• แก้มหอม
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : saiyae@thaimail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-11-29
  • จำนวนเรื่อง : 152
  • จำนวนผู้ชม : 163139
  • ส่ง msg :
  • โหวต 44 คน
แก้มหอมหอม
ชีวิตใช่อื่นใด เป็นเพียงตัวละครที่ท่องไปในชะตากรรมอันโดดเดี่ยว
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/gamhom
วันอาทิตย์ ที่ 18 เมษายน 2553
Posted by แก้มหอม , ผู้อ่าน : 1890 , 03:41:02 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ความตายในความคำนึงของยาย

            ยายของผมอายุแปดสิบเจ็ดปีแล้ว   

ความแก่ชราของคนเรามันเป็นเรื่องธรรมชาติ   เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่พ้น  มีคนเคยบอกว่า  มีวิธีที่สามารถหลบหนีความชราได้    นั่นคือ   ตายเสียแต่ตอนยังหนุ่ม

ยายแก่แล้ว   แต่ยายก็ยังแข็งแรง   อาจจะเป็นเพราะธรรมชาติแบบชนบท  หรือวิถีชีวิตที่เรียบง่าย   อาหารการกินที่ไม่มีพิษภัยใด ๆ   หรืออาจจะเป็นเพราะจิตใจที่บริสุทธิ์สะอาดของยายด้วยก็เป็นได้

ทั้งหลายทั้งมวลเหล่านั้นมันทำให้ชีวิตของยายแตกต่างกันลิบลับกับชีวิตของผม   ของคนในเมืองใหญ่   จนทำให้ผมกลับมาคิดถึงชีวิตของยายอย่างจริงจังในตอนนี้

เรา   มีชีวิตอยู่ท่ามกลางหมอกควันของไอเสีย    รถเต็มบ้านเต็มเมือง   ทุกคนต่างมีรถเป็นของตนเอง   มุ่งไปสู่จุดหมายบนท้องถนน   แข่งขันกันพ่นไอเสียออกมาเพื่อทำลายบรรยากาศรอบข้าง   ในขณะที่ตนเองมีความสุขกับแอร์เย็นฉ่ำในรถ  

รถติดแหง็กอยู่บนท้องถนนยาวเหยียด   เป็นกิจวัตรประจำวัน   จนรู้สึกเป็นความปกติของชีวิต   วันไหนที่รถไม่ติดพาให้สงสัยว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่

 ที่บ้านนอก   ยายมีชีวิตอยู่อย่างสงบเรียบง่าย   ตอนเช้ามีหมอกลอยละล่องปกคลุมหมู่บ้านในหุบเขา   ยายก่อไฟจากฟืนไม้มะขาม  ที่เขาบอกว่าเป็นไม้ที่ให้ไฟแรงและอยู่ได้นาน   นึ่งข้าวเหนียว   ทำอาหารสำหรับถวายพระเป็นพิเศษ   อาหารดี ๆยายมักนึกถึงพระเป็นอันดับแรก  อาหารสำหรับยายกับตานั้นเป็นอาหารง่าย ๆ  ผักหญ้าที่อยู่รอบบ้าน   ผักนึ่งจิ้มน้ำพริก   แกงสารพัดผัก

ผงชูรสไม่มีในห้องครัวของยาย   มีแต่ปลาร้ารสดี   กับรสมือของยายที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง   แม้แต่แม่ของผมยังบอกว่า   ยายทำแกงอร่อย   มันคงเป็นความผูกพัน   เป็นความคุ้นชินของรสลิ้น

อย่างที่ผมรู้สึกกับอาหารของแม่ว่า   อาหารรสมือแม่นั้นอร่อยที่สุดในโลก

ทุกครั้งที่จากบ้านมาไกล   ผมมักคิดถึงอาหารฝีมือของแม่ทุกที บางทีหลับยังฝันถึง  แม้จะนั่งทานร้านอาหารในห้างหรูหรา   แต่ก็สู้อาหารที่แม่ทำไม่ได้  

แม่เองก็คงรู้สึกเหมือนกับผม   อาหารฝีมือยายจึงอร่อยในความรู้สึกของแม่

ทุกวันนี้อยู่ในเมืองหลวง   พึ่งพาได้แค่อาหารถุง    ไม่รู้ว่าเขาใส่อะไรลงไปบ้างในอาหารเหล่านั้น   เราไม่มีสิทธิเลือก   เห็นที่รูปลักษณ์ถูกตาก็จับจ่ายซื้อหา   แต่กรรมวิธีในการปรุงนั้นเราไม่เคยรับรู้  

ไก่ทอดบางร้าน   น้ำมันที่ใช้ทอดดำปี๋   เราก็กินกันอย่างนั้น

นอกจากนั้นยังขาดบรรยากาศของห้องครัว    แม่กับยายที่หยิบจับโน่นนี่   เสียงกระทะตะหลิว  เมื่อผมโตพอที่จะจับสากตำพริก   ยายหยิบเครื่องปรุงลงในครก  ผมมีหน้าที่ตำมันให้ละเอียด เมื่อนึกย้อนกลับไป   นั่นคือวิชาคหกรรมศาสตร์ภาคปฏิบัติ 

 กลิ่นของอาหารที่หอมอบอวล   รอยยิ้มของยายที่มองดูลูกหลานทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย   ตายายพลอยทานข้าวอร่อยตามไปด้วย 

นึกถึงบรรยากาศแบบนั้นแล้วมีความสุข   แต่ก็นาน ๆทีจะมีครั้งที่ลูกหลานจะมาพร้อมหน้าพร้อมตา    ที่เป็นไปได้มากที่สุดคือสงกรานต์

ตั้งแต่เด็ก ๆมาแล้ว   ที่บ้านหลังเก่าของยาย   บ้านไม้เรือนเสาสองคนโอบหลายสิบต้น   ชีวิตวัยเด็กของผมอยู่ที่นั่น   ตายายคือพ่อแม่ของผม  ในขณะที่พ่อแม่จริง ๆนั้นอยู่ที่อำเภอเมือง   ผมยังเล็กไม่ได้เรียนหนังสือ    

ที่บ้านหลังนั้นมีชานบ้านที่น่านอน   ตอนเย็นหลังทานข้าวเสร็จ  ตาปูเสื่อที่ทำจากผิวไม้ไผ่   ผมถือหมอนนอนมองดาวมองฟ้า   ยายนั่งแกะเมล็ดฝ้ายสำหรับทอผ้า   ตานั่งถือหนังสือตัวเมืองที่เรียกว่า  “ปั๊กกะตือ”  บ่นพึมพำ  นั่งเอียงเข้าหาตะเกียงน้ำมันก๊าด  บางทีก็อ่านค่าวเรื่องต่าง ๆ ให้ผมฟัง

“มีจ๊างนึ่งนั้น      เป๋นโพงผีสื๋อ       เขาหากเล่าลือ     ว่าจ๊างโพงกล้า 

มันเซาะกิ๋นคน      ทุกหนลุ่มหน้า      อยู่พะนาดงที่นั้น 

มันได้เดินก๋าย     ที่นางพักยั้ง     แล้วเลยลวดหั้นเดินไป 

ตี๋นเบื้องนึ่งนั้น     ย่ำดินถะไหล     ได้หล่มลงไป      เป๋นลอยตี๋นจ้ำ 

มันเยี่ยวใส่ลอย    ตี๋นมันที่หั้น    แล้วลวดเลยยั้นบ่ยั้ง”

“ช้างโพงมันเป็นอะไรหรือตา”

“มันเป็นช้างผี   มันกินคนเป็นอาหาร   โดยเฉพาะเด็ก ๆที่นอนหลับดึก”

“ตาว่าไปเรื่อย  ไม่มีหรอกช้างที่ไหนจะกินคน”

“มีสิ  ในเรื่องช้างโพงนางผมหอมนี่ยังไง  จะฟังไม่ฟัง  ถ้าไม่ฟังก็ไม่เล่าต่อแล้ว”

“ฟังจ๊ะตา”

เสียงอ่านค่าวของตายังดังก้องอยู่ในความทรงจำ   ยายเองก็คงชอบ   บางครั้งหยุดแกะเม็ดฝ้าย   ฟังตาอ่านค่าว   ดาวกระพริบอยู่บนฟากฟ้า   ผมหลับไปในตอนไหนไม่รู้    ได้ยินเสียงตาบ่นแว่วๆ ว่าตัวผมเริ่มหนักขึ้นทุกที ๆ

สงกรานต์ในความทรงจำของผม    เป็นเทศกาลที่อบอวลไปด้วยความสุข   ลูกหลานที่ทำงานอยู่เมืองไกลถือโอกาสนั้นกลับมาเยี่ยมบ้าน   คนคือสิ่งมีชีวิตที่มีความผูกพันต่อกัน   การไม่ได้พบหน้ากันมานาน   พอได้เห็นหน้ากัน  มันทำให้ความสุขมาเยือน  อิ่มเต็มอยู่ในหัวใจ   จับฉายอยู่บนใบหน้า   ส่องแสงออกมาทางดวงตา  

น้ำตาของย่ายายรินหลั่งด้วยความดีใจที่เห็นหน้าลูกหลาน   ของฝากของดำหัวที่พวกเขาเตรียมมานั้นมันสร้างความปลื้มปิติให้กับคนผู้เฒ่า   คนแก่บางคนนำของดำหัวมาอวดกันตอนไปวัด   เงินที่ลูกหลานนำมาดำหัวนั้นก็เป็นหัวข้อคุยในโบสถ์

“ยายคำได้พันกว่าบาท   น้อยกว่ายายเป็งที่ได้ตั้งสองพันห้า”

“โอ๊ย!จะไปสู้ยายเป็งเขาได้ยังไง  ลูกหลานเขารวย ๆกันทั้งนั้น  นังหวานนั่นก็ได้เสี่ยเมืองกรุง  รถเก๋งของเขาคันโตโก้ไม่หยอก”

เสียงคุยเสียงวิพากษ์วิจารณ์ลูกหลานดังระงมลั่นโบสถ์   ต่อเมื่อหลวงพ่อเข้ามานั่งจึงได้เพลา ๆเสียงลงบ้าง  แต่ก็ยังไม่หมดไปเสียทีเดียวนัก

ผมยังเล็กนักในตอนนั้น   นั่งอยู่ข้างตายายทำหน้าที่เหมือนเด็กวัด    คอยดูแลคนที่มาดำหัวตายาย    ยกน้ำมาให้   หาอาหารการกินมาเลี้ยง   แล้วก็คอยรับเงินจากตายายที่เขามาดำหัว   เงินยี่สิบสามสิบที่ตายายให้   มันมากมายจนไม่รู้จะใช้อย่างไรหมด

พอลูกหลานที่มาดำหัวเสร็จ   ลงไปข้างล่าง   มีกลุ่มที่มาใหม่รออยู่แล้ว  น้ำหม้อที่อยู่ตรงหัวบันไดบ้าน   ถูกพวกเขายกมาเล่นสาดน้ำกันจนเปียกเป็นที่สนุกสนาน   เสียงตบมือร้องเพลงไปตามถนนหนทาง   ขี้เหล้าเมาเซไปเซมา  แป้งที่ประอยู่เต็มใบหน้าจนขาวโพลน   กลิ่นของดอกมะลิที่ห้อยอยู่บนลำคอ

บรรยากาศสงกรานต์คือความสุขที่อยู่ในความทรงจำของผม

หลังจากดำหัวคนที่เรานับถือเสร็จแล้ว   พวกเราพากันขนทรายเข้าไปวัด    ผมกับเพื่อนถือกระป๋องกันคนละอัน  เดินจากวัดไปที่ลำห้วย  ตักทรายใส่กระป๋องเดินเป็นเส้นมาด้วยศรัทธา   ผมสนุกกับการทำบุญในครั้งนั้น   คนโบราณช่างมีกลวิธีในการทำบุญที่ดีเหลือเกิน   ผมเคยถามตาว่า

“เราตักทรายเข้าวัดทำไมหรือตา”

“เพราะว่าเวลาเราเข้าไปวัด   เราเหยียบดินเหยียบทรายของวัดติดเท้าออกมา   เราจึงต้องเอาทรายไปคืนวัด   ถ้าไม่งั้นจะเป็นบาป”

เด็กอย่างผมกลัวบาป   จึงขนทรายเข้าวัดสิบกว่าเที่ยว  เผื่อปีหน้าปีนู้น   ปีไหน ๆที่ผมอาจจะไม่ได้มาตักทรายเข้าวัดอีกด้วย

นอกจากเด็ก ๆจะอิ่มบุญแล้ว   หนุ่มสาวยังมีโอกาสจีบคนที่หมายปอง  กระป๋องทรายกระป๋องเดียว   ช่วยกันตักช่วยกันหิ้ว  กลายเป็นการสร้างความสัมพันธ์จนก่อเกิดเป็นความรัก   คู่รักหลายคู่คงเกิดจากประเพณีนี้   และอาจจะกลายมาเป็นเด็กชายตัวน้อยในวันนี้   เป็นหนุ่มเป็นสาว  เป็นพ่อเป็นแม่คนต่อไป

สงกรานต์ในปีนี้ไม่เหมือนกับเมื่อสมัยก่อน ๆ

ผมว่ามันไม่เหมือนเดิม    แม้ว่าลูกหลานจะบังเอิญมากันพร้อมหน้า  อะไร ๆมันก็เปลี่ยนไปอยู่ดี  

บ้านไม้หลังเดิมของยายถูกรื้อไปเมื่อหลายปีก่อน   น้าสาวของผมปลูกบ้านหลังใหม่ครึ่งไม้ครึ่งปูน   เพื่อนบ้านหลายหลังเปลี่ยนเป็นบ้านแบบเดียวกันหมด 

บ้านที่ทันสมัย   เครื่องอำนวยความสะดวกสบายมีอยู่ทุกบ้าน  ไม่ต่างกันกับบ้านในเมือง 

ที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดคือ  รั้วบ้าน   รั้วที่สร้างขึ้นมาอย่างแน่นหนา   กั้นให้เราห่างกัน 

            เสียงเครื่องเสียงจากบ้านโน้นบ้านนี้ดังมาจากทุกสารทิศ   แล้วแต่ว่าบ้านของใครจะเปิด   บ้านใครบ้านมัน  ถนนหนทางเงียบเหงา  ไม่มีผ้าป่าขี้เมาเหมือนปีก่อน ๆ   ผ้าป่าขี้เมาที่ยกขบวนไปทุกบ้านทุกหลังคา   เพื่อขอเรี่ยไรเงิน   สำหรับไปทำบุญ

            ที่บ้านของยาย   เราเปิดคาราโอเกะจากคอมพิวเตอร์   เบียร์กองระเกะระกะ   หมดไปหลายลังแล้ว   เหล้าน้ำขาวที่ต้มเองเหมือนก่อนไม่มีให้เห็น   รัฐบาลเข้ามาควบคุมและติดอากรแสตมป์   กลายเป็นของหายาก  ต้องซื้อหา 

            สมัยก่อนเดินเข้าบ้านไหน   มีกินบ้านนั้น  

            เดี๋ยวนี้มีแต่เบียร์   ใช้เงินซื้อเพียงอย่างเดียว

            บนถนนหนทาง  เด็ก ๆสาดน้ำด้วยความรุนแรง  กลายเป็นสงครามน้ำ   ผมเริ่มไม่ชอบน้ำ   ไม่อยากออกไปไหน   ไม่อยากจะเปียก  

            ที่สนุกจริง ๆก็มีเพียงที่เชียงใหม่  คนเยอะแยะมากมาย   คนชอบไปกันที่นั่น 

            แต่ผมก็ไม่ชอบคนเยอะๆอีกแล้ว  อยากอยู่เงียบ ๆ  ดื่มกินกับญาติสนิทมิตรสหาย  เวลาก็เร่งรีบ  เพื่อนสนิทบางคนมีธุระไม่ได้มา  คนหนึ่งเป็นทหาร   สงกรานต์แท้ ๆยังต้องเข้าเวรอยู่บนดอย   แม่มันบอกว่า  เดือนหน้าถึงจะกลับ

            ไม่มีเพื่อน   เหล้าราคาแพงปานใด  ก็รสชาติกร่อย

            สงกรานต์ปีนี้ผมกลับเมืองหลวงเร็วกว่ากำหนด  

            แม่โทรมาบอกว่าตาไม่สบาย

            ผมกลับไปเยี่ยมตาอีกครั้ง  หลังจากสงกรานต์ได้สองเดือน   ตาอายุเก้าสิบสองแล้ว   ตาลึกโหลนอนไม่มีเรี่ยวแรง     แม่บอกว่าตาไม่ทานอาหาร  ไม่ยอมกินอะไรเลย  น้าผมบอกว่า

            “เป็นโรคคนแก่   โรคชรา”

            ตาอายุปูนนี้แล้ว พาไปโรงพยาบาลก็เท่านั้น   หมอบอกว่า   ตาไม่ได้เป็นอะไร  นอกจากโรคชรา   ตาดีใจที่ผมกลับไปเยี่ยม   ยายเองก็เริ่มจะจำอะไรไม่ได้   บางทีไปวัดยังกลับบ้านเองไม่ได้  ต้องให้ลูกหลานพากลับ

            ไม่ต่างอะไรกันกับตา

            ยายดีกว่าตาหน่อยที่ยังทานข้าวได้อร่อย   ตานอนแช่อยู่อย่างนั้นได้ไม่กี่วัน   ผมกลับเมืองหลวงแล้ว   แม่บอกว่าตาทานอะไรได้บ้าง  พอทานข้าวได้อาการก็ค่อยยังชั่วขึ้น 

            ผมค่อยโล่งใจ 

            นึกถึงคำพูดของยายที่พูดกับผมก่อนผมกลับ    มันทำให้ผมไม่ห่วงยายเลย  ยายเข้มแข็งถึงเพียงนั้น   ยายบอกกับผมโดยไม่มีแววหวั่นสะทก  

            “ยายอยากจะรู้เหมือนกันว่า   ยายจะตายยังไง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
ภู_เชียงดาว วันที่ : 23/05/2010 เวลา : 22.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phuchiangdao

แก้มหอมครับ...ว่าอยากได้ซักสี่ร้อยกล้าหนะ บ่ฮุ้เปิ้นจะลดหื้อได้พ่องก่อหา เพราะต้องบวกค่าน้ำมันตวยนิ ตอนนี้กะลังเซาะตังค์อยู่เน้อ เขียมขนาด คนบ่มีเงินเดือนนี่นา
เหอๆๆ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
มะอึก วันที่ : 18/04/2010 เวลา : 08.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panakom

วันที่ผมไปวาวี
ผมได้ไหว้ยายหรือไม่ครับครู?
.
.
รำลึกถึงเสมอครับ
.

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
punnaree วันที่ : 18/04/2010 เวลา : 05.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/punnaree

คุณตาคุณยายอายุยืนแต้ ๆ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน