• แม่ยายมากับตามี
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2010-08-03
  • จำนวนเรื่อง : 59
  • จำนวนผู้ชม : 468055
  • จำนวนผู้โหวต : 486
  • ส่ง msg :
  • โหวต 486 คน
<< สิงหาคม 2010 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันจันทร์ ที่ 9 สิงหาคม 2553
Posted by แม่ยายมากับตามี , ผู้อ่าน : 3751 , 15:04:31 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

      
       เอนทรีนี้เกิดจากการที่ได้อ่าน ความคิดเห็นของ คุณหวานหวาน พี่สาวที่น่ารัก น่าอบอุ่นของแม่ยายมากับตามี  ตามที่หยิบยกมาวางค่ะ


กะไว้แล้วเลยค่ะ ว่าต้องเป็นวิสัญญี

แต่คำว่า "ดมยาสลบ"นี่มันตลกอยู่ในใจพี่หวานหวานน่ะค่ะ
....พูดกับพยาบาลอยู่จ๋อยๆ ฟื้นมาอีกทีลูกอุแว๊แล้วค่ะ ..ฮา!!!
ในช่วงที่สลบแล้ว หมอเค้าทั้งกรีดทั้งเชือดทั้งเย็บ ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย
แต่ดีแล้วที่ไม่รู้สึก ...ถ้ารู้สึกคงแย่นะคะ


 

พี่หวานหวานบอกว่า พูดกับพยาบาลอยู่จ๋อยๆ ฟื้นมาอีกทีลูกอุแว้แล้ว........ นี่ปลุกความทรงจำของแม่ยายมาขึ้นมาได้อีกรอบ  ชัดเจนชัดแจ๋วในความรู้สึกทีเดียวค่ะ กับประสบการณ์ในห้องผ่าตัดครั้งแรกอดไม่ได้ ที่จะต้องเอาความรู้สึกมาเรียงเป็นตัวอักษร บันทึกประทับเป็นเรื่องราวแบ่งปันไปถึงพี่หวานหวาน และพี่ เพื่อน น้องที่รัก ในบ้านโอเคทุกๆ คนที่ตั้งใจมาและบังเอิญผ่านทางมา เหนื่อยแล้วแวะ....


สัพเพเหระ  ไม่มีกฏเกณฑ์สักเท่าไหร่  
ถือซะว่าเอาประสบการณ์ดิบ ๆ ของตัวเอง มาเล่าให้ฟัง
ไปทำให้สุกกันเองนะคะ

สุดท้ายก็ขอบพระคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน  จะต่อเติมอะไร  หรือจะฝากอะไรไว้ก็ยินดีรับค่ะ
ยกเว้นอย่าทำให้บาดเจ็บ  นึกว่าสงสารดมยาตัวน้อย ๆ ละกัน คริ คริ
 

............................................................................................................. 

ห้องผ่าตัด..ก่อนจะเป็นดมยา

ก็เป็นพยาบาลดมยานี่คะ..
ฐานที่มั่นก็หนีไม่พ้นห้องผ่าตัด..ห้องลึกลับที่ให้ญาติเข้าใกล้ได้ เพียงแค่รอหน้าห้อง
ถ้าเป็นในละครจะเห็นว่าญาติไม่ได้รอแบบยิ้มแย้มแจ่มใส(จริงแล้ว ใครเข้าโรงพยาบาลก็ไม่เห็นจะแจ่มใสซักคน ยกเว้นไปจีบหมอพยาบาล) ส่วนใหญ่จะกระวนกระวาย เดินไปเดินมา เรื่องไหนเรื่องนั้นล่ะค่ะ มันช่างชวนลุ้นระทึกไปด้วยจริง
 
....น่ากลัวมากนักหรือไง...เจ้าห้องผ่าตัดเนี่ยย...

ดูเอาละกัน

ขอขอบคุณภาพจาก   www.med.nu.ac.th/heart/lab.html ที่ดมยาสลบหยิบยกมาไว้ที่นี่ด้วยค่ะ

 
ก่อนที่จะมาเป็นดมยา..เราก็มีประสบการณ์เรื่องห้องผ่าตัดมาแล้ว  ฮาโหดในใจ จำได้ถึงปัจจุบันเชียวค่ะ


ตอนนั้นปวดท้อง..หมอบอกว่าเป็นไส้ติ่งอักเสบ.ต้องผ่าตัดนะ..ด้วยความกล้าหาญที่มีติดตัวมาตั้งแต่เกิด..ผ่าก็ผ่าค่ะ (ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัว)  แต่ก็ติดตรงอายุ  ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ไม่สามารถทำนิติกรรมต่าง ๆ ด้วยตนเองได้  เรียนอยู่มหาวิทยาลัยปี 1 อายุ 17 พ่อแม่อยู่ไกล  ไส้ติ่งมันไม่รอ....อักเสบนานไป มันจะแตก เรื่องจะยาว  การผ่าตัดต้องมีการเซ็นยินยอมรับการผ่าตัดทุกรายค่ะ ในผู้ป่วยที่ไม่บรรลุนิติภาวะ ต้องให้ผู้ปกครองเป็นผู้เซ็นแทน  หมอผ่าตัดก็เลยบอก..ผมเซ็นเป็นผู้ปกครองเอง..

       โธ่ คุณคะ....ก็ผ่าไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลันในเด็กผอมแห้งอย่างนั้น จะไปยากอะไร..ไม่ยากจริง ๆ ค่ะ รวมเวลาลงมีดจนถึงเย็บปิดหน้าท้อง แค่ไม่ถึง 20 นาทีเอง
       หลังจากผู้ปกครองจำเป็นเซ็นยินยอมให้ผ่าตัดได้แล้ว..เราก็ถูกจับเตรียมตัวต่าง ๆ นานา เริ่มจาก อาบน้ำ สระผม ดูแลความสะอาดหน้าท้องรอบบริเวณผ่าตัด  งดอาหารและน้ำ ให้น้ำเกลือ..
       แล้วเค้าก็เอารถนอนมารับเรา..ไปห้องผ่าตัด.....(พักสายตาก่อนนะคะ...คงต้องติดตามตอนต่อ)

ขณะที่ถูกพาไปห้องผ่าตัด...
ความตื่นเต้นเริ่มคู่มากับความกลัวแล้วคุณ..เราผ่านตึกนั้น ตึกนี้ ลงลิฟท์ 
แล้วก็มาจอด..แหมะ..ป้ายใหญ่โต มองชัดเจน ห้องผ่าตัด..

เราถูกย้ายเปลอีกครั้งที่ห้องผ่าตัดชั้นนอก...ย้ายไปเปลนอนอีกคันของห้องผ่าตัด เพื่อจะพาเราเข้าไปห้องผ่าตัดชั้นใน  เห็นมั้ย..ลึกลับซับซ้อนขนาดไหน..เจ้าห้องผ่าตัดห้องนี้ (ห้องผ่าตัดนี่เค้าเป็นเขตสะอาดปลอดเชื้อค่ะ  บุคคลภายนอก อุปกรณ์ที่เพ่นพ่านนอกห้อง จะเข้าไปถึงเขตสะอาดของเค้าไม่ได้ง่ายๆนักหรอก)
          

เข้ามาแล้วค่ะ  ในห้องผ่าตัดจริง ๆ ..

สัมผัสแรกคืออากาศเย็นเจี๊ยบ..เย็นจับอณูหัวใจเชียว..สิ่งที่เห็นคือผู้หญิงชุดเขียว สวมหมวกเก็บผมมิดชิด  ใส่ผ้าปิดปากจมูก เห็นแต่ลูกกะตา มารับ ถามชื่อ  แล้วพาเราไปที่เตียงผ่าตัดของจริง..ที่ที่หลายคนบอกว่าเขียงนั่นหละค่ะ..เราถูกพาขึ้นเขียง ที่เป็นเตียงแคบ ๆ พอดีตัว ไม่มีที่ว่างให้กลิ้ง หรือดิ้นไปมาเหมือนเตียงนอนที่ตึกคนไข้ ถึงตอนนี้ ความกลัวเบียดแซงหน้าความกล้า(ในสายเลือด)ไปแล้ว...พวกเค้า ผู้หญิงในชุดเขียวหลายคนจับแขนเรากางบนที่วางแขน เอาผ้าพันยึดไว้ เอาโครงเหล็ก มาวางเหนืออกเรา ที่ขาก็เอาผ้าผูกยึดติดกับเตียงไว้  ไม่พอค่ะยังมีเครื่องมือแพทย์มาติดตามตัวอีก  โคมไฟดวงใหญ่ที่แขวนลงมาราวกับเยาะเย้ยคนกลัวที่อยู่บนเตียงก็ถูกจับโยกไปมา

อ๋อย...เสียงครางลึก ๆ ในอก อะไรจะเกิดกับเราบ้างหนอ  ขณะที่เค้าขึงเราไว้บนเตียง แต่คุณเขียวทั้งหลายก็ใช่ว่าจะก้มหน้าก้มตาทำโน่นทำนี่บนตัวเราอย่างเดียวนะคะ  เธอพูดคุยกับเรา ถามนั่นถามนี่..บ้านอยู่ไหน  เรียนคณะอะไร ปวดท้องกี่วัน มีโรคประจำตัวไหม..ต้องตอบตามประสาคนมารยาทดีค่ะ  ถามมาก็ตอบไป  แต่ละคำตอบเรียกเสียงหัวเราะได้ (ราวกับกำลังฟังทอล์คโชว์ก็มิปาน) ทั้งที่ก็ไม่ได้มีมุขตลกอะไรเลย ก็แหม..ปากคอสั่นซะขนาดนั้น..กลัวด้วย หนาวด้วย ตอบตรงคำถาม ก็ถือว่าเก่งมากแล้วค่ะ..คำปลอบโยนที่มาพร้อมกับเสียงหัวเราะคือ "น้องไม่ต้องกลัวค่ะ เสียงสั่นหมดแล้ว" ( เหอะ..ใครไม่เจอก็ไม่รู้หรอก)

จำอะไรไม่ค่อยได้แล้ว..หลังจากคุยจบ..มันก็ขวักไขว่   ผู้คนเดินไปมา ......
คนที่อยู่หัวเตียงเราเอาหน้ากากสีดำมาครอบจมูกปาก 
บอกให้เราสูดหายใจลึก ๆ ง่วงก็หลับนะคะ รู้สึกแสบแขนที่ให้น้ำเกลือ..
ง่วงจัง ขอนอนก่อนนะ..
แค่บอกตัวเองว่าจะนอน  ก็มาปลุกเราละ..เสียงเรียกชื่อแว่ว ๆ..
ยังง่วงอยู่เลย... จะปลุกกันทำไม  ไม่เอาจะนอนต่อ..
เรียกชื่ออีกละ ไม่พอ...เขย่าไหล่ด้วย ตีด้วย
อืมม์  อือ..พยักหน้ารับเอา  รู้แล้ว  ได้ยินแล้ว เจ็บคอ  คลื่นไส้..อาเจียนดีกว่า.... 
มารู้สึกตัวตื่นเองอีกที  ก็ที่เตียงเดิม  ห้องเดิมแล้ว  เตียงกว้าง ๆ 
คราวนี้มีนางฟ้าชุดขาว หน้าตาสวย ยิ้มหวาน  มาถามว่า "หนูเจ็บแผลไหม"
อ้อ..ผ่าตัดเสร็จแล้วค่ะ  กลับมาที่ห้องเดิมแล้ว โดยที่ไม่รู้เลยว่าเค้าผ่ากันยังไง..
คงเหลือแต่ความเจ็บแปลบที่หน้าท้อง เวลาขยับตัว...
 
นี่เป็นประสบการณ์จากห้องผ่าตัดครั้งแรก..ในฐานะคนไข้ เมื่อ 30 ปีที่แล้ว
กลัวจนปากคอสั่นเชียว คุณเอ๊ย.....
จากวันนั้น ถึงวันนี้ มีประสบการณ์ขึ้นเขียงอีก  3 ครั้ง
ไม่ยักกะกลัว  มีแต่ลุ้นว่า เมื่อไหร่จะได้ผ่าๆ ให้เสร็จซักที

ขอบคุณที่ติดตามอ่าน..อยากไปเที่ยวห้องผ่าตัดบ้างไหมล่ะ  เอิ๊กส์...

"The rattan"

ขอบคุณค่ะ : www.barunson.com


อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 15
hayyana วันที่ : 23/10/2010 เวลา : 00.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hayyana
You are what you is  !   

(0)
มาอ่านหน่อยครับ
สงสัยคงโดนเข้าสักวันเหมือนกัน
ความคิดเห็นที่ 14
แม่ยายมากับตามี วันที่ : 10/08/2010 เวลา : 21.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/domyasalob
บ้านเล็กบ้านน้อยอีกหลังหนึ่ง http://www.oknation.net/blog/jankapor

(0)

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาเป็นกำลังใจให้ดมยาตัวน้อยน้อยค่ะ
และก็ขอตอบพี่ชาลี ว่า ขอปฏิเสธทุกข้อหาค่ะ แม่ยายมากับตามี มือไม่หนักเลย แต่เพราะว่าปลุกโดยการเขย่าแขน เค้าก็เลยปัดมือเราหนี
อิอิ..มีวิธีปลุกอีกตั้งแยะ ที่เคยโดนและเคยเห็นมา ไม่อาจเล่าได้ค่ะ จะแตกตื่นกันมากกว่านี้ ขนาดเรายังกลัวเลย
ความคิดเห็นที่ 13
มะอึก วันที่ : 10/08/2010 เวลา : 17.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panakom

(0)
เรื่องนี้ก็สนุกสนานดี
ความคิดเห็นที่ 12
หวานหวาน วันที่ : 10/08/2010 เวลา : 13.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/warnwarn
คาราโอเกะกับหวานหวาน http://www.oknation.net/blog/warnwarnsong

(0)

กลับมาโหวตค่ะ
เล่าเรื่องสนุกดีค่ะ
ความคิดเห็นที่ 11
หวานหวาน วันที่ : 10/08/2010 เวลา : 12.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/warnwarn
คาราโอเกะกับหวานหวาน http://www.oknation.net/blog/warnwarnsong

(0)

สวัสดีค่ะคุณน้องดมยา

แหม...พี่หวานหวานเขินแย่เลยค่ะ
ยังมีประสบการณ์อีกครั้งนะคะเพราะมีลูกสองคน

ครั้งที่สองนี่ขึ้นหลังจากที่ คุณหมอควักเอาเจ้าตัวเล็กออกไปแล้ว
เย็บแผลแล้ว พี่หวานหวานรู้สึกตัวแต่ไม่เจ็บ เพราะฤทธิ์ยายังไม่หมด
ได้ยินพยาบาลูดว่า คุณหมอคะเลือดซึมออกมาค่ะ
คุณหมอตอบว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวหมอจัดการให้

พี่หวานหวานตื่นแล้วแต่ไม่มีใครรู้สักคน ...ฮา!!! โอ๊ย ๆ ๆ กลัวเจ็บค่ะ
ความคิดเห็นที่ 10
ชินเดช วันที่ : 10/08/2010 เวลา : 09.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chindej

(0)
ได้อรรถรสของลีลาการเขียน..เห็นภาพ เก่งมากครับ..ผมเองน่ะ..กลัวเข็มฉีดยาเป็นที่สุด..ยังไม่เคยผ่าตัดเลยในชีวิต(และไม่อยากผ่าด้วย..ก้อ..เข็มยังกลัวนี่ครับ..อิอิ!!!)
ความคิดเห็นที่ 9
BlueHill วันที่ : 10/08/2010 เวลา : 09.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

(0)
มีแต่ตื่นช้า เรียกทีไร ก็อืออา ๆ ปัดมือเราทุกที

แสดงว่า้เจ้าของบล็อกมือหนักแน่ ๆ
ความคิดเห็นที่ 8
nuphong26 วันที่ : 10/08/2010 เวลา : 06.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nuphong26

(0)
ถ้าต้องผ่าคัด ขอดมยาตั้งแต่ยังไม่ไม่ออกจากห้องดีกว่าครับ
ความคิดเห็นที่ 7
ยายเช้า วันที่ : 09/08/2010 เวลา : 23.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/titletete
หนังสือย่อโลกให้เล็กลง การอ่านขยายโลกให้ใหญ่ขึ้น 

(0)
เข้าบล็อกนังหนูนี่ เหมือนได้มาทำสปา
สวยขึ้นทุกวันเลยนะบล็อกนี้
ความคิดเห็นที่ 6
แม่ยายมากับตามี วันที่ : 09/08/2010 เวลา : 22.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/domyasalob
บ้านเล็กบ้านน้อยอีกหลังหนึ่ง http://www.oknation.net/blog/jankapor

(0)
ทำม้าย..ทำไม ต้องกลัวเข็ม อันกระจ้อยเดียว คมดีด้วย ไม่เจ็บสักกะติ๊ด แต่แหม...ทั้ง คห.๓ คุณณิชกานต์ กับ คห.๕ คุณยามเย็น เอาตัวรอดได้เก่งจังค่ะ เลือกห่างเข็มไว้ก่อน...
............
พี่ชาลีคะ..เอาแค่ขยุกขยิกนืดนึง คุณหมอผ่าตัดก็ตาเขียวแล้วค่ะ... มีแต่ตื่นช้า เรียกทีไร ก็อืออา ๆ ปัดมือเราทุกที
ความคิดเห็นที่ 5
ชื่อเย็นเป็นยามโปรดเรียกพ้มว่ายามเย็น วันที่ : 09/08/2010 เวลา : 17.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/YAM-YAN

(0)
พยาบาลถามว่าระหว่างรอห้องจะให้น้ำเกลือเลยหรือเปล่า....ผมก็ได้แต่ตอบว่า เดี๋ยวรอได้ห้องขึ้นไปให้บนห้องดีกว่า.... ....ความจริงกลัวเป็นลม ขึ้นไปให้บนห้องนอนให้บนเตียง ถึงเป็นลมก็ไม่เป็นไร..... .....ประสบการณ์จริง
ความคิดเห็นที่ 4
BlueHill วันที่ : 09/08/2010 เวลา : 16.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

(0)
มีไหมครับ
แบบประเภท ฉีดยาสลบเพื่อผ่าตัดแล้วคนไข้ ตื่นขึ้นมาระหว่างผ่าตัด
ความคิดเห็นที่ 3
MT-PONG วันที่ : 09/08/2010 เวลา : 16.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/NICHAKHAN
ห่างเพียงนิด ก็ คิดถึง เพราะไกล จึง คนึงหา

(0)
หวัดดีค่ะ กลัวเข็มที่สุดในชีวิต

แต่ด้วยความกลัวตาย เข็มใหญ่เข็มเล็กก็แทงมาโลดดดดด

แต่แว่...ด้วยไม่รู้ว่า การให้น้ำเกลือ ห้ามยกแขนทำนั่นนี่
ก็หยิบหวี ปัดหน้าทาแป้งเพลินๆ อ้าว น้ำเกลือหยุดไหล แต่กลายเป็นเลือดเราไหลย้อนทางสายยางแทนค่ะ ตกใจหมด

สรุปคุณพยาบาลบอกว่า จะเอาไงคะ ระหว่าง แทงเข็มใส่สายน้ำเกลือใหม่ หรือถอดออกเลย

เลยบอกถอดเลยค่ะ ถอดด่วน เอาเท่าที่ได้ละกัน น้ำกงน้ำเกลือ กลัวเจ็บค่ะ
ความคิดเห็นที่ 2
แม่ยายมากับตามี วันที่ : 09/08/2010 เวลา : 15.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/domyasalob
บ้านเล็กบ้านน้อยอีกหลังหนึ่ง http://www.oknation.net/blog/jankapor

(0)
คุณพัฒนากรคนสวย...คะ
เจ็บแผลอยู่นิ่งๆ ยังพอทนเนอะ แต่นี่คนมาเยี่ยมแกล้งเล่าเรื่องตลกให้เราหัวเราะนี่สิ...ลืมไม่ลง 555
ความคิดเห็นที่ 1
พัฒนากรคนสวย วันที่ : 09/08/2010 เวลา : 15.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sunshineday15

(0)
นึกถึงตอนเจ็บแผลจากการเย็บแล้วยังหวาดเสียวอยู่เลยค่ะ
แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน