• แก้มหอม
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : saiyae@thaimail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-11-29
  • จำนวนเรื่อง : 152
  • จำนวนผู้ชม : 163000
  • ส่ง msg :
  • โหวต 44 คน
แก้มหอมหอม
ชีวิตใช่อื่นใด เป็นเพียงตัวละครที่ท่องไปในชะตากรรมอันโดดเดี่ยว
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/gamhom
วันพุธ ที่ 16 ธันวาคม 2552
Posted by แก้มหอม , ผู้อ่าน : 1029 , 05:28:49 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ตอนที่ ๔  กับแกล้มโอชา

            พวกมันยังไม่ตื่น  ข้านั่งอยู่ตรงแคร่หน้าบ้าน   มองเห็นภูเขาอยู่เบื้องหน้า  ทะมึนสูงใหญ่  เรียงเป็นทิวแถว  รายรอบเมืองนี้เอาไว้   เป็นปราการที่เข้มแข็ง   ตั้งตระหง่านง้ำ  ธรรมชาติช่างยิ่งใหญ่  มนุษย์นั้นตัวน้อยนิด  แต่ตัณหากลับใหญ่เกินตัว  ภูเขาบางลูกจึงเหลือเพียงเขาหัวโล้น 

แดดกำลังจะโผล่จากขอบเขา   ควันไฟลอยอ้อยอิ่งจากหลังคาเรือนไฟ  บ้านหลังโน้นหลังนั้นกำลังหุงหาอาหาร   สมาชิกแวดล้อมอยู่พร้อมหน้า  จับตะเกียบคีบเนื้อคีบหมูคีบไก่  ซดน้ำแกงดังโฮก  ควันฉุยหอมกรุ่น  นั่นแหละปรารถนาของมนุษย์   ความสุขในวงข้าว 

            กินอิ่ม  นอนอุ่น 

            มีอะไรมากมายกว่านี้อีก   สรรหาอะไรมากมายให้ชีวิต  มิสิ้นสุดอีกหรือไร  จักครอบครองไปถึงไหน   มนุษย์เอ๋ย  

            ข้าเหม่อมองดูเมืองเล็กๆที่อยู่เบื้องหน้า   หลังคาก่ายทับซับซ้อน  บ้านมากมายหลายหลัง  แตกต่างกันตามฐานะความเป็นอยู่  หลังคากระเบื้องสีสวย  โน่นหลังคาใบจากมุงเป็นเพิง   ดาดฟ้าหลังนั้นยืนอยู่โดดเด่นบนเนิน  บ้างทาสีขาว  บ้างทาสีน้ำตาล  หลังคาบางหลังสีน้ำเงิน หลากสีสันงามตา   

            ที่อยู่ในบ้านเหล่านั้น  ล้วนบรรจุไว้ด้วยผู้คน  ครอบครัวพร้อมหน้า  ยิ้มแย้มอิ่มอุ่น  บางหลังมีเพียงตายายสองแก่นั่งเหงาด้วยคิดถึงลูกหลานที่อยู่เมืองไกล  บางหลังนั้นเล่ากลับมีเสียงหัวเราะครื้นเครง  บ้านที่มีเด็กๆมักจะอบอุ่นและไม่เหงา  เสียงหยอกเย้าของผัวเมียแต่งใหม่  ล่องลอยมาตามสายลมที่สดชื่นของยามเช้า  

            กลิ่นผัดพริกแกงหอมฉุนก็ล่องลอยมาพร้อมกัน   ข้านึกหิวข้าวในยามนั้น

            ตามปกติ  ข้ามักจะเป็นพ่อครัวประกอบอาหารให้กับพวกมัน   ว่ากันตามวัยวุฒิ  พวกเราอายุเท่ากันคือ  ๒๘  ปี   แต่ข้าแก่เดือนกว่าพวกมันเท่านั้น  ข้าเกิดต้นปี   บางทีข้าก็ทำตัวเหมือนพี่ใหญ่   คอยดูแลน้อง ๆ  สงกรานต์มีนิสัยทะลึ่งตึงตัง  บางครั้งก็เป็นคนหาเรื่องหาราวมาให้  ส่วนเอก   ในสายตาคนอื่น  เขาเป็นคนค่อนข้างจะเงียบขรึม   แต่แท้ที่จริงแล้ว  ในพวกเราสามคน  มันพูดมากกว่าใคร

            ยิ่งอยู่ด้วยกันนานวัน  พวกเราคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นครอบครัวหนึ่ง 

            ข้าเดินเข้าไปในบ้าน  เสียงเดินของข้าทำให้สงกรานต์พลิกตัวกลับไปอีกด้าน  เอกหยีตามอง   เมื่อเห็นว่าเป็นข้า  มันก็ตัดสินใจนอนต่อ  สหายใหม่ที่นอนอยู่ริมหน้าต่างขยับตัวช้า ๆ  แล้วทันใดก็ผงกหัวขึ้น

            “เช้าแล้วหรือนี่”

            “ใช่  เช้าแล้ว”

            สหายใหม่ยิ้ม   คว้ากระเป๋าที่อยู่ด้านข้าง  ค้าหาของบางอย่าง  แล้วมันก็เจอ  แปรงสีฟันที่ยังไม่ได้แกะพลาสติกออกแล้วก็ยาสีฟันหลอดใหม่   มันถามหาก๊อกน้ำ  ข้าชี้ไปทางหน้าบ้าน  

            เมื่อสหายใหม่ออกไปแปรงฟัน  ข้าเดินไปหยิบกระเป๋าตังค์   เช้าๆอย่างนี้  ตลาดคงมีอะไรอร่อย ๆกิน    ข้ามักจะเป็นอย่างนี้  ตื่นมาก็หิว   นึกอยากโน่นอยากนี่  ไอ้ที่อยากส่วนใหญ่ก็เป็นประเภทที่ไม่มีขายบนดอยซะด้วย   

            ได้แต่เก็บความอยากนั้นไว้   ลงไปข้างล่างเมื่อไหร่จึงจะได้กิน

            วันนี้ไปดูตลาดก่อนก็แล้วกันว่าจะทำอะไรกินดี

            ออกจากบ้าน   ฟ้ายามเช้าดูสวยงาม  เมฆกระจัดกระจายอยู่เต็มฟ้า   เหมือนสำลีก้อนใหญ่  ข้านึกอยากขึ้นไปนั่งเล่นที่บนนั้น    เอกเขนก  จิบเบียร์  แล้วก็มองลงมายังโลกมนุษย์    เมฆจะลอยไปทางไหน  ข้าก็จะปล่อยมันล่องลอยไป  ได้เห็นผู้คนมากมาย  มองดูผู้คนแก่งแย่งกันทำมาหากิน  ทะเลาะวิวาทด่าทอ  บางคนที่กอบทุกข์ไว้แน่นเต็มอก  คนพวกนั้นคงจะพากันจุดธูปบนบานศาลกล่าว   ขอให้เทวดามาโปรด   ข้านั่งเมฆลอยผ่านไปหา  ผู้คนคงพากันนึกว่าข้าเป็นเทวดา

            ข้าคงต้องพยายามกลั้นหัวเราะ    แกล้งปั้นหน้าตาเคร่งขรึม  หาหนวดมาติด  ทำหน้าให้เขียวๆ  บางทีข้าอาจจะบีบกะเจี๊ยวตัวเอง   ให้หน้ามันเขียว  แล้วก็ตะโกนเสียงดังก้อง 

            “เหวย ๆ  มีอะไรวะมนุษย์ขี้เหม็น”

            พวกนั้นคงจะกราบแทบติดดิน  ร้องไห้คร่ำครวญ  พร่ำพรรณนาถึงความทุกข์ยาก  สาปแช่งความจนที่เกาะติดแน่นไม่ยอมปล่อย  แล้วก็ขอเลขเด็ดๆจากข้าไปแทงพ่อค้าหวยเถื่อน  พวกเขาจะได้ร่ำรวยและหลุดพ้นจากความทุกข์กันเสียที

            ถึงตอนนั้น  ข้ากลั้นไม่ไหว  คงจะหัวเราะลั่น   แล้วก็ปากระป๋องเบียร์ใส่หน้าพวกเขา   พอข้านั่งเมฆลอยผ่านไป   คนพวกนั้นยังเถียงกันไม่จบว่าจะแทงเลขที่ติดข้างกระป๋องเบียร์เลขอะไรดี

            นึกอะไรเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย ๆ   กำลังเคลิ้ม   สนุกกับการเป็นเทวดาอยู่   จู่ๆ  เสียงหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาในห้วงนึก   เมฆที่ข้านั่งอยู่พลันสลายวับไป  ข้าตกลงมาบนพื้นดินทันทีทันใด  

            “ให้ผมไปด้วยคนนะครับ”

            สหายใหม่ของข้านั่นเอง  

 

ตลาดยามเช้ายังคึกคัก   ผู้คนออกมาจับจ่ายใช้สอย  แม่บ้านถือตะกร้ามาซื้อกับข้าวให้ลูกกับผัว  พ่อบ้านบางคนมาซื้อหมูซื้อไก่ไปทำกับแกล้ม  ช่วงนี้ยังเป็นช่วงเทศกาลสงกรานต์  บางทีอาจจะมีมิตรสหายที่ขึ้นมาจากข้างล่าง   ขึ้นมาเที่ยวหา  เตรียมกับข้าวกับแกล้มไว้รอ  นั่งคุยและดื่มสุรา     แค่เพียงได้รับรู้ว่ายังเป็นคนเมืองอยู่   ไม่ลืมประเพณีของคนพื้นราบ แม้ตัวจะอยู่ดอย  คำพูดคำจากลายเป็นคนดอยไปแล้วก็ตาม 

แต่คนส่วนใหญ่ซึ่งเป็นคนจีน  ไม่มีอะไรตื่นเต้นกับเทศกาลสงกรานต์   พวกเขาให้ความสำคัญกับตรุษจีนมากกว่า   วันไหว้เจ้า  วันไหว้พระจันทร์  วันอย่างนั้นผู้คนจะเต็มบ้านเต็มเมือง  ลูกหลานทำงานเมืองไกลจะกลับบ้าน  คึกคักสนุกสนาน  ค่ำคืนเสียงจุดพลุจุดประทัดดังกึกก้องไปทั่วหุบเขา    เสียงร้องเพลงจีนดังจากบ้านนั้นบ้านนี้ 

 พวกข้าพลอยได้รับอานิสงส์  ดื่มกิน  จับไก่ไหว้เจ้ามาฉีกกินแกล้มเหล้า  รับอั่งเปาจากอาม้าอากง  เงินร้อยสองร้อยก็พลอยทำให้พวกข้าสนุกสนานไปด้วย  นั่งดื่มกินจนเกือบเที่ยงคืน  เมามายกลับบ้านเช่า   ล้มตัวลงนอนด้วยความสุข  พลอยนึกฝันไปว่าข้าเป็นอาตี๋ที่มาจากเมืองจีน  ในฝันพิลึกพิลั่น  ข้าดันมีวิทยายุทธ  มือป่ายเปะปะ  ซัดฝ่ามืออรหันต์กวาดมาร้าย  ฝ่ามือเลือดของข้านับว่าได้ผล  ข้าต่อยตีถูกใบหน้าของมัน  แต่น่าแปลกนัก  ในฝันข้าเองก็ถูกต่อยตีและรู้สึกเจ็บจริงเช่นเดียวกัน

ตื่นเช้าพอเห็นกระจกข้าต้องตกใจ  หน้าตาบวมปูด  ไม่รู้ฝ่ามือหมัดเท้าของมารร้ายตัวไหน  กระบอกตาข้าเขียวช้ำ  พอสงกรานต์เดินออกมาจากห้อง  ไม่ทันได้เอ่ยทายทัก  มันก็หลับหูหลับตาเล่าเรื่องราวประหลาดให้ข้าฟังว่า  เมื่อคืนมันฝันว่ามันคือจอมยุทธฮุ้นปวยเอี้ยง  ฝ่ามือไหมฟ้าของมันร้ายกาจไม่เบา  มันซัดมารร้ายตายไปหนึ่งตัว  

ข้าเห็นหน้าที่บวมปูดเท่าลูกมะนาวของมันแล้วข้าก็หัวเราะ

            “นั่นเขาเรียกว่าอะไร”

            เสียงสหายใหม่เอ่ยถาม  ข้ามองไปทางที่มือชี้ 

            “ตังกุย  บางทีก็เรียกว่าโสมดอย  ดูที่รากมันสิ  เหมือนโสมไหม”

            “เอาไว้ทำอะไรล่ะ”

            “ต้มไก่  สุดยอด  น้ำต้มหวานยังกับใส่กัญชา”

            ข้าพูดเพียงแค่นั้น  สหายใหม่ก็หัวเราะ 

            นาทีนั้นข้าก็นึกออกว่าว่าจะทำอะไรกิน   ซื้อไก่สักตัว  ไก่พันธุ์ไข่  เอาตัวใหญ่ ๆกินกันให้อิ่มหนำ  ชีวิตเป็นเรื่องแปลกพิสดาร   เรารู้เพียงวันเกิดแต่ไม่มีใครรู้วันตาย  ยามมีชีวิตขอเพียงสุขสำราญให้เต็มที่  กินให้อิ่ม  อิ่มแล้วอาจจะตายวันตายพรุ่ง    ใครจะรู้

            ข้าจะทำข้าวมันไก่ 

 

           

            แสงแดดยามสายส่องเต็มลานบ้าน  ต้มไก่ได้ที่แล้วข้าจึงตั้งกระทะ ใส่น้ำมันไก่ลงไป พอน้ำมันอุ่นๆ ใส่กระเทียมลงไปเจียว   ได้กลิ่นกระเทียมที่หอมข้าก็ใส่ขิงแก่ที่หั่นแว่นแล้วลงไป   เจียวรวมด้วย  พอได้กลิ่นขิง ก็ใส่ข้าวลงไป   แล้วตักน้ำซุปเติมลงไปสักหน่อย กะว่าพอดีปริ่ม ๆ ข้าว   ผัดให้แห้ง    ตักใส่หม้อหุงข้าว เติมน้ำซุปไก่ลงไป เติมเกลือนิดหน่อย คน ๆ ให้เข้ากัน   เอาใบเตยมัด ๆ ใส่ลงไป  เท่านี้ข้าก็ออกไปนั่งดูดบุหรี่รอที่หน้าบ้าน

            ดูดบุหรี่ไม่ทันถึงมวน  อาแปะข้างบ้านก็มาหา  ขอร้องให้ข้าไปดูไฟฟ้าที่โรงแรม   ห้องแถวสองชั้นที่แกเปิดบริการนักท่องเที่ยว  แกบอกว่าไฟในห้องน้ำไม่ติด  วันนี้มีแขกโทรมาจองซะด้วย  จึงต้องรีบจัดการ 

            ข้าออกไปดูด้วยความเต็มใจ   อาแปะจ่ายเงินดีซะด้วย  ไม่เคยต่อรอง  แล้วแกก็มีน้ำใจ  บางครั้งข้าไม่อยากจะเอาเงินจากแก  แต่แกก็ไม่ยอม  แกบอกว่าเงินเล็กน้อย  ช่วยกันไป  แกชอบคนทำมาหากิน

            เข้าไปดูไฟที่ชั้นบน  ห้องที่สอง  สตาร์ทเตอร์ไม่ทำงาน   อาแปะบอกว่าของแกยังมีสำรอง  แกลงไปเอา  ไม่นานนักแกก็ขึ้นมา  พร้อมกับสตาร์ทเตอร์  ข้าเปลี่ยนให้แก  แล้วก็บอกกับแกว่า  ครั้งนี้ขอเถอะ  ทำงานเล็กน้อยอย่างนี้  ถ้าอาแปะรักกัน   ไม่ต้องเอาเงินมาให้เลย  ถ้าเอาเงินมาให้จะโกรธจริงๆ    อาแปะหัวเราะดังลั่นแล้วก็ตบบ่าตบไหล่ข้า  เดินออกจากห้องที่ยังว่าง   ก็พอดีมาเจอแขกที่มาพักกำลังเปิดประตูออกจากห้อง

            อาแปะแนะนำให้เรารู้จักกัน  แขกคนนั้นบอกว่ามาจากกรุงเทพฯ   มาพักผ่อน รูปร่างสูงยาวเก้งก้าง  มองผิวเผินท่าทางเหมือนขี้ยา  ดวงตาแดงกร่ำ   ข้านึกอยู่ในใจว่าคงขี้หล้าขนานแท้อย่างแน่นอน   สิ่งที่ช่วยให้ข้อสันนิษฐานของข้าเป็นจริงยิ่งขึ้นก็คือกลิ่น   กลิ่นเหล้าติดตัวคละคลุ้ง   รวมทั้งกลิ่นละมุดเน่าที่โชยออกมาเป็นระยะ

            กลิ่นไม่แตกต่างจากตัวข้า

            เราคุยกันสัพเพเหระ   ข้านึกได้ว่าต้มไก่ทิ้งไว้   ขอตัวลาจากอาแปะ  แล้วก็เอ่ยชวนเขาไปกินข้าวมันไก่ด้วยกันตามมารยาท   ไม่นึกว่าเขาจะตามข้ามาจริงๆ  จนข้านึกแปลกใจ

            ข้ายิ้ม  เดินนำหน้าเขากลับบ้านเช่า  ดีที่ไก่ที่ข้าซื้อมาตัวใหญ่  ข้าวที่ข้าหุงไว้ก็เต็มหม้อ  มีมิตรสหายอีกคน  อาจจะทำให้บ้านครึกครื้น 

            สหายสุรา  ก็คือสหายเส้นทางเดียวกัน  ข้าไม่ควรนึกรังเกียจ  นาทีนั้นข้าเดินนำเขาและแนะนำสถานที่นั้นสถานที่นี้ที่เขาควรจะไปเที่ยว  ข้าทำตัวราวกับมัคคุเทศก์

            ถึงบ้าน  เข้าไปในห้องครัว  เพื่อนข้ารวมทั้งสหายใหม่  พวกมันนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารกันเรียบร้อยหมดแล้ว  ไม่ทันเอ่ยทายทัก   เสียงสงกรานต์ก็เอ่ยขึ้น

            “มา ๆ  มาถอนกันก่อน  กูไปซื้อเหล้ามาเองเลยนะโว้ย  เงินพี่เค้า  พี่ออกศึก  นี่กับแกล้มโอชา  ต้มไก่ด้วย

 





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
โอชิน วันที่ : 16/12/2009 เวลา : 14.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chunmom


ความคิดเห็นที่ 6 (0)
หมาหัวใจอิสระ วันที่ : 16/12/2009 เวลา : 13.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dogfreedomhart
"เร่ร่อน..ไร้พันธะ,อิสระ..ไร้เจ้าของ"

ไปไหนกันอะครับ แบกเป้

มาบล๊อกนี้ทีไหรอยากเบียร์ทุกที


ซี๊ดดดดด

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
มัคคุเทศก์ทางวิญญาณ วันที่ : 16/12/2009 เวลา : 13.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/guide007
ฉันถอดเสื้อสีแล้ว!!!! คุยกับฉันได้ไหมเพื่อนมนุษย์!!!!

หลับดี ฝันเห็นดาก

หลับยาก ฝันเห็นตูด


ความคิดเห็นที่ 4 (0)
มัคคุเทศก์ทางวิญญาณ วันที่ : 16/12/2009 เวลา : 13.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/guide007
ฉันถอดเสื้อสีแล้ว!!!! คุยกับฉันได้ไหมเพื่อนมนุษย์!!!!

โครงการแบกเป้ โบกรถไฟของเรา

เป็นครั้งที่ ๗ ใช่ป่ะว่ะเพื่อน

เมิงเขียนเสร็จยัง จะได้เอามาประชาสัมพันธ์ก่อนการเดินทาง หารูปหนังสือ หน้าตาและชีวประวัติสักเล็กน้อยนะ

เอามาแปะไวๆ จะได้เรียกน้ำย่อยชาวบ้านเค้าด้วย
กรูหล่ะตื่นเต้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


ความคิดเห็นที่ 3 (0)
ปวิภา วันที่ : 16/12/2009 เวลา : 09.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pavipa
ปวิภา วัฒนวราสิน...@ บูชาคนดี...ไว้เชิดชู...แผ่นดินไทย @ 


...

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
แก้วตา วันที่ : 16/12/2009 เวลา : 08.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tto-okk
"เกียทซ์บอกกับฉันว่า หากคุณประสงค์จะเดินสิ่งหนึ่งที่จำเป็นคือ ความขรุขระ"

อยากกินม้างงง....

ต้มไก่ใส่ตังกุย
ท่าจะลำ


ความคิดเห็นที่ 1 (0)
จ่าจินต์ วันที่ : 16/12/2009 เวลา : 06.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jawee
@..จ่าจินต์...ตำรวจบ้าบุญ..เล่ม 2...คลอดแล้วครับ..พิมพ์จำนวนจำกัด..@

สวัสดีครับครุแก้มหอม..
มาอ่านครับผม..

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน