เสรีไทยสีขาว
การเมือง,เสรีไทยสีขาว กบฏจริยธรรม อดีตผู้นำแพทย์ประจำบ้านผู้ช่วยเหลือประชาชน พค.ทมิฬ35,ผู้นำกลุ่มแพทย์พยาบาลเพื่อประชาธิปไตยอหิงสามีนา49 ในฐานะข้าราชการแห่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/doctornursethailoyalty
วันเสาร์ ที่ 10 มีนาคม 2561
Posted by นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ , ผู้อ่าน : 1284 , 08:07:04 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 3 คน ดงละดอน , แม่หมี และอีก 1 คนโหวตเรื่องนี้

เที่ยวนครศรี คีรีวง  (๓) รักแท้คือเธอ  แม่ผู้เป็นที่รัก .บัวจันทร์ฉาย

เรื่อง ภูวดล

ภาพ นิลสมัย

๓๑ มกราคม๒๕๔๐

 

 

 

                       “รักคนสวย ต้องทำใจหน่อยนะลูก เขาคนกรุงเทพเขาจะยอมมาอยู่กับเราเหรอ”

                         แม่รักคนที่ลูกรักทุกคน ให้เกียรติผู้หญิง อย่าทำลายผู้หญิง”

        ภูวดลแทบไม่เชื่อสายตา  ว่าความจริงที่อยู่ตรงหน้าคือความฝันเป็นเจน ที่ยอมนั่งรถมากับเขา

  มีคนกล่าวไว้ว่าฟ้าลิขิต

คือโชคชะตาที่เราทอดสะพานให้คนที่เรารัก 

หัวใจเขาเต้นแรงเมื่อรถเริ่มออกจากวัดพระมหาธาตุ

จะเป็นไปได้หรือสำหรับคนที่เพิ่งเจอกันแค่สองครั้ง  

อายุห่างกัน จะทำให้หัวใจเขาเต้นแรง หายใจเร็ว อมยิ้ม

เมื่อนึกถึงหน้าตาที่เขาเจอเธอครั้งแรกที่ ซอยรมณีย์ที่ภูเก็ต  ที่ร้านกาแฟไต่ตง

                                                                        

     นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่รู้สึก เขาเชืื่อแล้วว่าที่ล้นเกล้ารัชกาลที่หก

ทรงประพันธ์ไว้ มัทนะพาธา ถึงธรรมชาติของความรัก

“ความรักเหมือนโรคา บันดาลตาให้มืดมน

ไม่ยินและยลอุปสรรคใดๆ

“ความรักเหมือนโคถึก กำลังคึกผิขังไว้

ก็โลดจากคอกไป บยอมอยู่ ณ ที่ขัง

ถึงหากจะผูกไว้ก็ดึงไปด้วยกำลัง

ยิ่งห้ามก็ยิ่งคลั่ง บหวลคิดถึงเจ็บกาย”

   ชีวิตที่เดินมากว่าสามสิบสี่ปีของเขา ทั้งดาว อร อิงค์  

ควรจะลงเอย ด้วยการแต่งงาน อย่างน้อยมีหญิงสาวสองคน

ที่เคยไปที่บ้านแม่  ด้วยความเต็มใจ แม้สุดท้ายแล้วไม่ได้ลงเอยด้วยการแต่งงานก็ตาม

      หลังออกจากวัดพระมหาธาตุ เป็นเอ๊ะ มารตี ที่เปิดทางให้เจนขึ้นรถไปกับภูวดล

 เพื่อนต้องเข้าใจในเพื่อน   จะเป็นอะไรไป มารตีคิดในใจว่า

 ความรักที่เกิด สุข เศร้า โตๆกันแล้วย่อมจะยอมรับได้

 เธอรู้สึกดีใจปน น้อยใจนิดๆ

 

   ความรักนี่ก็แปลก บางคนมีคนเข้ามาให้เลือกมากมาย

 แต่สำหรับเธอถึงป่านนี้ยังไม่มีใครผ่านเข้ามาในชีวิตให้รู้สึกวูบวาบอบอุ่น

  ไม่มีอะไรลงตัว ในชีวิตเราจะได้เจอ คนที่รักคนที่ใช่ที่เป็นคนๆเดียวกันสักกี่คน.

                                                     

อย่างนี้เรียกว่ารักหรือหลง  

 

     มารตีแยกนั่งรถกับนัท กาญจนาภรณ์ ขับรถตามกันมา

 วันนี้อากาศยามเย็นแม้ว่าเป็นเวลาเกือบหกโมงฟ้าก็ยังคงสว่าง

 หากแต่วันนี้ พระจันทร์ที่ส่องสว่างขึ้นเร็วกว่าปรกติ

   มารตีขับรถ มาตามเส้นทางถนนกะโรม ไปยังอำเภอลานสกา

รถวิ่งออกจากตัวเมืองห่างออกไปประมาณสิบกิโล สองข้างทางที่รถแล่นผ่านออกมา

  เป็นทางที่จะมุ่งไปสู่คีรีวง ผ่านบ้านแม่ของกาญจนาภรณ์ และภูวดล

 ตรงไปอีกกว่าสิบกิโลเมตรก็จะถึงโรงพยาบาลที่มารตีทำงานอยู่

        “พี่นัท ค่ะ เอ๊ะ ถามอะไร พี่หน่อยได้ไหมค่ะ”

  มารตี พูดขึ้นขณะรถแล่นออกจากวัดพระมหาธาตุได้สักพัก

       “กาญจนาภรณ์ หันไปมอง มารตี   แววตาของมารตี มีความกังวลใจเล็กน้อย

     “ น้องเอ๊ะ จะถามอะไรพี่ ถ้าเรื่องของพี่ภู”

      เขาเป็นโสด เป็นแพทย์  อ่อนโยน จริงใจ อารมณ์ดี  ชอบอะไรที่รวดเร็ว

      รักคนยาก รักแล้วรักเลยตลอดไป”

     เคยตกม้ามาหลายครั้ง อิอิ

กาญจนาภรณ์หัวเราะขำๆร่ายยาวเหมือนเป็นการนำเสนอสินค้า

   มารตี ยิ้มขำๆสีหน้าผ่อนคลายลง เมื่อกาญจนาภรณ์น้องสาวภูวดลพูดมาถึง

ตอนเขาตกม้าหลายครั้ง

  เธอนึกในใจว่า เจนไม่เคยเล่าให้เธอฟังว่าเธอรู้สึกอย่างไรต่อภูวดล

รู้เพียงจาก ชะเอมเพื่อนที่ไปเที่ยวภูเก็ตพร้อมเจนว่า

มีคนมาชอบพอเจนครั้งที่เจนไปภูเก็ต  .

..และคนที่ชอบพอเจนก็ทราบว่าเจนมีวินเพื่อนร่วมรุ่น

มาชอบเธออยู่

    ครั้งแรกที่ชะเอมเล่า บุคลิกเขาเหมือนกับตำรวจ ดูลื่นไหล

 แต่สิิ่งที่มารตีเห็นกับสิ่งที่เขาปฏิบัติ ความใส่ใจ

ที่มีต่อเจน ทำให้เธอเชื่อได้ว่าเพื่อนของเธอ

จะไม่ลำบากใจในการคบหากับเขาไม่ว่าสุดท้าย เรื่องจะลงเอยอย่างไรก็ตาม

ยิ่งมาทราบว่าเขาเป็นแพทย์รุ่นพี่ อย่างน้อยความเข้าใจในวิชาชีพ ก็ลดช่องว่างได้เยอะ...

    กาญจนาภรณ์ หันหน้าไปทางมารตี เธอเอามือไปแตะแขนมารตีเบาๆ

  “เรื่องความรัก ปล่อยให้ธรรมชาติ นำไปสู่ความเป็นจริงเถิด

  ไม่ต้องห่วงเจนเพื่อนของน้องหรอก

 “พี่ชายฉันเป็นสุภาพบุรุษ เขารู้ว่าต้องควรทำอย่างไร

พี่เองเป็นน้องสาว กลับเข้าใจเขามากเสียอีก

 

  เจนไม่ได้มีแฟนเป็นตัวเป็นตน

ยังไม่ได้แต่งงาน  เขาเคยมีประสบการณ์

ทั้งไปชอบคนที่มีแฟนแล้วและมีคนมาชอบแฟนเขา

กาญจนาภรณ์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพูดต่อ

 สุดท้ายเขาก็เป็นพระเอกเดินออกมาเอง

ไม่เคยพูดถึงคนที่เขารักในทางไม่ดี...

เขาก็โสดเธอก็โสดต่างคนต่างเลือกเปิดโอกาสให้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน

   ฉันเห็นพี่ชายของฉันทำตัวเป็นพระเอกมาสามครั้งแล้ว

เขาทำตามหัวใจเขา เขากล้าหาญ เปิดเผย จริงใจ

 เขาไม่ทำให้คนที่เขารักเสียใจหรอก

เขาไม่ก้าวก่ายชี้นำในเรื่องส่วนตัวของใครหรอก

“ฉันรู้นิสัยพี่ฉันดี หากมีปัญหาอะไร  เขาไม่ลังเลใจที่จะเป็นผู้รับสิ่งนั้นเอง

ความรักเป็นสิ่งสวยงาม  กาญจนาภรณ์พูดด้วยน้ำเสียงแววตาอ่อนโยน

“ไม่ควรจะมีใครเจ็บปวดด้วยความรัก ที่เริ่มต้นด้วยความปรารถนาดีต่อกัน”

วันหนึ่งถ้าน้องเอ๊ะมีความรักน้องจะเข้าใจเอง....

 

 ๓๑ มกราคม๒๕๔๐

เจน -ภูวดล

ฉันดีใจที่เจอเธอ

พาฉันฝ่าฟันอันตราย

             มีใครไม่รู้กล่าวไว้ว่า ความรักต้องใช้เวลา

ภูวดลนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาในชีวิต

เขาโชคดีที่ทุกคนที่ผ่านมาในชีวิต เป็นคนสวย จิตใจดี น่ารัก 

เขาไม่เคยจีบใครซ้ำซ้อน แม่สอนว่าถ้าไม่จริงจังอย่าไปให้ความหวังใคร

 คำกล่าวนี้จะเป็นจริงใช้ได้ในปัจจุบัน  แล้วเราทุกคนจะมีมาตรฐาน อย่างนี้ไปตลอดหรือเปล่า?

 การแต่งงานไม่ใช่คำตอบสุดท้าย หลายคู่ต้องมีการหย่าร้าง ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับคนสองคน

     บางครั้งเขาก็ทำตามใจตัวเอง ไม่มีเหตุผล  เขามีความเชื่อว่า “ยังมีปลามากมายให้เราจับในมหาสมุทร”

ครั้งที่เขาผิดหวังจากความรักเขายังเจอคนที่ใช่ น่ารักอีกมากมาย

ประสบการณ์ในแต่ละครั้งทำให้เข้าใจผู้หญิงมากขึ้นเข้าใจตัวเองมากขึ้น

    เพศชายจะได้เปรียบกว่าเพศหญิงเพราะสามารถแสดงออกอะไรได้มากกว่า

                                                                        

      ระหว่างทางที่นั่งรถ มาบ้านของแม่   เจน รู้สึกหัวใจเต้นระส่ำ  เธอตอบไม่ได้ว่าทำไมถึงตอบตกลง

มารตีก็ไม่ได้ห้ามเธอ   และบ้านของแม่ภูวดลก็เป็นเส้นทางที่ผ่านไปยังโรงพยาบาลที่มารตีทำงานอยู่

     เธออมยิ้ม หันหน้าออกไปทางหน้าต่างรถ  ความรู้สึกอุ่นใจ อิสระ ที่เธอได้อยู่กับเขา  เธอสงสัยมานานแล้ว

ว่าเขาทำงานอะไร เธอสังเกต ตอนที่เขาเอามือปิดปาก กาญจนาภรณ์ น้องสาวเขา  ว่ามัวแต่ทำงาน

ดูแลผู้ คน   เธอคิดมาตลอดว่า เขาคงทำงานเป็นตำรวจ..

       เธอคิดในใจว่า วันหนึ่งถ้าเขาอยากจะเล่า ...เขาคงจะบอกเธอเอง....

   ภูวดล รู้สึกอิ่มใจ เขาขับรถไปตามเส้นทางถนนสองเลน ที่รถวิ่งสวนกันได้

 แอบไปมองหญิงสาวเป็นครั้งคราว 

เขาเห็นเธอเอามือป้องปากทำท่าหาวหลายครั้ง หันกลับไปอีกที

เจนผล็อยหลับไป ภูวดลมองหน้าหญิงสาว เธอใช้มือสองข้างประกบกัน

ทำเป็นหมอนหนุนเหมือนกับเด็กน้อย ใบหน้าน่ารัก พวงแก้มสีแดงหลับตาพริ้ม

 ผมสีดำขลับปอยผมที่ตกลงประไหล่หันหน้ามาทางเขา

    เขาขับรถช้าลง หรี่เสียงเพลง  ไม่ต้องการรบกวนการนอนหลับของเธอ

 ภูวดลละจากพวงมาลัย เอามือซ้ายแตะผมเจนเบาๆ

  เขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากเรือนกายของเธอ..

.นาทีนั้นภูวดลหัวใจเต้นแรง ความอิ่มเอิบใจ ความสุข

ที่ไม่สามารถบรรยายได้ นี่เรียกว่าความรักหรือเปล่า......

 

     ผู้ให้กำเนิดชีวิต  บัวจันทร์ฉาย

            รถยังคงแล่นต่อไป สองข้างทางจากวัดพระมหาธาตุไปบ้านแม่ ของภูวดล มีบ้านปลูกตั้งอยู่เป็นระยะ

   ภูวดลขับรถมาสักระยะ ก่อนที่จะไปถึงสามแยกที่จะไปยังคีรีวง

และมหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช

ด้านซ้ายมือยังคงแปลงนาข้าวเขียวขจี ที่รอการเก็บเกี่ยว

อีกฝั่งเป็นต้นจามจุรีหรือชาวใต้เรียกว่าต้นฉำฉาปลูกอยู่สองข้างทาง  

บางต้นมีดอกสีชมพูลักษณะเป็น ก้านคล้ายใบพัดพู่กัน ให้เห็นดูสบายตา

  ทรงพุ่มกิ่งก้านที่แผ่กระจาย ออกไปให้ความร่มเย็นชุ่มชื่นใจแด่ผู้พบเห็น

       ภูวดลจำภาพที่ตอนเป็นเด็กได้ดี     เขาจะนั่งรถที่ชาวเมืองทั่วไปเรียกว่ารถสองแถว

แถวบ้านเขาเรียกว่ารถมาสด้า  โรงเรียนเก่าที่พ่อเคยสอนคือโรงเรียนวัดพระมหาธาตุ

        ใครไม่รู้กล่าวไว้ว่าชีวิตในวัยเด็กนั่นช่างสวยงาม

 แม้วันนี้พ่อจะจากไปแล้วก็ตาม     เขายังจำวันที่พ่อนั่งเฝ้าเขาทำการบ้านที่ยากที่สุดให้จนเสร็จ

 ในขณะนั้นยังไม่มีไฟฟ้าใช้  วันรุ่งเช้าครูให้เขาไปแสดงวิธีทำหน้าชั้น

เพราะไม่มีใครทำการบ้านเสร็จเลย นอกจากเขาคนเดียว พ่อสอนวิชาประวัติศาสตร์ สอนให้เขาอ่านหนังสือ

 ประวัติของเนลสัน แม่ทัพเรืออังกฤษ   วินสตันเชอร์ชิล   สตาลิน

นิยายละครแห่งชีวิต ของหม่อมเจ้าอากาศ ดำเกิงแม้กระทั่ง นายแพทย์ชิวาโก.

. และหนังสือชนะมิตรและจูงใจคนของเดล คาร์เนกี ที่เขาอ่านมาตั้งแต่จำความได้

    

 เขาชอบอ่านหนังสือท่องเที่ยว จนกระทั่งฝันอยากเป็นนักรัฐศาสตร์การทูต

  แต่สุดท้ายชีวิตก็มาลงเอยด้วยการเป็นแพทย์

 “ภูค่ะใกล้ถึงหรือยัง ขอโทษทีที่ฉันผล็อยหลับไปเสียก่อน" เจนเอามือป้องปาก

เธอ ยิ้มหน้าตางัวเงียพร้อมบิดขี้เกียจ

ทำให้เห็นวงแขนขาว ของเธอดูมี เซ็กซ์แอพพีลเล็กๆ

 

ภูวดลรู้สึกตื่นเต้นน้อยๆที่ได้มาอยู่ใกล้เธอ

   เจนเห็นว่าชายหนุ่มแอบมอง เธอทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

  ผู้ชายจะเป็นอย่างนี้ทุกคนหรือเปล่า  เธอคิดในใจ …

“คิดอะไรอยู่เหรอครับ เป็นภูวดล ที่ถามก่อน

ฉันจะคิดอะไรได้หละ คุณภูวดล  ฉันเป็นผู้หญิง  

เธอขึ้นเสียงสูงประชดเล็กๆ หน้าตาอมยิ้มขำๆ

       ยังไม่ทันที่เจน จะพูดจบ ...ภูวดลให้สัญญาณไฟชิดซ้าย ชะลอรถ

และจอดเทียบถนนซอยปากทางที่จะเข้าสู่วัดเก่าแก่แห่งหนึ่งละแวกนี้

 เจนมองชะเง้อออกไปนอกหน้าต่างรถ  ชายวัยกลางอายุราวหกสิบปี

ในชุดกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินเสื้อยืดสีขาวเก่าๆทำท่าโบกรถให้จอด

เจนแปลกใจที่มืดค่ำเวลาเกือบหกโมงแล้ว 

ทำไมภูวดลถึงกล้าจอดรถ    ถ้าเธอมาคนเดียวเธอคงขับรถผ่านไปเลยเขาคงมีเหตุผลของเขา

   ภูวดลเปิดกระจกลง หน้าตาเขาแปลกใจที่จู่ๆ

คุณลุงชูที่เคยเป็นคนไข้เขาอยู่แถวละแวกนี้

มาโบกรถในเวลานี้ คมีอะไรสักอย่าง แวบหนึ่งเขาเห็นแววตาที่กังวลใจของลุง

เขาเปิดกระจก ด้านฝั่งซ้ายที่เจนนั่ง

 “คุณหมอภูวดล ครับ ลุงชูยกมือไหว้ท่วมหัว

ภูวดลรับไว้ นาทีนั้น เจนสีหน้าตระหนก ตกใจระคนดีใจ

ที่ได้ยินที่เขาพูดกับลุงที่มาโบกรถให้จอด

ตั้งแต่ภูเก็ตเป็นต้นมาเธอคิดว่า

เขาเป็นตำรวจ นี่ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์นี้ เขาจะบอกเธอไหมเนี่ย

 เธอเม้มปากเชิดหน้าไม่เข้าใจว่าทำไมเธอรู้สึกโกรธนิดหน่อยที่เขาไม่เคยบอกเธอ

 แต่คิดไปแล้ว  เธอไม่เคยถามเขา และเธอก็ไม่เคยมองเขาไกลไปกว่าพี่ชายหรือเปล่า

   

    แวบหนึ่งเธอคิดถึงวิน เพื่อนร่วมรุ่นของเธอที่คณะที่หมายปองเธอ

  หลังจากสามเดือนที่แล้วที่เธอเคยบอกภูวดลที่แหลมพรมเทพ

เรื่องวิน ท่าทีเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงไม่พูดอะไร  เขายังคงเป็นภูวดล

 คนเดิมเพียงแต่วันนี้  หลังจากที่เธอทราบว่าเขารู้สึกดีกับเธอ

ทำให้เธอหวั่นไหวหรือเปล่า..

หญิงสาวคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกมา

   หลังจากสอบถามได้สักครู่ทราบว่าหลานสาวของลุง

ปวดท้องคลอด รพ.ที่อยู่ใกล้ที่สุด ไกลออกไปสิบกว่ากิโลเมตร

 ใกล้บริเวณนี้มีอนามัยที่มีชุดทำคลอด

 แต่ไม่มีคนทำคลอด  ลุงชูไม่มีรถ ไม่มีโทรศัพท์เลยตัดสินใจ

ขับมอเตอร์ไซด์ออกมาโบกรถที่ริมถนน

 

   “คุณลุงค่ะ พาฉันไปที่บ้านลุงฉันเป็นหมอ ฉันจะทำคลอดให้หลานคุณลุงเอง”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แววตาเมตตา

แฝงด้วยความมั่นใจ  นาทีนั้นเป็นเจนอาสาที่จะทำคลอดให้หญิงสาว

ภูวดลมองหญิงสาวคนที่เขารัก ด้วยความชื่นชม ...เขาพยักหน้า

     ลุงชูหันหน้าไปหาหมอ ภูวดล เพื่อขอคำปรึกษา

 ความตั้งใจแต่แรก ลุงเคยเป็นคนไข้หมอภู ในครอบครัวหมอภูดูแลตลอด

ชาวบ้านในละแวกนี้ส่วนใหญ่เป็นคนไข้หมอภู 

   ครั้งที่ลุงเห็นรถ หมอภู    ลุงชูจำได้เลยเสี่ยงตัดสินใจมาโบกรถ

     “เชื่อเถอะ” หมอเจน เขามีความเชี่ยวชาญในการทำคลอดเด็ก เชื่่อมั่นได้

    ผมรับรอง “ ลุงชูแววตาเป็นประกาย หน้าตาดีใจยกมือไหว้ หมอเจน

 เจนรับไหว้นาทีนั้นเธอรู้สึกดีอย่างประหลาด

     เธอไม่คิดว่าการมานครศรีธรรมราชครั้งแรกของเธอจะทำให้โตขึ้น

เข้าใจตัวเองเข้าใจความรักมากขึ้น...

เรียนรู้เรื่องการให้ และที่สำคัญที่สุดนาทีนี้ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

อย่างน้อยเธอได้เจอเขา ภูวดล คนที่ทำให้เธอรู้จักคำว่ารักมากขึ้น

        รถโตโยต้าสีน้ำเงินของภูวดล ขับไปเส้นทางเป็นลูกรังบดอัด

สองข้างทางเป็นสวนยางพารา หลังปีใหม่ เป็นต้นมา

ฝนตกลงมาอย่างหนักราคายางพาราตกต่ำทำให้ชาวบ้านหันมาพึ่ง บริการของรัฐมากขึ้น

ภูวดลคิดในใจเสมอว่าการที่ได้เกิดมาเป็นแพทย์นั้นนับว่าเป็นผู้ที่ได้ถูกเลือกแล้ว...

เขารู้สึกดีใจที่ได้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์

 ความฝันที่เขาคือให้อยากคนทุกคนแต่ละอาชีพไม่แตกต่างเหลื่อมล้ำกันมาก

ลูกของชาวสวน ข้าราชการ นักการเมือเข้าถึงการศึกษา การแพทย์

และมีโอกาสที่จะพัฒนาศักยภาพตัวเองอย่างเท่าเทียม

       รถขับผ่าน ต้นยางนาต้นใหญ่ สองต้นเป็นแลนด์มาร์ค สองข้างทาง

สักครู่ก็ถึงบ้านหลังหนึ่ง ระหว่างทางภูวดลโทรแจ้งบริการรถฉุกเฉิน

เพื่อที่จะจัดรถพยาบาลมารับทั้งแม่และลูก

    เจนรู้สึกดีที่ภูวดลเชื่อมั่น ในตัวเธอ ปกป้องเธอ

ผู้หญิงจะต้องการอะไรจากชายคนรัก นอกจากความสบายใจ อุ่นใจ

 หัวเราะเสียงดัง  มีครอบครัวมีลูก และเธอได้เป็นตัวของเธอเองอย่างที่เธออยากเป็น

      ภูวดลขับรถตามมอเตอร์ไซด์คุณลุงชูไปถึง เข้าไปบ้านหลังหนึ่ง

 เป็นบ้านชั้นเดียวก่ออิฐแต่ไม่ได้โบกปูน ตั้งอยู่ในสวนยาง มีห้องนอนหนึ่งห้อง

แสงไฟนีออนสีขาว ที่เปิดอยู่ในห้อง ภายใน มีหญิงสาววัยสิบเก้าปี

กับแฟนหนุ่มที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ยืนกุมมือหญิงสาวที่นอนบิดดัว

เจ็บท้องคลอดอยู่ ด้านข้างเป็นหมออนามัยในชุดสีฟ้าที่ทราบข่าว

เตรียมพร้อม มาเป็นผู้ช่วยอีกคน

       หมอ เจนเข้าไปตรวจคนไข้ถามประวัติ

 เธอเห็นเหงื่อที่ผุดข้นเต็มใบหน้าของหญิงสาว ท้องนี้เป็นท้องแรก

หลังจากที่เธอได้ตรวจภายในประเมิน ตอนนี้ปากมดลูกเปิดเต็มที่แล้ว

 หากเจาะน้ำคร่ำก็พร้อมที่จะคลอด

   ภูวดล ดูหน้าผู้หญิงที่เขารัก เจนสวมถุงมือ ปิดมาส์กที่หน้า

และเริ่มลงมือทำคลอดมือที่ขาวผุดผ่องและนิ้วที่เรียวยาว ความละเอียดอ่อน

ใส่ใจผู้คนสัมผัสได้จากการที่เจนดูแลคนไข้

เขาเคยเป็นอาจารยNดูแลแพทย์รุ่นน้องที่จบใหม่มาหลายคน  เขาเชื่อมั่นในตัวเธอ

  เขาสวมถุงมือปิดมาส์กเป็นผู้ช่วยของเธอ ร่วมกับหมออนามัยที่อยู่ในชุดสีฟ้า

เจนทำคลอดอย่างชำนาญ โชคดีที่การคลอดไม่มีปัญหาอุปสรรคอะไร

 ชุดเครื่องมืทำคลอดที่นำมาจากอนามัยที่อยู่ใกล้บ้าน

ทำให้การทำคลอดผ่านไปด้วยความราบรื่นปลอดภัยได้มาตรฐาน

หลังเด็กคลอดศรีษะออกมา เจนทำคลอดเด็กจนออกมา ตัดสายสะดือ

  ภูวดลส่งลูกยางแดงให้เจนดูดน้ำคร่ำที่อยู่ในจมูกในปาก

   สักครู่เสียงร้องของเด็กก็ดังขึ้นผิวพรรณการหายใจปรกติ

นาทีนั้นภูวดลเห็นรอยยิ้มของทั้งพ่อแม่ลุงของเด็กน้อย

  หลังจากทำการคลอดรก เธอจัดการเย็บฝีเย็บที่ปากช่องคลอด

ช่วงที่เด็กกำลังจะคลอดไหล่ออกมา ช่วงตัดสายสะดือ

รกคลอด   เธอมีเขายืนอยู่เคียงข้าง

“เป็นผู้หญิง ค่ะ เจนบอกแม่ของเด็กและพ่อที่ ลุงชูที่รอลุ้นอยู่ข้างเตียงคลอด

 

      อากาศร้อนอบอ้าว ใบหน้าของเจนเริ่มมีเหงื่อซึม

เธอยังคงมีสมาธิกับการในการทำภารกิจให้สำเร็จ

"โอเคนะครับคุณหมอ เจน เจนิศา" ภูวดลพูดชื่่อเธอเต็มยศ

เจนพยักหน้า

  ภูวดลถอดถุงมือยังคงปิดมาส์ก

ภูวดลเดินไปล้างมือ หยิบผ้าเช็ดหน้า

เอาผ้าเช็ดหน้าของเขาซับเหงื่อที่หน้าผากของเธอ

     หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา ไม่พูดอะไร

แววตาสดใสของเธอเปล่งประกายความสุขออกมาให้คนรอบข้างเห็น

 สายตาเขา สายตาทั้งสองประสานกันบางครั้งความรักไม่ต้องการคำอธิบายอะไรมากมาย

            หลังเสร็จภารกิจ  รถของรพ.ที่ภูวดลประสานมารับคนไข้เพื่อจะไปพักฟื้นต่อที่รพ.ก็มาถึง

โชคดีที่เขามีลูกศิษย์ที่เขาเคยสอนถ่ายทอดความรู้ให้..การติดต่อประสานงานเป็นไปอย่างราบรื่น

ทั้งพ่อแม่เด็กหญิงตัวน้อย กล่าวขอบคุณ ภูวดลและเจน และหมออนามัยผู้ช่วยที่มาช่วยเหลือ

 เป็นคุณลุงชูที่ อุ้มเด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาผิวพรรณผุดผ่อง

  ภูวดล ขออุ้มเด็กหญิงน้ำหนักแรกคลอดกว่า๓๒๐๐กรัม

 เด็กน้อยร้องเมื่อเขาอุ้มเด็กก็หยุดร้อง ราวกับรู้ว่า

นี่เป็นผู้มีส่วนร่วมในการให้กำเนิด

เขาส่งเด็กหญิงให้เจนอุ้มเธอสีหน้าเบิกบาน

ความสุขใจของแพทย์ผู้ทำคลอด

เท่ากับชีวิตหนึ่งเกิดขึ้นโดยสมบูรณ์และปลอดภัย

"หน้าตาน่ารักน่าชังนะคะพี่ภู"

เด็กน้อยเหยียดตัวบิดขี้เกียจ

  เจนอมยิ้ม

"ท่าทางเขาชอบคุณหมอภู คุณหมอเจนด้วยนะครับ"

ลุงชูพูดด้วยความตื้นตันใจ

ในนาทีวิกฤต

แพทย์เปรียบเสมือนนางฟ้าเทวดาที่สวรรค์ส่งลงมาช่วยผู้คน

“คุณหมอครับ วันนี้เป็นวันจันทร์

คุณหมอทั้งสองเป็นผู้ให้กำเนิดหลานของผมให้ปลอดภัย”

ถ้าไม่เป็นการรบกวน  ช่วยกรุณาตั้งชื่อเล่นชื่อจริงให้หน่อยครับ

เป็นภูวดลที่หันหน้าไปทางเจน

  "เจน คุณเป็นคนทำคลอดเด็ก"

“บัวค่ะ ให้ชื่อว่าน้องบัว  

 แพทย์หญิง เจนิศา ตอบแบบไม่ลังเลใจ

เด็กน้อยที่อยู่ในวงแขนของเจนยิ้มละไมดั่งเหมือนพอใจที่ได้รับการตั้งชื่อนี้

“ชื่อน่ารักดีนะครับ เจน”

 ฉันตั้งชื่อเล่น คุณหมอภู ช่วยตั้งชื่อจริงหน่อยซิค่ะ”

   เจนยิ้มสดชื่น  ภูวดลหันไปคุยกับพ่อแม่เด็ก 

เขาใช้เทคโนโลยีในโทรศัพท์มือถือ

ดูตัวอักษรในการตั้ง

เจน อดอมยิ้มไม่ได้ผู้ชายที่เธอคิดมาตลอดว่าบุคลิกเขา

เหมือนตำรวจสุดท้ายก็เป็นวิชาชีพเดียวกับเธอ

เขาเป็นคนละเอียดอ่อน เก็บรายละเอียดแต่ละผู้คน และที่สำคัญที่สุด

เจนเชื่อว่าภูวดลรักเธอทั้งที่เขาไม่เคยกล่าวคำนั้นออกมา

   วันนี้เป็นวันที่พระจันทร์เต็มดวง ให้ชื่อ “ จันทร์ฉาย”

ครับน้องบัวเด็กหญิงจันทร์ฉายความหมายดีด้วย

รอยยิ้มที่ปรากฏเป็นทั้งของผู้ให้และผู้รับ

        ทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มของคนไข้ 

ภูวดลนึกย้อนไปครั้งที่เขาเป็นนักศึกษาแพทย์แห่งหนึ่งบริเวณทุ่งพญาไท

การทำคลอด ความรู้สึกครั้งแรกของการให้กำเนิดชีวิตเป็นอย่างไร 

   วันที่เขาให้กำหนดชีวิตทารกเพศ หญิงและแม่ของเด็กหญิงคนนั้น

ได้นำผ้าขนหนูสีชมพูให้แด่นพ.ภูวดลจากเด็กหญิงตะวันฉาย นี่เป็นความบังเอิญ

           กว่าเขาจะจัดการเรื่องต่างๆเสร็จเรียบร้อย ขอบคุณน้องหมออนามัยที่สละเวลามาช่วยเหลือคนในพื้นที่

เกือบเป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม   

  ป่านนี้กาญจนาภรณ์น้องสาวเขาและมารตีเพื่อนของเจน คงถึงบ้านแม่แล้ว

      รถเคลื่อนตัวออกจาก สามแยกที่จะไปยังบ้านพักแม่ระหว่างทางที่เขาขับรถไป

หัวใจของภูวดลอิ่มเอิบ นี่อาจจะไม่ได้เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเช่นนั้น

 สองข้าทางระยะสามกิโลเมตร รถผ่านวัด โรงเรียนที่เขาเล่าเรียนและที่ที่พ่อเคยเป็นครูใหญ่

  สายตาที่คนทั้งสองประสานกัน สองข้างทางเริ่มมืด

 

      ภูวดล เปิดไฟรถด้านหน้า  เขาขับรถไปสักพักเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เขาส่งโทรศัพท์ให้เจน เปิดลำโพง  แล้วยื่นไปที่ใกล้ปากเขา

     เสียงดังลอดออกมา “พี่ภูขา พี่อยู่ที่ไหน และพี่เจนอยู่ไหน

 ออกมาพร้อมกันแล้วทำไม มาถึงไม่พร้อมกัน “

“อย่ารังแกอะไรน้องเจนนะ เดี๋ยว นัทฟ้องแม่”

..ภูวดลอมยิ้มนึกถึงหน้าตาของน้องสาวเขา ที่ปลายสาย

เจนอมยิ้มรู้สึกอบอุ่นที่เห็นความสัมพันธ์ในบ้านเป็นเช่นนี้

รถขับแล่นผ่านความมืด ดวงจันทร์ที่เด่นลอยอยู่บนฟ้า

 ด้านหน้ามองไปไกลๆเป็นเทือกเขาหลวงตระหง่าน

มีหมู่บ้านคีรีวง ที่ว่ากันว่าอากาศดีที่สุดในประเทศไทย...

   อะไรที่ทำให้เธอเดินมาไกลถึงเพียงนี้ เป็นบุพเพสันนิวาส

หรือเป็นโชคชะตา ที่เราสร้างขึ้นมาเพื่อคนที่เรารัก....

เจน อดจะตื่นเต้นไม่ได้ ที่จะเจอแม่ของภูวดล

 เป็นชายหนุ่มที่จับมือเธอกุมไว้ พระจันทร์คืนนี้แจ่มกระจ่าง

สว่างกว่าทุกคืน นาทีนั้น ภูวดล บอกไม่ได้ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น ..

.นาทีนี้เจนอยู่ข้างข้างเขาแค่นี้ก็สุขใจแล้ว...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

    





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ วันที่ : 10/03/2018 เวลา : 20.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/doctornursethailoyalty
ข้าราชการในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ประชาชนไม่ได้มีไว้เพื่อแพ้Honesty is the best policy.

@แม่หมี นิยายครับนิยายแต่งไปเรื่อยขอบคุณมากครับที่มเม้นท์ให้กำลังใจและอิน สดชื่น สขภาพแข็งแรงนะครับ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ วันที่ : 10/03/2018 เวลา : 20.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/doctornursethailoyalty
ข้าราชการในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ประชาชนไม่ได้มีไว้เพื่อแพ้Honesty is the best policy.

@หนอนหนังสือห้า มาเฉียดบ้านแม่ภูวดลแล้วออเจา ขอบคุณมากครับที่เป็นแฟนคลับอมตะ ลุ้นกันต่อ เขียนแบบตามใจฉัน ๕๕๕๕

ความคิดเห็นที่ 2 นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ ถูกใจสิ่งนี้ (1)
แม่หมี from mobile วันที่ : 10/03/2018 เวลา : 18.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

อ่านเรื่องของภูแล้ว ใจนึกว่าเรื่องนี้คงเป็นเรื่องจริงของใครสักคน อินน่ะค่ะ

ความคิดเห็นที่ 1 นายแพทย์สวรรค์กาญจนะ ถูกใจสิ่งนี้ (1)
หนอนหนังสือ5 วันที่ : 10/03/2018 เวลา : 15.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bookworm5

ลุ้นๆๆๆ
มาถึงบ้านแม่ภูแล้ว เย้ๆๆ
แฟนคลับตามมาเชียร์ค่า

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

อยากได้ยินว่ารักกัน

yak dai yin wa rak kan

View All
<< มีนาคม 2018 >>
อา พฤ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31



[ Add to my favorite ] [ X ]


เมื่อคุณแวะมาblog นี้คุณชอบอ่านแนวไหนมากที่สุด
การเมือง
53 คน
ประเด็นร้อน
3 คน
สุขภาพ หวัด2009 การแพทย์
7 คน
ศิลปะ วาดภาพ บทกลอน ความรัก
9 คน
ท่องเที่ยว อาหาร เรื่อยเปื่อย
5 คน

  โหวต 77 คน