• gold58
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : thongbai_thira@yahoo.com
  • วันที่สร้าง : 2007-09-06
  • จำนวนเรื่อง : 26
  • จำนวนผู้ชม : 78500
  • ส่ง msg :
  • โหวต 4 คน
เรื่องย่อและพระคาถาพระธรรมบท
stories in connection with Buddha's words by Rear Admiral Thongbai Dhiranandankura
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/dhammapada
วันจันทร์ ที่ 17 พฤศจิกายน 2551
Posted by gold58 , ผู้อ่าน : 2615 , 09:44:12 น.  
หมวด : ศาสนา

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

01.เรื่องภิกษุ 5 รูป

 

พระศาสดา  เมื่อประทับอยู่ในพระเชตวัน  ทรงปรารภภิกษุ  5  รูป  ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า  จกฺขุนา  สํวโร  สาธุ  เป็นต้น

 

ในกาลครั้งหนึ่ง  ภิกษุ 5  รูป  ในกรุงสาวัตถี  สำรวมระวังทวาร 5 (ตา  หู  จมูก  ลิ้น  กาย)  ต่างรูปต่างทวารกัน  ซึ่งแต่ละรูปก็อ้างว่าตนรักษาทวารที่รักษาได้ยากยิ่ง  เถียงกันไม่เป็นที่ยุติ  จึงได้นำเรื่องขึ้นทูลถามพระศาสดา  ว่าทวารไหนรักษายากยิ่งกว่ากัน ? พระศาสดา  ไม่ทรงทำให้ภิกษุรูปหนึ่งรูปใดน้อยใจ  ตรัสว่า “ภิกษุทั้งหลาย  ทวารเหล่านั้นแม้ทั้งหมด  เป็นสิ่งที่รักษาได้โดยยากแท้ “  และใช้วิธีนำอดีตชาติของภิกษุนั้นแต่ละรูปมาทรงเล่า  เพื่อจะทรงสั่งสอนว่าภิกษุเหล่านี้เคยถึงความพินาศ เมื่อครั้งอดีตมาแล้วก็เพราะไม่สำรวมระวังทวารทั้ง  5 โดยทรงนำเรื่องตักกสิลชาดกมาเล่า  จากนั้นพระศาสดาได้ตรัสว่า “ธรรมดาภิกษุ  ควรสำรวมทวารแม้ทั้งหมด  เพราะว่า  ภิกษุสำรวมทวารเหล่านั้นนั่นแล  บ่อมหลุดพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้”

 

จากนั้น  พระศาสดาได้ตรัสพระธรรมบท  สองพระคาถานี้ว่า

 

จกฺขุนา   สํวโร  สาธุ

สาธุ  โสเตน  สํวโร

ฆาเนน  สํวโร  สาธุ

สาธุ  ชิวฺหาย  สํวโร ฯ

 

กาเยน  สํวโร  สาธุ

สาธุ  วาจาย  สํวโร

มนสา  สํวโร  สาธุ

สาธุ  สพฺพตฺถ  สํวโร

สพฺพตฺถ  สํวุโต  ภิกฺขุ

สพฺพทุกขา  ปมุจฺจติ ฯ

 

ความสำรวมทางตา  เป็นคุณยังประโยชน์ให้สำเร็จ

ความสำรวมทางหู  เป็นคุณยังประโยชน์ให้สำเร็จ

ความสำรวมทางจมูก  เป็นคุณยังประโยชน์ให้สำเร็จ

ความสำรวมทางลิ้น  เป็นคุณยังประโยชน์ให้สำเร็จ.

 

ความสำรวมทางกาย  เป็นคุณยังประโยชน์ให้สำเร็จ

ความสำรวมทางวาจา  เป็นคุณยังประโยชน์ให้สำเร็จ 

ความสำรวมทางใจ  เป็นคุณยังประโยชน์ให้สำเร็จ  

ความสำรวมในทวารทั้งปวง เป็นคุณยังประโยชน์ให้สำเร็จ

ภิกษุสำรวมแล้วในทวารทั้งปวง 

ย่อมพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้.

 

เมื่อพระธรรมเทศนาจบลง    ภิกษุ 5 รูป  บรรลุโสดาปัตติผล  พระธรรมเทศนามีประโยชน์  แม้แก่มหาชนผู้ประชุมกัน.

 

------

02.เรื่องภิกษุฆ่าหงส์

 

พระศาสดา  เมื่อประทับอยู่ในพระเชตวัน  ทรงปรารภภิกษุผู้ฆ่าสงส์ตัวหนึ่ง ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า  หตฺถสญฺญโต  เป็นต้น

 

 

ในกาลครั้งหนึ่ง  ภิกษุรูปหนึ่ง  มีความเชี่ยวชาญในการในการดีดก้อนกรวด  สามารถดีดวัตถุที่เคลื่อนที่ได้โดยไม่พลาด  วันหนึ่ง  ภิกษุรูปนี้นั่งอยู่กับภิกษุอีกรูปหนึ่ง  หลังจากลงไปอาบน้ำในแม่น้ำอจิรวดีขึ้นมาแล้ว  ก็เห็นหงส์ 2 ตัวบินมาในอากาศ  จึงได้บอกกับภิกษุอีกรูปหนึ่งที่นั่งอยู่ด้วยกันว่า  จะเอาก้อนกรวดดีดไปที่ตาของหงส์ตัวหนึ่งที่บินมานั้น  ว่าแล้วก็ดีดก้อนกรวดไป   เมื่อหงส์ได้ยินเสียงก้อนกรวด  มันก็หันกลับมามอง ก้อนกรวดที่ภิกษุดีดไปนั้นก็ได้ถูกที่ตาข้างหนึ่งทะลุไปออกที่ตาอีกข้างหนึ่งของนกตัวนั้น   หงส์ตัวนั้นส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดและม้วนตัวตกลงมาที่แทบเท้าของภิกษุนั้น

 

ภิกษุทั้งหลายที่เห็นเหตุการณ์ก็ได้นำภิกษุนั้นไปเฝ้าพระศาสดา  พระศาสดาทรงตำหนิการกระทำของภิกษุนั้น  แล้วตรัสว่า “ภิกษุ  เธอบวชในพระศาสนาที่เป็นเหตุนำสัตว์ออกจากทุกข์  แต่กลับกระทำแล้วอย่างนี้  เพราะเหตุอะไร?  บัณฑิตในปางก่อน   เมื่อพระพุทธเจ้ายังไม่ทรงอุบัติ  แม้จะเป็นฆราวาสครองเรือนอยู่  ก็ยังรังเกียจการกระทำเช่นนี้  ส่วนเธอบวชในพระพุทธศาสนา หาได้รังเกียจแม้แต่น้อยไม่”   และได้ทรงนำเรื่องในชาดกเรื่องหนึ่งมาทรงเล่า  แล้วได้สรุปว่า “ภิกษุ  บัณฑิตในกาลก่อน  แม้จะมีเหตุจำเป็นเกิดขึ้น ก็ยังรังเกียจแม้แต่เรื่องทำผิดเล็กน้อย  แต่เธอสิบวชในศาสนาของพระพุทธเจ้าผู้เช่นด้วยกับเรา  ยังทำปาณาติบาตอยู่เช่นนี้  นับว่าได้ทำกรรมอันหนักยิ่งนัก  ธรรมดาภิกษุ  ควรเป็นผู้สำรวมด้วยมือ  เท้า  และวาจา” 

 

จากนั้น  พระศาสดาได้ตรัสพระธรรมบท  พระคาถานี้ว่า

 

หตฺถสญฺญโต  ปาทสญฺญโต

วาจาย  สญฺญโต  สญฺญตุตฺตโม

อชฺฌตฺตรโต  สมาหิโต

เอโก  สนฺตุสิโต  ตมาหุ  ภิกขํ ฯ

 

บัณฑิตทั้งหลาย   กล่าวบุคคลผู้มีมือสำรวมแล้ว

มีเท้าสำรวมแล้ว  มีวาจาสำรวมแล้ว  มีตนสำรวมแล้ว

ยินดีในธรรมอันเป็นไปภายใน  มีจิตตั้งมั่นแล้ว

เป็นคนโดดเดี่ยว  สันโดษ  ว่า เป็นภิกษุ.

 

เมื่อพระธรรมเทศนาจบลง   ชนเป็นอันมาก  บรรลุอริยผลทั้งหลาย  มีโสดาปัตติผลเป็นต้น.

 

-----

03.เรื่องภิกษุชื่อโกกาลิกะ

 

พระศาสดา  เมื่อประทับอยู่ในพระเชตวัน  ทรงปรารภภิกษุชื่อโกกาลิกะ    ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า  โย  มุขสญฺญโต  เป็นต้น

 

 

ภิกษุชื่อโกกาลิกะ  ด่าว่าพระอัครสาวกทั้งสอง คือ  พระสารีบุตรเถระ  และพระมหาโมคคัลลานเถระ  ครั้นมรณภาพแล้ว  ผลกรรมนี้ได้ส่งให้ไปเกิดในปทุมนรก  เมื่อภิกษุทั้งหลายนำเรื่องนี้มาสนทนากัน  พระศาสดาทรงทราบ  ตรัสว่า  ภิกษุโกกาลิกะนี้เคยเดือดร้อนเพราะปากมาตั้งแต่ในอดีตชาติ และได้ทรงนำเรื่องในอดีตมาทรงเล่าว่า  ภิกษุโกกาลกะนี้เคยเกิดเป็นเต่า  ถูกหงส์ 2 ตัวคาบ  จะพาไปเที่ยวที่ถ้ำแห่งหนึ่ง  โดยเต่าคาบกลางไม้  ส่วนหงส์ 2  ตัวนั้นคาบที่ปลายไม้ตัวละข้าง แล้วทะยานบินขึ้นสู่อากาศ  พวกเด็กๆเห็นหงส์คาบเต่าบินมา  ก็ร้องตะโกนว่า  “หงส์หามเต่า ๆ” เต่าอายพวกเด็กๆ นึกอยากจะพูดว่า “เต่าหามหงส์  ไม่ใช่หงส์หามเต่า”  แต่พออ้าปากจะพูด ปากก็เลยหลุดจากไม้ที่คาบมา  ตกลงมาตายที่พื้นดิน  เมื่อทรงเล่าเรื่องในอดีตจบลงแล้ว  พระศาสดาตรัสว่า  “ภิกษุทั้งหลาย  ธรรมดาเป็นผู้สำรวมปาก  ประพฤติเรียบร้อย   ไม่ฟุ้งซ่าน  มีจิตสงบ”

 

จากนั้น  พระศาสดาได้ตรัสพระธรรมบท  พระคาถานี้ว่า

 

โย  มุขสญฺญโต  ภิกขุ

มนฺตภาณี   อนุทธโต

อตฺถํ  ธมฺมญฺจ  ทีเปติ

มธุรนฺตสฺส  ภาสิตํ 

 

ภิกษุใด  สำรวมปาก

มีปกติกล่าวด้วยปัญญา

ไม่ฟุ้งซ่าน  แสดงอรรถและธรรม 

ภาษิตของภิกษุนั้น  ย่อมไพเราะ .

 

เมื่อพระธรรมเทศนาจบลง  ชนเป็นอันมาก  บรรลุอริยผลทั้งหลาย  มีโสดาปัตติผลเป็นต้น.

 

-----

04.เรื่องพระธรรมารามเถระ

 

พระธรรมารามเถระ  พอได้ทราบข่าวว่า  พระศาสดาจะเสด็จดับขันธปรินิพพานภายใน  4  เดือนข้างหน้า  แทนที่จะกระทำอย่างภิกษุรูปอื่นๆ ที่คอยติดตามพระศาสดาอยู่ตลอดเวลา  กลับปลีกตัวเองไปบำเพ็ญสมณธรรม  โดยหวังจะได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ ก่อนที่พระศาสดาจะดับขันธ์ปรินิพพานให้ได้  ภิกษุทั้งหลายเข้าใจผิด  คิดว่าพระธรรมารามเถระ ไม่จงรักภักดีพระศาสดา  จึงได้นำความขึ้นกราบทูลให้ทรงทราบ  พระศาสดามีรับสั่งให้เรียกตัวมาเฝ้าแล้วตรัสถามถึงเหตุผล  เมื่อทรงทราบวัตถุประสงค์ที่แท้จริงแล้ว  ได้ประทานสาธุการแก่พระธรรมารามเถระว่า  “ดีละ ๆ”  แล้วตรัสว่า   “ภิกษุทั้งหลาย  อันภิกษุผู้มีความรักในเราแม้รูปอื่น  พึงเป็นเช่นภิกษุธรรมารามนี้แหละ  แท้จริง  ภิกษุทั้งหลาย  เมื่อทำการบูชาด้วยระเบียบและหองหอมเป็นต้น  หาชื่อว่าทำการบูชาแก่เราไม่  ผู้ปฎิบัติธรรมสมควรแก่ธรรมเท่านั้น  จึงชื่อว่าบูชาเรา”

 

จากนั้นพระศาสดาได้ตรัสพระธรรมบท  พระคาถานี้ว่า

 

ธมมาราโม  ธมฺมรโต

ธมมํ  อนุวิจินฺตยํ

ธมฺมํ  อนุสสรํ  ภิกฺขุ

สทฺธมฺมา    ปริหายติ 

 

ภิกษุมีธรรมเป็นที่มายินดี  ยินดีแล้วในธรรม

ใคร่ครวญอยู่ซึ่งธรรม 

ระลึกถึงธรรมอยู่

ย่อมไม่เสี่อมจากพระสัทธรรม.

 

เมื่อพระธรรมเทศนาจบลง  ภิกษุนั้นบรรลุพระอรหัตตผล  พระธรรมเทศนามีประโยชน์  แม้แก่ชนผู้มาประชุมกัน.

 

---

 

05. เรื่องภิกษุคบภิกษุผู้เป็นฝักฝ่ายผิดรูปใดรูปหนึ่ง

 

พระศาสดา  เมื่อประทับอยู่ในพระเวฬุวัน  ทรงปรารภภิกษุผู้คบภิกษุผู้เป็นฝักฝ่ายผิดรูปใดรูปหนึ่ง  ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า  สลาภํ  นาติมญฺเญยฺย  เป็นต้น

 

 

ในกาลครั้งหนึ่ง  ภิกษุรูปหนึ่ง รับคำเชิญจากภิกษุที่เป็นพวกเดียวกับพระเทวทัต ให้ไปพักด้วย  และได้พักอยู่ที่นั่น 2-3 วัน  หลังจากกลับมาอยู่วัดเดิมแล้ว  ภิกษุอื่นๆได้นำเรื่องนี้ขึ้นกราบทูลพระศาสดาว่า ภิกษุรูปนี้ไปสมาคมกับภิกษุที่เป็นพวกของพระเทวทัต   ถึงขนาดไปพักอยู่ที่วัดของพระเทวทัตเป็นเวลา 2-3  วัน  ไปฉัน  ไปจำวัตรกับภิกษุพวกนั้นด้วย   พระศาสดามีรับสั่งให้ภิกษุนั้นมาเฝ้า  ทูลถามว่าเป็นจริงอย่างที่ภิกษุทั้งหลายกล่าวหาหรือไม่ ภิกษุนั้นกราบทูลว่าได้ไปพักที่วัดแห่งนั้นเป็นเวลา  2-3 วันจริง  แต่ไม่ได้ยินดีคำสอนในลัทธิของพระเทวทัต

 

พระศาสดาได้ทรงตำหนิภิกษุนั้น  และได้ทรงชี้ว่าพฤติกรรมเช่นนั้นส่อไปในทางที่จะทำให้ผู้อื่นเชื่อว่าเป็นศิษย์ของพระเทวทัต  และตรัสว่า  “แม้เธอจะไม่ชอบใจลัทธิคำสอนของพระเทวทัตก็จริง  แต่การที่เธอไปที่นั่นส่อแสดงว่าเธอเป็นสาวกของพระเทวทัต”     และได้ทรงนำเรื่องในมหิฬามุขชาดกมาเล่า  แล้วตรัสว่า   “ภิกษุทั้งหลาย  ธรรมดาภิกษุ  พึงเป็นผู้ยินดีด้วยลาภของตนเท่านั้น  การปรารถนาลาภของคนอื่นไม่สมควร  เพราะบรรดาฌาน   วิปัสสนา  มรรค  และ  ผลทั้งหลาย  แม้ธรรมสักอย่างหนึ่ง  ย่อมไม่เกิดขึ้นแก่ภิกษุผู้ปรารถนาลาภของผู้อื่น  แต่คุณชาติทั้งหลายมีฌานเป็นต้น  ย่อมเกิดขึ้นแก่ภิกษุผู้ยินดีด้วยลาภของตนเท่านั้น”

 

จากนั้น  พระศาสดาได้ตรัสพระธรรมบท สองพระคาถานี้ว่า

 

สลาภํ  นาติมญเญยฺย

นาญฺเญสํ  ปิหยํ  จเร

อญฺเญสํ  ปิหยํ  ภิกฺขุ

สมาธึ  นาธิคจฺฉติ 

 

อปฺปลาโภปิ  เจ  ภิกขุ

สลาภํ  นาติมญฺญติ

ตํ เว เทวา  ปสํสนฺติ

สุทธาชีวํ  อตนฺทิตํ 

 

ภิกษุไม่ควรดูหมิ่นลาภของตน

ไม่ควรเที่ยวปรารถนาลาภของผู้อื่น

ภิกษุเมื่อปรารถนาลาภของผู้อื่น

ย่อมไม่ประสบสมาธิ.

 

ถ้าภิกษุแม้เป็นผู้มีลาภน้อย

ก็ไม่ดูหมิ่นลาภของตน

เทวดาทั้งหลาย  ย่อมสรรเสริญภิกษุนั้นแล

ว่าผู้มีอาชีพหมดจด  ไม่เกียจคร้าน.

 

เมื่อพระธรรมเทศนาจบลง   ชนเป็นอันมาก  บรรลุอริยผลทั้งหลาย  มีโสดาปัตติผลเป็นต้น.

 

 

------

06. เรื่องปัญจัคคทายกพราหมณ์

 

พระศาสดา  เมื่อประทับอยู่ในพระเชตวัน  ทรงปรารภพราหมณ์ชื่อปัญจัคคทายก  ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า  สพฺพโส  นามรูปสฺมึ  เป็นต้น

 

 

มีพราหมณ์ผู้หนึ่ง  ปกติจะถวายทานที่เกี่ยวข้องกับข้าวในนา  5 ครั้ง   คือ  ครั้งที่ 1  ให้ทานในตอนเก็บเกี่ยวข้าวเสร็จ  (เขตตัคคะ) ครั้งที่ 2  ให้ทานในตอนขนข้าวเข้าลาน(ขลัคคะ)  ครั้งที่ 3  ให้ทานในตอนนวดข้าว(ขลภัณฑัคคะ)  ครั้งที่ 4  ให้ทานในตอนเอาข้าวสารลงในหม้อข้าว(อุกขลิกัคคะ)  และครั้งที่ 5 ให้ทานในตอนที่คดข้าวใส่ภาชนะ(ปาฏิคคะ)  พราหมณ์ผู้นี้  เมื่อยังไม่ให้แก่ปฏิคาหาหกที่มาขอ  จะไม่ยอมบริโภคอาหาร เพราะเหตุนั้น  เขาจึงมีชื่อว่า  ปัญจัคคทายก(ผู้ให้สิ่งเลิศ 5 ครั้ง)

 

วันหนึ่ง  พระศาสดาทอดพระเนตรเห็นพราหมณ์และนางพราหมณี   เข้ามาอยู่ในข่ายคือพระญาณของพระองค์  และทรงทราบว่าบุคคลทั้งสองนี้จะได้บรรลุพระอนาคามิผล  ดังนั้น  พระศาสดาจึงได้เสด็จไปประทับยืนอยู่ที่ประตูบ้านของบุคคลทั้งสองนั้น   ขณะนั้นพราหมณ์กำลังรับประทานอาหารอยู่  โดยหันหน้าเข้าข้างในบ้าน  เขาจึงไม่เห็นพระศาสดา   ส่วนนางพราหมณีที่อยู่ใกล้ๆกับพราหมณ์มองเห็นพระศาสดา  แต่กลัวว่าหากพราหมณ์เห็นพระศาสดายืนบิณฑบาตอยู่ที่ประตูบ้าน  ก็จะนำข้าวในจานทั้งหมดไปใส่บาตร  และจะทำให้นางต้องหุงข้าวอีก   นางจึงไปยืนบังอยู่ข้างหลังสามีเพื่อมิให้สามีมองเห็นพระศาสดา  ต่อมานางได้ค่อยๆเดินถอยหลังไปยังจุดที่พระศาสดาประทับยืนอยู่นั้น  และได้ย่อตัวลงกราบทูลด้วยเสียงค่อยๆว่า “นิมนต์โปรดสัตว์ข้างหน้าเถิด                                                     ”  แต่พระศาสดาไม่ยอมเสด็จออกไปจากบ้านนั้น  พระองค์ทรงสั่นพระเศียร  แสดงสัญญาณว่า  เราจักไม่ไป  นางพราหมณีเห็นอากัปกิริยาของพระศาสดา  ก็นึกขันจนกลั้นไม่อยู่  ได้ส่งเสียงหัวเราะอย่างขบขัน  พราหมณ์จึงได้เหลียวหลังกลับมามอง  เห็นพระศาสดา   จึงพูดกับนางพราหมณีว่า “ นางผู้เจริญ  ทำไมหล่อนไม่บอกว่าพระราชบุตรมาประทับยืนอยู่ที่ประตูบ้านเรา  อย่างนี้ทำให้เราเสียหายมาก  หล่อนทำกรรมหนักแล้ว”  ว่าแล้วก็รีบยกภาชนะอาหารที่ตนบริโภคแล้วครึ่งหนึ่ง  ไปใกล้พระศาสดา  แล้วกราบทูลว่า  “ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ  ข้าพระองค์ถวายทานอันเลิศในโอกาสทั้ง 5  แล้วจึงบริโภค   ข้าพระองค์รับประทานอาหารนี้ไปส่วนหนึ่งแล้ว  ยังเหลืออยู่อีกส่วนหนึ่ง  ขอพระองค์ได้โปรดรับอาหารส่วนนี้ของข้าพระองค์เถิด”

 

พระศาสดาตรัสตอบว่า “ดูก่อนพราหมณ์  ขึ้นชื่อว่าข้าวทุกอย่างสมควรแก่เราทั้งนั้น  ไม่ว่าจะเป็นข้าวที่ยังไม่รับประทาน  ข้าวที่รับประทานไปเป็นบางส่วน  หรือข้าวที่เหลือเดน   ดูก่อนพราหมณ์  เพราะพวกเราเป็นผู้อาศัยอาหารที่ผู้อื่นให้เลี้ยงชีพ  เป็นเช่นกับพวกเปรต”  พราหมณ์มีความประหลาดใจที่ได้ยินพระดำรัสเช่นนี้ของพระศาสดา  และในขณะเดียวกันก็เกิดความปิติยินดีที่พระศาสดายอมรับข้าวของตน  จากนั้น  พราหมณ์ได้ทูลถามพระศาสดาว่า  พระองค์ใช้เกณฑ์อะไรกำหนดบุคคลว่าเป็นภิกษุ  พระศาสดาทรงทราบด้วยพระญาณพิเศษว่าทั้งพราหมณ์และนางพราหมณีได้เรียนรู้ถึงเรื่องของนามและรูปมาแล้วในสมัยพระพุทธเจ้าทรงพระนามว่ากัสสปะ  ดังนั้น  พระองค์จึงตรัสว่า  “ดูก่อนพราหมณ์  บุคคลผู้ไม่กำหนัด ไม่ข้องอยู่ในนามและรูป  ชื่อว่า  เป็นภิกษุ”

 

จากนั้น  พระศาสดาได้ตรัสพระธรรมบท  พระคาถานี้ว่า

 

สพฺพโส  นามรูปสฺมึ

ยสส  นตฺถิ  มมายิตํ

อสตา      โสจติ

  เว  ภิกฺขูติ  วุจฺจติ 

 

ความยึดถือในนามรูปว่าเป็นของๆเรา

ไม่มีแก่ผู้ใดโดยประการทั้งปวง

อนึ่ง  ผู้ใด ไม่เศร้าโศก  เพราะนามรูปนั้นไม่มีอยู่

ผู้นั้นแล  เราเรียกว่า ภิกษุ.

 

เมื่อพระธรรมเทศนาจบลง  ภรรยาและสามีทั้ง 2  บรรลุอนาคามิผล  พระธรรมเทศฯมีประโยชน์  แม้แก่ชนผู้มาประชุมกัน.

-------

07.เรื่องสัมพหุลภิกษุ

 

พระศาสดา  เมื่อประทับอยู่ในพระเชตวัน  ทรงปรารภภิกษุมากรูป  ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า  เมตฺตาวิหารี  เป็นต้น

 

พระโสณกุฏิกัณณเถระ  ได้รับนิมนต์จากมหาอุบาสิกาโยมมารดา  ให้ไปแสดงธรรมโปรด  พระเถระได้ขึ้นนั่งบนธรรมาสน์ ที่สั่งทำเป็นพิเศษพร้อมด้วยมณฑป  แสดงธรรมโปรดโยมมารดาและหมู่บริวารอยู่ที่บริเวณใจกลางเมือง  ขณะจัดให้มีงานบุญครั้งนี้เป็นช่วงเวลากลางคืน  พวกโจรได้ฉวยโอกาสตอนที่มหาอุบาสิกาและหมู่บริวารไม่อยู่บ้าน  ทำการปล้นบ้านของมหาอุบาสิกา  ทั้งนี้หัวหน้าโจรไปยืนคุมเชิงอยู่ในบริเวณงานแสดงธรรมนั้น  ซึ่งเขาได้วางแผนไว้ว่า  จะฆ่ามหาอุบาสิกาโยมมารดาของพระเถระนั้นทันที หากนางจะกลับมาบ้านก่อนที่พวกโจรจะปล้นเสร็จ  หญิงคนใช้ในบ้านได้มาแจ้งข่าวเรื่องโจรเข้าปล้นบ้านให้มหาอุบาสิกาได้ทราบถึง 3 ครั้ง  แต่นางก็มิได้ให้ความสนใจ  มิหนำซ้ำยังขับไล่หญิงคนใช้นั้นกลับบ้านไปทุกครั้ง  โดยนางบอกว่าอย่ามารบกวน  นางกำลังฟังธรรมยังไม่จบ  ฝ่ายนายโจรที่ยืนคุมเชิงอยู่นั้น  ก็ได้ยินคำพูดที่มหาอุบาสิกากล่าวกับหญิงคนใช้ตลอด เกิดความประทับใจมาก  ได้เดินออกจากบริเวณที่จัดงานนั้น  ไปบอกบริวารโจรให้ขนเข้าของทั้งหมดกลับไปคืนที่บ้านของมหาอุบาสิกาดังเดิม  จากนั้นได้กลับมาขออุปสมบทจากพระโสณกุฏิกัณณเถระ  เมื่อพวกภิกษุอดีตโจรเหล่านี้นำหัวข้อพระกัมมัฏฐานจากพระโสณกุฏิกัณณเถระเดินทางเข้าป่าไปปฏิบัติธรรมอยู่ในที่สงัดแห่งหนึ่ง  พระศาสดาได้แผ่พระรัศมีไปปรากฏอยู่เบื้องหน้าของภิกษุเหล่านี้  แล้วตรัสพระธรรมบท  9 พระคาถานี้ว่า   

 

เมตฺตาวิหาริ  โย  ภิกฺขุ

ปสนฺโน  พุทฺธสาสเน

อธิคจฺเฉ  ปทํ  สนฺตํ

สงฺขารูปสมํ  สุขํ 

 

สิญฺจ  ภิกฺขุ   อิมํ  นาวํ

สิตฺตา  เต  ลหุเมสฺสติ

เฉตวา  ราคัญฺจ  โทสญฺจ

ตโต  นิพฺพานเมหิสิ ฯ

 

ปญฺจ  ฉินฺเท  ปญฺจ  ชเห

ปญจ  จุตฺตริ  ภาวเย

ปญฺจ  สงฺคาติโต  ภิกฺขุ

โอฆติณฺโณติ  วุจฺจติ 

 

ฌาย   ภิกฺขุ  มา    ปมาโท

มา  เต  กามคุเณ  ภมสฺสุ  จิตฺตํ

มา  โลหคุฬํ  คิลี  ปมตฺโต

มา  กนฺที  ทุกฺขมิทนฺติ  ฑยฺหมาโน ฯ

 

นตฺถิ  ฌานํ  อปญฺญสฺส

ปญฺญา  นตฺถิ  อฌายโต

ยมฺหิ  ฌานญฺจ  ปญฺญา จ

  เว  นิพพานสนฺติเก ฯ

 

สุญฺญาคารํ  ปวิฏฺฐสฺส

สนตจิตฺตสส  ภิกฺขุโน

อมานุสี  รตี  โหติ

สมฺมา  ธมฺมํ  วิปสฺสโต ฯ

 

ยโต  ยโต  สมฺมสติ 

ขนธานํ  อุทยพฺพยํ

ลภตี  ปีติปาโมชฺชํ

อมตํ  ตํ  วิชานตํ 

 

ตตฺรายมาทิ  ภวติ

อิธ  ปญฺญสฺส  ภิกฺขุโน

อินฺทริยคุตฺติ  สนฺตุฏฺฐี

ปาฏิโมกฺเข    สํวโร

มิตฺเต  ภชสฺสุ  กลฺยาเณ

สุทฺธาชีเว  อตนฺทิเต ฯ

 

ปฏิสนฺถารวุตฺยสฺส

อาจารกุสโล  สิยา

ตโต  ปาโมชฺชพหุโล

ทุกฺขสฺสนฺตํ  กริสฺสติ ฯ

 

ภิกษุใด  มีปกติอยู่ด้วยเมตตา

เลื่อมใสในพระพุทธศาสนา

ภิกษุนั้น  พึงบรรลุบทอันสงบ 

เป็นที่เข้าไประงับสังขาร อันเป็นสุข.

 

ภิกษุ  เธอจงวิดเรือนี้ 

เรือที่เธอวิดแล้ว  จักถึงเร็ว 

เธอตัดราคะและโทสะได้แล้ว

 แต่นั้นจักถึงพระนิพพาน.

 

ภิกษุพึงตัดธรรม 5 อย่าง

พึงละธรรม 5  อย่าง

และพึงยังคุณธรรม 5 ให้เจริญยิ่งๆขึ้น

ภิกษุผู้ล่วงกิเลสเครื่องข้อง 5 อย่างได้แล้ว

เราเรียกว่า  ผู้ข้ามโอฆะได้.

 

ภิกษุ  เธอจงเพ่งและอย่าประมาท 

จิตของเธออย่าหมุนไปในกามคุณ

เธออย่าเป็นผู้ประมาทกลืนกินก้อนแห่งโลหะ

เธออย่าเป็นผู้อันกรรมแผดเผาอยู่

คร่ำครวญว่า  นี้ทุกข์.

 

ฌานย่อมไม่มีแก่บุคคลผู้ไม่มีปัญญา

ปัญญาย่อมไม่มีแก่ผู้ไม่มีฌาน

ฌานและปัญญาย่อมไม่มีในบุคคลใด

บุคคลนั้นแล  ตั้งอยู่ในที่ใกล้นิพพาน.

 

ความยินดีมิใช่ของมีอยู่แห่งมนุษย์

ย่อมมีแก่ภิกษุผู้เข้าไปแล้วสู่เรือนว่าง

ผ็มีจิตสงบแล้ว  ผู้เห็นแจ้งธรรมอยู่โดยชอบ”

 

 

ภิกษุพิจารณาอยู่  ซึ่งความเกิดขึ้นและความเสื่อมไป

แห่งสังขารทั้งหลายโดยอาการใดๆ

เธอย่อมได้ปีติและปราโมทย์โดยอาการนั้นๆ

การได้ปีติและปราโมทย์นั้น

 เป็นธรรมอันไม่ตายของผู้รู้แจ้งทั้งหลาย.

 

ธรรมนี้ คือความคุ้มครองซึ่งอินทรีย์ 1

ความสันโดษ 1  ความสำรวมในพระปาฏิโมกข์  1

เป็นเบื้องต้นในธรรมอันไม่ตายนั้น

มีอยู่แก่ภิกษุผู้มีปัญญาในพระศาสนานี้.

 

เธอจงคบมิตรที่ดีงาม  มีอาชีวะอันหมดจด

ไม่เกียจคร้าน  ภิกษุพึงเป็นผู้ประพฤติในปฏิสันถาร

พึงเป็นผู้ฉลาดในอาจาระ

เพราะเหตุนั้น  เธอจักเป็นผู้มากด้วยปีติปราโมทย์

กระทำที่สุดแห่งทุกข์ได้.

 

เมื่อพระธรรมบทแต่ละพระคาถาจบลง  ภิกษุ 100 รูป(ในจำนวน 900 รูป)บรรลุพระอรหัตตผล พร้อมด้วยปฏิสัมภทาทั้งหลาย.

 

-------

 

 

08.เรื่องภิกษุประมาณ  500 รูป

 

พระศาสดา  เมื่อประทับอยู่ในพระเชตวัน  ทรงปรารภภิกษุประมาณ  500 รูป  ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า  วสฺสิกา  วิย  ปุปฺผานิ  เป็นต้น

 

 

ภิกษุ  500 รูปจากนครสาวัตถี   รับหัวข้อพระกัมมัฏฐานจากพระศาสดาแล้ว  ก็ได้เดินทางเข้าป่าไปปฏิบัติธรรมในที่สงัดแห่งหนึ่ง  ณ ที่นั้น  ภิกษุเหล่านี้ไปสังเกตเห็นดอกมะลิซึ่งบานในตอนเช้าหลุดออกจากขั้วหล่นลงสู่พื้นดินในตอนเย็น  ก็มีความคิดว่า  พวกตนจะต้องพยายามปลดเปลื้องตนออกจากิเลสอาสวะให้ได้ก่อนที่ดอกมะลิจะหลุดออกจากขั้ว  พระศาสดา  ทรงตรวดูอุปนิสัยของภิกษุเหล่านั้น  แล้วตรัสว่า   “ภิกษุทั้งหลาย  ธรรมดาภิกษุพึงพยายามเพื่อหลุดพ้นจากวัฏฏทุกข์ให้ได้  ดุจดอกไม้ที่หลุดจากขั้วฉะนั้น”  ประทับอยู่ในพระคันธกุฏี    ได้แผ่รัศมีไปปรากฏอยู่เบื้องหน้าของภิกษุเหล่านี้แล้ว  ตรัสพระธรรมบท  พระคาถานี้ว่า

 

วสฺสิกา  วิย  ปุปผานิ

มทฺทวานิ  ปมุญฺจติ

เอวํ  ราคญจ  โทสญฺจ

วปฺปมุญเจถ  ภิกฺขโว 

 

ภิกษุทั้งหลาย 

พวกเธอจงปลดเปลื้องราคะและโทสะเสีย

เหมือนมะลิเครือ

ปล่อยดอกทั้งหลาย

ที่เหี่ยวเสีย ฉะนั้น.

 

เมื่อพระธรรมเทศนาจบลง  ภิกษุทั้ง  500 รูป  บรรลุพระอรหัตตผล.

 

-------

 

09.เรื่องพระสันตกายเถระ

 

พระศาสดา  เมื่อประทับอยู่ในพระเชตวัน  ทรงปรารภพระสันตกายเถระ  ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า  สนฺตกาโย เป็นต้น

 

 

พระสันตกายเถระ   เคยเป็นราชสีห์มาแต่อดีตชาติ    มีความสำรวมระวังกายอยู่เป็นนิตย์  ไม่เคยแสดงอาการคะนองมือคะนองเท้า  แม้แต่จะบิดกายก็ไม่เคยทำ   ลักษณะของพระเถระรูปนี้ไม่ผิดกับพฤติกรรมของราชสีห์  คือ  ราชสีห์เมื่อกลับจากหาอาหาร  คืนสู่ถ้ำที่พักอาศัยของมันแล้ว  มันก็จะนอนลงบนผงมโนสิลา  และหรดาลที่โรยไว้ตลอด 7 วัน  พอถึงวันที่ 7 มันก็จะตรวจดูที่นอน  ถ้าเห็นผงที่โรยไว้นี้กระจุยกระจาย เพราะกระดิกหาง  หู หรือยันเท้าไปถูก  มันจะลงโทษตัวเองด้วยการอดอาหาร  ไม่ออกไปไหน  เป็นเวลา 7 วัน  แต่หากผงนั้นไม่กระจุยกระจาย  มันก็จะภาคภูมิใจ  เดนออกจากถ้ำ  บิดกาย  ชำเลืองดูทิศทั้ง  4  แล้วออกหาอาหาร

ภิกษุทั้งหลาย นำเรื่องพฤติกรรมของพระสันตกายเถระกราบทูลพระศาสดา  พระศาสดาตรัสว่า   “ภิกษุทั้งหลาย  ธรรมดาภิกษุ  พึงเป็นผู้สงบทางทวารทั้งหลายมีกายทวารเป็นต้นโดยแท้  เหมือนกับสันตกายเถระฉะนั้น”

 

จากนั้น  พระศาสดาได้ตรัสพระธรรมบท  พระคาถานี้ว่า

 

สนฺตกาโย  สนฺตวาโจ

สนฺตมโน สุสมาหิโต

วนฺตโลกามิโส  ภิกฺขุ

อุปสนฺโตติ  วุจฺจติ ฯ

 

ภิกษุผู้มีกายสงบ  มีวาจาสงบ 

มีใจสงบผู้ตั้งมั่นดีแล้ว 

มีอามิสในโลกอันคายเสียแล้ว

เราเรียกว่า ผู้สงบระงับ.

 

เมื่อพระธรรมเทศฯจบลง  พระเถระบรรลุพระอรหัตตผล   พระธรรมเทศนามีประโยชน์  แม้แก่ชนผู้มาประชุมกัน.

 

----

10.เรื่องพระนังคลกูฏเถระ

 

พระศาสดา  เมื่อประทับอยู่ในพระเชตวัน  ทรงปรารภพระนังคลกูฏเถระ  ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า  อตฺตนา  โจทยตฺตานํ  เป็นต้น

 

พระนังคลกูฏเถระ  เมื่อสมัยยังเป็นฆราวาส  เป็นชาวนาผู้ยากไร้  มีสมบัติส่วนตัวอยู่ 2 ชิ้น  คือ  ผ้าเตี่ยว 1  ผืน  และไถ  1 คัน  เมื่อใดที่ท่านเกิดความเบื่อหน่ายเพศบรรพชิต  อยากจะสึกออกไปเป็นฆราวาส  ท่านก็จะไปหยังต้นไม้ที่ท่านเก็บผ้าเตี่ยวและไถนั้นไว้  และให้โอวาทตัวเอง จิตใจก็เกิดความสบาย  หายความกระสันอยากสึก  ครั้งสุดท้ายท่านไปยังต้นไม้นั้น  ยึดเอาผ้าเตี่ยวและไถมาเป็นอารมณ์พิจารณาพระกัมมัฏฐาน  กระทั่งได้บรรลุเป็นพระอรหันต์  หลังจากนั้นท่านก็ไม่ได้ไปที่ต้นไม้ต้นอีกเลย  พวกภิกษุสังเกตเห็นท่านไม่เทียงไล้เทียวขื่อไปที่ต้นไม้นั้นอีก  เกิดความสงสัยจึงได้สอบถามถึงสาเหตุที่ท่านไม่ไปที่ต้นไม้ต้นนั้นว่า “ท่านไม่ไปหาอาจารย์ของท่านอีกหรือ” ท่านตอบว่า “เราไปหาอาจารย์เมื่อมีความจำเป็น  เดี๋ยวนี้ไม่มีความจำเป็นอย่างนั้นแล้ว”  ภิกษุทั้งหลายคิดว่าท่านอวดอ้างว่าตนเป็นพระอรหันต์  จึงนำความขึ้นกราบบังคมทูลพระศาสดา   และพระศาสดาตรัสว่า “ภิกษุทั้งหลาย    นังคลกูฏะบุตรของเรา  เตือนตนด้วยตนเอง  แล้วจึงถึงที่สุดแห่งกิจบรรพชิต”

 

จากนั้น  พระศาสดาได้ตรัสพระธรรมบท  สองพระคาถานี้ว่า

 

อตฺตนา  โจทยตตานํ

ปฏิมาเส  อตฺตมตฺตนา

โส  อตฺตคุตฺโต  สติมา

สุขํ  ภิกฺขุ  วิหาหิสิ 

 

อตฺตา  หิ  อตฺตโน  นาโถ

อตฺตา  หิ  อตฺตโน  คติ

ตสฺมา  สํยม  อตฺตานํ

อสฺสํ  ภทฺรํว  วาณิโช 

 

เธอจงเตือนตนด้วยตน

จงพิจารณาดูตนนั้นด้วยตน

ภิกษุ  เธอนั้น  มีสติ  ปกครองตนได้แล้ว

จักอยู่สบาย.

 

 

ตนแหละ  เป็นนาถะของตน

ตนแหละ  เป็นคติของตน 

เพราะฉะนั้น  เธอจงสงวนตน

ให้เหมือนอย่างพ่อค้าม้าสงวนม้าตัวเจริญ ฉะนั้น.

 

เมื่อพระธรรมเทศนาจบลง  ชนเป็นอันมาก  บรรลุอริยผลทั้งหลาย  มีโสดาปัตติผลเป็นต้น.

 

----

11.เรื่องพระวักกลิเถระ

 

พระศาสดา  เมื่อประทับอยู่ในพระเวฬุวัน  ทรงปรารภพระวักกลิเถระ  ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า  ปาโมชฺชพหุโล  ภิกฺขุ   เป็นต้น

 

พระวักกลเถระ  เป็นพราหมณ์อยู่ที่กรุงสาวัตถี  วันหนึ่ง   ไปพบพระศาสดาขณะกำลังเสด็จออกบิณฑบาตอยู่ในเมือง  ก็เกิดความประทับใจในรูปสมบัติของพระศาสดา  ในขณะเดียวกันก็เกิดมีความรักและความเคารพเป็นอย่างมากในพระศาสดา  จึงได้ไปขอบวชเป็นภิกษุอยู่ใกล้ๆกับพระศาสดา  เมื่อบวชเป็นภิกษุแล้ว  พระวักกลิก็จะคอยอยู่ใกล้ชิดพระศาสดา  ไม่สนใจทำหน้าที่ต่างๆของภิกษุ  และไม่ยอมปฏิบัติพระกัมมัฏฐาน  พระศาสดาได้ตรัสกับพระวักกลิว่า “ดูก่อนวักกลิ  ไม่มีประโยชน์อะไรกับการที่เธอมัวมามองดูกายเน่านี้   วักกลิ  คนใด เห็นธรรม  คนนั้น ชื่อว่าเห็นเรา(ตถาคต)  คนใด เห็นเรา(ผู้ตถาคต)  คนนั้นชื่อว่าเห็นธรรม”  แม้พระศาสดาจะตรัสสอนอย่างนี้   แต่พระวักกลิก็ไม่อาจจะเลิดมองดูพระศาสดาได้  พระศาสดาทรงดำริว่า ควรจะหาทางให้พระวักกลิเกิดความสังเวช  ก็จะส่งผลให้พระวักกลิตรัสรู้ธรรมได้  อยู่มาวันหนึ่ง  เป็นช่วงจะเข้าพรรษา  พระศาสดาเสด็จไปที่กรุงราชคฤห์  ในวันเข้าพรรษา ได้ทรงขับไล่ท่านด้วยพระดำรัสว่า”วักกลิ  เธอจงหลีกไป”  ท่านคิดว่า พระศาสดาคงจะไม่รับสั่งกับท่านอีกแล้ว จึงเกิดความเสียใจ  ไปขึ้นภู เขาคิชฌกูฏ  โดยคิดว่าจะกระโดดลงมาฆ่าตัวตาย  พระศาสดาทรงเห็นเหตุการณ์ด้วยพระจักษุทิพย์  ได้แผ่พระรัศมีไปปรากฏอยู่เบื้องหน้า    เมื่อเห็นพระศาสดาเสด็จมาอยู่เบื้องหน้า   พระวักกลก็หายเศร้าโศก และเพื่อจะสร้างปีติให้บังเกิดขึ้นแก่พระวักกลิ   พระศาสดาจึงตรัสพระธรรมบท  พระคาถานี้ว่า

 

ปาโมชฺชพหุโล  ภิกฺขุ

ปสนฺโน  พุทฺธสาสเน

อธิคจฺเฉ  ปทํ  สนฺตํ

สงฺขารูปสมํ  สุขํ 

 

ภิกษุผู้มากด้วยปราโมทย์

เลื่อมใสแล้วในพระพุทธศาสนา

พึงบรรลุสันตบท 

เป็นที่เข้าไปสงบสังขาร  เป็นสุข.

 

 

ครั้นพระศาสดาตรัสพระธรรมบท พระคาถานี้จบลงแล้ว  ก็ทรงเหยียดพระหัตถ์  ไปตรัสกับพระวักกกลิต่อไปว่า  “มาเถิด  วักกลิ  เธออย่ากลัว  จงแลดูพระตถาคต  เราจักยกเธอขึ้น  เหมือนบุคคลพยุงช้างตัวจมอยู่ในเปือกตมฉะนั้น  มาเถิด  วักกลิ  เธออย่ากลัว  จงแลดูพระตถาคต  เราจักยกเธอขึ้น  เหมือนบุคคลที่ช่วยพระจันทร์ที่ถูกราหูจับ  ฉะนั้น”

 

พระวักกลิ  เกิดปีติอย่างแรงกล้า   ว่าท่านได้เห็นพระศาสดาแล้ว  ถึงกับตัวลอยขึ้นสู่อากาศ  เมื่อท่านข่มปีติได้แล้ว  ก็ได้บรรลุเป็นพระอรหันต์  พร้อมด้วยปฏิสัมภิทาทั้งหลาย.

-------

 

12. เรื่องสุมนสามเณร

 

พระศาสดา  เมื่อประทับอยู่ในบุพพาราม  ทรงปรารภพระสุมนสามเณร  ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า  โย  หเว   เป็นต้น

 

สุมนสามเณร  วัยแค่  7  ขวบ   เป็นศิษย์ของพระอนุรุทธเถระ  แม้ว่าจะมีวัยแค่ 7 ขวบ  แต่ก็สำเร็จเป็นพระอรหันต์  และมีฤทธานุภาพมาก  ครั้งหนึ่ง  เมื่อพระอนุรุทธอาพาธผู้พระอุปัชฌายะอยู่ที่วัดแห่งหนึ่งที่บริเวณเทือกเขาหิมาลัย  สุมนสามเณรเคยเหาะไปตักน้ำที่สระอโนดาต  มาทำเป็นกระสายยาสำหรับพระอุปัชฌายะ

ครั้งหนึ่ง   พระอนุรุทธเถระได้พาสุมนสามเณรไปเฝ้าพระศาสดา  ซึ่งขณะนั้นประทับอยู่ในบุพพารามของนาวิสาขา  พวกพระภิกษุหนุ่มและสามเณรน้อยทั้งหลาย  เห็นสุมนสามเณรก็เข้าไปหยอกล้อ  ด้วยการจับหู  จับจมูก จับแขน เป็นต้น  แล้วพูดสัพยอกว่า ไม่อยากสึกบ้างหรือ?  พระศาสดาทอดพระเนตรเห็นการกระทำของภิกษุและสามเณรเหล่านั้น  ทรงมีพระดำริว่าพระองค์ควรที่จะแสดงความสามารถให้เป็นที่ปรากฏแก่พวกเขา  ดังนั้นจึงรับสั่งว่าพระองค์ทรงต้องการสามเณรสักรูปไปตักน้ำในสระอโนดาตมาให้ทรงล้างพระบาทสักหม้อหนึ่ง  พระอานนทเถระพยายามค้นหาภิกษุและสามเณรในวัดบุพพาราม  แต่ไม่มีรูปใดมีความสามารถที่จะเหาะไปตักน้ำจากสระอโนดาตมาได้  ในที่สุดพระอานนทเถระได้ขอให้สุมนสามเณรไปทำหน้าที่นี้และท่านก็ไม่ปฏิเสธ  ท่านได้หิ้วหม้อขนาดใหญ่มากจากวัดบุพพารามเหาะขึ้นสู่อากาศไปตักน้ำที่สระอโนดาตมาถวายพระศาสดาได้สำเร็จ

 

ภิกษุทั้งหลายได้สนทนากันในธรรมสภาในตอนเย็น  โดยกล่าวถึงการเหาะไปตักน้ำจากสระอโนดาตของสุมนสามเณร   พระศาสดาตรัสกับภิกษุเหล่านั้นว่า  “ภิกษุทั้งหลาย  ในศาสนาของเรา  บุคคลแม้เป็นเด็ก  ปฏิบัติชอบแล้ว  ย่อมได้สมบัติเช่นนี้ได้”

 

จากนั้น  พระศาสดาได้ตรัสพระธรรมบท  พระคาถานี้ว่า

 

โย  หเว  ทหโร  ภิกขุ 

ยุญชติ  พุทฺธสาสเน

โส  อิมํ  โลกํ  ปภาเสติ

อพภา  มุตฺโตว  จนฺทิมา 

 

ภิกษุใดแล  ยังหนุ่ม 

พากเพียรอยู่ในพระพุทธศาสนา

ภิกษุนั้น  ย่อมยังโลกนี้ให้สว่าง 

ดุจพระจันทร์ที่พ้นจากหมอก(เมฆ)สว่างอยู่  ฉะนั้น.

 

เมื่อพระธรรมเทศนาจบลง    ชนเป็นอันมาก  บรรลุอริยผลทั้งหลาย  มีโสดาปัตติผลเป็นต้น.

 

 




แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน