• แก้มหอม
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : saiyae@thaimail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-11-29
  • จำนวนเรื่อง : 152
  • จำนวนผู้ชม : 163017
  • ส่ง msg :
  • โหวต 44 คน
แก้มหอมหอม
ชีวิตใช่อื่นใด เป็นเพียงตัวละครที่ท่องไปในชะตากรรมอันโดดเดี่ยว
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/gamhom
วันเสาร์ ที่ 16 มกราคม 2553
Posted by แก้มหอม , ผู้อ่าน : 655 , 20:55:19 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ตอนเย็นของคุณ

 

            คุณเดินออกมาจากร้านเซเว่น ฯ   ในมือของคุณมีหนังสือพิมพ์ฉบับบ่ายของวันนี้    ราคาของมันพุ่งขึ้นเป็นสิบบาทแล้ว   แต่ยังไงก็ตามคุณบอกตัวเองว่า  

“นี่เป็นรางวัลของชีวิตอย่างหนึ่ง  รางวัลราคาถูก”

คุณเตือนตัวเองอยู่เสมอว่า   เงินทุกบาทที่คุณมีอยู่นั้น   จะต้องใช้จ่ายอย่างประหยัดมัธยัสถ์   ฐานะทางการเงินของคุณในเดือนนี้  มันติดลบ   เงินแม้จะห้าบาทสิบบาท   แต่มันก็ส่งผลไปถึงปากท้องของวันพรุ่ง

แต่วันนี้คุณหิวเหลือเกิน   คุณไม่ได้หิวข้าว   แต่คุณหิวข่าวสาร   คุณหิวรางวัลสำหรับชีวิตของคุณ   เรื่องสั้นที่คุณเขียนจบลงไปก่อนหน้า   มันทำให้คุณอิ่มใจ  คุณรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่ามากขึ้น   คุณไม่ต้องการอะไรอีกแล้วนอกจากอยากจะตามใจตัวเองสักอย่าง

คุณเลือกที่จะซื้อหนังสือพิมพ์

คุณบอกกับตัวเองว่า   เรื่องที่เขียนจบไปคุณชอบมัน   อย่างน้อยนั่นก็เป็นนิมิตรหมายที่ดีว่า   งานเขียนของคุณใช้ได้   คุณคือนักอ่านคนแรกของโลกนี้   และคุณก็เป็นนักวิจารณ์คนแรกด้วย  คุณหวังว่า   อย่างน้อยคนอีกคนหนึ่งที่อาจจะชอบเรื่องสั้นของคุณและมันก็มีความสำคัญอย่างยิ่ง

            นั่นก็คือ   บรรณาธิการที่รับผิดชอบพิจารณาเรื่องสั้น

            คุณหวังเป็นอย่างยิ่งว่าบรรณาธิการคงจะชอบ

 

คุณเห็นรถเมล์สายที่ผ่านหอพักของคุณกำลังวิ่งมา   คุณรีบสาวเท้าเพื่อจะให้ทันจนเปลี่ยนมาเป็นกึ่งวิ่งกึ่งเดิน   รถเมล์วิ่งมาด้วยความเร็ว    มันอยู่อีกฟากหนึ่งของถนน   คุณก้าวขึ้นบันไดสะพานลอยทีละสองขั้น    ถึงกึ่งกลางสะพาน   รถเมล์คันนั้นก็ออกป้ายไปแล้ว

คุณเหนื่อยเปล่า  หอบจนลิ้นห้อย  เหงื่อโทรมกายหายใจแทบไม่ทัน  จากที่จ้ำอ้าวคุณก็เดินเรื่อย ๆเอื่อย ๆ ไปนั่งรออยู่ที่ป้ายรถเมล์  มีคนมายืนรอรถเมล์ก่อนหน้าคุณนั้นสามคน   หญิงสาวนักศึกษามหาวิทยาลัยคนหนึ่ง  เธอน่าจะอยู่ปีหนึ่ง  ด้วยชุดที่คุณเห็น  รองเท้าผ้าใบสีขาวถุงเท้าสีขาว  กระโปรงจีบรอบตัว   และก็กลัดกระดุมจนถึงคอ  เธอสดใสน่ารัก  วัยของเธอนั้นกำลังมองโลกด้วยสายตาที่ชื่นชม  และคาดหวังที่จะเปลี่ยนแปลงโลกที่ยืนอยู่ด้วยอุดมคติอันสูงส่ง  คุณรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้  แต่คุณก็อยากจะเอาใจช่วยเธอ   

คุณไม่อยากมองไปทางเธอบ่อยนัก   คุณกลัวเธอจะเข้าใจผิดว่า  คุณคิดอะไรไม่ดีไม่ร้ายกับเธอ   ผู้ชายอีกสองคนนั้นคุณไม่สนใจอยู่แล้ว

คุณเปิดหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน   ข่าวหน้าสีที่คุณชอบ   เรื่องของชาวบ้าน   มันกระตุ้นต่อมความอยากรู้อยากเห็นของคุณ      คุณสำรวจไปทั่วเพื่อจะดูข่าวที่น่าสนใจ   บางทีคุณอาจจะได้พล็อตเรื่องสั้นสักเรื่อง  

หลังจากจบเรื่องสั้นเรื่องก่อนหน้าแล้ว   ส่วนหนึ่งคุณดีใจ   แต่อีกส่วนนั้นคุณก็กังวลว่า  เรื่องต่อไปของคุณจะดีกว่าเรื่องที่เพิ่งเขียนจบหรือไม่   ตอนนั้นคุณยังไม่มีเรื่องใหม่ในหัว   มันว่างเปล่าและเป็นสิ่งที่คุณกลัวที่สุด  คุณกลัวว่าจะเขียนเรื่องต่อไปไม่ได้   รางวัลที่คุณถืออยู่ในมือจึงมีความจำเป็นสำหรับคุณ  อย่างที่นักเขียนชื่อดังเคยบอก  ต้องพยายามลืมเรื่องที่เพิ่งเขียนจบ  ไม่ต้องขบคิดให้มากความ  เขียนจบแล้วก็หมดหน้าที่ของนักเขียน  ต่อไปเป็นเรื่องของบรรณาธิการและนักอ่านที่จะพิจารณาว่า  เรื่องสั้นของคุณใช้ได้หรือไม่   ถึงอย่างไรก็ตาม  คุณก็อดที่จะภูมิใจกับเรื่องสั้นเรื่องนั้นอยู่ดี   คุณบอกกับตัวเองว่า   คุณมีสิทธิ์ที่จะคิดอย่างนั้น 

รถเมล์สายที่คุณรอมาแล้ว   คุณก้าวขึ้นไปบนรถ  คนแน่น  คุณจึงไปเกาะราวรถเมล์เบียดกับตาแก่คนหนึ่ง    คุณล้วงเงินเหรียญในกระเป๋ากางเกง  หยิบเงินเจ็ดบาทให้กระเป๋ารถ   มืออีกข้างของคุณที่เกาะราวอยู่ข้างนั้นถือหนังสือพิมพ์อยู่ด้วย   คุณเปลี่ยนมาถืออีกข้าง  เงินของคุณเหลือสามบาท 

ตาแก่ที่อยู่ใกล้คุณหน้าตาไม่แสดงอาการอย่างใดทั้งนั้น  เรียบเฉย  คุณคิดอยู่ในใจว่า  ตาแก่คงปลงกับชีวิตแล้ว   คงเห็นอะไรมามากมายแล้ว  อาจจะเป็นอย่างนั้นก็เป็นได้หรือบางที  ตาแก่อาจจะคิดถึงหลานที่แกกำลังจะไปรับกลับบ้าน  นึกถึงไพ่ที่แกไปเล่นแล้วเสียกลับมา   นึกถึงยายแก่ที่รออยู่บ้าน   นึกอะไรไม่รู้สารพัดอย่าง   ก็หัวของแกมีไว้นึกมีไว้คิดนี่นา  แกก็คงคิดอะไรของแกไปเรื่อย ๆแหละ   คุณมองตาแก่แล้ว  คุณก็คิดถึงชีวิตของคุณในวันข้างหน้า   คุณอาจจะต้องมาโหนรถเมล์อย่างตาแก่คนนี้   คุณไม่มีทางรู้ว่าชีวิตจะเป็นอย่างไรต่อไป   แต่คุณก็ดีใจที่คุณเขียนเรื่องสั้นจบ

คุณนึกถึงวารสารบางฉบับที่เข้ากับแนวทางเรื่องสั้นของคุณเรื่องนั้น  คุณตัดสินใจจะส่งไปนิตยสารฉบับนั้น   กลับไปถึงหอพักคุณกะว่า   คุณจะตรวจคำผิดให้เสร็จเรียบร้อยแล้วใส่ซองจดหมายเพื่อรอส่งไปรษณีย์ในวันพรุ่งนี้    หลังจากนั้นคุณตั้งใจว่า  คืนนี้คุณจะต้องได้เรื่องสั้นอีกเรื่อง  เรื่องใหม่ที่คุณพยายามหาพล็อตเพื่อที่จะไปเขียน  

คุณมองออกไปนอกรถ   แม้คุณจะเมื่อยแขน  แต่คุณก็พยายามหาทางจะฆ่าเวลาด้วยการหาพล็อตเรื่องสั้น   คุณนึกถึงตาแก่   แต่คุณก็ยังนึกไม่ออกว่าคุณจะเขียนเรื่องอะไร 

คุณยังมองออกไปเรื่อยเปื่อยแบบนั้น

 

รถยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับไปไหน   คุณเมื่อยแขน   มีคนลงบ้างแล้ว  แต่ก็ยังไม่มีที่นั่งว่าง   คุณเดินเข้าไปข้างใน    ในใจคุณนั้นตอนนี้คิดถึงอาหารมื้อเย็น   คุณอยากกินเป็ดย่างสักตัว   ร้านขายเป็ดย่างที่หน้าปากซอยคงจะอร่อย   ตัวหนึ่งสามร้อยกว่าบาท  คุณคิดถึงเงินค่าเรื่องสั้นที่เพิ่งลงไปเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา    ค่าเรื่องสั้นยังไม่เข้าบัญชีของคุณ   แต่มันก็คือความหวัง   คุณคิดว่าถ้าเงินเข้าบัญชี   คุณอาจจะซื้อเป็ดย่างสักตัว

คุณจะกินเป็ดย่างคนเดียว   บางทีอาจจะชวนเพื่อนของคุณมากินด้วย   เป็ดย่างมันตัวใหญ่เกินไป   คุณกลัวว่าจะกินไม่หมด    บางทีเพื่อนของคุณอาจจะชวนไปดื่มที่ร้านคาราโอเกะร้านเดิมอีก    คุณกะว่าจะปฏิเสธเพื่อน   คุณไม่อยากไปดื่มอีกในช่วงนี้   คุณอยากจะเขียนหนังสือมากกว่า

แต่เพื่อนของคุณคงไม่เข้าใจคุณ   วันก่อนมันหัวเราะเมื่อคุณบอกว่า

“ไม่ว่าง   ทำงานอยู่”

“ทำงาน !  ทำงานอะไร !  ออกมาเปิดหูเปิดตาซะบ้างมึงน่ะ   อยู่แต่ในหอนั่นแหละ”

“กูเขียนเรื่องสั้นอยู่”

“ฮึ ๆเรื่องสั้น     เรื่องสั้นอะไรของมึงวะ”

เพื่อนคุณมันชวนคุณไปดื่มเหล้าอยู่เรื่อย   คุณสังเกตว่าช่วงนี้มันดื่มเหล้าทุกวัน   แล้วพอเมาได้ที่  มันก็โทรมาชวนคุณ   แต่คุณก็ปฏิเสธมันได้หลายครั้งแล้ว  บางทีก็บอกปัดไปเสียดื้อ ๆ อ้างว่าไม่สบายบ้าง  ปวดหัวตัวร้อน  สารพัด  แต่เพื่อนของคุณก็ยังโทรมาชวนอยู่เรื่อย 

นอกจากวันอาทิตย์ที่ผ่านมา   ที่คุณแส่หาเรื่องโทรไปหาเพื่อนของคุณเอง    คุณเมา  แล้ววันนั้นคุณก็ไม่ได้เขียนอะไรเลย  คุณผิดสัญญากับตัวเองที่ว่า   คุณจะเขียนหนังสือทุกวัน   แต่ก็นั่นแหละคุณก็อ้างอยู่ดีว่า   วันอาทิตย์วันนั้น    คุณให้รางวัลกับตัวเอง   ถือว่าเป็นโบนัส 

คุณคิดอะไรเพลิน   จนที่นั่งด้านหลังสุดว่าง   คุณมองไปทางผู้หญิงที่ยืนโหนอยู่ตรงกลางรถ   เธอไม่มีทีท่าว่าจะเข้าไปนั่ง   คุณจึงตัดสินใจเข้าไปนั่งแทน  

คุณไม่ได้สนใจมองไปทางเธออีก

 

โทรศัพท์ของคุณดังขึ้น   เพื่อนของคุณโทรมา   บอกว่าให้แวะไปเอารองเท้าผ้าใบคู่เก่งที่โรงงาน   วันอาทิตย์คุณเมา   แล้วก็ถอดรองเท้าทิ้งไว้ที่หอของเพื่อน   คุณสวมรองเท้าแตะของเพื่อนคุณมาแทน   ตอนนี้รองเท้าแตะของเพื่อนคุณอยู่ที่หอคุณ

คุณบอกเพื่อนว่า  อีกสิบนาทีจะเข้าไปหา  

รถเมล์วิ่งมาเกือบจะถึงโรงงานของเพื่อนแล้ว   คุณลงป้ายหน้า   คุณจึงลุกจากที่นั่งเดินไปที่ประตูรถ   คุณกดออด    พอรถจอดคุณก็สาวเท้าไปทางโรงงานของเพื่อน  ไปถึง   คุณเห็นเถ้าแก่กับลูกน้องหลายคนทำงานกันอยู่   คุณถามหาเพื่อนของคุณ   เถ้าแก่ไม่ตอบว่าอย่างไร  ใบหน้าที่ยากจะทายความรู้สึกนั้น  คุณตีความหมายออกมาได้ว่า   เสียเวลาทำมาหากิน   ช่างเฉยเมยเหลือเกิน  คุณไม่รู้ว่าเพื่อนของคุณทนทำงานอยู่กับคนแบบนี้ได้ยังไง   แต่คิดดูอีกที   นั่นมันก็เรื่องของเพื่อนคุณซึ่งคุณไม่น่าจะไปยุ่งอะไรกับเขา   คุณจึงไปนั่งที่โต๊ะหินอ่อน   คุณอ่านหนังสือพิมพ์ของคุณ

เพื่อนของเพื่อนของคุณเดินเข้ามาทัก   คนนี้คุณเคยเห็นหน้าครั้งหนึ่ง  เขาถามคุณว่าจะพากันไปที่ไหน   คุณบอกว่ามาเอาของ  เขาบอกคุณพร้อมกับแสดงสีหน้าว่าผิดหวัง 

“นึกว่าจะไปร้านเหล้า   จะได้ไปด้วย”

คุณก้มหน้าอ่านหนังสือพิมพ์ต่อไป    คุณยังไม่เจอพล็อตเรื่องที่จะเขียนเรื่องสั้น  มันยังไม่มีอะไรที่วาบเข้ามาในความคิดเหมือนที่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ๆหน้านี้   อย่างที่นักเขียนบางคนบอกว่า พล็อตเรื่องสั้นมันล่องลอยอยู่ในอากาศนี่แหละ  เพียงแต่ว่าใครจะหยิบคว้าเอามาลงมาใส่หน้ากระดาษได้ก่อนเท่านั้น   คุณเปิดไปที่หน้าดารา   คุณดูรูปดาราสาว   คุณชอบของสวย ๆงาม ๆ   คุณข้ามหน้ากีฬาไป     พลิกหาคอลัมน์ดูดวง    คุณอยากจะดูว่าดวงคุณจะเป็นอย่างไรบ้าง   หมอดูทายคุณแม่นหรือเปล่า

คุณเห็นหน้าสารคดีท่องเที่ยว   คุณคิดว่าถ้าคุณมีเงิน   คุณอาจจะไปท่องเที่ยวที่ไหนสักแห่ง   แล้วคุณอาจจะเขียนเรื่องท่องเที่ยวแบบนี้ดูบ้าง   มันคงจะเป็นเรื่องที่มีความสุข  ทั้งได้เที่ยวและก็ได้ขีด ๆเขียน ๆ คุณชอบอะไรแบบนั้น  มันเข้ากับคุณดี   อีกทั้งมันก็ไม่ฝืนความรู้สึก  เพราะการได้ทำในสิ่งที่รักย่อมจะมีความสุข   คุณคิดไปเรื่อย    คุณอยากจะลองเขียนงานอย่างอื่นดู   มันอาจจะท้าทายดี

มีคนเดินมาทางคุณ   เขายิ้มให้กับคุณ   ถามว่าคุณมาหาใคร   คุณบอกชื่อเพื่อนของคุณ  เขามองหนังสือพิมพ์ในมือของคุณ     ถามคุณด้วยท่าทางสนิทสนม

“ฟุตบอลเป็นไง”

คุณยิ้มให้เขา   แบ่งส่วนของหน้ากีฬาแล้วยื่นให้   เขายิ้มให้กับคุณคล้ายกำลังรอคำตอบจากคุณ   คุณไม่มีคำตอบให้เขา

“บราซิลเป็นไง    นี่เห็นไหม   อาร์เจนชนะตั้งสี่ศูนย์”

คุณไม่รู้จะพูดอะไร คุณแค่ยิ้ม  สายตาเขาจดจ่อที่หน้ากีฬาแล้วเงยหน้าขึ้นมาถามคุณอีกว่า

“พี่ว่าใครจะชนะ”

“ไม่รู้ครับ”

“ไม่รู้อะไร  เห็นเล่นทีละเป็นพัน”  

คุณยิ้ม   คุณคิดว่าเขาคงจำคนผิด    คุณไม่รู้เรื่องสี่ศูนย์ห้าศูนย์ที่เขาพูดถึงแม้แต่น้อย   และคุณไม่เคยเล่นพนันบอล    เขาไม่พูดอะไรอีก  แล้วก็เดินไป

เพื่อนของคุณเข้ามา   เขาออกไปข้างนอก    บอกคุณว่าวันนี้มีโอที   อาจจะทำงานจนถึงสองทุ่ม   คุณขอบใจเพื่อนที่เอารองเท้าผ้าใบตัวเก่งของคุณมาให้  คุณชวนเพื่อนไปเที่ยวหอของคุณ   เพื่อนของคุณบอกคุณว่า   ว่าง ๆจะแวะเข้าไปหาที่หอ    เพื่อนคุณมาส่งที่หน้าโรงงาน  นิ่งไปอึดใจท่าทางครุ่นคิดของเพื่อนทำให้คุณสงสัย   ต่อมาเพื่อนคุณถามคุณว่ามีเงินให้ยืมสักร้อยไหม   คุณล้วงกระเป๋าให้เพื่อนคุณดู  เงินสามบาทของคุณ   เพื่อนคุณหัวเราะ   คุณพลอยหัวเราะไปกับเพื่อนของคุณด้วย   แล้วคุณก็บอกลาเพื่อนของคุณ     คุณเดินกลับหอพัก

ถึงตอนนี้  คุณก็ยังนึกพล็อตเรื่องไม่ออก...





แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน