎาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1480 , 19:36:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                                  ฝนพรำลงมาครู่ใหญ่ในตอนเช้า  ลานระเบียงเปียกชุ่มเช่นเดียวกับหมู่ไม้รายรอบรั้วบ้าน  โมบายเปลือกหอยระงมเสียงกังวานใสอยู่ในความเงียบงันของยามเช้า  เขาลุกเข้าครัวต้มน้ำไว้ชงกาแฟและเตรียมตัวเข้าไปในตัวเมืองในเช้านี้  อีกร่วมชั่วโมงกว่ารถโดยสารประจำทางเที่ยวแรกของอำเภอจะเริ่มออกเดินทาง  เขายังมีเวลามากพอที่จะเดินทอดน่องข้ามถนนไปอาบน้ำในแม่น้ำ  เลือกรื้อเสื้อผ้าเก่าๆแต่ดูสะอ....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 27 มิถุนายน 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1017 , 00:18:42 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ผู้ที่บริจาคตั้งแต่ 20,000 บาท ขึ้นไป จะได้รับการจารึกชื่อ-นามสกุล ที่ผนังอาคาร.ผู้ที่บริจาคตั้งแต่ 100,000 บาท ขึ้นไป จะได้รับการจารึกชื่อ-นามสกุล ที่หน้าห้องซึ่งแต่ละห้องจะจารึกชื่อได้ 2 ชื่อ รวมเป็นเงิน 200,000 บาท.ผู้ที่บริจาคตั้งแต่ 500,000 บาท ขึ้นไป จะได้รับการติดภาพเดี่ยวสีน้ำมันพร้อมจารึกชื่อ-นามสกุล ใต้ภาพ ติดห้องโถง ชั้น 2, 3 และ 4.ผู้ที่บริจาคตั้งแต่ 1,000,000 บาท ขึ้นไป จะได้รับการติดภาพ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 25 มิถุนายน 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1111 , 05:52:03 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

มีศพของใครบางคน  อยู่ในห้องนั่งเล่นของเราคงจะเสียชีวิตมาไม่ต่ำกว่า 72 ชั่วโมงแต่เราก็มีงานยุ่งกันเสียจริงไม่มีใครว่างมากพอที่จะจัดการกับศพนั้นเลยหรือแม้แต่จะกดโทรศัพท์ไปแจ้งเจ้าหน้าที่ทุกคนในบ้านก็ดูไม่ต่างไปจากผมเราต่างเร่งรีบตื่นไปทำงานไม่ก็ไปโรงเรียนหรืออะไรกันสักอย่างนึงละกว่าจะตะเกียกตะกายกลับกันมาถึงบ้านอีกทีก็ปาเข้าไปมืดค่ำผมเดาเอาว่า ศพนั้นน่าจะเป็นน้องชายคนรองไม่ก็น้องสาวคนเล็กความจริงเราไม่....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 22 มิถุนายน 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 998 , 09:01:08 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เธอคงสังเกตเห็นท่าทางเคร่งเครียดและอาการคล้ายจะประหม่าของผมเธอจึงบอกว่า ทำตัวตามสบายนะค่ะผมสารภาพกับเธอตรงๆว่าผมมีความทรงจำที่ไม่ค่อยจะดีนักกับการตัดผมผมลงทุนเล่าย้อนให้เธอฟังว่า ตอนยังเป็นเด็กนั้นผมเผอิญได้เคยดูภาพยนตร์ต่างประเทศเรื่องหนึ่งเข้ามันเป็นเรื่องราวของช่างโกนหนวดในเมืองเล็กๆซึ่งปลดประจำการจากสงครามและอาการประสาทหลอนเป็นครั้งคราว ตอนที่เขาแน่ใจว่า ลูกค้าที่หลับตาแหงนคอรอใบมีดโกนคมกริบในมือ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 19 มิถุนายน 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1119 , 08:11:19 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

          สายหมอกร้างริ้วไปครู่ใหญ่แล้ว  ลำรางแรกแห่งแสงเช้าสาดแทรกผืนฟ้ามาเรื่อราง  ไม่ต่างไปจากผืนน้ำเวิ้งกว้างที่แลเห็นระยับพร่างอยู่ตรงหน้า          ลมเช้ายังคงเริงแรง มันไกวแกว่งกิ่งก้านใบมะพร้าวให้เพยิบไหวราวกับเปลค้อนว่างเปล่า          เก็จน้ำค้างสะท้อนผกายแดดเช้าวูบวาวอยู่ทั่วลานหญ้าขณะลานทรายทอดตัวนอนเหยียดยาวไปตลอดชายหาดเม็ดทรายนุ่มละเอียดขาวซีดนั้น ยิ่งชวนให้ดูคล้ายดั่งชายชราพริ้มนอนทอดถอน....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 13 มิถุนายน 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 995 , 00:44:40 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เขายืนรีรออยู่หน้าคลีนิครักษาสัตว์นั้นครู่ใหญ่ก่อนตัดสินใจผลักประตูกระจกเข้าไปข้างในเจ้าหน้าที่ตรงเคาน์เตอร์ยิ้มให้ แล้วกลับขมวดคิ้วเมื่อเห็นเขาเข้ามาเพียงลำพัง"ไงค่ะ วันนี้มีอะไรให้ช่วยมั้ย" เธอกล่าวทักทายอย่างมีความหวังเขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงอย่างระมัดระวังแล้วค่อยๆแบให้เจ้าหน้าที่ในชุดคลุมสีขาวดูมดดำตัวเล็กๆตัวหนึ่งไต่วนไปมาอยู่บนฝ่ามือของเขาหากสังเกตให้ดีๆ จะเห็นขาข้างหนึ่งของมันบิดงอผิดร....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 9 มิถุนายน 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1058 , 22:26:54 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เด็กสาวคนนั้น ชอบแวะมาปลุกเขาแต่เช้าเสมอ  ขณะที่เขากำลังเพลินฝัน หลังจากเผลอหลับไปในตอนค่อนดึก  ถ้วยแก้วเลอะคราบกาแฟยังคงวางทิ้งไว้กลางห้อง  ไม่ห่างจากงานเขียนเล่มหนาของแดนอรัญ แสงทองที่มีชื่อปกว่า เงาสีขาว          เธออยู่ในชุดนักเรียน  แต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะเร่งรีบไปให้ทันเวลาเข้าเรียน  หากกลับโยนกระเป๋าหนังสือไว้ตรงมุมบันได  แล้วเผ่นแผล่วขึ้นไปนั่งไกวเท้าเล่นอยู่บนราวระเบียงบ้าน เหมือนเช่นทุกเช้า ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 28 พฤษภาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1010 , 22:32:20 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

“อย่าให้ผมต้องพูดความจริงมากไปกว่านี้เลย  ครับพ่อเดี๋ยวจะเสียใจกันไปเปล่าๆ...”“แกคิดว่า ที่ผ่านมาพ่อยังเสียใจไม่พออีกหรือ ตาเล็ก”“ข้อนั้นผมทราบดี”  ชายหนุ่มถอนหายใจด้วยท่าทีเหนื่อยล้าขณะเดินไปหยุดนิ่งตรงหน้าต่างริมระเบียงที่ทอดยื่นออกไปในทะเลเกลียวคลื่นม้วนตัวเข้าหาฝั่งระงมดังอยู่โครมครืน“ไหนๆป้าวิก็ตรอมใจสิ้นบุญไปคนหนึ่งแล้ว  ลุงเชิดเองก็เตลิดไปไกลถึงปราจีน  ก็คงไม่จะย้อนกลับมารบกวนเราอีกผมหวังว่า เ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 11 พฤษภาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1016 , 10:20:17 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 .“มันดูเงียบเกินไปมั้ย  สำหรับเมืองชายฝั่งทะเล”          เด็กสาวในชุดกางเกงยีนส์ขาสั้น เสื้อยืดแขนยาว เปรยถาม“อาจจะใช่...สำหรับในตอนนี้”  เขาร้องบอก. “แต่อีกประเดี๋ยว เธอจะรู้ว่า มันจะไม่เป็นอย่างที่เธอพูด”.“แต่ดูยังไงที่นี่ก็ไม่ได้ใหญ่โตอย่างที่คิดไว้เลยน่ะ แถมยังมี.ฝุ่นทรายกระจายเกลื่อนไปทั่วพื้นถนน”  สีหน้าล้าโรย.ของเธอเหมือนราวจะนอนมาไม่เต็มอิ่ม.“ก็มันยังเช้าอยู่นี่นา  เอาไว้กลับมาอีกทีในตอนสายๆ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 1 พฤษภาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1634 , 14:18:40 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

      เขาเอื้อมไปกดสวิทซ์ของหลอดฟลูออเรสเซนต์ขนาด 13 วัตต์ปล่อยให้กระแสไฟฟ้าไหลเข้าสู่วงจร ผ่านการทำงานของสตาร์ตเตอร์เพื่อไปยังขั้วหลอดอีกข้างหนึ่ง และไหลไปยังบัลลาสต์ซึ่งเป็นตัวปรับแรงดันไฟฟ้าให้พอดีกับหลอด รอกระทั่งกระแสไฟฟ้าไหลครบวงจรและไส้หลอดทั้งสองข้างของขั้วหลอดร้อนแดงจนทำให้อิเล็กตรอนกระจายตัวไปชนกับก๊าซอาร์กอนในหลอดเกิดการแตกตัวเปลี่ยนเป็นรังสีอัลตร้าไวโอเลตออกมากระทบกับสารฟอสเฟอร์ซึ่งฉาบไว้....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 19 มีนาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1026 , 19:17:06 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                    “เชื่อมั้ย  ตั้งแต่โตมา  หนูไม่เคยเปลือยกายต่อหน้าใครมาก่อนกระทั่งเจอคุณเมื่อคืน”  เธอว่า  “ แต่หนูไม่เสียใจหรอกที่เป็นคุณ”          ผมยังคงครุ่นคิดถึงเพลงสุดท้ายที่ผมได้เคยร้องไป  อาจจะเป็นเมื่อปลายสัปดาห์ก่อน  ผมพยายามนึก  แต่จนแล้วจนรอดก็ยังนึกไม่ออกสักที          “ยอมรับว่าคุณทำได้ดีพอตัว  แม้ว่ามันจะไม่เหมือนอย่างที่หนูฝันไว้ก็ตาม” ดูเหมือนเธอจะปรายตามาทางผม  แล้วจุดบุหรี่สูบ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 17 มีนาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 998 , 08:06:05 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 ประจำเดือนฉันไม่มาสามเดือนกว่าแล้วละ  แต่เธอไม่ต้องห่วงหรอกน่ะฉันยังคงสบายดีและคงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกแล้วออกไปว่ายน้ำเล่นกันเถอะน้ำทะเลกำลังอุ่นเธอชอบว่ายน้ำไม่ใช่หรือทำไมถึงได้เงียบไปล่ะเธอคงไม่ชอบเด็กๆละสิแกคงจะน่ารักดีน่ะดวงตาของแกคงจะคมเข้มเหมือนเธอฉันจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายแกหรอกถึงยังไง เราสองแม่ลูกก็คงจะอยู่ดูแลกันเองได้แน่ใจน่ะว่า จะไม่ออกเล่นน้ำด้วยกันเบื่อทะเลแล้วหรือไงหรือเธอยังมีอะไรให้....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 15 มีนาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1006 , 21:15:09 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ทันทีที่ถลันเข้าไปในโลกใบแคบๆนั้นได้  ผมพยายามเบียดแทรกผู้คนจนได้ไปยืนชิดผนังด้านในสุด ซึ่งเป็นเพียงด้านเดียวที่มีกระจกเงา          นับเป็นเรื่องที่น่าชื่นชมสำหรับงานทางด้านสถาปัตยกรรมภายในสมัยใหม่ที่ได้มีการออกแบบชนิดวัสดุเอาไว้รองรับกับวิถีชีวิตที่รีบเร่งของผู้คนกลางเมืองใหญ่ในปัจจุบันได้อย่างเหมาะเจาะ  และสิ่งที่ผมเห็นเป็นจริงเป็นจังที่สุดก็เห็นจะได้แก่การออกแบบให้มีกระจกเงาภายในลิฟท์นี่แหละ      ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 9 มีนาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 986 , 18:59:22 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

     ชายชาวสวนคนนั้น  คงแวะมาหาข้าพเจ้าแต่เช้ามืดปลาน้ำจืดเนื้อดีจากสายห้วยตัวขนาดฝ่ามือถูกร้อยรวมกันเป็นพวงด้วยกิ่งไม้ยาวเกือบศอก  ผักกูดสดอวบและผลไม้ป่าบางชนิดวางระเกะระกะอยู่ริมบันไดบ้านพักของข้าพเจ้า     เขาคงจะเกรงใจเกินกว่าจะเอ่ยปากเรียกปลุกข้าพเจ้าในเช้าวันหยุดเช่นนี้  หากแต่ถอยกลับไปยืนรอเงียบๆอยู่นอกประตูรั้ว  ร่างผอมแกร็นเกรียมคล้ำอย่างคนกรำชีวิตเช่นชาวสวนทั่วไปของเขาเกาะรั้วไม้ไว้เหมือนราว....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 4 มีนาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1007 , 21:58:54 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

          จริงๆน่ะ หูฉันไม่ฝาดหรอก ฉันแว่วยินเสียงคลื่นจริงๆฟังสิ, เสียงคลื่นโถมซัดหาดทราย     นายต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ  เรากำลังยืนกันอยู่ริมถนนราชดำเนินนายไม่เห็นหรือ     นั่นสิ,ถึงว่า--ลมทะเลหาดนี้ถึงพัดแรง  นายควรกุมปีกหมวกของนายไว้ดีๆมันอาจโดนลมพัดกลิ้งหลุนๆลงทะเลไปได้ง่ายๆ     นายเป็นอะไรไป  ครอบครัวคงไม่ค่อยจะมีเวลาพาไปเที่ยวทะเลหรือไงถึงได้ฝันเพ้อกลางแดดอยู่ได้     นายมีชุดว่ายน้ำติดรถมาด้วย....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 22 กุมภาพันธ์ 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 928 , 07:56:26 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

.ตอนที่รู้ตัวว่า ถูกรางวัลฉลากกินแบ่งรัฐบาลรางวัลใหญ่นั้นมันล่วงสู่เดือนใหม่เข้าไปหลายวันแล้ว  ตอนนั้น เขาเพียงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงอย่างไม่รู้จะทำอะไรดี  ในระหว่างนั่งรอกาแฟร้อนแก้วหนึ่งในเพิงร้านเล็กๆริมถนน แล้วควานพบมันเข้าโดยบังเอิญ  หลังจากลืมไปเสียสนิทแล้วว่า เคยซื้อสลากใบนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่แรกทีเดียว เขาเพียงแต่นึกอยากตรวจดูมันเสียหน่อยกับหนังสือพิมพ์ฉบับเก่าๆภายในร้าน  เพื่อจะได้ขยำ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 20 กุมภาพันธ์ 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 969 , 07:53:21 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

.คืนนั้น, เขาแวะมาหาคุณอีก นั่งเงียบๆตรงมุมเดิม จิบเบียร์บางๆและกับแกล้มเพียงของขบเคี้ยวในจานตรงหน้า  เขาส่งยิ้มทักทายและเรียกคุณมานั่งคุยด้วย  ทั้งสั่งน้ำส้มให้คุณอีกที่  คุณล้อเขาว่าทำยังกับคุณเป็นนางเอกหนังไทย  เขายิ้มขวยเขิน  นัยน์ตาคู่นั้นช่างดูซื่อใสไม่ต่างกับรอยยิ้มที่แอบซ่อนเสน่ห์ลักยิ้มไว้เล็กๆตรงริมแก้มและดูคุ้นตาเป็นกันเองเสียจนคุณเกือบเผลอถอดหน้ากากบนใบหน้า.ของคุณออก          เขาเคยบอกคุณ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 18 กุมภาพันธ์ 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 948 , 07:45:07 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ครับ ใช่ครับ ชื่อผมเอง  ก็ทำนาอยู่ที่นี่แหละครับ บ้านหรือครับ อยู่เลยโค้งสะพานนี้ไปหน่อยเดียวเองครับวันที่เกิดเหตุผมก็เสร็จจากหว่านปุ๋ยในนาข้าวนะแหละแล้วรีบกลับมา  กะจะให้ทันเวลาที่กำนันนัดไว้ว่าจะต้องไปต้อนรับผู้หลักผู้ใหญ่ที่อำเภอ  ความจริงผมคงจะไปทันอยู่หรอกครับ เอ่อ,.. ถ้าไม่เกิดเหตุขึ้นมาเสียก่อน          ครับ, คงจะยังงั้น ผมน่าจะเป็นคนแรกที่พบศพผู้ตายสภาพตอนนั้นน่ะครับ เขานอนคว่ำจมกองเลือด  ประ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 11 กุมภาพันธ์ 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1089 , 08:07:19 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

.ฉันรักที่จะใช้ชีวิตเงียบๆเพียงลำพังอยู่กับเมล็ดพันธุ์ไม้และหมู่แมลงในแปลงไร่ผืนเล็กๆแห่งนี้         กระนั้น เรือนไม้. ในบ้านไร่ของฉันก็มักเปิดประตูทิ้งไว้อย่างนั้นแทบตลอดเวลา        ผองเพื่อนมักผ่านทางมาผ่อนพักทักทายให้คลายคิดถึงกัน อยู่เป็นครั้งคราว บางครั้งอาจเป็นเพื่อนนักเขียนจากเมืองใหญ่  คณะนักวิจัยชาติพันธุ์ที่มีความสนใจในเผ่าชนจากมหาวิทยาลัยบางแห่งของรัฐ  กระทั่งกลุ่มผู้สื่อข่าวต่างประเทศที่น....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 23 มกราคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 966 , 23:03:52 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันทรุดตัวลงนั่ง  ขณะที่เรือข้ามฟากลำนั้นเริ่มเคลื่อนออกจากฝั่งฝนที่โปรยเม็ดลงมาบางๆเมื่อครู่ เริ่มทิ้งสายปรายพรูลงมาจนชุ่มฟ้า  คงเหลือเพียงฉัน  นั่งอยู่เพียงลำพังท่ามกลางสายฝน  เฝ้ามองเรือลำนั้น  เคลื่อนห่างออกไป  ด้วยความรู้สึกเงียบงันเกาะกุมใจ..แม่น้ำเจ้าพระยาในม่านฝนยามค่ำ คงดูสวยเศร้าแปลกตา แสงไฟจากช่องกระจกหน้าต่างของอาคารสูง  สะท้อนเงาวูบวับพร่างพรายอยู่บนผิวน้ำ  ลมฝนหอบเอาไอเย็นมาหยอกเอินบางเ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 6 มกราคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 869 , 11:58:06 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เธอไม่เชื่อในปาฏิหาริย์หรอกหรือ เธอถามเชื่อสิ ฉันตอบ แต่ในแบบของฉันยังไง เธอขมวดคิ้วก็ฉันเชื่อว่าปาฏิหาริย์เป็นตะกอนที่เกิดจากการสะสมตัวที่มากพอของความจริงไงล่ะ เหมือนอย่างเรื่องราวระหว่างเรานี่ไงฉันเงยหน้าจากล้อจักรยาน สบตาเธอและทันได้เห็นรอยยิ้มสดใสในดวงตาคู่นั้นว่าแต่เราทั้งคู่คงไปต่อกันไม่ได้แล้วละ ฉันว่าสีหน้าของเธอสลดไปชั่ววูบแต่เมื่อเห็นฉันกดนิ้วลงไปบนยางจักรยาน เธอผุดยิ้มเก้อเขินคงต้องรอปาฎิห....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 23 ธันวาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 798 , 10:30:42 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ผมเคยเล่าให้คุณฟังไปบ้างหรือเปล่าน่ะเกี่ยวกับคุณยายวัยใกล้เจ็ดสิบหกปีผู้ซึ่งชอบหอบเอาช่อดอกกุหลาบสีแดงสดแวะเวียนมาหาผมถึงหน้าประตูห้องเช่าทุกเช้าวันนั่นน่ะอ๋อ,ยังใช่ไหม ผมคิดว่าก็น่าจะยังอยู่หรอกน่ะเพียงแต่คลับคล้ายคลับครา  และเกรงว่าจะเล่าเรื่องเก่าซ้ำๆให้คุณต้องเสียเวลาฟังกันไปเปล่าๆเท่านั้นเองอย่างว่าล่ะน่ะ,  เหตุการณ์ในทำนองนี้รักจะเกิดขึ้นกับใครเข้าสักคนหนึ่งแล้วก็มักย่อมวนเวียนหลอนหลอกอยู่ในห้ว....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 11 ธันวาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 833 , 22:00:01 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

           กระทั่งลมทะเลหอบเอาไอคาวขื่นเค็มเอื่อยล้าอย่างคนเกียจคร้านผ่าวผ่านมาอีกครานั่นแหละ  เขาจึงเงยหน้าขึ้นมาจากบทกวีที่มีชื่อปกว่า 'อุ่นแสงไฟในคืนหนาว' เล่มนั้น  เวลาในขณะนั้นคล้อยบ่ายไปมากแล้ว  เพียงแต่กระไอแดดกล้าและอากาศที่ร้อนอ้าวยังคงรบเร้าคุกคามไปทั่วทุกซอกมุมของร้านกาแฟเล็กๆแห่งนั้น  ให้จมอยู่ในวังวนของความทุรนทุรายอย่างไม่มีโอกาสที่ใครสักคนจะผละหนีหลุดพ้นเงื้อมมือของมันไปได้อย่างง่ายดาย....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 5 ธันวาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 665 , 00:27:25 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

         “เธอยังคงชอบไว้ผมยาวอยู่น่ะ เกริก”  หญิงสาวในเครื่องแบบสะอาดตา มองลอดแว่นมาเหมือนคุณครูกำลังไล่ต้อนจับผิดเด็กนักเรียนตัวน้อยที่เรียกมาตักเตือนตรงหน้า     “บางที, สักวันหนึ่ง  ผมเชื่อว่า นิด  เธอจะค้นพบว่าอิสรภาพนั้นงดงามเพียงใด..” ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงบลูยีนส์เก่าปอนพอกันเอ่ยตอบขณะลูบไล้สายผมรกรุ่ยนั้นเล่น     “พูดจาภาษาชาวบ้านเป็นกับเขาบ้างมั้ยเนี่ย  นิสัยเดิมๆไม่เคยเปลี่ยนไปเลยน่ะ”....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 2 ธันวาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 627 , 22:47:53 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

          ก็เหมือนทุกวันที่ความมืดเดินทางมาถึงนั่นแหละ  โลกทั้งใบ ก็ถูกทิ้งให้เหลือไว้แต่เพียงม่านกำแพงแห่งถ่านเถ้าสีหม่นเทาทึบหนา คลุ้งลอยเปะปะสับสนไปมาอยู่อากาศอันว่างเปล่า  ความเงียบกร่อนกัด เข้าไปถึงเนื้อในกระดูก เหมือนฝูงมดปลวกค่อยกัดแทะเนื้อไม้ อย่างเงียบเชียบ  มันเปลี่ยวเปล่าอ้างว้างอย่างวายร้ายเทียวละ       เวลานาทีนี่ก็ช่างเนิบช้าอ้อยสร้อยอะไรเช่นนั้น ในยามที่มันยักแย่ยักยัน ดุ่มเดิ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 20 พฤศจิกายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 670 , 21:30:39 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

          เธอแค่ดึงกระโปรงขึ้นนิดหนึ่ง  แล้ววางมือของผมลงบนต้นขาขาวเนียนนั้น     "เธอลองลูบดูสิ  บางที เธอจะพบว่า มันนุ่มกว่าทุกสิ่งที่เธอเคยสัมผัสมา"     ผมเกลียดมือสั่นเทิ้มและเหนียวแหนะคราบเหงื่อของตัวเอง     "นี่เป็นอีกสิ่งหนึ่ง ที่เด็กหนุ่มอย่างเธอจะต้องเรียนรู้เอาไว้  เธอคงจะไม่นั่งดูการ์ตูนห่วยๆพวกนั้นไปตลอดชีวิตหรอกน่ะ"  เธอดึงมือของผมให้ขยับไปมาผมรู้สึกเก้งก้าง และหายใจติดขัด     "ตาของเธอก็....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 18 พฤศจิกายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 626 , 21:59:24 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

พรุ่งนี้จะมาไหมดูก่อนดูอะไรอีกแม่อาจไม่ให้มาโตขนาดนี้  ยังกลัวแม่  เมื่อไหร่จะโตจริงๆเสียทีแม่อยู่คนเดียว แกชอบไม่สบายตอนดึกๆแล้วไม่กลัวพี่จะไม่สบายบ้างหรือพี่มีคนดูแลตั้งแยะ  พวกข้างนอกนั่นเหมือนกันเสียที่ไหน  พี่อยากให้เธอดูแลมากกว่าก็อยากอยู่หรอกจริงๆน่ะ  ไม่หลอกให้พี่ดีใจเล่นใช่มั้ยจะหลอกทำไม  ผมไม่เคยคิดอย่างงั้นแต่คนอื่นหลอกพี่ทั้งนั้น  ไม่มีใครจริงใจกับพี่ซักคนคงไม่ใช่ผมแน่ะ ปากหวานเป็นกับเขาด....

อ่านต่อ


/2