ย า ม บ่ า ย

โลกในสายแดดบ่าย

View All
<< ตุลาคม 2020 >>
อา พฤ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันอาทิตย์ ที่ 27 พฤศจิกายน 2554
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 4442 , 08:32:31 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 12 คน

ซาการียา, ฉันไม่รู้ว่า พี่ยังจะคิดถึงฉันอยู่บ้างไหม  นับแต่วันที่เราจากกันนั้น  มันช่างยาวนานดังราวกับว่า เราไม่เคยได้พบเจอกันมาก่อนหน้านี้เลย... ซาการียา, แผ่นดินโพ้นไกลที่พี่ลี้ภัยไปพำนักอยู่นั้น คงจะมีอากาศหนาวเย็นตลอดทั้งปี และนั่น, ทำให้ฉันอดหวาดหวั่นไม่ได้ว่า  บางที, มันอาจทำให้เลือดในกายของพี่พลอยเยียบเย็นไปด้วย โดยที่พี่อาจไม่มีโอกาสได้รู้ตัว...ซาการียา, ม่านฝนต้นฤดูยังคงโปรยปรอยลงห่มคลุมเทือ....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 1 พฤษภาคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1668 , 10:24:14 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 แทบไม่มีเหตุผลใดเลยที่คนงานจะพลัดตกนั่งร้านลงมาตายในตอนเช้าของวันจันทร์ ขณะเสียงกังวานใสของระฆังน้ำค้าง คร่ำครางระงม อยู่บนขอบเรียวโค้งคมของใบหญ้า กลิ่นอายอบร่ำของค่ำคืนยังคงอวลกรุ่นอุ่นคลุ้งอยู่ในสายลมโอนอ่อน และโลกยามเช้า เพิ่งจะลืมตาตื่นขึ้นมาอาบไล้สายแดดอุ่นใสเช่นนี้ แต่นั่นแหละ ความตายบางครั้งก็แตกบานเติบใบขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล          แดดยามเช้าลอดผ่านร่มใบตะแบกและกระจกหน้าต่างบานเล็กๆเข้ามาใน....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 15 มีนาคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1097 , 06:48:23 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                                                           “เฮียเก็บไว้เถอะ  หนูไม่ได้คบกับเฮียเพราะสิ่งนี้  หนูหวังแค่เพียงว่า  บางที.เฮียจะหยิบยื่นความรักให้กับหนูบ้างเท่านั้น..” ผมเฝ้าดูแมลงสาบไต่ตามรั้วไม้.ช้าๆตรงมายังโต๊ะของผม  โดยไม่พยายามขัดขวางการเดินทางของมัน  เพียงแต่นึกแปลกใจ  มันขึ้นมาอาศัยอยู่ในศูนย์อาหาร  บนชั้นที่เจ็ดของอาคาร.ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่  และทันสมัยที่สุดกลางเมืองแห่งนี้ได้อ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 21 มกราคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1272 , 20:19:23 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

          ทั้งสองก้าวเดินช้าๆไปตามไหล่ทาง  ถนนสายนั้นทอดยาวออกไประหว่างป่าอาคารคอนกรีตเสียดสูง  กำแพงทาสีขาวสูงเลยศีรษะทั้งสองฟาก  ทอดขนานกันไปราวกับไม่สิ้นสุด  ดวงจันทร์จางหม่นบนท้องฟ้าเปื้อนเมฆ  โรยแสงลงอาบไล้ผิวถนน  พุ่มไม้ริมกำแพงทอดเงาเหงาๆ  ของมันลงทาบพื้น เช่นเดียวกันกับร่างทั้งสองนั้น          เด็กชายวัยสิบขวบแอบถอนหายใจอย่างหวาดๆ  ขณะก้มหน้าย่ำไปบนเงาตัวเอง  มันเป็นถนนสายที่ดูเป็นระเบียบและส....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 6 กรกฎาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1338 , 07:46:07 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

          รถไฟแล่นเข้าเทียบชานชาลาอีกขบวนหนึ่งแล้ว ผู้โดยสารเบียดเสียดกันลงมาราวกำลังหนีอะไรกันมาสักอย่าง แต่ละคนแบกสัมภาระมาเพียบหลัง เนื้อตัวเปื้อนฝุ่นมอมแมมและใบหน้าอิดโรย ผู้ที่มารอรับลุกจากเก้าอี้ เดินเร่เข้าไปหา เสียงพูดคุยทักทายดังขึ้นโหวกเหวก ก่อนจะพากันเดินผ่านหน้าผม มุ่งตรงไปยังถนนใหญ่ด้านหน้าสถานี ด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น คล้ายกับว่าเมืองนี้ได้ซุกซ่อนความหวังเอาไว้มากพอสำหรับพวก....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 1 เมษายน 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1131 , 21:22:48 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                     สงครามสิ้นสุดลงแล้ว  แต่มีคนไม่มากนักที่รู้ว่า ภายใต้ใบยางที่คว้างหล่นลงซ้อนทับกันอยู่ท้นภูนั้น ยังคงมีรอยเลือด ปลอกกระสุน และตำนานอันผุวิ่นของหมู่บ้านซ่อนอยู่…          ภูบรรทัดทอดเทือกลิบรางอยู่กลางหมอกฝน สันกำแพงอันอิ่มอุดมและขนัดแน่นไปด้วยพงพฤกษ์ ซ้อนสลับไล่เรียงกันไปจนลิบตา ลำน้ำเล็กๆสายหนึ่งเริ่มต้นจากเทือกภูแห่งนี้ และเลาะไหลผ่านไร่กาแฟ เรือกสวนท้องทุ่งและหมู่บ้านเล็กๆ ไม่....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 28 กุมภาพันธ์ 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1292 , 08:17:05 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

1. ฉัน          หลังจากที่รถประจำทางสายสิบเจ็ดเลี้ยวออกจากถนนสารสินมาจอดแช่อยู่บนถนนวิทยุแล้วนั่นแหละ ผู้โดยสารจึงค่อยสังเกตเห็นชายผิวเข้มคนนี้ติดรถมาด้วย แกอาจกระโดดเกาะรถมาตั้งแต่ย่านอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ แถวหลังสวนหรือที่ไหนสักแห่ง ในระหว่างที่ทุกคนต่างตะลีตะลานเบียดแย่งกันหาที่นั่งว่างๆให้กับตัวเอง เสื้อคอกลมตราห่านคู่ตัวเล็กกิ่วของแก สกปรกและมีรอยชุ่มเหงื่อตรงบริเวณคอเสื้อและวงแขน สภาพเก่าคร่ำไม่....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 26 มกราคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2320 , 14:32:10 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

     เพียงเพราะมันเป็นมุมมืด เขาจึงต้องเพ่งสายตาจ้องมองซากผีเสื้อในกรอบแก้วบนผนังด้านนั้นนานกว่าเคย ปีกสีน้ำตาลแต้มลายเหลืองแดงประปรายตรงขอบปีกด้านล่าง สะท้อนแสงไฟอยู่วูบวับราวจะกระพือบินเขานึกเดาเล่นๆว่ามันคงจะเป็นพันธุ์ Phutanitis Lidderdalie อย่างที่เขาเคยพบในแถบป่าลึกทางภาคเหนือเมื่อหลายปีก่อน            รอบข้างผู้คนบางตาไปมาก ความพลุกพล่านก็ดูจะเบาบางตามไปด้วย  หากแต่ตรงมุมห้องยังคงพอมีเสียงพูด....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 6 ธันวาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 2225 , 22:11:05 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

   หลังจากนั้น ผมรู้สึกเหมือนอาการเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลได้ถูกลมทะเล พัดปลิวหายไปจนหมดสิ้น กลิ่นแดดจางหอมอวลอยู่ในอากาศ ผมวางท่อนแขนพาดราวระเบียง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้และไถลตัวเอกเขนก ในท่าที่ทำให้ผมรู้สึกสบายที่สุดเท่าที่คิดขึ้นมาได้ ม่านแดดริ้วสุดท้ายยามปลายวัน ปาดป้ายสีสันจัดจ้านของมันลงบนผืนผ้าแห่งยามเย็นเหมือนฝีมือเด็กซุกซน ตามทางเท้าและกำแพงรั้วบ้าน ผมลากสายตาผ่านความเวิ้งว้างของผืนฟ้าและแผ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 29 พฤศจิกายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 725 , 21:12:37 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

     คงเป็นฝนแรกของฤดู… ผมพึมพำบอกตัวเอง ยังไม่คลายฉุนเฉียวมันตั้งเค้าครึ้มขึ้นเพียงครู่เดียว ก็โหมเม็ดไล่ผมให้พลัดหลงเข้ามานั่งจมอยู่ในร้านเหล้าเล็กๆแห่งนี้โดยแทบไม่ทันตั้งตัว ข้างนอกยังคงขาวโพลนด้วยม่านอันหนาหนักของมัน ขณะละอองเล็กๆเกาะพราวอยู่บนกระจกด้านหน้า กลอกประกายล้อแสงวูบวับ ผมนิ่งมองอย่างเบื่อหน่าย     “คิดถึงใครอยู่หรือ เห็นจะเป็นคนรักซิท่า…” ชายแก่สวมหมวกผ้ารูปทรงล้าสมัย เอ่ยซักผมอีกครั้ง....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 21 พฤศจิกายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 868 , 20:47:39 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

1. สายฝนคืนนี้ฝนตกหนัก ลมเย็นชื้นพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาวูบใหญ่ม่านหน้าต่างสะบัดพลิ้ว ทุ่งดอกไม้บนผืนผ้าไหวเอน ข้างนอกยิ่งดูมืดมิดนึกอยากฮัมเพลงเบาๆ นานมาแล้วที่ไม่ได้ทำเช่นนั้น นิยายรักเล่มหนากางคว่ำอยู่ใกล้กับแว่นสายตา ฉันทนนั่งอ่านแก้ง่วงมาตลอดบ่าย หลังจัดแจงเด็กๆเข้านอน ตอนที่มีเวลามากพอที่จะอ่านมันอย่างคืนนี้ฉันกลับพบแต่ตัวหนังสือจืดชืดเรียงรายอยู่เต็มหน้ากระดาษ กว่าจะและเล็มให้หมดไปได้แต่ละหน้า ฉ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 22 สิงหาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 551 , 19:23:45 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

"ผมอยากกลับมาอยู่กับแม่สักพัก”  ผมบอกกับแม่หลังจากทรุดนั่งลงบนแคร่หน้าบ้าน  แม่ยังคงนิ่งงัน  ริมฝีปากสั่นระริกเหมือนไม่รู้จะเอ่ยคำไหนก่อนดี น้ำตาอุ่นใสเอ่อท้นออกมาเงียบๆ          “ขยับมาอีกหน่อยซิ  แม่อยากเห็นหน้าแกชัดๆ”  แม่เอื้อมมาดึงแขนผม  ดวงตาหรี่เล็กเพ่งมองผมราวจะค้นหาอะไรสักอย่าง  แม่แก่ไปมากทีเดียว  ผมเผ้าขาวโพลนไปทั้งศีรษะ  ใบหน้าหม่นคล้ำและยับตอบจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม  การมีชีวิตอยู่อย่างโดด....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 20 มิถุนายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1272 , 17:13:03 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

"มีคนไม่กี่ประเภทหรอกที่พยายามปฏิเสธความปรารถนาดีของผม” ผมจำครั้งแรกที่เขาเรียกเข้าพบในห้องทำงานแห่งนี้ได้ดี ตอนนั้นเขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะหมุนปากกาในมือไปมาอย่างคนใจเย็น “คนพวกแรกอาจเดินสวนทางกับคุณเมื่อเช้าบนสะพานลอยโทรมๆริมถนนสกปรกหรือในซอยแคบๆที่ไหนสักแห่ง คนพวกนี้มักเอาแต่กินเหล้าเมายาและชอบทำตัวเกะกะบ้าบิ่นไปวันๆ แม้บางครั้งคุณจะพบพวกเขาอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม แต่เชื่อเถอะเขาไม่เคยคำนึงถึง....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 15 มิถุนายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1034 , 18:52:56 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

"พ่อยังจำว่าวตัวแรกที่ทำให้ผมได้ไหม” ผมหนุนท่อนแขนซึ่งวางพาดอยู่บนขอบเตียง จ้องมองใบหน้าซูบตอบของพ่อ “ว่าวกระดาษสีขาวแดด” ผมย้ำ พ่อพยายามพยักหน้า ดวงตาที่ทอดเหม่อไปบนเพดานปรากฏแววขึ้นวูบหนึ่ง"พ่อรู้ไหม ตอนนั้นผมรักพ่อที่สุดในโลกเลย..” ภาพของตัวเองในวัยเยาว์ผู้เป็นลูกชายคนโปรดของพ่อปราฏเลือนรางอยู่ในความทรงจำ "ผมจำได้ติดตาเลยล่ะ พ่อ คืนนั้นผมตื่นเต้นเสียจนแทบนอนไม่หลับ ผมนอนกอดว่าวตัวนั้นตั้งตารอลมบ่า....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 2 มิถุนายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1249 , 21:38:44 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ตอนที่เขามาหาผมที่สำนักงานนั้น เขาดูโทรมทีเดียว เสื้อผ้าเก่ายับและเลอะเปื้อนเหมือนเพิ่งโผล่ขึ้นมาจากท่อระบายน้ำ หนวดเคราสกปรกประปรายอยู่บนใบหน้าดำเกรียม ศีรษะโกนเกลี้ยงเริ่มมีเส้นผมแข็งๆผุดแซมออกมา เขาดูเหมือนคนโซมารอสมัครงานมากกว่าจะเป็นพี่ชายของวิศวกรประจำโครงการแห่งนี้ “พี่น่าจะโทรฯมาบอกฉันก่อนสักวันสองวันก็ยังดี รู้มั้ยข้างนอกนั่นงานกำลังยุ่งทีเดียว” ผมทรุดนั่งตรงข้ามเขา เขากวาดเท้าลงจากโต๊ะทำงาน....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 7 พฤษภาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 571 , 19:51:16 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

     เขาเดินทางมาถึงเมืองใหญ่แห่งนี้ ขณะที่ฝนคงปรอยโปรยโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกง่ายๆนอกจากจะเทลงหนาเม็ดยิ่งขึ้นผู้โดยสารที่เพิ่งก้าวลงจากรถไฟขบวนเดียวกับเขา ต่างวิ่งหาที่หลบฝนกันวุ่นวาย จนสถานีแห่งนี้ดูคล้ายกับทำนบเล็กๆที่รอเวลาหักพังลงด้วยกระแสคลื่นอันเชี่ยว กราวซึ่งโถมถั่งเข้าใส่อยู่ไม่ขาดสาย ตามพื้นที่แคบๆหน้าอาคารในบริเวณข้างเคียงก็ตกอยู่ในสภาพที่ไม่ต่างกัน     บุญเวินนึกขัน ขณะแหงนมองไปรอบๆ ผู้ค....

อ่านต่อ


/1