• สีน้ำฟ้า
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : rimtarn_s@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2008-05-10
  • จำนวนเรื่อง : 19
  • จำนวนผู้ชม : 27478
  • ส่ง msg :
  • โหวต 3 คน
สิรินทร์ จิตรเกษม
นวนิยาย เรื่องสั้น รังสรรค์หนังสือ สื่อความนัย หัวใจติดดิน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/dreamland
วันพฤหัสบดี ที่ 14 กรกฎาคม 2554
Posted by สีน้ำฟ้า , ผู้อ่าน : 800 , 18:06:34 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

สวัสดีค่ะ ผู้อ่านทุกท่าน ลงควบสองตอน เพราะอาทิตย์หน้า และอาทิตย์ถัดไปอาจจะต้องหยุด เนื่องจากมีธุระจำเป็น (สอบ มสธ.)

ทั้งนี้ สำหรับตอนสามและตอนที่สี่นี้ หากมีข้อผิดพลาดประการใด น้อมรับการแก้ไขและทักท้วงนะคะ เนื่องจากผู้เขียนมิใช่โนราห์โดยกำเนิด อาศัยการอ่านจากอินเตอร์เน็ต หนังสือ ประกอบการเขียนเท่านั้นค่ะ

---------------------------------------------------------------------------------------------

โรงเรียนกวดวิชาย่านพงษ์เพชร ช่วงเบรคสิบนาทีก่อนจะเรียนวิชาถัดไป ในห้องเรียนเหลือเพียงเด็กสาวทั้งสองคนกำลังนั่งศีรษะชนกันเพื่อจ้องมองจอเล็กๆ ในกล้องถ่ายรูปดิจิตอล ส่วนคนอื่นๆ ออกไปนั่งคุยกันด้านนอก สองสาวตั้งอกตั้งใจมองภาพถ่าย บางทีก็หัวเราะ บางทีชี้ชวนกันคุย ยิ้มปลื้มกับภาพที่เห็น

“พี่ชายเธอ เท่ห์มากเลย มีแฟนยังอะ” พรศิริหัวเราะ

“ยังไม่เห็น หรือไม่เคยได้ยินพี่เค้าพูดถึงผู้หญิงเลยนะ แต่ว่าไม่แน่ ต่อไปเราอยู่บ้านเดียวกันแล้ว สักวันคงได้เห็นละมั้ง”

“แล้วนี่ พี่ลีก็สวยนะ”

“อือ พี่ลีหนะสวยและขาว ไม่เหมือนคนใต้เลย ดูผิวสิเนี๊ยนเนียน”

“ใต้ไหน ใต้กรุงเทพฯ นิดเดียวหรือเปล่า” 

“ไม่ใช่ แหม.. พี่ลีอยู่กระบี่ไง จำไม่ได้เหรอ”

“จำได้ แต่แกล้ง” เออ..รับซะหน้าตาเฉย ตวงพรเลยใช้ศรีษะตัวเองโยกไปข้างหน้า หน้าผากนูนๆ โขกกับหน้าผากแบนๆ พอได้เจ็บๆ คันๆ ยิ้มเย้ากันไปมา

“ว่าแต่เราจะได้เจอพี่ลีอีกไหม”

“เจอสิ วันนี้พี่ลีว่าจะมารับเราที่เรียนพิเศษ พาไปดูหนัง เราขอพ่อไว้ พ่ออนุญาตแต่ต้องให้พี่ลีไปด้วย”

“เราไปด้วยดิ”

“ไม่ได้ขออนุญาตล่วงหน้า แม่ไม่ว่าเหรอ”

“่ถ้าให้ไปด้วย เราจะโทรบอกแม่ และโทรบอกพี่ชายว่าไม่ต้องมารับ เพราะวันนี้พี่ชายว่าจะมารับเหมือนกัน”

“ฮั่นแน่ เดี๋ยวนี้มีพี่ชายคอยคุม”

“อ้ะ แน่นอนสิ แล้วทั้งหล่อทั้งเท่ห์แบบนั้น เราก็อยากอวด ส่วนพี่บอกว่าเป็นห่วงเราเลยบอกว่าจะมารับ”

“อยากไปด้วยจริงหรือเปล่า ชวนพี่เธอไปด้วยกันไหม ไปกันหลายคนสนุกดี”

“เนอะ.. แล้วเรามีเรียนอีกวิชาเดียวเอง โทรไปเดี๋ยวนี้ก็ได้”

“ฮื่อ เอาดิ เราจะโทรไปหาพี่ลีเหมือนกัน เค้านั่งรถเมล์มาอะ ว่าถึงไหนแล้ว”

*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~


เมื่อได้เวลาเลิกเรียน ออกมาถึงหน้าห้อง ‘พี่ลี’ นั่งรออยู่มุมหนึ่ง ในขณะที่ ‘พี่วิชญ์’ ก็นั่งอ่านหนังสือพิมพ์รออยู่อีกมุมหนึ่งเหมือนกัน สองสาวแยกกันไปทำหน้าที่และเดินมาพบกันตรงกลางห้อง 
“อ้าว ดูนั่งกันคนละมุมเลย ไม่รู้ทักกันหรือยัง” ตวงพรพูดกับพรศิริ แล้วแยกกันไป 
“ไม่รู้เหมือนกันพี่ใครก็พี่ใคร รับผิดรับชอบกันเอาเองละกัน เหอๆ”

ทักพี่ตัวเองเสร็จมาเจอกันตรงกลาง

“สวัสดีค่ะ พี่วิชญ์” ตวงพรถือว่าพี่ชายเพื่อนก็เหมือนพี่ชายตัวเอง เรียกซะสนิทสนม

“สวัสดีค่ะ คุณ ..วิชญ์”

“สวัสดีครับ” ทักสองสาวเสร็จก็หันไปทางน้องสาว

“แล้วเราโทรบอกคุณแม่แล้วเหรอ ว่าจะไปดูหนัง”

“ขออนุญาตแล้วค่ะ แม่บอกว่าถ้าพี่วิชญ์อนุญาตก็ไปได้ จำได้พี่บอกศิริว่าวันนี้ไม่ไปไหนแล้ว งั้นพี่วิชญ์ไปกับเรานะคะ” ชายหนุ่มทำหน้ายุ่ง ขมวดคิ้วอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“อย่ารบกวนพี่เขาเลยศิริ เราไปกันเองก็ได้” ดวงตากลมโตมองมาทางเขาอย่างเกรงใจ พอสบตากันแก้มก็ร้อนวูบ จนออกสีชมพูระเรื่อ เสมองต่ำแค่กระเป๋าเสื้อเชิ้ต พีรวิชญ์พยักหน้า ยิ้มน้อยๆ

“เอางี้ดีกว่า พี่ตัดสินให้ เราไป และไปกันหมดนี่แหละ พี่เลี้ยงเอง แต่ว่า...” เขาขมวดคิ้วอีก

“พี่ไม่เข้าโรงหนังนานแล้วนะ ศิริต้องเป็นคนจัดการเรื่องตั๋วหนัง เรื่องอะไรต่อมิอะไรนะ ไม่งั้นได้ขายหน้าว่าพาคนแก่มาแล้วทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง”
สองสาวประสานเสียงหัวเราะเบาๆ ในขณะที่ดาราวลียิ้มนิดๆ ต้องตกลงเลยตามเลย พากันยกขบวนไปโรงหนัง โดยเดินกันไปที่จอดรถของเขาใกล้ๆ โรงเรียนกวดวิชาแห่งนี้ มุ่งไปยังห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างไปไม่ไกลนัก

พีรวิชญ์จอดรถให้สาวๆ ลงตรงทางเข้าด้านหน้า หยิบเงินในกระเป๋าส่งให้น้องสาว เธอยกมือไหว้ก่อนรับ และนัดแนะว่าเจอกันที่หน้าโรงหนัง ซึ่งพรศิริย้ำแล้วย้ำอีกว่าเป็นชั้นห้า 

สาวๆ ลงจากรถไปแล้ว เขาขับวนไปใต้อาคารห้างสรรพสินค้าเพื่อหาที่จอดรถ 

เขาถอยรถเข้าจอดและมองเลขรหัสที่ติดอยู่บนเสาบริเวณใกล้เคียง จัดการล็อครถแล้วเดินเข้าประตูข้าง แล้วต้องยิ้มเมื่อเห็นอารดากำลังจูงมือเด็กหญิงวัยห้าขวบลงบันไดเลื่อนมา เด็กหญิงโบกมือกระโดดหยอยบนบันได เขารออยู่พอมาถึงบันไดขั้นสุดท้าย ก็ยกตัวเด็กหญิงขึ้นอุ้ม 

“ว่าไง ฮึ”

“ลุงวิชญ์ ๆ ๆ” เด็กหญิงเรียกชื่อเขาซ้ำๆ ท่าทางดีใจ

“วันนี้ทำไมมาปรากฎตัวแถวนี้ได้ล่ะ นักธุรกิจหนุ่ม”

“พาน้องมาดูหนัง”

“ฮั่นแนะ พอมีน้องหัดเข้าโรงหนังเชียวนะ”

“อือ พอดีไปรับเขาที่โรงเรียนสอนกวดวิชาใกล้ๆ นี่แหละ ดันหลุดปากบอกว่าไม่มีธุระที่ไหน เขาก็เลยจัดการชวนเพื่อน พากันยกขบวนมานี่แหละ” 

“เพื่อนที่ไหนเหรอ” อารดาถามยิ้ม

“เพื่อนของยายศิริก็คือเด็กที่นั่งข้างๆ เธอวันงานแต่ง และพี่สาวของเพื่อนคนนั้นก็มาด้วย”

“อืม..เรื่องนี้น่าติดตามนะเนี่ย เสียดายว่าเราซื้อข้าวของเยอะแยะ ว่าจะทำกับข้าวกัน วันนี้ปะป๊ายัยหนูกลับเร็ว ไม่งั้นจะขอติดสอยห้อยตามไปดูซะหน่อย ฮิฮิ”

“ขนาดนั้นเชียว เดี๋ยวนี้เพื่อนฉันอยากรู้อยากเห็นกับเขาด้วย ไปเลยไป” เขาว่า ส่งตัวเด็กหญิงให้อารดารับไปอุ้มต่อ

“วันหน้าลุงค่อยไปเยี่ยมหนูที่บ้านนะคะ วันนี้ลุงมีนัดกับฉาวๆ “ เขาแกล้งพูดเพี้ยนตามภาษาของเด็ก

“แล้วลุงจะพาฉาวๆ ไปด้วยไหมคะ หนูจะได้เตรียมขนมไว้ให้”

“หลานลุงใจดีจริงๆ เอาไว้ค่อยโทรไปบอกล่วงหน้าก็แล้วกันนะ”

“บายลุงสิลูก”

“บะบายค่า”

“บายครับ” เขาจับมือน้อยๆ เขย่า พอสองแม่ลูกเดินลับตาไปก็รีบขึ้นบันไดเลื่อนไปหาโรงหนังที่นัดกันไว้กับพรศิริ

‘ฉาวๆ’ ของเขายืนรอกันอยู่ที่หน้าป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ ที่มีรูปดาราขนาดเท่าคนจริงตั้งอยู่ก่อนทางเข้าไปซื้อตั๋ว

“พวกเราว่าจะดู หนีตามกาลิเลโอ พี่วิชญ์อยากดูเรื่องไหนเป็นพิเศษไหมคะ ต้องถามคนจ่ายตังค์ก่อน เกรงใจ”

“อะไรนะ” พีรวิชญ์ได้ยินไม่ถนัด เพราะเสียงประกาศจากห้างดังแทรกมาพอดี พรศิริเลยชี้ไปที่ป้ายโฆษณา และชี้ชวนให้เขาไปดูทีเซอร์ หรือหนังโฆษณาซึ่งจัดไว้ที่มุมใกล้ๆ ป้ายโฆษณา

“เอาเถอะๆ อยากดูอะไรกันก็ดู พี่ไม่เข้าโรงหนังมาเป็นสิบปีแล้ว ไม่รู้ว่าแวดวงเป็นไง ไม่ค่อยได้ตามข่าว ไปซื้อตั๋วเหอะไป” พรศิริลากแขนเพื่อนไปรอคิว ทิ้งให้หนุ่มสาวยืนรอ ชายหนุ่มหันหน้าเข้าหาจอ ส่วนหญิงสาวก็หันไปหาป้ายโฆษณา ส่วนสองสาวที่ไปซื้อตั๋วหันมาแอบดูหัวเราะกันคิกคัก

พีรวิชญ์เดินตามน้องๆ เข้าไปในโรงหนังในขณะที่สองสาวเริ่มตัวติดกันเว้นที่ว่างจำเป็นไว้ให้หนุ่ม-สาวนั่งติดกันอย่างเจตนา มีเสียงคุยกันเบาๆ ก่อนหนังฉาย แล้วก็ปิดโทรศัพท์มือถือ หลังจากจบเพลงสรรเสริญพระบารมี เมื่อหนังเริ่มฉาย แม้จะตั้งใจดูหนัง แต่ก็อดชำเลืองดูเสี้ยวหน้าของคนข้างตัวไม่ได้ 

หนังฉายไปได้พักใหญ่ เขาได้ยินเสียงสูดจมูกเบาๆ ใกล้ตัว ท่ามกลางแสงสลัวเขาเห็นหยาดน้ำใสๆ หยดลงมาเงียบๆ บนแก้มนวล พอหันไปมองอีกด้านสองสาวกำลังเช็ดน้ำตาป้อยๆ เขาลอบถอนหายใจเบาๆ

กว่าหนังจะจบ เขาดูรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง เพราะคอยแต่จะลอบมองไปทางข้างบ่อยๆ รอยยิ้มของสามสาวเจิดจ้าเมื่อออกจากโรงหนัง วัยรุ่น เขาแอบถอนหายใจอีกแล้ว วัยที่เขากับพ่อผจญกับพิษเศรษฐกิจ จนต้องถอนตัวออกจากมหาวิทยาลัยเอกชน แล้วมาลงทะเบียนเรียนมหาวิทยาลัยเปิดแทน เพื่อที่จะได้ช่วยพ่อทำงานอีกแรง กว่าจะกอบกู้ฐานะคืนมาได้ใช่ว่าจะง่าย แต่น่าขอบคุณทั้งโชคชะตา และกำลังใจของพ่อที่ทำให้ผ่านวิกฤตนั้นมาได้ด้วยดี

“ว่าไง จะไปไหนต่ออีกไหม” ดาราวลีเป็นคนส่ายหน้าห้ามน้องของตัวเอง ในขณะที่พรศิริเห็น และไม่เห็นต่าง ถ้าพี่ลีเห็นว่าดี ก็ต้องตามนั้น เธอชื่นชมและศรัทธาพี่สาวของเพื่อนนับตั้งแต่วันแรกพบเสียแล้ว

“เราจะกลับกันแล้วค่ะ เชิญคุณกับศิริตามสะดวกก็แล้วกัน เราแยกกันตรงนี้เถอะค่ะ” เขามองหน้าน้องสาว ซึ่งเธอก็มองสบตา คำตอบในสายตาก็คือ ‘แล้วแต่พี่’

“แล้วมากันยังไงครับนี่”

“เรามารถเมล์ เดี๋ยวกลับรถเมล์ก็ได้ค่ะ ต่อเดียวเอง ไม่ไกลและไม่ยุ่งยาก แต่ทางคุณจะไกลกว่า ค่ำมากแล้วรถก็คงจะติด รีบไปดีกว่าไม่ต้องเป็นห่วง และอย่าไปส่งเลย เสียเวลาย้อนไป ย้อนมา” เขาพยักหน้าคิดตาม

“แต่ก็อย่างที่ศิริบอกไว้แต่แรก วันนี้พี่ไม่ได้ไปธุระที่ไหนต่อแล้ว เรากลับบ้านดึกนิดคงไม่เป็นไร เพื่อน้องสองคนจะได้สะดวก ถ้าเกรงใจก็เลี้ยงข้าวเย็นเราสองพี่น้องเป็นการตอบแทนก็ได้นี่นา”

“แต่...” ดาราวลีกำลังจะเอ่ยปากค้าน พรศิริรีบฉวยแขนเธอแล้วพาออกเดินนำ

“ไม่ต้องแต่ค่ะ พี่ลี พอดีเลย ศิริกำลังหิวพอดี แม่เดือนทำกับข้าวอร่อย ศิริเคยลิ้มรสแล้ว” เธอทำโอ่ราวกับพูดถึงแม่ของตัวเอง

“งั้นพี่ก็ได้ลาภปากแล้วสิงานนี้ ไป..รถจอดชั้นสอง” พีรวิชญ์ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา รู้สึกแต่ว่าสบายใจที่ได้เป็นสารถีจำเป็น


*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~


เสียงผู้ใหญ่คุยกันอยู่ทางหนึ่ง สามสาวจับกลุ่มกันอยู่ในห้องของดาราวลี ฟังเสียงใสๆ อธิบายความในภาพ

“ตอนนั้นพี่อายุสิบขวบ ตาพาไปรำมโนราห์ในงานของจังหวัด”


“คนนี้ คุณแม่พี่หรือคะ” พรศิริชี้ภาพหญิงสูงวัย หน้าตาคล้ายคลึงกับเด็กหญิงในภาพ

“ค่ะ แม่พี่ก็เป็นนางมโนราห์เหมือนกัน ตอนนี้แม่พี่ไม่ได้รำแล้ว แต่สอนเด็กๆ ในจังหวัด” พรศิริจับมือเรียวบางของพี่สาวคนใหม่มากุมไว้

“คิดถึงบ้านไหมคะ” ดาราวลีสบตาสาวน้อย

“ค่ะ ปิดเทอมพี่กลับบ้าน เทอมนี้ก็กลับ”

“ถ้าเทอมนี้ตวงขอไปด้วยได้ไหมพี่ จำไม่ได้แล้วว่าเคยไปทางใต้ แม่บอกว่าตอนนั้นตวงเพิ่งสามขวบเอง ตอนไปงานศพยายของพี่” เสียงของตวงพรอ่อยๆ ช่วงท้าย เพราะคิดจะระลึกถึงความหลังแต่ลืมนึกถึงจิตใจพี่สาว ดาราวลียิ้ม โยกศรีษะเด็กสาว

“พี่ไม่เป็นไรแล้ว ยายเสียไปกว่าสิบปีแล้ว ไม่ต้องกังวลหรอกแม่ตัวยุ่ง”

“เย้..แสดงว่าตวงได้ไปใช่ไหม”

“คนอนุญาตไม่ใช่พี่สักหน่อย”

“เย้..ๆ“ ตวงพรรู้ผลว่ายังไงแม่ก็อนุญาต เพราะทุกวันนี้พี่ลีก็แทบจะเป็นผู้ปกครองให้เธออยู่แล้ว แล้วไปก็ไปบ้านญาติ เผลอๆ แม่อาจไปด้วยก็ได้ เด็กสาวยิ้มกระหยิ่ม จนลืมสังเกตอาการของเพื่อน ต้องเป็นหน้าที่ของพี่สาวอีกตามเคย

“บ้านพี่แคบๆ ถ้าศิริว่านอนกับพี่ และเจ้าตัวยุ่งนี่ได้ ก็ลองขออนุญาตคุณแม่ดูนะคะ จะไปกับเราตอนปิดเทอมก็ได้ พี่ก็อยากให้ได้เห็นศิลปะพื้นบ้านที่นับวัน ความนิยมจากเด็กรุ่นใหม่จะลดน้อยถอยลงไปทุกที” ดวงตาหมองเศร้าที่หลุบลงพื้น เจิดจ้าเป็นประกายขึ้นมาอีกหน

“ถ้าแม่ของศิริอนุญาต ศิริไปด้วยได้จริงๆ หรือคะพี่ลี”

“จริงสิจ้ะ ตัวเท่านี้ กินไม่จุ พอเลี้ยงไหว”

“เย้ๆๆๆ “ เสียงแห่งความดีใจดังประสานมาถึงกลุ่มผู้ใหญ่ที่คุยกันอยู่ที่ห้องรับแขก เสียงมาก่อนตัว สองสาวปรากฎตัวตามเสียงมา

“ดังอะไรกันฮึสาวๆ”

“ปิดเทอมพี่ลีจะกลับบ้าน เทอมนี้ตวงอยากไปด้วยค่ะ แม่” หญิงสูงวัยหันไปพยักเพยิดกับสามี ฝ่ายนั้นหัวเราะหึหึเป็นคำตอบ

“แล้วเราหละ เสียงดังอะไรกับเขาด้วย” ชายหนุ่มหันไปหาเด็กในปกครองของตัวเอง

“พี่ลีบอกว่า ถ้าคุณแม่อนุญาต ศิริก็ไปด้วยได้ค่ะ ตัวเท่าเนี้ยะ” เธอชูมือกำสามนิ้วซ่อนไว้ ยืดนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ โชว์ว่าตัวแค่คืบจริงๆ

“กินไม่จุ พอเลี้ยงไหว” ชายหนุ่มได้แต่ส่ายศรีษะเป็นคำตอบ

“เอาเถอะ อีกเป็นเดือนกว่าจะปิดเทอม ตอนนี้ตั้งใจเรียนกันก่อน นี่ก็ดึกแล้วกลับกันได้แล้ว มารบกวนคุณน้าเค้านานมากแล้วนะเรา” พรศิริยกมือไหว้ผู้อาวุโสทั้งสอง

“แม่เดือน พ่อเทือง ศิริขอโทษที่รบกวนค่ะ”

“จ้า ฉลาดพูดนักนะเรา แม่ขอแค่คบกัน พากันเรียน อย่าพากันเก ก็พอแล้วหละ” แม่เดือนรับไหว้ 

“ดึกแล้ว ผมขอตัวนะครับคุณน้า วันนี้ตามใจกันมามากแล้ว”

“ขับรถระวังนะคะ คุณวิชญ์ มีโอกาสแวะมาอีก เดี๋ยวน้าจะทำอาหารอร่อยไว้รอ”

“ขอบคุณมากครับ วันนี้อิ่มแปร้เลย กลัวจะอิ่มไปถึงวันพรุ่งนี้ตอนกลางวัน ถ้าคุณน้ายังไม่เข็ดคนกินจุ ผมจะแวะมาอีกครับ”

“ตวงขอฝากเนื้อฝากตัว เป็นลูกแม่เดือนอีกคนนะคะ” เด็กสาวยกมือไหว้นอบน้อม ผู้ใหญ่หัวเราะประสานเสียงกัน กับคำพูดฉะฉาน ช่างอ้อนของเธอ มีก็แต่ตวงพรที่ค้อนเพื่อนขวับๆ 

“แม่ให้ศิริเป็นลูกอีกก็ได้ แต่ห้ามรักศิริมากกว่าตวงนะ ไม่งั้นตวงจะโป้งศิริ” เสียงหัวเราะกังวานอีกครั้ง


*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~


ในห้องเรียน วันสุดท้ายของการสอบ และเหลือเพียงวิชาสุดท้ายที่นักเรียนจะต้องผ่านด่านไปให้ได้ พรศิริกวาดสายตามองเพื่อนร่วมชั้น เหลืออีกเพียงสองคนที่นั่งห่างออกไป หนึ่งนั้นคือตวงพรที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านข้อสอบ เธอจึงลุกขึ้น พยายามขยับเก้าอี้อย่างนุ่มนวลเพื่อให้เกิดเสียงน้อยที่สุด แต่ก็ยังมีเสียงขาเก้าอี้ครูดกับพื้นไม้ปาเก้ของห้องเรียน เพื่อนอีกสองคนเงยหน้ามามอง เธอจึงยิ้มอย่างขอลุแก่โทษ เพื่อนๆ ยิ้มตอบ

ตวงพรซึ่งทำข้อสอบเสร็จแล้ว เพียงแต่นั่งทบทวนเพื่อรอเพื่อนสนิทจึงลุกขึ้นมาบ้าง ทั้งสองส่งข้อสอบให้อาจารย์คุมสอบ ยกมือไหว้ แล้วเดินออกจากห้องสอบพร้อมๆ กัน พ้นระยะการรบกวนเพื่อนแล้วจึงเริ่มสนทนา

“ตวงทำได้หรือเปล่า”

“อือ ยากชะมัดเลย แต่ก็หวังว่าจะผ่าน ค่อยไปว่ากันเอาตอนผลออกมาละกัน”

“ศิริก็พอทำได้ ข้อที่ว่าไตรลักษณ์ ทำได้ไหม”

“ทำได้สิ จำแม่นเลย ไม่คิดว่าอาจารย์จะปล่อยผีให้ อิอิ.. อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา สาธุ๊” 

“ฮิๆๆๆ” เสียงหัวเราะดังมาจนคนนั่งรอต้องเงยหน้าจากหนังสือที่กำลังอ่านขึ้นมามอง

“ชอบใจอะไรกันฮึ” ใต้ต้นหูกวาง ริมทางเดินออกจากโรงเรียน ตอนนี้เหลือเพียงสามคนอยู่ในบริเวณ ทั้งโรงเรียนเงียบเหมือนร้างก็ไม่ปาน

“คุยกันถึงข้อสอบค่ะพี่ลี”

“พี่ลีรอนานไหมคะ” ตวงพรเดินเข้ามานั่งด้วย พรศิริทรุดนั่งในเก้าอี้ตัวที่ว่างด้วยเช่นกัน

“ไม่หรอก อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ เลยออกมาหาที่อ่านหนังสือ พี่ไปอ่านที่ห้องสมุดมาพักใหญ่ เห็นว่าใกล้ได้เวลาก็เลยมานั่งดักตรงนี้

“เรากลับกันเลยหรือว่าไงคะ”

“ใช่ พี่ต้องไปเก็บของ พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกันตอนบ่าย”

“ศิริเก็บของหมดแล้ว ตื่นเต้น ไม่น่าเชื่อว่าแม่จะยอมปล่อยไปง่ายๆ ฮิฮิ”

“อือ ว่าแต่ไม่เห็นพี่วิชญ์ ไปไหนเหรอ” ตวงพรถาม

“ศิริไม่เจอหน้าพี่วิชญ์มาหลายวัน ทราบแต่ว่าไปไซต์งานที่ระยอง ไม่รู้คืนนี้จะกลับมาไหม”

“กลับมาแล้วทำไม”

“จะได้ชวนให้พี่วิชญ์ขับรถไปส่งหนะสิ เพราะเคยคุยกันไว้ พี่เค้าว่าจะไปส่ง”

“ไม่ต้องกวนพี่เขาหรอก ศิริ เราไปกันเอง รถประจำทางมีทุกวัน ไม่ต้องห่วงว่าไม่จองล่วงหน้า เราแค่ไปก่อนเวลาสักหน่อย ก็ซื้อตั๋วได้แล้ว”

“แต่พี่เขาสัญญา...” พรศิริลุกขึ้นยืน ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากระโปรง

“อุ้ย เดี๋ยวค่ะๆ.. ศิริตั้งสั่นมือถือไว้ เอ๊ จะเป็นคนที่เรากำลังพูดถึงหรือเปล่าน๊า“ เธอมองไปที่หน้าจอแล้วยิ้มกว้าง กดรับโทรศัพท์

“พี่วิชญ์ เรากำลังนินทาทีเดียว”

“อื้อ อยู่ไหนแล้ว”

“อยู่หน้าโรงเรียนค่ะ เพิ่งออกจากห้องสอบ พี่ลีมาเป็นเพื่อนตวงด้วย ก็เลยนั่งเม้าท์กันอยู่”

“งั้นรอเดี๋ยวนะ พี่ไปรับ” ฝ่ายโน้นกดวางสายไปแล้ว ปล่อยให้อีกฝ่ายถือโทรศัพท์ยิ้มค้างอยู่อย่างนั้น

“เออ.. ชักเผด็จการขึ้นทุกวันนะเนี่ย พี่ชายเรา” เธอนั่งลงตามเดิมยิ้มแหยๆ

“พี่ลีกับตวง จะกลับกันก่อนหรือเปล่า พี่วิชญ์ให้ศิรินั่งรออยู่ที่นี่ เดี๋ยวมารับ” ดาราวลียิ้มจับศรีษะสาวน้อยโยกไปมา

“ดี งั้นพี่ทิ้งเราไว้นี่ ป้ะเราไปกันเหอะ ตวง” ตวงพรทำหน้าเหวอๆ ก็พี่ลี.. พี่สาวฉวยกระเป๋าถือที่วางบนโต๊ะลุกขึ้นทำท่าออกเดิน 

“พี่..” ยังไม่ทันได้เอ่ยปากอะไร ดาราวลีก็นั่งลงหัวเราะคิก..

“คิดว่าพี่จะทิ้งเด็กตาดำๆ ได้ลงคอไหมหละ” คนเป็นน้องกระเง้ากระงอด

“แหม..พี่ลี บทจะอำก็หน้าตายจนน้องขายหน้าเลยนะ” ดาราวลียังหัวเราะไม่หยุด พรศิริยิ้มเอียงคอมอง

“ศิริชักไม่อยากมีพี่ชายแล้วสิ มีพี่สาวดีกว่า อิจฉาตวงจัง”

“ไม่ต้องอิจฉาเลย พี่ลีชอบแกล้งจะตาย ดูสินิดก็แกล้ง หน่อยก็แกล้ง”

“ดีออก ไม่เหมือนพี่วิชญ์เห็นตีหน้ายักษ์กับหน้าเฉย ไม่เห็นขี้เล่นเหมือนพี่ลีเลย”

“อะ งั้นจะได้เป็นพระเอกเหรอ พระเอกสมัยนี้ต้องหล่อ เท่ห์ โหดๆ เหมือนคุณหฤษฎ์ไง”
“โอ๊ย ละครเขาจบไปถึงไหน ยังไม่ลืมอีกเหรอ”

“อมตะนิยาย ใครจะไปลืมลง”

“โน่น..คุณหฤษฎ์ของใครก็ไม่รู้มาแล้ว ว่าแต่ ทำไมมาไวจังหละ”

“สวัสดีสาวๆ” ทุกคนที่โต๊ะยกมือไหว้คนที่อาวุโสสุด ที่โผล่หน้าจากหน้าต่างรถเก๋งคันหรู

“ขึ้นมาเร็ว คุยกันในรถ” แต่ละคนเลยต้องรีบฉวยสมบัติลุกจากโต๊ะ

“ศิริกลับกับพี่วิชญ์นะ พี่ลีกับตวงจะกลับรถเมล์ พรุ่งนี้เจอกันที่สายใต้เลย บ่ายสามนะ”

“อ้าว..”

“ไปเถอะ” ดาราวลีเปิดประตูหน้า รุนหลังให้สาวน้อยเข้าไปนั่งในรถ”

“อ้าว แล้วไม่ไปด้วยกันเหรอ วลี” 

“เชิญเลยค่ะ คุณวิชญ์ ลีกับน้องนั่งรถเมล์ไปแป๊ปเดียวเอง” สายตาคมวับจดจ้องมาที่คนพูดจนหน้าร้อนผ่าว แก้มนวลออกสีชมพูระเรื่อ

“ขึ้นรถ” ห้วน สั้น จนคนฟังชักสีหน้าเข้าใส่ ตวงพรต้องรีบเป็นกรรมการ โดยการเปิดประตูหลังดันพี่สาวเข้าไปก่อน แล้วตัวเองเข้าไปนั่งตามอย่างรวดเร็ว สิ้นเสียงปิดประตูรถก็เคลื่อนตัวออกจากที่นั่น

ในรถเงียบเชียบ คนขับมองผ่านกระจกมาดูคนข้างหลัง มีเพียงแสงเจิดจ้าในดวงตาที่แสดงเมื่อได้ดั่งใจ

“พี่วิชญ์ขับตรงจากระยองมานี่เลยเหรอคะ” พรศิริเปิดฉากทำลายบรรยากาศวังเวง

“ฮื่อ เมื่อคืนคุยกับคุณน้าสุรีย์เลยรู้ว่าวันนี้สอบเสร็จกัน และพรุ่งนี้จะไปกระบี่ ทำไมไม่บอกวันไปกับพี่หละ เห็นคุยกันดิบดีว่าจะให้ขับรถไปส่ง พอจะไปกันจริงไหงไม่บอกกัน”

“คุณพ่อบอกว่า พี่ออกไซต์งาน ศิริไม่กล้ารบกวนค่ะ”

“ไม่เห็นเป็นไร โทรศัพท์ก็มี คุยกันเมื่อไหร่ก็ได้”

“ได้หรือคะ” พรศิริถามเสียงอ่อยๆ คนขับเลยละสายตาจากถนนที่ขณะนี้ค่อยข้างว่าง จับศีรษะคนเป็นน้องโยกไปมา ก่อนจะกลับไปมองถนนตามเดิม

“พรุ่งนี้พี่วิชญ์จะขับรถไปส่งเราถึงกระบี่จริงหรือคะ”

“ก็งั้นสิ อุตส่าห์รีบเคลียร์งานจากระยองกลับมา แหม..พวกเรามีปิดเทอม ก็ให้พี่ได้มีวันหยุดไปพักผ่อนกับเขามั่งสิ”

“พักอะไร ขับรถตั้งไกล” เสียงใสๆ ลอยแทรกมาจากคนที่นั่งข้างหลังอีกคน

“งั้นเราไปรถทัวร์กัน พี่ไปด้วยถ้าไปรถทัวร์ ดีไหม”

“ดีสิคะ พวกเราเกรงใจ กลัวพี่วิชญ์จะเหนื่อย ว่าแต่พี่วิชญ์ไปได้จริงหรือคะ”

“อืม..”

“เย้..” ตวงพรปรบมือชอบใจ 

“อุ๊บ..” เสียงของความดีใจขาดท่อน เมื่อมือยาวๆ เหน็บเบาๆ ที่สีข้าง เปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะคิกคักแทน ตาคมตวัดมองกระจก เห็นเสี้ยวหน้าหวานๆ บูดบึ้ง ก็หัวเราะเบาๆ

*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~






อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
สีน้ำฟ้า วันที่ : 14/07/2011 เวลา : 18.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/prettybluesea
จิ้มเม้าส์ที่ชื่อล็อกอินแวะไปบ้านริมธาร และบ้านสิรินทร์ จิตร์เกษมบ้างนะคะ

ขอบคุณค่ะ คุณหลิง
ยิ่งเขียน ยิ่งลึก พอยิ่งลึกก็ยิ่งหวาดหวั่น

ตอนโนราห์ลงโรง ไม่รู้จะเขียนไง..

เฮ้อ.. หาเรื่องยากมาเล่นแท้ๆ
ยากแต่น่าสนใจ เลยลองดูค่ะ

เคยดูโนราห์เต็มเรื่องเลยไหมคะ..
สีน้ำฟ้า..เคยดูมาบ้างแล้วค่ะ



ความคิดเห็นที่ 2 (0)
หญิงหลิง วันที่ : 14/07/2011 เวลา : 18.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ruanglao

สวัสดึค่ะ คุณสีน้ำฟ้า ตามมาอ่านสนุกดีคะ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
สีน้ำฟ้า วันที่ : 14/07/2011 เวลา : 18.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/prettybluesea
จิ้มเม้าส์ที่ชื่อล็อกอินแวะไปบ้านริมธาร และบ้านสิรินทร์ จิตร์เกษมบ้างนะคะ

เดี๋ยวสักครู่ ลงตอนต่อไปเลยนะคะ เพราะว่าอาทิตย์หน้าจะหยุด
ช่วงนี้ต้องอ่านหนังสือ เตรียมสอบ

อาจไม่ค่อยได้เข้ามาค่ะ..

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านค่ะ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<< กรกฎาคม 2011 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

[ Add to my favorite ] [ X ]