*/
  • เทพระวี
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-07-22
  • จำนวนเรื่อง : 249
  • จำนวนผู้ชม : 148965
  • จำนวนผู้โหวต : 65
  • ส่ง msg :
  • โหวต 65 คน
<< กันยายน 2007 >>
อา พฤ
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30            

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันศุกร์ ที่ 21 กันยายน 2550
Posted by เทพระวี , ผู้อ่าน : 600 , 23:35:17 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

อโหสิเพ่งเปลวเทียนควันธูปลมวูบไหวหอมกลิ่นไหม้กำจายระบายกลิ่นเพ่งดวงใจลมหายใจแผ่วผ่อนรินดับโสตสิ้นฟังเสียงเพียงภายในบริกรรมพร่ำพระคาถาทิพย์สั่งกระซิบสื่อผ่านธารน้ำไหลปล่อยกาละเวลาล่าเลื่อนไปข่มจิตให้ไม่ฟุ้งซ่านลนลานหลงน้อมนำธรรม     พึ่งธรรมชาติแนบกายอิงแอบสรรพสิ่งสัมพันธ์ส่งชีพโยงชีพ จิตเชื่อมจิต  วิจิตรบรรจงขอนั่งลงเรียนโลกรู้ด้วยครูธรรมหวังแววตาตื่นรู้รำลึกสติห้วงสมาธิเพ่งพุทธสุดลึกล้ำกรรมใดพบย่อมพ....

อ่านต่อ

Posted by เทพระวี , ผู้อ่าน : 650 , 23:31:09 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

..(๑)..คำรามเสียงเครื่องจักรเร้า....เร่งคำรณฟ้าฉีกยับอับจน..........ป่นปี้แผ่นดินคว่ำหน้าทน.......อัปยศหยดเลือดรินร่างนี้........เพื่อพ้องเผ่าใดร่วงหล่นดั่งแมกไม้.......สลัดใบใจร่วงลงกี่ใจ............เจ็บร้าวใจคลั่งคลั่งแค้นใด........อดีตกรีดเลือดทาทาบด้าว.....เซ่นท้าสังเวยพญาไม้จารึกไว้.........วงปีเลือดหลั่งลงธานี........ซับซึ้งปมเปลือกลวดลายมี.....ปรากฏจารแผ่นดินลึกบึ้ง.......ดิ่งก้นโลกันตร์ลมฤดูก....

อ่านต่อ

Posted by เทพระวี , ผู้อ่าน : 560 , 23:29:05 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ร้อนขอบตาจิบชาสนทนากับฟ้าฝนใบไม้เปื่อยเน่าผุพังสบสายตากับตัวเองแย้มยิ้มที่มุมปากรอยเหี่ยวย่นจารึกไว้อีกวันบิดกายสำรวจเรือนร่างแส้แห่งสังคมเฆี่ยนไปกี่แผลมีเพียงตลับยาใจเล็ก ๆที่มืออันสั่นเทาบรรจงป้ายทาเช้านี้........จักออกไปรับคมแส้อีกชีวิตงดงามเสมอ***************แด่อักษรเสรีพึงเสพ ตามอัตภาพที่มาของภาพhttp://www.buddhadasa.org/html/life-work/theatre/sculpture/sculpture34.html....

อ่านต่อ

Posted by เทพระวี , ผู้อ่าน : 1097 , 23:26:59 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

(1)เปลือยวิญญาณล่องค้น      หวังอิสระสัตย์พ้น           ณ เวิ้ง นิรันดร์               (2) กาลเวลาหยุดย้าย                       ดิ่งจิตจุดสุดท้าย                          ข่มข้ามคืนวัน                                (3) สงัดสดับลับขอบฟ้า                                         ประหนึ่งชิดสนิทหน้า                                              โลกก้องจำนรรจ์ (4)โครมครืนตื่นล้มหล้า        น้ำตกตาดตากท้า....

อ่านต่อ

Posted by เทพระวี , ผู้อ่าน : 507 , 23:24:36 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

อีสานแผ่นหล้าแม่............................มรดกแผ่แด่คนทุกข์ยก............................มอบให้ทำกินสืบทอดตก............................หลานลูกพลิกแผ่นดินแล้งไร้..........................สืบมาแล้วโลกานุวัตรร้อน.........................โลกกลมผีนิกส์ขย้ำเขี้ยวคม..........................ขบขยี้สูบสิ้นถิ่นแม่จม...............................ยับย่อยขับพี่น้องนี้ลี้....................................หลบ....

อ่านต่อ

Posted by เทพระวี , ผู้อ่าน : 579 , 23:22:17 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 .(๑)  หมู่มนุษย์ร่วมหมู่สร้าง..........มวลมนุษย์แบ่งแยกเผ่าเหล่าสุด.................เขตชั้นต่างจิตต่างใจจุด....................แตกต่างความคิดหักล้างรั้น.................แห่งพ้องแห่งพันธุ์(๒)  หมู่มากเกรงหมู่น้อย..........เทียมทันในหมู่น้อยกลัวมหันต์...............หมู่ล้นอำนาจ เอนก อนันต์................ปันแบ่งแบ่งเพื่อเพื่อนพ้องพ้น..............เภทร้ายภัยตัว(๓)  ขาวดำด่างต่างร้อย...........พันสีหลาย....

อ่านต่อ

Posted by เทพระวี , ผู้อ่าน : 525 , 23:20:05 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

(1) คนจนทนทุกข์ท้น          ความจนทุกข์ทุกแหล่งแห่งหน          ทั่วหล้าศรัทธาแห่งผู้คน                 ข้นทุกข์เกียรติ์แห่งคนจนท้า          ประกาศกล้าเกียรติ์คน(2)  หยิ่งในศักดิ์หน้าที่             ชีวิตหยิ่งยิ่งมิคดคิด                        ชั่วฉ้อหยิ่งอยู่ ทุกขณะจิต                      สัจจะแบกภาระที่แทบท้อ                     หนักแท้เกียรติ์นี้(3)  ทนหิวด้วยอยากรู้           รสหิวยอมอดทนไส้กิ่ว ....

อ่านต่อ

Posted by เทพระวี , ผู้อ่าน : 539 , 23:18:07 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

1.เพลงราตรีกรีดร้อง ระงมดึก เสียงหวีดก้องกรีดลึก ลับเร้นจากฟ้าขอบไหนนึก หน้านิ่วกังวานอยู่มิวายเว้น บีบเค้นหฤทัย2.ใจเอยเคยคิดบ้าง ไหมใจอยากหยุดฟังเพลงใด ที่แท้ไยภักดิ์จักจั่นเรไร เล่นปีกกี่ดึกกี่ดื่นแม้ ตื่นสู้สังขาร3.ผ่านเสียงเพียงผ่าวร้อน ลมปราณสดับนิ่งในความหวาน ว่างนี้วังเวงแว่วเวิ้งวาร วงสงบพบสัจจะดนตรีลี้ ซ่อนซึ้งเสน่ห์เพลง4.บรรเลงทั่วหล้าภพ จบไตรไร้เลือกทุกข์สุขใด หลีกเว้นณ รัตติกาลไกล อวกาศเส....

อ่านต่อ

Posted by เทพระวี , ผู้อ่าน : 566 , 23:14:12 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ลีลาแรงแห่งระบำเพลิงระอุไอร้อนระริกเร่าปะทุถ่านแตกประกายแดงระยับดิ้นประกาศอำนาจแห่งเปลวสีเเดง******************แมลงเม่าผู้มืดบอดผ่านรัตติกาลอันเหน็บหนาว ยะเยือกต่างบินเข้าดาดไฟ  ไม่หวั่นเกรงเสียงอื้ออึงแห่งลมพายุประหนึ่งถ้อยคำถาม" สิ่งใด ที่ถวิลหวัง  เรียกร้อง  ...? "***************เสียงแตกไหม้แห่งเรียวร่างที่ร่วงหล่นของสรรพชีพ ประหนึ่งถ้อยคำตอบ******************" ผองเพื่อนเอย  อย่าถามข้าเลย "" ว่าคว....

อ่านต่อ

Posted by เทพระวี , ผู้อ่าน : 501 , 23:10:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

คนพเนจรหลบพักแดดร้อนใต้ร่มเงาของปีกผีเสื้อดิ่มดับกระหายด้วยยื้อแย่งริ้วน้ำหวานแห่งเกสรดอกไม้ฟังบรรเลงแห่งสรรพแมลงกำสรวลเพื่อคลี่คลายความหมกหมุ่นพิศชมการร่วงร่อนของใบไม้ชราดั่งละครชีวิตแห่งพฤษาพันธุ์นึกย้อนเข้าไปในอดีตอุปสรรคขวากหนามประหนึ่งอาหารรสเลิศที่เคยลิ้มลองครุ่นคำนึงปัจจุบันอิ่มแน่นด้วยภาระแห่งชีวิตวาดฝันอนาคตกระหายและทะยานอยากจะก้าวเดินคนพเนจรผู้เพียรทาง ภาระแห่งเจ้าสิ้นสุด ณ ตรงไหนขบวนแห่งผู....

อ่านต่อ


/2