• แม่ยายมากับตามี
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2010-08-03
  • จำนวนเรื่อง : 59
  • จำนวนผู้ชม : 468055
  • จำนวนผู้โหวต : 486
  • ส่ง msg :
  • โหวต 486 คน
<< สิงหาคม 2010 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันอาทิตย์ ที่ 8 สิงหาคม 2553
Posted by แม่ยายมากับตามี , ผู้อ่าน : 1734 , 17:07:05 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

       ปล่อยให้มีเงินวาดลวดลายไปตอนหนึ่งแล้ว ผิดธรรมเนียมไปไหมคะเนี่ย เพราะว่ามีเงินเป็นน้องนะ จะมาเด่นกว่าพี่ได้อย่างไร เอาเถอะค่ะ มาคราวนี้มารวยจะขอพูดบ้างละกัน ว่าไปแล้วนะคะมารวยควรจะเป็นตัวเอกที่มาแสดงก่อนด้วยซ้ำไป....เพราะว่ามารวยเป็นสุนัขเลี้ยงตัวแรกของฉันเอง
       ราว ๔ ปีกว่ามาแล้ว ก่อนปีใหม่ ตอนนั้นนอกจากมีงานประจำทุกวันจันทร์ถึงวันเสาร์ที่แสนจะเหน็ดเหนื่อยแล้ว ฉันก็ยัง “ริ” ที่จะทำอย่างอื่นอีก คำว่า “ริ” นี่ มาจาก “ริเริ่ม” นะคะ คือริเริ่มที่จะทำอะไรในแนวสร้างสรรค์ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่ใครชั่งน้ำหนักของสิ่งที่เราจะเริ่มทำใหม่ออกมาแล้ว ผลได้ไม่คุ้มเสีย “ริ” ก็จะกลายความหมายไปเป็นคำประชดประชัน ว่า “ริอ่าน” ทำในสิ่งที่ไม่เป็นเรื่อง นั่นเอง
       ของฉัน คำว่า “ริ” คงจะหมายถึงประการหลังค่ะ
คือ ริ ที่จะทำการค้าเฟอร์นิเจอร์ไม้สักจากจังหวัดแพร่ พอเริ่มลงมือทำ ฉันก็ต้องเดินทางบ่อยขึ้น เพื่อไปตามแหล่งผลิตเฟอร์นิเจอร์ และที่นั่นเองค่ะที่ทำให้ฉันได้พบกับ “มารวย”เป็นครั้งแรก และได้กลายมาเป็นสุนัขเลี้ยงตัวแรกที่เอามาเลี้ยง เอามาฟูมฟัก เป็นเจ้าของแบบเต็มตัว (ดูเหมือนฉันจะภูมิใจมากไปไหม ?..)



       วันที่เจอกับมารวยครั้งแรก เป็น พ.ศ.๒๕๔๘ ตอนนั้นมารวยอายุได้เดือนเศษ แต่ก็โตพอที่จะหย่านมแม่ได้แล้ว มารวยเป็นสุนัขสายพันธุ์บางแก้วผสม โดยมีพ่อเป็นบางแก้วกับแม่ที่เป็นสุนัขพันทางอีกตัว ซึ่งฉันไม่ได้สืบตระกูลเค้าขึ้นไปอีกหรอกค่ะว่า เป็นสายพันธุ์อะไร วันนั้นขณะที่รอเค้าจัดเฟอร์นิเจอร์ขึ้นรถ ฉันก็หันไปเห็นลูกสุนัขเล็กๆสีขาวปนน้ำตาล ตัวปุยๆตัวหนึ่ง น่ารักเชียวหละคุณเอ๊ย ....ที่ว่าน่ารักนี่ มองด้วยสายตาของคนที่คุ้นเคยกับสุนัขมานานค่ะ

      

       พอเดาะปากเรียกเข้าหน่อย เจ้าตัวปุยตัวนั้นก็วิ่งเตาะแตะๆ เข้ามาหา

       มันยังเป็นเด็กอยู่นะคุณ มันก็ต้องวิ่งเตาะแตะเป็นธรรมดา หยอกเย้ากันไม่นาน เจ้าตัวแม่ก็เดินเข้ามาบ้าง

       เอาหละสิ มันจะทำอะไรฉันหรือเปล่านี่ สัญชาติญาณแม่ย่อมหวงลูกเป็นธรรมดา ฉันจึงต้องส่งสัญญาณแสดงความจริงใจให้ตัวแม่สักหน่อย โดยการดีดนิ้วเปาะๆ และส่งเสียงเดาะปาก เหมือนคนทั่วๆไปที่เรียกสุนัขนั่นแหละค่ะ และแล้วฉันก็ได้มิตรภาพจากตัวแม่มาง่ายๆ เค้าลงนั่งสนทนาด้วยเป็นอย่างดี ราวกับคุ้นกันมานาน

       พอเจ้าของเห็น ก็เอ่ยปากถามว่า

      " คุณหมอ เอาก่อ...งามหื้อ "

       " ให้จริงเหรอ ....เอานะ "

       ฉันตอบด้วยความดีใจ ตอนนั้นไม่คิดอะไรไกลกว่านี้อีกแล้ว  

       นั่นหละ คือฉัน คิดน้อย ตัดสินใจเร็ว ต้องเปลี่ยนนิสัยให้รอบคอบกว่านี้ จะทำอะไรต้องคิดให้กว้างๆ เข้าไว้ นึกถึงข้อดี ข้อเสียและปัญหาอุปสรรคที่จะตามมาให้ดี รวมถึงกำลังที่ตัวเองมีด้วย

     

       รุปคือ ฉันตัดสินใจรับเลี้ยงเจ้าตัวเล็กตัวนั้นแล้ว

       แหม๊ ! แม่มันก็ได้ใจจริงๆ ราวกับรู้ว่าจะเสียลูกให้ฉัน ทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน ก็มาเลียมือ เลียหน้า(ยี้..)ฝากฝังลูกไว้กับฉัน จนดิฉันต้องบอกว่า

       " อืมม์ ไม่ต้องห่วงนะ จะเลี้ยงให้ ดูแลให้ " (แน่ะ....พูดกันรู้เรื่องอีกด้วย)       คุณคะ เป็นความริอ่าน ของฉันโดยแท้ ในเวลาสั้นๆ ฉันตัดสินใจทำงานใหม่ถึงสองงาน คือลงทุนค้าขายเฟอร์นิเจอร์และเลี้ยงสุนัข โดยที่ลืมนึกไปว่า..ดิฉันมีงานประจำที่แสนยุ่งเหยิงอยู่แล้ว อะไรจะเกิดตามมา คุณคงต้องติดตามอ่านแล้วค่ะ

       เรื่องมันวุ่นตั้งแต่ได้เจ้าตัวเล็กมา อันดับแรกก็ต้องสำรวจความเรียบร้อยของเธอก่อน อ่อ..เจ้าตัวเล็กของฉัน เธอเป็นตัวเมียค่ะ "คุณพระช่วย! มีหมัดด้วย !"

       ต้องเอาไปอาบน้ำก่อนเลยค่ะ ว่าแล้วเจ้าตัวเล็ก ก็ถูก(คนอื่น)จับเข้าห้องน้ำ เอาน้ำฝักบัวฉีดๆ ตอนนั้นเป็นฤดูหนาว เดือนพฤศจิกายน อากาศเย็น ในห้องน้ำที่ปิดประตู น้ำฝักบัวที่เปิดส่งสายน้ำเย็นๆ ไปกระทบตัวเจ้าตัวเล็ก คงไม่ต่างจากเข็มทิ่มแทงเนื้อตัวของมัน ฉันได้ยินเสียงมันร้องหงิงๆ งี้ดๆ ออกมาจากห้องน้ำ เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าตัวเล็กของฉันหนอ ..มันคงไม่ชอบบรรยากาศแบบนั้นนะคุณ ห้องแคบและน้ำ..และนี่คงจะเป็นความทรงจำครั้งแรกที่ไม่งดงามนักเกี่ยวกับการอาบน้ำของเจ้าตัวเล็ก เพราะว่า จนบัดนี้เจ้าตัวนี้จะไม่ชอบการอาบน้ำเลย กว่าจะอาบน้ำได้ต้องอุ้ม และพอโตจนอุ้มไม่ไหวก็ต้องลาก มิหนำซ้ำยังต้องมีการบอกกันล่วงหน้าก่อน ว่าจะอาบน้ำให้ เพื่อให้เวลาเธอทำใจ และเวลาอาบน้ำก็จะไม่ชอบน้ำฝักบัว ต้องใช้ขันตักอาบให้ ทันทีที่ปิดประตูห้องน้ำ เธอก็จะใช้สองขาตะกุยประตู พร้อมกับเสียงร้องโวยวายโหยหวน ตลอดเวลา กว่าจะอาบให้เสร็จเล่นเอาฉันทั้งเหนื่อย ทั้งแสบแก้วหู

       ไม่ว่าจะคนหรือสัตว์นะคะ ลองว่ามีความทรงจำที่ไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องใดแล้ว ก็มักจะมีความฝังใจนะคะ ว่ามันคงจะเป็นแบบนั้นตลอด เค้าเรียกว่าฝังใจค่ะ คุณล่ะคะ มีความฝังใจอะไรบ้าง

       นี่ขนาดเจ้าตัวเล็กยังไม่ได้มาอยู่บ้านจริงๆ ของฉันนะคะ แค่เตรียมตัวมาก็ยังวุ่นวายขนาดนี้ ถ้าตอน นั้นเปลี่ยนใจเอามารวยไปคืนเจ้าของก็ยังทันนะ แต่ทำไมฉันนึกไม่ออกนะ พี่และแม่ฉันบอกว่าเป็นเพราะกรรม ฉันว่า ฟังแล้วดูเหมือนถูกซ้ำเติมอย่างไรก็ไม่รู้ ขอใช้คำว่าเป็นวาสนา แทนก็แล้วกัน เพราะว่าเรื่องที่เป็นความสุขจากเค้าก็มีตั้งมากมายใช่ว่าจะมีแต่เรื่องที่ไม่น่าเอามาเลี้ยงเลย ไม่เช่นนั้น เรื่องนี้ จะอยู่ในชุด เรื่องเล่าจากความทรงจำอันแสนสุข ได้อย่างไร

เอาหละๆ จะเป็นเวรกรรม หรือเป็นวาสนาก็แล้วแต่ ถึงเวลาที่ฉันจะต้องพาเจ้าตัวเล็กกลับบ้านซะที แต่ก่อนอื่นขอตั้งชื่อให้เจ้าตัวเล็กก่อนนะคะ เลือกไปเลือกมา ก็ตกลงใจว่า เจ้าตัวเล็กของฉัน ชื่อ quot; มารวย "

       มาเถอะ มารวย เราเดินทางไปบ้านของเรากัน


       จากบ้านเกิดของมารวยไปบ้านดิฉันห่างกันคนละจังหวัดทีเดียว ใช้เวลาเดินทางโดยรถยนต์ส่วนตัวกว่า 4 ชั่วโมง แถมยังต้องข้ามเขาอีกตั้งหลายลูก พอขึ้นรถ เจอแอร์เย็นๆ ที่แคบๆ บนรถ มารวยก็เริ่มมีอาการกระสับกระส่าย เพราะเคยอยู่แต่ที่โล่งๆ ตัวฉันเองก็เริ่มผูกพันกับเค้าแล้ว ว่าไปพรากเค้ามาจากอกแม่(ว่าไปนั่น) ก็คงจะต้องเป็นแม่ให้เจ้ามารวยซะเองแล้ว (คนเรามักจะสร้างเงื่อนไขให้ตัวเอง และเอาตัวเองไปผูกติดกับสิ่งสมมติเสมอ) คิดแบบนั้นแล้วก็เอาผ้าเช็ดตัวของฉันเองออกมาห่มให้มารวยนอน ประคบประหงมตามสัญชาติญาณของแม่นั่นแหละ ( ถึงแม้ว่าในชีวิตจริงจะไม่มีโอกาสเป็นแม่ก็ตาม ) พอใกล้จะถึงบ้านมารวยก็ตื่นจากนอน บอกแล้วไงคะว่าทางกลับบ้านน่ะเป็นภูเขา มารวยก็คงจะเมารถเหมือนเด็กๆ ทั่วไป เพราะเริ่มออกอาการไม่เป็นสุข ผุดลุกผุดนั่ง ปลอบยังไงก็ไม่สงบ สุดท้าย ก็ อ้วก..... ออกมาซะเลย 

" โธ่ ! ลูกหนอลูก อีกนิดเดียวก็จะถึงบ้านแล้ว อดทนหน่อยก็ไม่ได้ " ฉันบ่นงึมงัม ทั้งผ้า ทั้งรถ รวมถึงกระเป๋าหลุยส์ของฉัน เต็มไปด้วยอ้วกของมารวย .. แต่ว่า รักแล้วนี่คะ ก็คงจะไม่ว่าอะไร เลอะเทอะเดี๋ยวก็ทำความสะอาดเอา โล่งใจมากกว่าที่ถึงบ้านเราได้ ทั้งแม่ทั้งมารวยจะได้พักผ่อนกันสักที จากวันนั้นถึงวันนี้ สิ่งที่กลายเป็นนิสัยของมารวยก็คือ กลัวการอาบน้ำ และ ไม่ชอบขึ้นรถยนต์ ขึ้นรถทีไร มารวยจะอาเจียนทุกครั้ง



เหน็ดเหนื่อยกับการเดินทางทั้งคู่ คงจะต้องขอตัวไปพักผ่อนก่อน แล้วค่อยมาขุดคุ้ยความทรงจำกันต่อไป

อย่าลืมติดตามเรื่องราวของครอบครัวเรานะคะ


                                               เพลง Starlight

อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 13
Janni_Lee วันที่ : 17/08/2010 เวลา : 08.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mylifeanddogs
Hope, Love, and Joyfulness... It is here on earth and has four legs !

(0)
รู้ที่มาของ มารวยแล้ว หน้าตาคล้ายโคดี้ตอนเด็ก ๆ เลย
อยากเขียนเรื่องของเดียร์น่า และโคดี้ แต่เรื่องเยอะเหลือเกินตะละตัว แค่ที่มาของเดียร์น่าก็เห็นจะต้องเล่ากันยาว เลยยังไม่ได้ลงมือซะที
ป.ล. ดมยาสลบ นี่เก๋จริง ๆ คิดได้ไงเนี่ย
ความคิดเห็นที่ 12
มะอึก วันที่ : 10/08/2010 เวลา : 17.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panakom

(0)
รู้ประวัติมารวยแล้ว..
ความคิดเห็นที่ 11
ชินเดช วันที่ : 09/08/2010 เวลา : 10.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chindej

(0)
สนุกมาก..หายเครียดเลย...เอามาให้อ่านอีกนะครับ!!!
ความคิดเห็นที่ 10
nuphong26 วันที่ : 08/08/2010 เวลา : 23.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nuphong26

(0)
ลืมชมห้วบล๊อกน่ารักมากครับ
ความคิดเห็นที่ 9
nuphong26 วันที่ : 08/08/2010 เวลา : 23.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nuphong26

(0)
ยังดีกว่าผมเยอะ วันแรกที่ผมมารับลูกสาวกลับบ้านจากเมืองเลย ทั้งอึทั้งอ๊วกเต็มเบาะรถเลยครับ
ความคิดเห็นที่ 8
หวานหวาน วันที่ : 08/08/2010 เวลา : 21.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/warnwarn
คาราโอเกะกับหวานหวาน http://www.oknation.net/blog/warnwarnsong

(0)

+อีกหนึ่งโหวตเป็นกำลังใจค่ะ
ความคิดเห็นที่ 7
หวานหวาน วันที่ : 08/08/2010 เวลา : 20.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/warnwarn
คาราโอเกะกับหวานหวาน http://www.oknation.net/blog/warnwarnsong

(0)

กะไว้แล้วเลยค่ะ ว่าต้องเป็นวิสัญญี

แต่คำว่า "ดมยาสลบ"นี่มันตลกอยู่ในใจพี่หวานหวานน่ะค่ะ
....พูดกับพยาบาลอยู่จ๋อยๆ ฟื้นมาอีกทีลูกอุแว๊แล้วค่ะ ..ฮา!!!
ในช่วงที่สลบแล้ว หมอเค้าทั้งกรีดทั้งเชือดทั้งเย็บ ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย
แต่ดีแล้วที่ไม่รู้สึก ...ถ้ารู้สึกคงแย่นะคะ

ขอแอดเป็นเพื่อนบ้านและขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ
ความคิดเห็นที่ 6
แม่ยายมากับตามี วันที่ : 08/08/2010 เวลา : 20.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/domyasalob
บ้านเล็กบ้านน้อยอีกหลังหนึ่ง http://www.oknation.net/blog/jankapor

(0)
คุณ rosawan คะ...แวะไปบ้านอ่าน ดีใจที่เป็นแม่ แล้วดีใจที่ได้อ่านค่ะ
..........
พี่หวานหวาน คะ ก็น้องเป็นพยาบาลวางยาสลบนี่คะ ชื่อดมยาสลบก็เลยติดตัวมา ฮา...มาแต่ชื่อค่ะพี่ กลิ่นไม่มา เข้าใกล้ได้ค่ะ เอ๊...คนอื่นเค้าสงสัยว่าชื่อนี้น้องได้แต่ใดมา แต่พี่หวานหวานกลับ ขำซะนี่
..............
คุณ BlueHill :พี่คะ เพลงเล่นอยู่ค่ะ แต่ว่ากลัวรบกวนก็เลยตั้งเสียงคลอไว้ค่อย(มาก) ดีใจที่แวะมานะคะ
.............
คุณมนต์เสียงเพลง(ช่วยบรรเลงกล่อมชีวี) วันหลังแอบมาได้อีกนะคะ กำลังเห่อบ้านตัวเองเหมือนกันค่ะ แล้วจะแอบไปบ้านคุณบ้าง
ความคิดเห็นที่ 5
มนต์เสียงเพลง วันที่ : 08/08/2010 เวลา : 18.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/magicsoundsong

(0)

แอบมาชื่นชมความน่ารักของมารวย และแสดงความยินดีกับการขึ้นบล๊อกใหม่ครับ...
ความคิดเห็นที่ 4
BlueHill วันที่ : 08/08/2010 เวลา : 18.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

(0)
มารวย โตขึ้นหล่อไม่เบาทีเดียวนะครับ

ป.ล.เพลงไม่โชว์หรือเปล่าครับ
ความคิดเห็นที่ 3
หวานหวาน วันที่ : 08/08/2010 เวลา : 18.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/warnwarn
คาราโอเกะกับหวานหวาน http://www.oknation.net/blog/warnwarnsong

(0)

กลับมาอีกครั้งค่ะคุณหมอ
ตลกกับชื่อ"ดมยาสลบ" ค่ะ ..เอิ๊ก ๆ ๆ
ความคิดเห็นที่ 2
หวานหวาน วันที่ : 08/08/2010 เวลา : 17.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/warnwarn
คาราโอเกะกับหวานหวาน http://www.oknation.net/blog/warnwarnsong

(0)
มารวยพบคุณแม่ใจดีแล้ว สบายไปซะชาติหนึ่งค่ะ

สวัสดีเย็นวันหยุดค่ะ
http://www.oknation.net/blog/warnwarnsong/2010/08/06/entry-2
ความคิดเห็นที่ 1
rosawan วันที่ : 08/08/2010 เวลา : 17.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/rosawan
AT  THE  END  OF  THE  STORM  THERE'S  A  GOLDEN  SKY.

(0)
มาอ่านเรื่องมารวยเจอแม่ค่ะ
..
สวัสดีเย็นวันหยุดค่ะ
..
แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน