• แก้มหอม
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : saiyae@thaimail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-11-29
  • จำนวนเรื่อง : 152
  • จำนวนผู้ชม : 165521
  • ส่ง msg :
  • โหวต 44 คน
แก้มหอมหอม
ชีวิตใช่อื่นใด เป็นเพียงตัวละครที่ท่องไปในชะตากรรมอันโดดเดี่ยว
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/gamhom
วันพุธ ที่ 16 ธันวาคม 2552
Posted by แก้มหอม , ผู้อ่าน : 1058 , 16:02:02 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 

นวนิยาย  มรสุม  รางวัลสุภาว์   เทวกุล ฯ

แบกเป้โบกรถไฟ  ขบวน ๖

ไปกินข้าวแลงที่สันกำแพงกับฉมังฉาย...

 

กลับมาอีกครั้งตาม(ใจ)เรียกร้องครับ

กับโครงการดีๆของเราสองคน

ที่มาที่ไป...

          หลังจากคราวก่อนที่เราแบกเป้ขบวน ๕  เปิดตัวอาฉ่าฯ  ที่ฟิลาเดลเฟีย   อุบลราชธานี   ความอบอุ่นจากมวลมิตรที่นั่นยังอบอวลอยู่ในหัวใจ  ขอบคุณพี่มาโนช  พรมสิงห์  และวิทยากร   โสวัตร  ที่ได้ต้อนรับเราด้วยไมตรี

          สิ้นปีนี้พวกเราสองคน   (แก้มหอมกับมังคุดเทศ)   มีใจตรงกันว่า  เราน่าจะออกเดินทางกันอีกครั้ง  

          ผ่อนคลายกับสายลมหนาว   ทิ้งความอาดูรในดวงใจไปกับสายลม 

          ปีพุทธศักราช  ๒๕๕๒  กำลังจะเดินทางล่วงลับไป   ปีพุทธศักราช ๒๕๕๓ จะเดินทางเข้ามาถึง  เราจะเดินทางไปนับถอยหลังกันที่นั่น   จุดหมายปลายทางของโครงการนี้   ...สันกำแพง  เชียงใหม่

          ไปเยี่ยมนักเขียนหนุ่ม  ฉมังฉาย   เจ้าของรางวัลนวนิยายยอดเยี่ยมรางวัลสุภา  เทวกุลฯ  ปี พ.ศ.๒๕๕๑  คนล่าสุด   กับนวนิยาย   มรสุม  

          หนุ่มธนาคาร  ที่ผันตัวเองมาเป็นนักเขียน  อยู่กับแมวที่เลี้ยงและรักเหมือนลูก 

          จากตะกั่วป่า   มาถึง  สันกำแพง  เชียงใหม่...

          ไปพบปะและพูดคุยกันฉันท์มิตร  ในเรื่องราวของวรรณกรรม  ความฝัน  ชีวิต และการอ่านการเขียน  ถ้าคุณชื่นชอบในการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ใหม่ ๆ  ผู้คนใหม่ ๆ   ไปกับเรา เดินทางไปแบบเพื่อน  แลกเปลี่ยนพูดคุย  ดูแลกันและกัน  ด้วยมิตรภาพ  ไม่มีค่าใช้จ่ายในการเดินทาง  

นัดหมาย (หลวม ๆ)

          เดินทางจากหัวลำโพง  ๑๘.๐๐  น.  ของวันที่  ๓๐  ธันวาคม  ๒๕๕๒

          ถึงเชียงใหม่  เช้าวันที่  ๓๑  ธันวาคม  ๒๕๕๒

          กินข้าวงาย  ข้าวตอน  ข้าวแลง  ที่สันกำแพง เชียงใหม่  เจ้าบ้านบอกว่ามีผักสดๆที่ปลูกเองให้กินด้วย 

ฟังดนตรีพื้นเมืองจากฝีมือหลานชายของฉมังฉาย

อ่านบทกวีจากกวีรับเชิญ  (ขออุบไว้ก่อนครับ..เซอร์ไพรซ์)

            มกราคม  ๒๕๕๓  เดินทางกลับ  ตามอัธยาศัย 

สิ่งที่ต้องเตรียมมาด้วย

          เหมือนทุกครั้งครับ  อย่าลืมมิตรภาพ  และค่าใช้จ่ายส่วนตัว  (ดูแลตัวเองครับ )

          ที่หลับที่นอน   มีเต็นท์ สำหรับเพื่อนๆรับได้สิบห้าคนครับ 

ติดต่อ

          มัคคุเทศก์ทางวิญญาณ   0-8464-72534

          แก้มหอม                         0-8983-57403

ฉมังฉายรับรางวัลกับมือกฤษณา   อโศกสิน

อาจารย์ชไมพร   มอบเงินรางวัลพร้อมช่อดอกไม้

เช้าหนึ่งหน้าศูนย์ประชุมฯ

แกงส้มฝีมือนักเขียนรางวัลสุภาว์ฯ

          เกี่ยวกับนักเขียนหนุ่มฉมังฉาย 

          เกิดที่อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา  บัณฑิตเศรษฐศาสตร์รามคำแหง  ลาออกจากธนาคารที่เมืองหลวงเพื่อเขียนหนังสือเลี้ยงชีพ  

ผลงาน

          “กล่องที่บิดเบี้ยว”  เรื่องสั้นเรื่องแรก  ตีพิมพ์ในจุดประกายวรรณกรรม  พฤษภาคม  พ.ศ. ๒๕๔๕

          “รั้วติดกัน”  เรื่องสั้นรางวัลชมเชย  รางวัลอนุสรณ์  อ.ไชยวรศิลป์  ครั้งที่   ปีพ.ศ.๒๕๔๖

          รวมเรื่องสั้น  “กำแพงที่มองไม่เห็น”  สนพ.บรรณกิจ 1991  เดือนมีนาคม  ๒๕๔๘

          “ไม้ใกล้ฝั่ง”  เรื่องสั้นรองชนะเลิศ  รางวัลเกียรตินิยมวรรณศิลป์  ปี พ.ศ.๒๕๔๘  ชมรมวรรณศิลป์  องค์การบริหารสโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

          รวมเรื่องสั้น  “แมวฝากเลี้ยง”  สนพ.บรรณกิจ 1991  พฤศจิกายน พ.ศ.๒๕๕๑

          ต้นฉบับนวนิยาย  “มรสุม” ได้รับรางวัลสุภาว์  เทวกุลฯครั้งที่ ๑๔ ปีพ.ศ.๒๕๕๑  และจัดพิมพ์โดย  สนพ.นานมีบุ๊คส์





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
หมาหัวใจอิสระ วันที่ : 16/12/2009 เวลา : 18.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dogfreedomhart
"เร่ร่อน..ไร้พันธะ,อิสระ..ไร้เจ้าของ"

อยากไปมากๆเที่ยวนี้ แต่บังเอิญรับนัดไว้แล้ว

เฮ้อออออ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
โอชิน วันที่ : 16/12/2009 เวลา : 16.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chunmom

เอาเรื่องสั้นมาร่วมแจม
และพูดคุยกัน
ในวันนั้น ถ้ามีโอกาสจะโบกรถมาหา
แต่ต้องอ่านเรื่องนี้ก่อนนะ
..................
( ลิขิต )

เขาเชื่อเรื่องลิขิต การพบและพรากจากในชีวิตคนสามัญคนหนึ่งถูกกระทำโดยอำนาจที่เหนือขึ้นไปอย่างไม่อาจปฏิเสธ ดูเขากับแผ็งนั่นปะไร ใครๆต่างร่ำลือถึงสติปัญญาและความขยันขันแข็ง กลางวันกรำงานหนักกลางนาจากเช้ายันเย็น ครั้นตกกลางคืนขณะเขาอื่นพากันนอนขดตัวกอดเมียใต้ผืนผ้าห่มสบายอุรา แต่เนียงกับแผ็งกลับเที่ยวเดินย่ำดินบุกโคลนสอดส่ายหาปูหาปลามาแต่ไม่ทันแตกเสียงหนุ่ม กระทั่งลูกชายหัวปีต่างเริ่มผลิขนอุยกันทั้งคู่ ชีวิตก็ยังพอเพียงอยู่กับความอดๆอยากๆพอมีแรงเคี้ยวข้าวให้รอดไปวันๆ
ประตูแห่งความสุขสบายยังลั่นดาลแน่นหนาปฏิเสธเขาทั้งสองไว้กับความเขม็ดแขม่อย่างอยุติธรรม
แต่ชีวิตก็ยังดีที่มีของดีๆที่สามารถหยิบฉวยได้โดยไม่ต้องใช้เงินอยู่อีกมากพอๆกับของที่ต้องซื้อด้วยเงินนั่นแหละ เขาว่าหากคนเราต้องซื้อลมหายใจ ต้องจ่ายค่าแดดลม รึต้องเสียภาษีขี้เหม็นกันล่ะก็ป่านนี้ได้เข้าป่าปลอมตัวเป็นหมีแพนด้ากันหมดเมืองเป็นแน่
การได้รับของฟรีดีๆเป็นลิขิตจากเบื้องบนเพราะของดีย่อมมีจำกัดและไม่มากพอสำหรับทุกความต้องการ
มันซุกซ่อนอยู่ในป่ากกริมทางรถไฟท้ายหมู่บ้านมาแต่เมื่อไหร่นั้นคือลิขิตเกินหยั่งรู้ด้วยเขาทั้งสองไม่เคยไปหาปลาบริเวณนั้นอย่างจริงจังด้วยหญ้ารกและซ่อนอันตรายจากเศษแก้วไว้ทั่ว แต่แดนต้องห้ามสำหรับพรานปลาย่อมเป็นสวรรค์ของปลาเมื่อเสียงปลาฮุบเหยื่อโผงใหญ่แว่วเข้าหู แผ็งกับเนียงจึงวิ่งหายืมรองเท้าทหารเฝ้ารอเวลาแสงแดดหลับใหลแล้วพากันกราดแสงไฟไปตามช่องว่างอันน้อยนิดของต้นกกพลาง เงื้อฉมวกท่าไว้ในมือ
เสี้ยวจันทร์แขวนนิ่งอยู่ค่อนฟ้าฝั่งตะวันตก ทั้งสองพุ่งฉมวกออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า ลืมความปวดแสบจากคมกกที่กรีดเอาเลือดซิบ คัดเอาเฉพาะปลาตัวโตเลือกจุดแทงให้ทนบาดแผลได้จนถึงตาชั่งรุ่งเช้าเพื่อได้ราคากว่าปลาตาย หากใช้สุ่มเปอร์เซ็นต์รอดของปลาจะสูงกว่า ราคาดีกว่าซ้ำขังไว้ได้นาน ทว่าปากกว้างของสุ่มนั้นเป็นข้อจำกัดในการซอนเข้าซอกเล็กซอกน้อยซ้ำในระดับความลึกอันหลากหลายยิ่งเป็นข้อจำกัด
เนียงเดินกราดแสงไฟเรื่อยไปตามความยาวของคูเล็กๆริมทางรถไฟ ส่วนแผ็งนั้นเดินอยู่ไม่ไกลนัก วาบนั้นวัตถุหนึ่งก็พลันสะท้อนแสงไฟของเนียงอยู่ในดงหญ้าข้างคู เขาชะงักไฟที่ครอบศรีษะไว้นิ่งพลางเพ่งมองอย่างระทึก นึกถึงเรื่องไหสมบัติใต้ดินที่เคยได้ยิน ดุ้นทองคำกับชายผู้ลิขิตแห่งโชคพลิกเปลี่ยนชีวิตสู่อีกด้านเหมือนพลิกฝ่ามือเนียงปรี่เข้าหา เหลือบมองแสงไฟของแผ็งอีกครั้ง ก่อนหยิบสิ่งนั้นขึ้นมา ปาดคราบโคลนออกเพื่อพบว่าหวังแรกนั้นงดงามจนเลยเถิด เขามองขวดแก้วทรงหยดน้ำขนาดต้นขาอย่างพินิจด้วยรู้สึกสวยงามแปลกประหลาดกว่ารูปทรงของขวดที่เคยพบเห็น บางทีส่วนฝาและโลหะด้านข้างสลักเสลาลวดลายอ่อนช้อยนั้นอาจทำด้วยแผ่นทองคำ แต่ในแสงไฟแบตเตอรีคำตอบนั้นไม่อาจกระจ่างชัด น้ำสีอำพันราวหนึ่งองคุลีที่บรรจุภายในคือความสงสัยต่อมา เขาคลายฝาเอาปากขวดอังเข้ากับรูจมูก กลิ่นนั้นเย้ายวนเขาให้เลื่อนรูหอมหื่นลงจรดริมฝีปาก เพียงปลายลิ้นสัมผัสเขาก็รู้ว่าแต่ละหยดของมันช่างน่าทะนุถนอมเกินกระดกหยาบคายให้ล่วงคอไปอย่างกักขฬะเช่นอยากราคะในคืนง่วง คือกลิ่นรสละมุนไม่เกรี้วกราดเช่นเคยสัมผัส หอมคล้ายกะทิไหม้และความขมราวด่าของเมียในความมืด กวนเข้าด้วยกันอย่างพิถีพิถัน
แสงไฟสาดมาเพียงครู่แผ็งก็เดินมาถึง เอ่ยถามจำนวนปลาพลางกราดไฟมองในไซของเนียงบ่นแบตเตอรีใกล้หมด แล้วชวนแบ่งปลาซึ่งถือปฏิบัติกันมาแต่แรกเริ่มจับคู่ออกหาปลา แต่เนียงกลับเอ่ยยกปลาทั้งหมดให้
“ก็เหนื่อยมาด้วยกัน เกิดรวยอะไรขึ้นมาถึงทำเป็นพระเวสสันดรไปได้”
“เอาไปเถอะ จะได้ซื้อแบตฯใหม่มันเสื่อมแล้วไม่ใช่เรอะ” เนียงว่าอึกอัก
“ฉันว่าแกแปลกๆนะ- -แกเหน็บอะไรไว้ข้างหลังไอ้เนียง”แผ็งเสียงเครียด ส่ายไฟสำรวจ
“อะไร- - ก็หม้อแบตฯไงเล่า”
“แกเหน็บหม้อแบตฯไว้ข้างหน้าทุกครั้ง เก็บเรื่องโกหกของแกไว้ให้คนอื่นเถอะเพื่อน เราอยู่กันมานาน ถ้าแกเกาหัวแสดงว่าแกกำลังโกหก ดึงไอ้ที่อยู่ข้างหลังออกมาดีกว่า”
เนียงเบือนหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์ กระชากขวดทรงประหลาดทุ่มลงตรงหน้า จังหวะนั้นสิ่งมหัศจรรย์ก็อุบัติขึ้นตรงหน้า ใช่ว่ายักษ์หรือภูตผีใดๆพวยพุ่งออกมา แต่เมื่อก้นขวดกระแทกพื้นดินมันกลับสะบัดเอนไปมาฝาขวดล้อแสงไฟเป็นประกายสีทองก่อนตั้งตรงนิ่งเหมือนโดนจับวาง สายตาทั้งคู่ลุกวาวขึ้นพร้อมกัน เนียงก้มลงหมายคว้าขวดกลับแต่ฉมวกของแผ็งก็ปักลงขวางมือไว้ทัน
“แกเคยตกลงกับฉันคราวที่แล้ว ตอนฉันเจอรกวัวว่าทุกสิ่งที่ได้ตอนออกหาปลาต้องแบ่งครึ่งไม่ใช่รึ”แผ็งว่า
“ฉันหมายถึงสิ่งมีชีวิตไงเล่า”
“รกวัวไม่ใช่ลูกวัวไอ้เนียงแกอย่าพลิ้ว”
เนียงมองขวดแล้วนึกสมเพทตัวเองว่าทำไมไม่ซุกมันไว้ในพงหญ้าซะก่อนแล้วค่อยลอบกลับมาเอาเพียงลำพัง ‘โง่บัดซบ’
“ก็ได้ไอ้แผ็งว่าแต่จะแบ่งกันตอนนี้เลยรึ ทุบขวดระยำนี่ให้แตกแล้วชั่งให้เท่ากันหรือไร พรุ่งนี้เถอะค่อยว่ากันฉันตั้งใจแต่ทีแรกแล้วว่าพรุ่งนี้จะต้องแบ่งให้แก”
เนียงว่า รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกเมื่อแผ็งยินยอม
เมื่อคืนหลังแบ่งปลา ทั้งสองต่างแยกย้ายกันกลับบ้านโดยนัดหมายกันที่บ้านของเนียงตอนเช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่กลับถึงเรือนเนียงคว้ามีดกดคมลงบนฝาขวดรอยที่ปรากฏในสว่างไสวของนีออนบอกเขาอย่างเศร้าๆเดี๋ยวนั้นว่ามันหาใช่โลหะล้ำค่าอะไรอย่างวาดหวัง เขาทรุดนั่งเหมือนสิ้นแรงซึมกะทือไปชั่วครู่ แต่คนอย่างเขาได้ผ่านความผิดหวังมามากมายจะประสาอะไรกับขวดเหล้าข้างทางไม่เป็นทองคำอย่างฝันลมๆแล้งๆ เขาคิดพลางใช้มือป่ายคอขวดให้โยกเยกไปมามองน้ำสีอำพันไหลแช่มช้อยไปทางโน้นทางนี้แล้วเผลอยิ้ม ค่อยๆประคองขวดขึ้นกำซาบรสกลมกล่อมของมันอย่างช้าๆแผ่ใบจากออกวางยาสูบมวนขึ้นจุดระบายควันออกจากปากเป็นทาง กระดกลิ้นบังคับควันเป็นวงมองมันลอยคว้างในอากาศ รู้สึกคล้ายสมองอัดแน่นด้วยดอกไม้รำเพยกลิ่นหอม ได้ยินเสียงจิ้งจกครวญเพลงล่องมา ‘ขอโทษเถอะแผ็งเอ๋ย’ คิดพลางประคองขวดขึ้นคว่ำดิ่งควานลิ้นรับหยดสุดท้ายสมทบกับที่อมรอไว้แล้วกลั้วไปทั่วปากบรรจงกลืนอย่างบันทึกรสไว้ในความทรงจำ ย่องเงียบราวมีปีกงอกออกช่วยพยุงน้ำหนักสะกิดเมียรักกระซิบแผ่วข้างหู “ลูกๆหลับกันนานรึยัง”
แผ็งมาถึงแต่ไก่ไม่ทันซาเสียง เขามองรอยมีดที่ฝาขวดอย่างถี่ถ้วนสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด
“มันก็ขวดธรรมดาทั่วไปเพียงแต่มันหนากว่าแล้วมีลวดลายอีกนิดหน่อย”แผ็งว่า เนียงพยักคอเออออ
“แกว่ามันขวดอะไรกันแน่”แผ็งหน้านิ่วมองของเหลวที่อยู่ในขวด
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่มันต้องเป็นของที่สุดยอดทีเดียวถึงได้ทำขวดซะหรูหรา แกว่าไหม”
แผ็งหรี่ตา คว้าขวดหมุนมองทางโน้นทางนี้แล้ววางลงเมื่อไม่พบข้อความภาษาไทยให้ไขปริศนา ทั้งสองจ้องขวดนิ่งอยู่ชั่วอึดใจแผ็งก็ยื่นมือคว้าขวดหมับทำท่าจะคลายฝาออกแต่เนียงร้องห้ามไว้ทัน แล้วว่า
“เอางี้ไหม ไหนๆฉันก็ไม่รู้ว่าข้างในนั่นเป็นอะไรพอๆกับแก แต่ฉันยอมเสี่ยงว่าจะยกไอ้ข้างในนั่นให้แกถ้าแกยอมยกขวดเปล่านั่นให้ฉัน”
แผ็งหน้านิ่วขึ้นอีกครั้ง สมองคิดใคร่ครวญก่อนตอบตกลงแล้วเปิดฝาออกดม “กลิ่นแปลกๆยังไงไม่รู้” เขาว่าก่อนกระดกขวดแล้วสำลักพรูออกมา
“บ้าแท้ ทำขวดซะสวยเปล่าน้ำปลาชัดๆ”

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
แก้มหอม วันที่ : 16/12/2009 เวลา : 16.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/gamhom

ไปแอ่วกันนักๆๆเน้อ
สิ้นปีนี้ถ้าคุณว่าง
มาเที่ยวด้วยกันครับ
ประสบการณ์แปลกใหม่
ที่ผมเองก็หวังจะเรียนรู้กับคุณ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน