ย า ม บ่ า ย

โลกในสายแดดบ่าย

View All
<< ตุลาคม 2020 >>
อา พฤ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันศุกร์ ที่ 18 มิถุนายน 2553
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1226 , 06:09:50 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

  ขอขอบคุณวัตถุดิบและเครื่องปรุงรสจากหลากที่หลายทางให้ได้นำมายำคั่วปิ้งย่างแบ่งปันกันชิม....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 5 พฤศจิกายน 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 749 , 06:11:58 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

          ลมหนาวแปลกหน้าเดินทางผ่านมาแต่ยามรุ่งสางฝุ่นดินพลัดหลงคลุ้งโรยอยู่ในสายแดดใสอุ่น          ก้านใบแห่งหมู่ไม้ไหวสะทกก่อนโปรยตะกอนน้ำตากรอบแห้งลงซบลานดิน          เด็กๆในวัยวันอันเริงร่าคลี่ยิ้มยั่วเย้าห่อไหล่ดุ่มเดินผ่านลานบ้านไปโดยไม่เร่งร้อน..          เก็จน้ำค้างเริงล้อวิบไหวอยู่บนลานใบไม้สีสดพราวราวกับนักกายกรรมสาววัยแรกรุ่น          ริ้วละอองบางเบาของความเงียบเหงาและห่วงหาแอบซ่อนซุกตัวเง....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 8 ตุลาคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1118 , 09:08:25 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

          เธอชอบแอบปีนป่ายขึ้นไปซ่อนตัวเงียบๆอยู่บนคาคบไม้นั้นได้ตลอดทั้งวันเพื่อเฝ้ามองไปรอบๆเธอบอกว่า เธอสามารถมองเห็นโลกทั้งใบได้จากข้างบนนั้น          เธอคือเด็กสาวที่ผ่านทางมาในทุกหน้าฝนคนนั้นใช่ไหมฉันเอ่ยถาม  เธอเพียงแต่เลิกคิ้ว          นกป่าแตกฝูง  โผผลุงไปจากยอดไม้ใหญ่เหมือนราวใบไม้กระชากปลิวว่อนหายไปในสายลมเกรี้ยวกราดทิ้งไว้แต่กลีบดอกบอบบางฉีกขาดกระจายรายอยู่บนลานดิน          กลิ่นหอมบางเบา....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 5 สิงหาคม 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1083 , 07:22:51 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

พนักงานรถไฟย่ำระฆังเร่งเร้าบทเพลงที่มีเนื้อหาว่าด้วยการจากพราก...เรากุมมือกันเฝ้าดูหยาดน้ำตาเริ่มต้นบทสนทนาจากหัวใจเงียบงัน...พูดด้วตาฟังด้วยใจ : ศุ บุญเลี้ยง....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 8 กุมภาพันธ์ 2552
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 895 , 00:07:47 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เธอคงไม่เคยได้ยินเสียงเพรียกร้องของทะเลยามเที่ยงคืนสร้อยแสงเดือนสีเงินยวงร่วงสายลงโรยคลุมผิวน้ำตรงหน้าอยากให้เธอได้มาเห็นและก้าวไต่ตามเส้นขอบน้ำเล่นไปด้วยกันทะเลตอนกลางคืนอ่อนโยนกว่าที่คิดบางทีทะเลอาจกำลังง่วงแต่แน่นอนว่า มันไม่เคยที่จะโรยล้าและหลับไหล..เสียงยอดสนกวัดไกวไหวโยนอยู่ในสายลมเม็ดทรายเนียนละเอียดนุ่มเท้าอยู่ทุกก้าวย่างฉันพยายามก้มลงมองหาเปลือกหอยแปลกตาซึ่งว่ากันว่าเป็นบาดแผลของทะเลใกล้สว่า....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 23 กรกฎาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1063 , 21:44:20 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

พร้อมกับการเดินทางมาของพายุฝนคลื่นเมฆครึ้มหม่นคลี่ม่านห่มคลุมผืนฟ้าเอาไว้ในความเปลี่ยวเหงาพร้อมกับการเดินทางมาของพายุฝนกระดิ่งเงินชายคาบ้านระงมเสียงกังวานใสไปในความสับสนของยามค่ำพร้อมกับการเดินทางมาของพายุฝนซากใบไม้คว้างหล่นมาจากชายป่าเชิงภูถมทับทางเท้าเล็กๆในหุบเขาเหมือนราวจะเร้นซ่อนโลกภายในอันบอบบางเอาไว้ห่างไกลจากสายตาแห่งการรับรู้ของผู้คนพร้อมกับการเดินทางมาของพายุฝนเหมือนยินเสียงใครสักคนกระซิบพร....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 26 พฤษภาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 992 , 22:22:46 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เมฆฝนเริ่มต้นตั้งเค้าเด็กๆพากันเร่งฝีเท้ากลับเข้าบ้านใครบางคนเป่าเพลงใบไม้สะท้อนกังวานไปในหุบเขานกป่าแตกฝูงตระหนกโผจากพุ่มไม้กระดึงคอควายส่งเสียงระงมร่ำตามจังหวะก้าวเดินละอองดอกไม้สีขาวบางเบาล่องลอยมาในสายลมหรือว่า,ฤดูกาลแห่งความรักกำลังจะมา.......

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 18 พฤษภาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1035 , 00:45:47 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

คลื่นเมฆครึ้มหม่นคลี่ม่านขึ้นคลุมห่มผืนฟ้ารอยย่ำบนทางเท้าค่อยเลือนหายไปในสายฝนแต่รอยยิ้มยั่วเย้าคงกรุ่นอายอุ่นผ่าวอยู่ภายในใจ...ฝนชะช่อดอกไม้ระริกสั่นร่วงกลีบลาก้านลงกล่นลานกว้างให้หวนหาวันคืนดีๆที่ผ่านมาในชีวิต.......

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 27 เมษายน 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1450 , 07:15:38 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันเพิ่งค้นพบความลับบางอย่างของหยดฝนเมื่อค่อนดึกคืนนี้ขณะที่นอนลืมตาอยู่ในความมืดมุมห้องฝูงเด็กดอกฝนแอบปีนหน้าต่างบานที่เปิดทิ้งไว้เข้ามาวาดลวดลายเต้นระบำเปาะแปะกันอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือของฉันฉันคงปล่อยให้นักย่องเบาจอมซนเหล่านั้นปีนผ่านแผ่นแก้มกระจกใสย่ำเท้าเฉอะแฉะลงไปบนหน้ากระดาษจดหมายที่ฉันเขียนค้างทิ้งไว้ถึงตัวเอง...เอาซิ,ฉันไม่ว่าอะไรหรอกฉันเอ่ยบอกเพียงเบาๆด้วยกลัวพวกเขาจะตกใจแตกกระเจิงในโมงยามแห....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 25 เมษายน 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1022 , 20:34:20 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 ผมคล้ายได้กลิ่นของป่าในคืนฝนแรกกลางเมืองใหญ่กลิ่นนั้นอาจล่องลอยมาจากสันภูแสนไกลพร้อมกับไอเมฆฝนกลิ่นหอมของป่าค่อยๆกรุ่นโรยขึ้นมาในความทรงจำขณะวัยวันอันอ่อนเยาว์และโลกที่อวลอุ่นไปด้วยรอยยิ้มซื่อใสของวัยฝันก็กลับกรุ่นกรายขึ้นมาโลดเร่าจากเงื้อมเงาของคืนวันอันเลือนรางฤดูร้อนกำลังจะผ่านพ้นเลยไปขณะหยาดฝนหมาดใหม่คอยกลบลบคราบความแล้งร้ายให้ค่อยเลือนหายไปในรอยต่อของฤดูกาลอันไม่อาจมองเห็นเพียงแต่ความทรงจำแห่งช....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 3 เมษายน 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 935 , 22:17:12 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

          ฉันนั่งเฝ้าดูสายน้ำอยู่ริมระเบียงเรือนไม้ริมฝั่งหลังเล็กๆนั้นมาแต่เช้าไออุ่นกรุ่นลอยระเรี่ยผิวน้ำในยามที่ประกายแดดเคลียไล้เพียงแผ่วเบา     สายน้ำยามเช้า  เอื่อยไหลอ้อยอิ่งดังราวพร่ำละเมออยู่ในห้วงภวังค์ฝันซากดอกไม้กลีบบางลอยคว้างผ่านมาจากราวป่าลึก ดูสวยเศร้าดังราวรอยยิ้มของหญิงสาวปกากญอพลัดถิ่น     สายน้ำยังคงเอื่อยไหลผ่านไปไม่รู้สิ้น  ในโมงยามแห่งความเงียบงันนั้นฉันพลันแว่วยิน  คล้ายเสียงท....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 26 มีนาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1097 , 21:07:05 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

.เธอคงจะเคยได้ฟังเสียงคลื่นในยามเที่ยงคืนของปลายฤดูหนาวแต่เธออาจจะไม่ได้ยินเสียงร่ำร้องที่แท้จริงของมันเธอคงจะเคยเฝ้ามองท้องฟ้าลึกไกลในหน้าแล้งแต่เธออาจไม่มีวันได้เห็นสีสันอันแสนงามของมันได้เลยเธอคงจะเคยอาบไล้สายฝนต้นฤดูแต่บางครั้ง, เธอก็ยังไม่อาจจะสัมผ้สได้ถึงความเย็นใสของสายฝนนั่นหากเพียงแต่หัวใจแกร่งกล้าของเธอแล้งร้างและโรยล้าเกินกว่าจะค้นเจอความฝันและตราบเท่าที่หัวใจบอบบางดวงเดียวกันนั้นไม่เคยรับ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 18 มีนาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 926 , 21:08:04 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เขากลับไปที่นั่นอีกครั้งแต่เพียงลำพังเดินไปจนสุดสะพานไม้ที่ยื่นออกไปในทะเลดวงเดือนเกือบเต็มดวงแจ่มจ้าอยู่บนผืนฟ้าสีน้ำเงินเข้มผิวน้ำสะท้อนแสงระยิบระยับราวกับจะหยอกเอินซึ่งกันห่างฝั่งออกไป แลเห็นแสงไฟลิบๆมาจากเรือประมงลำเล็กๆคืนฟ้ากระจ่างอย่างนี้อาจหาปลาได้ไม่ง่ายดายนักแต่นั่นก็มากพอที่จะแบ่งปันกันไปในชุมชนชายฝั่งครั้งหนึ่ง เขาเองเคยติดเรือเหล่านี้ออกไปลอยลำตกปลาเฮฮากันอยู่กลางเวิ้งทะเลกว้างดื่มกินกัน....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 13 มีนาคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 997 , 20:33:49 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

มีนาคนเป็นเสมือนเดือนแห่งการสิ้นสุดลงของรอยต่อแห่งฤดูกาลก่อนที่จะเปลี่ยนผ่านเข้าสู่ฤดูร้อนอย่างเต็มรูปแบบในทุกขวบปีที่ย่างเข้าสู่ต้นฤดูร้อนฉันมักอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเดือนมีนาคมเมื่อหลายปีก่อนนั้นในท่ามกลางสายฝนใบไม้ที่โปรยปรายลงห่มคลุมลานกว้างเราต่างพากันมาพักหลบร้อนอยู่ในเรือนไม้หลังเล็กๆริมเชิงเขาติดกับลำห้วยสายนั้นบางครั้งเพลินนั่งคุยกันริมกองไฟไปได้ตลอดคืนสลับกับแหงนดูดวงดาวระยิบพราวเต็มราวฟ้าเหนื....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 28 มกราคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 998 , 21:33:38 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

          ภาพชีวิตริมฝั่งน้ำในยามพลบค่ำ  ยังคงเคลื่อนไหว โลดแล่น ผันแปรอยู่ตลอด ลมจากแม่น้ำค่อนข้างแรงจัด พัดเอาไอเย็นเข้ามาปะทะใบหน้า  แสงไฟหลากสีจากเรือประมงขนาดใหญ่ที่เคลื่อนลำผ่านไปเงียบเชียบ วิบไหวระยับพร่างอยู่บนผิวน้ำที่ยวบโยนอยู่ตลอดเวลา เหมือนดังฝูงหิ่งห้อยในความมืดมิดของดงลำพูริมฝั่ง เรือหลายลำทอดสมอซบนิ่งอยู่แถวริมท่าน้ำขณะที่บางลำจากฝั่งไปด้วยความหวังที่เพียบแปร้ปริ่มน้ำคงจะนานนับแรมเดือน....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 25 มกราคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 1005 , 10:18:35 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

     "แกไม่ควรเติมครีมเทียมห่วยๆนั้นลงไปทำลายรสชาติที่แท้จริงของกาแฟ" ปู่ว่าเสียงเครียด "มีแต่พวกมากจริตที่ไม่รู้คุณค่าของกาแฟจากในเมืองนั่นแหละ ที่คิดจะทำอะไรโง่ๆอย่างนั้น แกควรปล่อยให้กาแฟได้มีโอกาสทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ดูบ้าง ไม่เช่นนั้น แกจะไม่มีวันได้รู้จักคุณค่าที่แท้จริงของกาแฟไปทั้งชีวิต"          "แล้วทำไมปู่ต้องเติมน้ำร้อนและน้ำตาลด้วยล่ะ หากปู่อยากรู้จักรสชาติที่แท้จริงของมัน" ฉัน....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 20 มกราคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 828 , 20:10:33 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 ครั้นมีโอกาสได้ผ่านไปในสวนดอกไม้ของเธอฉันตระหนักรู้ถึงจิตวิญญาณที่เงียบงันประหนึ่งราวจะค้อมคาราวะต่อสรรพสิ่งรอบข้างที่ช่างสงบงาม.นานแค่ไหนที่หัวใจของฉันละเลยต่อการเพ่งพินิจถึงรายละเอียดกระจิริดของแต่ละหลืบซอกของกลีบดอกบอบบางอันน่าอัศจรรย์นั้น.โลกเราในทุกวันนี้ช่างหมุนผ่านพ้นไปเร็วรี่เสียยิ่งกว่าเข็มนาฬิกาบนฝาผนัง.ยามที่ได้ผ่านมานิ่งนั่งยังม้าหินตรงมุมสวนฉันถึงเหมือนได้ฉุดดึงตัวเองย้อนทวนกลับไปสู่ทุ่....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 19 มกราคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 912 , 22:22:45 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

.เธอบอกจะกลับบ้านในวันที่สายลมหนาวเดินทางฝ่าม่านหมอกหนาผ่านมาย้ำเตือน.เธอบอกจะกลับบ้านบ้านเก่าแห่งแผ่นดินเกิดที่เป็นเสมือนบึงบ่อความทรงจำของวัยฝันในวันเยาว์.เธอบอกจะกลับบ้านกลับไปหากลิ่นไอหอมกรุ่นของสายแดดอุ่นในยามเช้าท่ามกลางเสียงหยอกเย้าและตักนอนหนุนที่คุ้นเคย.เธอบอกจะกลับบ้านฉันคงห่วงหาเมื่อตระหนักถึงโมงยามแห่งการจากลาและไกลห่างหากแต่พลอยอุ่นใจในวันเวลาอันแสนงามของเธอ.เธอบอกจะกลับบ้านทุกวินาทีแห่....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 14 มกราคม 2551
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 803 , 21:44:52 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

..พร้อมๆกับกระแสลมแห่งฤดูหนาวจากที่ราบกว้างใหญ่ในแถบขั้วโลกเหนือหมื่นแสนคู่ปีกแห่งผองชีวิตพลัดถิ่นต่างพากันโบกโบยวาดบินไปในเวิ้งฟ้าลิบไกลเพียงหวังเพื่อว่าอีกฟากหนึ่งของฝั่งฝันที่ปลายขอบฟ้าพอจะมีอุ่นไอให้หัวใจที่โรยล้าได้พักพิง.ในกระแสลมแห่งความอ้างว้างกลางผืนฟ้าเวิ้งกว้างหลายหมื่นพันไมล์ในบางชั่วขณะอาจกรีดคมบาดลึกลงไปในหัวใจเปลี่ยวเหงาให้เจ็บร้าวดั่งราวเจียนจะขาดใจแต่แรงลมแห่งความเดียวดายสายนั้นเองท....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 23 พฤศจิกายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 667 , 23:09:30 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ในความเงียบงันสายหมอกเช้าโอบกอดเราไว้ในอ้อมแขนอันเยียบหนาวละอองเหมยหมาดชื้นโปรยพรำลงมาราวว่าจะหยอกเอินทักทายและเร่งเร้าปลุกเราให้รีบลุกตื่นภูป่าแอบเล่นซ่อนหากับสายตาของเราอยู่ในม่านฟ้าและกระไอหมอกหนาหนักนั้นหมู่บ้านยังคงซุกตัวเงียบๆอยู่ในความหลับไหลเบื้องล่างลานกว้างกลางหมู่บ้านยามนี้คงมีแต่ความเปล่าว่างไม่มีเด็กๆหน้าตามอมแมมออกมาวิ่งเล่นเหมือนเช่นทุกวันคงมีเพียงเรา ที่ลุกตื่นขึ้นมาเติมฟืนกิ่งสนลงไปใ....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 16 พฤศจิกายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 596 , 02:00:33 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ครั้นได้พบเจอกับเธออีกครั้งดูคล้ายกับเรา เหมือนราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลย,แม้ฉันออกจะคุ้นเคยและฝังจำกับรอยยิ้มหวานเศร้าตรงหน้านั้นสักปานใด...โลกช่างหมุนผ่านเลยไปเร่งเร็วเสียจริงมันพัดพาเอาความแปลกหน้ามาสู่เราจนแทบไม่หลงเหลือความรู้สึกเก่าก่อนเอาไว้แม้แค่สักเศษเสี้ยวของความทรงจำวันเวลาที่ล่วงผ่านพ้นเลยไปนั้นฉันเหมือนดั่งพริ้มเผลอหลับไหลไปในเงาฝันนับวันชีวิตหลงเหลือไว้แต่เพียงความเปลี่ยวเหงาและเงีย....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 3 พฤศจิกายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 615 , 21:00:58 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เธอดูเศร้าไปน่ะเธอมักมีรอยยิ้มที่สวยเศร้าอย่างนั้นเสมอเลยหรือฉันชอบรอยยิ้มของเธออยู่หรอกแต่ไม่ค่อยจะชอบเงางามของความเศร้าเหล่านั้นสักเท่าไหร่นักในโลกใบนี้,มักมีเรื่องที่น่าเศร้ามากมายเหลือเกินโลกภายในใจของฉันก็เต็มท้นไปด้วยความฝันอันหม่นเศร้ารู้ไหม, เธอไม่ควรซ้ำเติมมันอีกทุกครั้งที่รู้สึกเหงาฉันมักนึกถึงทะเลสีเทาในฤดูมรสุมเมฆครึ้มจนฟ้าคล้ำและคลื่นลมคลุ้มคลั่งเสียจนกระทั่งทะเลป่วนปั่นใครกันน่ะที่บอกว่....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 1 พฤศจิกายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 607 , 22:42:35 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เธอยังดูน่ารักเหมือนเช่นคืนวันเก่าก่อนฉันเพียงแต่นึกเศร้าใจกับวันเวลาที่ผ่านผันเลยไปหากเพียงแต่เราย้อนกลับไปสู่คืนวันก่อนเก่านั้นได้ฉันคงไม่ปล่อยให้ทุกอย่างต้องเป็นเช่นนี้รอยยิ้มของเธอยังคงสวยเศร้าเสมอแม้วันเวลาจะผ่านล่วงเลยไปเพียงใดก็ตามฉันได้แต่ทอดถอนใจและคิดถึงวันคืนอันแสนอุ่นละมุนละไมเหล่านั้นเสียงหัวเราะใสซื่อราวระฆังน้ำค้างซึ่งกังวานไหวอยู่ริมระเบียงบ้านกลางม่านแดดบ่ายเรามีโลกใบเล็กๆที่อบอุ่นแล....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 21 ตุลาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 602 , 20:19:16 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ลุกตื่นแต่เช้าหลังฝังจมตัวเองอยู่กับห้องหับแห่งความเปลี่ยวเหงามาร่วมขวบปีตรงไปผลักประตูบ้านบานนั้นให้เปิดกว้างสายแดดอุ่นใสโปรยยิ้มเอียงอายรอคอยอยู่กลางลานบ้านขณะสายลมหนาวนำพาข่าวคราวเดินทางไกลมาโดยลำพังเกรียวกรูเข้ามาโอบกอดเริงร่าทักทายเหมือนเพื่อนสนิทที่จากลากันไปเนิ่นนานฉันพยายามมองหาช่อดอกไม้จากถุงพัศดุภัณฑ์ในอ้อมแขนของสายลมหนาวภาวนา, ขออย่าได้พบแต่ความว่างเปล่า เหมือนเช่นปีก่อนเก่าที่ผ่านมา.......

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 20 ตุลาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 669 , 19:58:10 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ลมฝนต้นฤดูหนาวกระโชกผ่านเข้ามาเหมือนจะสั่งลาฤดูกาล หมู่เมฆก่อตัวเคลื่อนผ่านบานหน้าต่างไปเพียงครู่เดียวสายฝนบางๆก็เริ่มต้นพร่างพรำลงมาบ้างแล้ว ขณะเสียงคำรามเกรี้ยวกราดยังคงดังระงมร่ำมาจากที่ไกลๆคืนนี้ข้างนอกออกจะดูมืดดำกว่าทุกค่ำคืน มีเพียงสายฟ้าแลบแปลบเปรี้ยงเพียงวูบสั้นๆอยู่เป็นระยะ พอที่จะทันได้เห็นมะม่วงต้นใหญ่ริมรั้วบ้านยวบโยนก้านใบไหวเอนเหมือนเรือหาปลาในคืนฟ้าคลั่งละอองฝนโปรยปรายเข้ามาทางบานหน้า....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 18 ตุลาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 672 , 22:02:19 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

กลิ่นหอมของความเศร้าแฝงตัวบางเบาอยู่ภายในห้องของผมเหมือนประตูไม้บานนั้น คอยเก็บกักหมักบ่มความมัวหม่นเอาไว้ค่อนวัน เพื่อรอคอยผมเดินทางกลับมาอย่างโหยหาและห่วงหวงผมค่อยๆปลดรอยยิ้มออกจากใบหน้า แขวนรวมไว้กับเสื้อผ้าชุดทำงานซีดหมอง ม่านละครของชีวิตฉากกลางวันได้หมดสิ้นภารกิจของมันลงไปอีกครั้งคงเหลือทิ้งผมไว้ให้ดิ้นรนขับสู้อยู่กับโลกของความจริงอันเปลี่ยวเหงาภายในห้องเพียงลำพังจนกว่าจะฝ่าผ่านค่ำคืนนี้ไปอีกวัน....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 15 ตุลาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 661 , 21:50:31 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ดวงอาทิตย์ยามเย็นต้นฤดูหนาวมักดูสวยเศร้ากว่าเวลาใดสีชมพูเรื่อของมันค่อยซีดจางไป ในทุกขณะที่ลดตัวลงแตะเส้นขอบฟ้าสายแดดอ่อนอุ่นห้วงสุดท้ายลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาอาบไล้เนื้อตัวแผ่วเบา  ขณะผมเอนหลังพิงผนังห้องอยู่บนเตียงนอนผมปรารถนาจะปล่อยเวลาให้เอื่อยผ่านเลยไปกับการเฝ้าจับตาดูการกล่าวคำร่ำลาของดวงอาทิตย์ในยามนี้เป็นที่สุดบนผืนฟ้าสีโคลนเปลือยเปล่า ฝูงนกสีเทาโฉบหาหมู่แมลงอยู่เหมือนไม่รู้เหนื่อยล้าผมบอกกั....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 9 ตุลาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 650 , 22:08:20 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เธอชวนผมออกไปเดินเล่นเมื่อความมืดเริ่มโรยตัวลงปกคลุมเราพากันเดินไปตามไหล่ถนน ลมต้นฤดูหนาววูบใหญ่ กระโชกแรงผ่านมาปะทะ จนต้องห่อไหล่กอดอกเสียแน่นคืนนี้ ถนนค่อนข้างโล่ง นานๆจะมีรถแล่นผ่านมาสักคันตึกรามบ้านช่องสองข้างทาง รวมทั้งบ้านพักตากอากาศปิดตัวเร็วกว่าทุกวัน คงเป็นเพราะลมหนาวที่เดินทางผ่านมาเร็วกว่าทุกปีทำให้เรารู้สึกเหมือนโลกเปลี่ยวเหงาแปลกหน้าไปกว่าทุกวัน เราเดินเลยผ่านเข้าไปในตัวเมืองหัวหินกันครู....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 30 กันยายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 661 , 19:55:18 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 ในคืนที่ท้องฟ้ากระจ่างใสเรามักพากันไปนั่งเล่นบนหาดทรายสีขาวที่ทอดตัวเป็นแนวยาวไปตามลำน้ำสายที่เลาะไหลเงียบงันมาจากเทือกภูบรรทัดอันสลับซับซ้อนเพื่อเฝ้าดูเรือใบไม้ล่องผ่านทุ่งดวงดาวที่สะท้อนเป็นผกายวาวอยู่บนผิวน้ำเรียบใสท่ามกลางเพลงกล่อมของสายลมจากไหล่เขาในยามค่ำผมจะต้องคอยตอบคำถามอันไม่รู้จบของเจ้าน้องชายวัยซนเกี่ยวกับตำนานแห่งดวงดาวในราวฟ้าและจินตนาการอันแสนงามและโพ้นไกลไม่รู้สิ้นของแกในทุกครั้งที่เ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 24 กันยายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 525 , 21:50:47 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ในปลายคืนกลางฤดูฝนฉันซุกตัวลงนอนเงียบงำเพียงลำพังตรงมุมห้องรกเกลื่อนในเรือนไม้ท้ายไร่เก่าโทรมรอบกาย,มีเพียงกองหนังสือเล่มหนาบางต่างเพื่อนยามเหงาและซากตะกอนของความฝันอันผุกร่อนกระจัดกระจายนอกหน้าต่างออกไปแว่วเสียงพร่ำกระซิบแผ่วเบาของลมฝนในค่ำคืนดื่นดึกเช่นนี้ฉันค้นพบความเงียบงำอันล้ำลึกเหมือนราวโลกทั้งใบเหลือแค่ฉันถูกปล่อยทิ้งไว้เพียงลำพังฉันค่อยๆหลับตาลงและทอดถอนหายใจโรยล้ากับตัวเองมันช่างเป็นคืนวันอ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 12 กันยายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 616 , 21:53:04 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เมื่อกลางคืนเดินทางมาถึงฉันนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆริมหน้าต่างเงียบๆกับตัวเองแต่เพียงลำพังในความมืดนอกหน้าต่างออกไปฉันสามารถมองเห็นดวงดาวแรวาวอยู่ริมขอบฟ้าเหนือขึ้นไปหมอกเมฆบางๆเวี่ยรายแว่วเสียงน้ำค้างทิ้งหยดลงบนถนนสีเทาหม่นขณะปล่อยใจให้เดินทางย่างย่ำลึกไกลไปบนถนนสายผุกร่อนแห่งความครุ่นคำนึงฉันค้นพบรอยยิ้มอันแสนอุ่นของวันคืนเก่าๆหวนคืนกลับมาทักทายเหมือนดังผ่านมาฉุดดึงฉันเอาไว้จากหล่มหลุมพรางของความเปล....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 31 สิงหาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 592 , 21:20:57 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฝั่งทะเลในวันหยุด  มักจะคึกคัก เริงร่า และแต้มเต็มไปด้วยชีวิตชีวาของสีสันต่างกันกับชายหาดในวันธรรมดา  ที่รู้สึกเหมือนทุกสิ่งจะพลอยนิ่งงันกันไปหมดโดยเฉพาะชายฝั่งทะเลในหน้ามรสุมขณะก้าวเดินช้าๆไปตามชายหาด  ทอดสายตาเหม่อมองท้องฟ้าในอ้อมกอดรัดของหมอกฝ้าสีขาวหม่นปนครามเศร้าและซึมเซาอยู่อย่างนั้นหันกลับไปดูรอยเท้าที่ทิ้งรายเอาไว้ให้ระลอกคลื่นคลุ้มคลั่งโยนตัวมาเลือนลบหายไปในแทบทันทีที่ก้าวผ่านหากความทรงจำของ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 29 สิงหาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 564 , 21:17:02 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

พลันที่สายลมปลายฤดูร้อนบ่ายหน้าจากไปด้วยขอบบางคมวาวของใบมีดเล็กๆเล่มนั้นฉันค่อยๆปิดฉากลมหายใจของตัวเองลง- -อย่างเงียบงันมันช่างงดงามจับใจกับสายเลือดสีสดแดงที่รินไหลจากเสี้ยวส่วนของหัวใจที่ขาดวิ่นปรี่พริ้วลงอาบกายดั่งสายธารน้ำตกโจนผาเริงร่า เสรี และฮึกเหิมเหมือนราวจิตรกรนามอุโฆษณ์ปาดร่ายปลายพู่กันเปื้อนสีไปบนผืนผ้าบนขาหยั่งอย่างด่ำในอารมณ์ศิลป์คมวาวที่อาบคาวเลือดชุ่มแดงช่างตัดกันอย่างรุนแรงน่าอัศจรรย์....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 15 สิงหาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 531 , 21:35:17 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

สร้อยน้ำค้างเช้าวาวใสราวแววตาของทารกหวาดสะท้านหวั่นสะทกอยู่ในแว่วกังวานของระฆังแแดดอุ่น ณ ชานชาลาแห่งการพลัดพรากตรงริมขอบฟ้ากลีบเรื่อบางของหมู่ชมพูพันธ์ทิพย์กกซบเอียงอายอยู่ปลายรวงก้านในทุกหย่อมย่านถนนใหญ่ต่างเผลอลอบถอนหายใจแผ่วเบากับสายลมเช้ารวยรินขณะเหลือบมองพรมซากดอกเก่าโรยที่โปรยร่วงละลานตาอยู่ท้นทางเท้าราวกับการสิ้นสุดลงของงานฉลองเทศกาลบุปผชาติประจำปีร้านรวงทิ้งรอยจุมพิตแผ่วเบาไว้บนเปลือกตาของคว....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 12 สิงหาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 679 , 12:00:58 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

แดดเช้าเฝ้า ทอแพรไหม ผืนใหม่หมาดขณะหยาด น้ำค้างแต้ม แก้มเช้าชื่นริ้วลม พรมร่ำ ลาค่ำคืนเช้านี้, ฉันตื่น--มาแต่เช้าอุ่นไอ ในกรุ่นอวล กาแฟเข้มและโลกคล้ายอิ่มเต็ม-เหมือนวันเก่าต่างก็เพียง เสียงกระซิบใน ใจแผ่วเบาว่าวันนี้ ข้างกายเรา--ไร้เงาแม่ฯ..แด่ทุกน้องพี่ที่วันนี้ไม่มีแม่อยู่เคียงใกล้ครับ ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 5 สิงหาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 556 , 10:56:39 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เราได้กลับมาวิ่งเล่นกันอีกครั้งในสวนหลังบ้านอันเก่าแก่ใต้ร่มเงาก้ามปูบุราญที่กางกิ่งก้านห่มคลุมจนร่มครึ้มไปทั้งสวนวันเวลาปล่อยให้ชิงช้าเถาวัลย์ขาดคว้างไว้อย่างนั้นมานานช้าในโรงไม้รกเรื้อท้ายสวนกลับยังคงมีซากจักรยานเกรอะสนิมและความทรงจำปรักหักพังเก่าก่อนซุกแอบซ่อนอยู่เรี่ยรายและนี่เป็นครั้งแรกเช่นกัน ที่ฉันพบว่าพี่ชายเริงรื่นเป็นเด็กชายซุกซนเหมือนได้กลับมาค้นพบวันคืนแห่งเยาว์วัยที่ได้สูญหายไปในชีวิตแห....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 29 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 463 , 09:54:25 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ในที่สุดผมก็ได้ค้นพบว่าผมได้กลายเป็นผู้ชายที่เปลี่ยวเหงาที่สุดในโลกตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมาผมพยายามเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังเฝ้าคอยพูดคุยและปลอบโยนตัวเองเบาๆบอกเล่าเรื่องราวเศร้าหม่นผ่านตัวหนังสือซีดจางแล้วปล่อยให้เดินทางผ่านบานหน้าต่างออกไปทักทายผู้คนแปลกหน้าแสนไกล...ในวันที่ผมค้นพบว่าผมได้กลายเป็นผู้ชายที่เปลี่ยวเหงาที่สุดในโลกนั้นผมเพียงแต่นอนลืมตานิ่งเหม่อเพ่งมองฝ้าเพดานขาวซีดโล่งเปลือยใ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 24 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 438 , 18:35:32 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

รอยเท้าของสงคราม  ทิ้งรายไว้ทั่วเมืองเงาจันทร์ในแอ่งเลือดคาว วิบไหวระริกสั่นกลิ่นอายของความตาย หอมกรุ่นไปจรดขอบโค้งฟ้าฝนใบไม้ ร่วงสายลงโรยห่ม ซากศพนักรบหนุ่มเสียงทารกแรกกำเนิด กรีดร่ำหวีดแว่วราวดั่งเสียงน้ำค้างร่วงกราวร้าวแตก หลังต้องสายแดดกล้าตะวันดวงใหม่ กำลังโผล่พ้นขอบฟ้า  มาแล้ว......

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 22 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 546 , 11:40:23 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ซากเรือลำร้างซบนิ่งอยู่ริมฝั่งน้ำฝนสาดสายระเนนไหวกลิ่นฝนแรกหอมราวแก้มสาวแรกรุ่น.เสียงเพลงลูกทุ่งลอยมาจากคุ้งน้ำไกลๆ.เธอบอกจะกลับมานั่งฟังเสียงฝนแรกด้วยกันในเรือลำร้างแต่ช่างเถอะถึงอย่างไรฉันก็ยังมีความเหงาเป็นเพื่อนและอีกไม่นานฝนคงหยุดตกฉันคงผ่านคืนนี้ไปได้ไม่ยากเย็นนักเพียงแต่อาจต้องทนเปียกปอนหยาดฝนน้ำตาที่บ่าไหลไปตลอดทั้งคืนเท่านั้น ....

อ่านต่อ

Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 666 , 11:04:50 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

.....เบาๆหน่อยน่ะประเดี๋ยวเด็กๆข้างบนนั้นจะพากันตื่นฉันไม่ค่อยชอบนักหรอกเสียงร้องไห้ในตอนกลางคืนมักฟังดูน่าเศร้าอยากจะออกไปข้างนอกกับฉันไหมในคืนแสงเดือนสลัวรางเราอาจได้พบเห็ดบางอย่างเรืองแสงอยู่ในราวป่าริมทางเดินไปสิ ออกไปด้วยกันข้างนอกนั้นไม่น่ากลัวนักหรอกอย่างน้อยก็ไม่น่ากลัวอย่างที่เราคิดดอกไม้บางอย่างมักส่งกลิ่นหอมในตอนกลางคืนความมืดอาจห่อห่มให้มันดูลึกลับแต่กลิ่นหอมในตอนกลางคืนมีเสน่ห์ยวนใจเสมอเ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 16 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 510 , 20:03:19 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ย่าล้มร่างคว้างลงไปในตอนที่ตีนฟ้าได้เวลาเบิกลำแสงแรกและคลื่นเมฆแห่งพายุฝนได้ผ่านพ้นไปแล้วดวงตาฝ้าฝางคู่นั้นเบิ่งค้างสับสนเพ่งมองไปยังหุบเขาที่ขังตัวเองมาทั้งชีวิตและเพิ่งจะผละจากมาก่อนที่ฟ้าจะเริ่มค่ำขณะหมู่เมฆทำท่าจะตั้งเค้าดอกฝนและซากใบไม้ยังคงเกาะพราวขาวโพลนอยู่ตามเส้นผมดอกเลาสยายดอกปอกลีบเฉาลอยผ่านร่างแบบบางนั้นไปท้องทุ่งในยามนี้กลายเป็นเวิ้งน้ำลิบตาและร่างของย่าก็ลอยคว้างไปในความเวิ้งว้างนั้น.......

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 12 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 433 , 22:07:41 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ถึงอย่างไรเธอก็ได้ก้าวผ่านคืนนั้นมาแล้วคืนสั้นๆทว่ายาวนานพอที่จะเปลี่ยนความฝันวิธีคิดและชีวิตทั้งชีวิตของเธอเพื่อแลกกับบางอย่างที่ต้องสูญเสียไปพร้อมกับศรัทธาที่มีต่อใครบางคนGet this widget |Share |Track details ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 5 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 548 , 21:45:51 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ในนามของพระผู้เป็นเจ้าเด็กหนุ่มนัยน์ตาว่างเปล่าถูกผลักไสออกไปยังท้องถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนบริสุทธิ์จอแจพร้อมกับมือที่กุมฝักแคชนวนระเบิดพลีชีพในนามของสันติภาพเด็กหนุ่มผู้เพิ่งผ่านเกณฑ์หมาดใหม่กับรอยจุมพิตลาที่ยังกรุ่นอายแต่คืนวานค่อยๆวางเท้าหวาดสะท้านไปบนถนนแห่งกับระเบิดและความตายที่ทอดรออย่างโหยกระหายณ สุดแดนใต้แปลกตาในนามของความรักเลือดทุกหยดที่รดไหลล้วนต่างมีสีใด   ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 4 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 674 , 21:20:48 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

หลายปีมาแล้วเขาแวะมาหาฉันจำได้ว่าเป็นวันที่ฝนพรำสายเพื่อมาขอสัมภาษณ์ความเห็นในบางประเด็นเกี่ยวกับศิลปะการใช้ชีวิตและแง่คิดที่มีต่อภาพยนตร์ บทเพลง และหนังสือชิ้นโปรดในฐานะมิตรสหายและนักเขียนหนุ่มเพื่อนำไปตีพิมพ์ในมุมคอลัมน์เล็กๆที่น่ารักของเขาในนิตยสารบันเทิงคดีของพี่มาโนช พุฒตาลระหว่างว่ากันถึงผลงานเชิงอัตตาแห่งปัจเจกชนชิ้นงามของฌองฌาร์ค บีเนค์ และ เจดี ซาร์ลิงเกอร์เขาหันไปคว้ากีตาร์รับแขกโอเวชั่นหลั....

อ่านต่อ

Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 609 , 20:38:29 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

บางวันในชีวิต.ฉันมีโอกาสได้ครุ่นคิดและหาข้อสรุป.ถึงดุลยภาพของราคาและปริมาณกับประธานบริหารธนาคารที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศบนโต๊ะเล็กๆท่ามกลางเสียงหยอกเย้าของลูกๆชายหญิงของท่านในย่านสีสม.บางเวลาในชีวิตฉันมีโอกาสสนทนาวิสาสะกันตามลำพังถึงงานอดิเรกที่น่าทึ่งกับอดีตผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทยผู้ถ่อมตัวได้อย่างน่ารัก.แต่วันเวลาที่แสนงามในชีวิตฉันมักพบว่า มันคือวันเวลาที่ฉันได้ใช้ไปกับการนั่งจิบกาแฟขมป....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 3 กรกฎาคม 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 667 , 17:20:09 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เงาแดดอุ่นใสอาบไล้หมู่ไม้เขียวครึ้มนอกหน้าต่างเม็ดฝนเพิ่งร้างสายไปจากผืนฟ้ากลิ่นไอกาแฟพื้นเมืองกรุ่นหอมตลบฉันละสายตาจากบานหน้าต่าง ก้มมองดวงตาว่างเปล่าในเงากระจกและพยายามบอกกับตัวเองว่า ฉันอาจจะโชคดีก็ได้ที่ในชั่วชีวิต  ไม่เคยได้รับห่วงใยใส่ใจจริงจังเพราะนั่น, บางทีก็อาจทำให้ฉันมีโอกาสได้เรียนรู้ที่จะรักและรู้จักตัวเองลึกล้นยิ่งขึ้นและนั้น, อาจทำให้ฉันมีโอกาสที่จะได้ใช้ชีวิต เพียงลำพังในวิถีที่ง่ายดา....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 23 มิถุนายน 2550
Posted by เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ , ผู้อ่าน : 586 , 23:04:50 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เธอจ๋า, เมื่อเช้ารีบออกจากบ้านมา ยังไม่ทันหอมแก้มลาเธอเลยเห็นหลับปุ๋ยพริ้มตาเหมือนดั่งนางฟ้าตัวน้อยๆ เลยไม่อยากปลุกอ้อยสร้อยกวนใจมีเศษตังค์วางไว้ใต้แจกันบนหลังตู้เย็น ประคับประคองใช้ให้ถึงสิ้นเดือนละและดูเหมือนว่าข้าวสารในถังใกล้จะหมด แต่เธอไม่ต้องกังวลยังมีไออุ่นของความรักซุกซ่อนอยู่มากล้นในทุกซอกมุมของบ้านเราก็ไหนเธอบอกไงว่า ในห้วงฤดูแห่งความรักถึงไม่กินไม่หลับพักก็อิ่มคงจะทำตัวสบายเหมือนตอนเป็นคุณ....

อ่านต่อ


/2