• เดือนค้างณทะเลหญ้า
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : denchainawa@hotmail.c0m
  • วันที่สร้าง : 2010-06-07
  • จำนวนเรื่อง : 64
  • จำนวนผู้ชม : 63199
  • ส่ง msg :
  • โหวต 41 คน
สำนักพิมพ์ดอกไม้ภูพาน
วรรณศิลป์สถาน บ้านของความรัก มิตรภาพ ในอ้อมกอดขุนเขา
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/denchainawa
วันพุธ ที่ 11 สิงหาคม 2553
Posted by เดือนค้างณทะเลหญ้า , ผู้อ่าน : 1050 , 21:05:26 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน















 ในขณะที่ขับรถอยู่บนถนนสายนี้ พุดรู้สึกได้ถึงความร่มรื่นของต้นไม้สองฟากฝั่ง ต้นไม้แถบนี้ยังมีอยู่หนาแน่น ภูมิประเทศส่วนใหญ่ก็เป็นภูเขา ทั้งเล็กบ้างใหญ่บ้าง ลดหลั่นกันลงไป ดอกไม้หลากหลายชนิดเบ่งบานอยู่เงียบๆหากแต่แฝงไว้ด้วยความงดงามอันวิจิตร จนเธออยากจะจอดรถแล้วลงไปชื่นชมเสียให้สาแก่ใจ 

 น่าจะมีน้ำตกที่ไหนสักแห่งแถวๆนี้…เธอคิด

 ลงจากภูเขาอันยาวเหยียดลูกนั้นแล้วก็เป็นทุ่งหญ้าสลับกับไร่อ้อย กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ชาวบ้านหลายคนกำลังก้มๆเงยๆอยู่ในไร่ของตัวเอง เป็นภาพเคลื่อนไหวที่มีชีวิตชีวา ทำให้จิตใจของเธอสดชื่นมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกโข

 ถัดจากทุ่งกว้างก็เป็นหมู่บ้านเล็กๆปลูกสร้างกันเป็นแถวเป็นแนวอยู่บนเนินเตี้ยๆ บ้านหลายหลังยังมุงหลังคาด้วยหญ้าแฝก แสดงให้เห็นถึงสภาพชีวิตในความเป็นชนบทที่เรียบง่ายโดยพึ่งพิงธรรมชาติเป็นหลัก ส่วนมากคงจะเป็นชาวบ้านจากถิ่นอื่นที่อพยพหนีความลำเค็ญมาพึ่งพาอาศัยแผ่นดินอันอุดมสมบรูณ์ผืนนี้

 พุดลดกระจกรถลงเมื่อรถเริ่มวิ่งลงจากภูเขา เธอปล่อยให้สายลมที่กรูกันเข้ามาทางหน้าต่าง ลูบไล้ใบหน้าและเส้นผมเล่นอย่างมีความสุข ไม่บ่อยนักสำหรับคนที่ใช้ชีวิตในเมืองมาตลอดชีวิตอย่างเธอ จะมีโอกาสได้สัมผัสกลิ่นอายอันบริสุทธิ์ของธรรมชาติเช่นนี้

 พุดตกอยู่ในภวังค์แห่งความสุข มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่รู้สึกว่าถนนมันแคบเข้ามาเรื่อยๆเหมือนวิ่งเข้าคอขวด มีกิ่งไม้กิ่งเล็กๆกิ่งหนึ่งที่ยื่นออกมาจากข้างทาง มันฟาดเข้าที่กระจกหน้ารถ

 ..ปึ๊ก 

 เธอตกใจ และรีบแตะเบรกชะลอความเร็วทันที ในจังหวะเดียวกันนั้นก็มีเด็กชายอายุสักประมาณแปด-เก้าขวบคนหนึ่ง ก้าวออกมาจากป่าข้างทาง

 พุดจอดรถ และเดินลงไปหา

 “น้องจ๋า รู้จักฟาร์มภูปลายฟ้าไหม..” เธอถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 เด็กชายยกตะกล้าที่สานด้วยไม้ไผ่ขึ้นมากระชับอก ดวงตาซื่อๆสอดส่ายไปมาด้วยอาการหวาดระแวง มาชารีสังเกตเห็นมีเห็ดดอกเล็กๆสีขาวอยู่ในตะกร้าใบนั้นสักครึ่งตะกร้า

 “พี่มาจากกรุงเทพจ๊ะ พี่มีธุระสำคัญที่จะต้องไปที่นั่น น้องพอจะรู้บ้างไหมว่าไปทางไหน”

 “เอ้อ..” เด็กชายเริ่มคลายความหวาดระแวงลง แต่ก็ยังคงไม่วางใจนัก

 “เฮ้อ เห็นทีจะหลงทางเสียแล้วสินะเรา” เธอทำท่าตลกๆ

 เด็กชายหัวเราะเห็นฟันหลอซี่หนึ่ง แกวางตะกล้าลงพร้อมกับยกแขนขึ้นปาดน้ำฝนที่เกาะอยู่บนแก้มที่มีคราบดำๆติดอยู่ สีหน้าหวาดระแวงเมื่อครู่หายไปหมดแล้ว

 “ไม่หลงหรอกครับ พี่มาถูกทางแล้วล่ะ พี่ขับรถตรงไปอีกก็จะเห็นสามแยก แล้วพี่ก็เลี้ยวทางนี้นะ..”เด็กชายวาดแขนไปทางขวา

 “เลี้ยวขวา..”

 “ครับทางนั้นแหละ ครู่เดียวก็ถึงแล้ว”

 “ขอบใจมากนะจ๊ะน้อง…เอ้อ น้องชื่ออะไรจ๊ะ”

 “เกด ผมชื่อเกดครับ” เด็กน้อยพูดอย่างภูมิใจ

 “อ๋อจ๊ะ เกด” เธอล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบธนบัตรใบละยี่สิบออกมาส่งให้ “เอานี่ พี่ให้เกดไว้กินขนมนะจ๊ะ รับเอาไว้สิจ๊ะ”

 เด็กน้อยลังเลใจ

 พุดย่อตัวลงตรงหน้าแก แล้วคว้าเอามือน้อยๆขึ้นมากำธนบัตรไว้

 “พี่ขอบใจเกดมากนะที่ช่วยบอกทาง หวังว่าเราคงได้พบกันอีก”

 พุดขับรถมุ่งหน้าไปตามทางที่เด็กเกดบอก หากเธอดูกระจกหลังจะเห็นเกดโบกมือให้เธอหยอยๆ พร้อมกับตะโกนตามหลังว่า

 “โชคดีนะครับ”

 

 

 ประตูรั้วเปิดรออยู่ก่อนแล้ว พุดขับรถไปจอดที่หน้าบ้านซึ่งสองฟากถนนเข้าบ้านขนาบด้วยแปลงกุหลาบหลากสีและกำลังบานสะพรั่ง เสมือนจะต้อนรับการมาเยือนครั้งแรกของเธอ ทันทีที่ก้าวลงจากรถเธอรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายอันเงียบสงบ เงียบสงบเสียจนอยากจะเรียกว่าเป็นความอ้างว้าง

 หญิงสาวกวาดสายตาไปรอบๆบ้าน บริเวณที่ตั้งของบ้านเป็นเนินสูง สามารถมองเห็นทัศนียภาพรอบๆบ้านได้ไกลสุดสายตา เพราะบริเวณนั้นเป็นทุ่งหญ้าที่ใช้สำหรับเลี้ยงสัตว์ ตัวบ้านเป็นบ้านไม้สองชั้นแบบประยุกต์ค่อนข้างเก่า แต่ก็ดูแข็งแรงและมั่นคง สีที่ทาไว้ซีดเซียว บางแห่งลอกออกจนเห็นเนื้อไม้ แสดงไห้เห็นถึงการขาดการเอาใจใส่จากเจ้าของ แต่ที่สะดุดตาเธอที่สุดเห็นจะเป็นปล่องไฟเตาผิงแบบบ้านทางตะวันตกซึ่งอยู่ด้านข้างของตัวบ้าน เป็นเรื่องน่าทึ่งที่เจ้าของบ้านสามารถผสมผสานศิลปะระหว่างตะวันตกกับล้านนาได้อย่างกลมกลืน

 พุดเดินเข้าไปและหยุดอยู่หน้าประตูบ้านซึ่งยังปิดอยู่ เธอไม่แน่ใจว่าเจ้าของบ้านจะมาตามที่นัดหมายไว้หรือเปล่า เธอเคาะประตูเรียกแต่ก็ไม่มีเสียงตอบจากข้างใน ลองผลักประตูดูเบาๆก็ปรากกฎว่าประตูไม่ได้ล็อคเอาไว้ ก้มลงดูนาฬิกาที่ข้อมือก็จวนจะสามโมงเช้าแล้ว นี่ถ้าเจ้าของบ้านเกิดเบี้ยวไม่มาตามนัดจะทำอย่างไรดี จะตามกันที่ไหนเกิดมาก็พึ่งจะเคยมาที่นี่หนแรก ข้อมูลเกี่ยวกับเจ้าของบ้านก็ทราบแต่ชื่อสันต์และแผนที่การเดินทางแผ่นเล็กๆเพียงแผ่นเดียวเท่านั้น

 ยิ่งคิดก็ยิ่งกระวนกระวายใจ

 “ขอโทษค่ะ มีใครอยู่ไหมค่ะ” เสียงเธอดังกว่าครั้งแรก

 คราวนี้ได้ผล มีชายร่างสูงใหญ่ใส่กางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน เสื้อเชิร์ตสีฟ้าอ่อนพับแขน เดินหน้าถมึงทึงแบบดุๆออกมาจากทางด้านข้างของบ้าน และกำลังตรงมายังเธอ

 “ต้องขอโทษที่ไม่ได้ออกมาต้อนรับแต่แรก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 ราบเรียบเสียจนพุดรู้สึกว่ามันจะออกไปทางเย็นชา เธอพยักหน้าและยิ้มให้เขานิดหนึ่ง

 “ค่ะ”

 “ผมเห็นคุณตั้งแต่เข้ามาแล้ว แต่ผมยุ่งอยู่กับงานข้างหลังบ้าน”

 อ๋อ..เหรอ เห็นด้วยเหรอว่ามีคนมา พุดร้องขึ้นอย่างขุ่นเคืองในอก

 เขายังคงพูดด้วยใบหน้าอันเฉยเมยจนพุดรู้สึกหมั่นไส้ และเกือบจะอดไม่ได้ที่จะต่อว่าเขาที่ปล่อยให้เธอรออยู่ตั้งนาน ความจริงถ้าเขามีงานยุ่งด้านหลังบ้านก็เพียงแต่ส่งเสียงให้เธอรู้บ้างว่ามีคนอยู่เท่านั้น เธอก็ยินดีจะยืนรอจนกว่าเขาจะเสร็จงานก็ยังไหว แต่นี่เขากลับทำราวกับว่าเธอเป็นหัวหลักหัวตอเสียอย่างนั้นแหละ

 “คุณคงจะมาดูบ้าน”

 เอาอีกแล้ว อีตาคนนี้ใช้น้ำเสียงเย็นชากับเธออีกแล้ว

 “ค่ะ ดิฉันเป็นเพื่อนของป้อม”

 เจ้าของบ้านยักไหล่นิดหนึ่ง

 เหมือนเขาไม่แยแสต่อคำพูดของเธอ

 “ผมอยากจะให้คุณดูให้แน่ใจเสียก่อน ก่อนที่คุณจะตัดสินใจเช่าบ้านหลังนี้” เขาหันหลังกลับแล้วผลักประตูให้เปิดออก

 “ดิฉันคิดว่าตัวเองชอบบ้านหลังนี้ แม้ว่ามันออกจะเก่าไปสักหน่อย” พุดว่า พลางมองทัศนียภาพนอกบ้านอีกครั้ง จากจุดที่เธอยืนอยู่สามารถมองเห็นดวงตะวันยามเช้าโผล่ขึ้นมาจากชายป่าที่อยู่อีกฟากหนึ่งของท้องทุ่งไกลลิบลับโน่น และจากจุดเดียวกันนี้ก็สามารถมองเห็นดวงอาทิตย์ลับเหลี่ยมเขาในยามเย็น ที่อยู่ทางด้านหลังของตัวบ้าน

 “เหมือนอย่างที่เราฝันไว้จริงๆ” หญิงสาวพึมพำออกมาในลำคอเหมือนคนกำลังละเมอ

 “คุณจะไม่เข้ามาดูข้างในก่อนหรือ”

 เธอสะดุ้ง

 “คุณคงไม่คิดจะเช่าบ้านหลังนี้เพราะทิวทัศน์มันสวยเท่านั้นหรอกนะ”

 พุดไม่ทันเห็นว่าเขาเข้าไปข้างในตั้งแต่เมื่อไหร่

 “เอ่อ ค่ะ”เธอรีบตามเขาเข้าไป

  ชายผู้เป็นเจ้าของบ้านพาพุดเดินดูห้องหับต่างๆทั้งชั้นล่างและชั้นบน จากคำบอกเล่าของเขาทราบว่าบ้านหลังนี้แต่เดิมเป็นบ้านที่อยู่รวมกันเป็นครอบครัวใหญ่ เขาและน้องชายและน้องสาวเกิดที่นี่ พอเขาเรียนจบมัธยมแม่ก็เสียชีวิต กอรปกับทางฟาร์มประสบปัญหาการขาดทุน พ่อจึงพาครอบครัวย้ายเข้าไปอยู่บ้านย่าที่กรุงเทพ เขาพึ่งจะหอบหิ้วเอาน้องสาวกลับมารื้อฟื้นฟาร์มภูปลายฟ้าขึ้นมาใหม่อีกครั้งเมื่อห้าปีที่แล้ว พร้อมกับสร้างบ้านหลังใหม่ขึ้นมาอีกหลังหนึ่งที่เชิงเขาด้านทิศตะวันตกของฟาร์ม บ้านหลังนี้จึงถูกยกขึ้นเป็นกรรมสิทธิ์ของน้องชาย แต่น้องชายชอบที่จะใช้ชีวิตในกรุงเทพมากกว่า บ้านนี้จึงถูกทิ้งให้ร้างมาหลายปี

 “คุณคิดว่ายังไง” เขาถามหลังจากที่เธอนั่งลงบนชุดรับแขกแล้ว

 “ไม่เลวค่ะ ตามรายละเอียดที่ป้อมบอกกับดิฉันว่า บ้านนี้สี่ห้องนอน ห้องน้ำสองห้องชั้นละห้อง มันพอเพียงสำหรับครอบครัวเล็กๆอย่างครอบครัวดิฉัน”

 “คุณไม่คิดว่าที่นี่มันเงียบและไกลความเจริญเกินไปหรือ” เขาเอ่ยพร้อมกับส่งแก้วน้ำเย็นให้เธอ

พุดไม่ได้ให้ความใส่ใจกับคำถามของเขาเมื่อครู่นี้เท่าใดนัก หากแต่เฉไฉคิดไปแบบตลกๆว่าผู้ชายที่หน้าตาถมึงทึงและน้ำเสียงเย็นชาอย่างอีตาคนนี้ จะมีแก่ใจหาน้ำให้เธอดื่มด้วยแฮะ

 “ไม่หรอกค่ะ” เธอจิบน้ำ “ดิฉันมาที่นี่เพราะต้องการความเงียบและอากาศที่บริสุทธิ์”

 “คนกรุงเทพน่าสงสาร” น้ำเสียงเขาเยาะ

 “ค่ะ โดยเฉพาะเด็ก”

 “คุณมีเด็กมาด้วยหรือ” น้ำเสียงเขากึ่งกังวล

 “ค่ะ แกเป็นเด็กขี้โรค อ่อนแอมาตั้งแต่เกิดแล้ว ที่นี่คงเหมาะที่แกจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ดิฉันจะพาแกมาอยู่ที่นี่พร้อมกับคุณพ่อทันทีที่ทุกอย่างเรียบร้อย”

 “คุณแน่ใจหรือ” น้ำเสียงที่เย็นชากลับอ่อนโยนผิดปกติจนหญิงสาวรู้สึกได้

 “มีอะไรที่คุณคิดว่าฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้” มาชารีพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง

 นี่เป็นครั้งแรกที่พุดได้สบสายตากับเขา

 “เปล่า…มันก็แค่ความรู้สึก” เขายักไหล่

 “คุณคงไม่เอาความรู้สึกของตัวเองไปเที่ยวพิพากษาคนหรือตัดสินในทุกๆเรื่องหรอกนะคะ โดยเฉพาะเรื่องของดิฉัน” 

 เธอวางแก้วน้ำไว้ที่โต๊ะแล้วลุกขึ้น 

 “เอาล่ะค่ะ ดิฉันคงจะรบกวนเวลาของคุณแค่นี้”

 “คุณยังไม่ได้เดินดูข้างนอก”

 “คุณมีเวลาพอที่จะพาดิฉันเดินดูหรือคะ” เป็นเพราะท่าทางหยิ่งยโสของเขากระมังที่ทำให้พุดเกิดความรู้สึกที่อยากจะพูดประชดประชันเขาขึ้นมาบ้าง

 “มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วที่ต้องบริการคุณ อาณาเขตของบ้านกว้างพอสมควรซึ่งไม่เกี่ยวกับเนื้อที่ของฟาร์ม นอกจากนั้นก็มีสิ่งปลูกสร้างอื่นๆอีกที่คุณจะต้องดูแลให้คงสภาพเดิมตามที่ระบุไว้ในสัญญาเมื่อคุณได้ตกลงใจที่จะเช่า”

 หญิงสาวเดินตามเขาออกมาจากตัวบ้าน เพื่อเดินดูอาณาบริเวณบ้านว่าเธอมีสิทธิ์ในการใช้พื้นที่ตามสัญญาได้มากน้อยแค่ไหน เนื้อที่รอบๆบ้านถูกแบ่งออกเป็นสัดส่วนตามความเหมาะสม ไม่ว่าจะเป็นส่วนดอกไม้ สนามใช้สำหรับออกกำลังกาย โรงรถ คอกม้า หากแต่สิ่งเหล่านั้นอยู่ในสภาพที่ต้องซ่อมแซมและปรับปรุง

 “กว้างกว่าที่ดิฉันคิดเอาไว้”

 “ตรงนี้เป็นโรงรถ แต่หลังคามันรั่ว วันหลังผมจะมาซ่อมแซมให้ แล้วนั่นเป็นคอกม้าสภาพก็พอๆกับโรงรถนี่แหละ แต่คุณไม่ต้องดูแลหรอกเพราะคุณไม่มีม้า ผมจะพยายามตัดส่วนที่คุณไม่จำเป็นต้องใช้ออกจากสัญญา เพื่อว่าค่าใช้จ่ายคุณจะได้ถูกลง”

 ถึงตรงนี้พุดบอกกับตัวเองว่า ผู้ชายคนนี้ก็มีส่วนดีที่น่าคบหาอยู่บ้างเหมือนกัน อย่างน้อยเขาก็ไม่เอาเปรียบและมีมโนธรรมอยู่พอสมควร แม้ว่าในครั้งแรกเธอจะมีความรู้สึกต่อเขาในทางที่ไม่ดีนัก

 “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คงไม่เหลือบ่ากว่าแรงที่ฉันจะดูแลมัน ไม่แน่นะคะ ฉันอาจจะหาม้าสักตัวมาเลี้ยงก็ได้”

 “คุณชอบม้าด้วยหรือ”

 “ค่ะ” ประกายตาเธอวาววามด้วยความฝัน

 เขาพาเธอเดินมาที่คอกม้า

 “ถ้าคุณยืนยันอย่างนั้นผมก็จะซ่อมแซมให้คุณ หวังว่ามันคงเสร็จทันก่อนที่คุณจะย้ายเข้ามา”

 ทั้งสองเดินกลับมาทางเก่า ท่าทางจะเข้ากันได้ดีกว่าตอนแรกที่พบกัน

 “คุณทำฟาร์มวัวอย่างเดียวหรือว่าทำอย่างอื่นด้วยคะ”

 “ผมเลี้ยงวัวอย่างเดียวครับ”

 “คงสนุก”

 “ยุ่งเสียละมากกว่า” เขาพูดยิ้มๆ

 พุดชำเลืองดูแวบหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขายิ้ม อึมม์..ไม่ยักรู้ว่ายิ้มก็เป็นกะเขาด้วยแฮะ นึกว่าเป็นแต่ขี้เก็กเท่านั้น ความจริงเขาก็จัดว่าเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลาคนหนึ่ง ใบหน้าคมเข้ม ตัวสูงใหญ่ เธอคะเนว่าเขาน่าจะสูงมากกว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตร ผิวสีเปลือกละมุด เวลาเดินเขาชอบขย่มเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อย หน้าอกกว้าง เวลาเขายิ้มกับเวลาที่เขาทำหน้าถมึงทึงใส่เธอ เหมือนกับเป็นคนละคน

 เขาเดินมาส่งเธอและเปิดประตูรถให้ เขาปล่อยให้เธอจากไปโดยไม่มีคำอำลา ผู้ชายที่มีความเชื่อมั่นและหยิ่งทระนงเช่นนี้ไม่สามารถพบเห็นได้บ่อยนักในสังคมเมืองที่เธออยู่  เหมือนทุกคนกำลังใส่หน้ากากเข้าหากันตลอดเวลา จนไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นจะเป็นสิ่งที่เป็นหรือเปล่า.

 

 




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ครูหวด วันที่ : 12/08/2010 เวลา : 04.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sangkom

มาเยี่ยมยาม ถามข่าว

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<< สิงหาคม 2010 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        



[ Add to my favorite ] [ X ]