• แก้มหอม
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : saiyae@thaimail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-11-29
  • จำนวนเรื่อง : 152
  • จำนวนผู้ชม : 163205
  • ส่ง msg :
  • โหวต 44 คน
แก้มหอมหอม
ชีวิตใช่อื่นใด เป็นเพียงตัวละครที่ท่องไปในชะตากรรมอันโดดเดี่ยว
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/gamhom
วันอังคาร ที่ 7 กันยายน 2553
Posted by แก้มหอม , ผู้อ่าน : 1439 , 13:53:32 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

มีคนบอกกับผมว่า   อยากให้ท่วงทำนองในงานเขียนของผมเชื่องช้าลงอีกนิด   ไตร่ตรองกับอารมณ์ให้มันละเมียดขึ้น  การเขียนก็คงเปรียบประหนึ่งการเดินทาง  ก่อนหน้านั้นผมคงเร่งรุดเพื่อให้ถึงจุดหมายมากเกินไป  หวังผลเพียงลิ้มรสความสมหวังของปลายทาง  มิได้เหลียวแลดูสรรพสิ่งที่เลยผ่าน

ความงามอยู่ตรงนั้น   ตรงสิ่งที่ผมผ่านเลยไป

จะพยายามครับ

มานั่งนึกตรึกตรองดู   อาจจะจริงอย่างที่ผู้ปรารถนาดีได้พูดไว้  

แล้วก็ให้คิดต่อไปอีกว่า   ความเร่งรีบของผมนั้นคงจะเกิดจากบุคลิกลักษณะบางประการ   ผมคิดว่าคนอื่นคงจะเข้าใจเหมือนผม  ผมค่อนข้างรำคาญกับบทรำพันอันเยิ่นเย้อ  ฟูมฟาย  ประเภทที่ว่าสี่หน้ากระดาษก็ยังไม่ไปถึงไหน  วนเวียนวกวนอยู่ในวังวนของตัวอักษร

ผมจึงเร่งเรื่องให้มันเดินหน้าต่อไปด้วยการเปิดฉากอีกฉาก   ตัดไปที่ตัวละครอีกตัว   มันก็เลยกลายเป็นว่า   ผมเล่าเรื่องเร็วเกินไป

ไม่รู้จะเอายังไงดีเหมือนกัน   งานของผมทุกวันนี้ก็ยังไปไม่ถึงไหน   ...ต้องพยายามกันต่อไป

หนังสือเล่มนี้ผมเคยอ่านนานมาแล้ว  ได้มาด้วยกาลเวลา  รวมเรื่องสั้นของ  เปรม  จันท์   ผลงานแปลของ  ปรีชา  ช่อปทุมมา  ฉบับพิมพ์ครั้งที่ ๓  สนพ.วงวรรณ  พ.ศ.๒๕๓๒

กลับมาอ่านอีกครั้งเมื่อคืนนี้   ก่อนจะหลับคาหนังสือ  และอ่านมันไม่จบ 

เช้านี้  แดดทำท่าว่าจะทอแสงแสบตา  แต่แล้วก็หุบหายไปในร่มเงาของหมู่เมฆ  

ธรรมดาของชีวิตประจำวัน   ในมือผมมีหนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มนี้ติดกายไปนั่งอ่าน  ระหว่างรอนักเรียนเข้าแถวเคารพธงชาติและทำกิจกรรมหน้าเสาธงอื่นๆ

อ่านมาถึงเรื่องสั้นเรื่องหนึ่ง   แล้วอารมณ์ของผมก็สะดุดกึกลง  เรื่องสั้นเรื่องนั้นชื่อเรื่อง  ลำหักลำโค่น

คุยกับอาจารย์ประมวล  ดาระดาษ  (ทางfb)  ท่านบอกว่าผมกำลังอยู่ในวัยหนุ่มฉกรรจ์ 

บางครั้งผมมองดูตัวเอง  ในวัยสามสิบห้า  ผมก็ว่าตัวเองยังเด็กอยู่   ไม่เคยรู้สึกแม้แต่นิดว่าแก่  กระจกอย่าถามหา   ผมไม่เคยสำรวจตัวเองอย่างพินิจถึงตีนกา  ยิ่งคำว่า  สำอาง  หรือ  สำรวย  ยิ่งห่างไกลเข้าไปใหญ่

จะใกล้เคียงก็คงจะเป็นซกมกเสียมากกว่า

ย้อนความคิดของตัวเองกลับไปเมื่อสิบปีก่อน   ผมมองคนในวัยสามสิบห้าว่าแก่  ถึงขั้นหนุ่มใหญ่  เอาเลยทีเดียว 

ไม่คิดไม่ฝัน  วันนั้นจะมาถึงวันนี้  วันที่ผมเหยียบยืนที่หลักไมล์สามสิบห้านี้

ผมว่าผมยังไม่รู้อะไรอีกเยอะ  ยังมีอะไรอีกมากมายที่ผมต้องพัฒนาตัวเอง  ปรับปรุงตัวเอง  ยังมีอะไรอีกมากมายที่ผมยังต้องขัดเกลาตัวเอง 

โดยเฉพาะงานเขียน   ทุกครั้งที่ก้มลงจดจ่อกับเรื่องราว   พิมพ์ดีดระบบจิ้มดีดของผม  เป็นไปอย่างเชื่องช้า  เรื่องราวในสมองน้อยครั้งจะพรั่งพรู   พอจบแล้วก็ยังห่างไกลกับคำว่ามาสเตอร์พีซ

(แต่ก็หลงใหลได้ปลื้มอ่านมันอยู่สี่รอบห้ารอบไม่ยอมวางอยู่อย่างนั้นทุกครั้งไป…ฮา)

โดยปกติ   หลังเขียนงานจบ   ผมมักจะส่งงานไปให้เพื่อนนักเขียนบางคนอ่าน  ถือว่าทดสอบการออกอากาศ   ก่อนจะส่งไปให้บรรณาธิการนิตยสารต่างๆต่อไป

ฟิตแบ็คที่กลับมา   ก็ไม่ได้เลวร้ายทั้งหมดครับ  มีทั้งที่ชอบแล้วก็ไม่ชอบ 

แต่ทั้งหมดนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับผมว่า  จะจัดการกับลูกของผมยังไงต่อไปมากกว่า

ฌิงเคอร์นั้นมีอาชีพเป็นชาวไร่   เขาปลูกอ้อยและกำลังฝันถึงกำไรที่จะได้จากผลผลิตของตนเอง 

วันหนึ่ง  พุทธูคนเลี้ยงแกะได้ต้อนฝูงแกะของตัวเพื่อจะผ่านไร่อ้อยของฌิงเคอร์   แต่ฌิงเคอร์ไม่ยอมให้ผ่าน   ต้นอ้อยที่กำลังงดงามของเขาจะต้องถูกเจ้าแกะพวกนี้แทะเล็มอย่างแน่นอน  แต่พุทธูก็ดื้อรั้นไม่ยอมฟัง  ยังคงปล่อยฝูงแกะให้เดินหน้าต่อไป  

แล้วก็เป็นไปตามคาด  เจ้าแกะพวกนั้นพอเห็นใบอ้อยก็จัดการอย่างอร่อยปาก  พุทธูต้อนไปทางนั้น  เจ้าพวกแกะนั่นก็หนีไปอีกทาง   ฌิงเคอร์ก็ร้อนใจด้วยอาลัยอ้อยของตัว  ถือตะพดไล่ทุบแกะด้วยอารมณ์ของคนบ้า

ผ่านไปสองสามนาที   แกะบางตัวขาหัก บ้างหลังเดาะ บางตัวฟกช้ำ  บ้างก็แตกฮือหนีเอาชีวิตรอด  พูทธูมองดูด้วยความคับแค้นใจ  แล้วก็อาฆาตแค้น

วันต่อมา  ไร่อ้อยของฌิงเคอร์ถูกไฟเผา  แล้วมันก็ลามไปไร่อ้อยของชาวบ้านคนอื่นๆ   ใครๆก็รู้ว่าคนเผาคือใคร  แต่ก็ทำอะไรไม่ได้  ฌิงเคอร์ยิ่งถูกชาวบ้านกระทบกระเทียบว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อน  

ฌิงเคอร์แกล้งทำดีกับพุทธู   ไปยืมเงินบ้าง  ไปซื้อผ้าห่มบ้าง  ทั้งสองยังคงพูดคุยกันดี

วันหนึ่งฌิงเคอร์ไปเยี่ยมหริหาร  คนฆ่าสัตว์แล้วก็วางแผนกัน   เอาคืนพุทธู

ฌิงเคอร์นำลูกวัวไปฝากพุทธูเลี้ยงโดยอ้างว่ามีธุระ   พุทธูรับปาก   ตอนเย็นมีข่าวร้ายมาบอกที่งานเลี้ยงบ้านใหม่ของพุทธูว่า   วัวของฌิงเคอร์ถูกโจรฆ่าตายขณะที่อยู่ในฝูงแกะของพุทธู   พราหมณ์บอกว่า   ใครเป็นเจ้าของแกะต้องรับผิดชอบ   การฆ่าวัวเป็นบาปหนักหรืออนันตริยกรรม   ยิ่งกว่าฆ่าพราหมณ์เสียอีก  

ฝ่ายพราหมณ์พิพากษาให้ลงโทษพุทธูด้วยการให้ไปขอทานสามเดือน   เดินทางไปนมัสการบุณยสถานเจ็ดแห่งและเลี้ยงดูพราหมณ์ห้าร้อยท่าน  

พุทธูได้รับผ่อนผัน  ให้ลดขอทานเหลือหนึ่งเดือน แต่อีกสองอย่างยังเหมือนเดิม จนเขาต้องขายแกะทั้งหมดเพื่อการนี้

เมื่อพ้นโทษแล้ว   พุทธูก็ออกไปเป็นกรรมกร สถานที่เดียวกับที่ฌิงเคอร์ทำงานอยู่

ทั้งสองพบกันอีกครั้ง

งานเขียนเป็นงานหนักที่ต้องทุ่มเทให้มัน  ทั้งเวลาและความคิด  

ผมประเมินตัวเองแล้วพบว่า  ผมทุ่มเทให้กับการทำงานเขียนน้อยเกินไป   ว่างก็ทำ  รออารมณ์มาค่อยเขียน   เรื่อยๆเอื่อยๆอยู่อย่างนั้น   มันก็เลยไม่ไปไหนเสียที  

นึกย้อนไปอีกนิด  ตอนที่ยังขึ้นรุ่น  ตอนที่ยังเห่อกีตาร์ใหม่ ๆ   ผมทุ่มเทเวลาอยู่กับกีตาร์ทั้งวันทั้งคืน  ดีดจนนิ้วด้าน  ไม่ยอมเลิก   แต่แล้ววันหนึ่งก็ไม่รู้สึกอยากจะเล่นมันอีก  เพราะเล่นแล้วฝีมือไม่ไปถึงไหน  ท้อแท้ซะก่อน

ดีดได้เป็นเพลงนิดหน่อย   เล่นให้ใครฟังก็อาย

นั่นคงเป็นช่วงเวลาของผมตอนนี้ถ้ามาเปรียบกัน   ถ้าผมท้อแท้กับงานเขียนเหมือนที่ท้อแท้กับกีตาร์   ผมก็คงเป็นไอ้ขี้แพ้ซ้ำซากอยู่อย่างเดิม

 ถึงตอนนี้   ผมรู้แล้วว่า   ผมจะเลือกอะไรให้กับชีวิตของผมต่อไป

ไฟถูกก่อขึ้น   พุทธูตักน้ำมา   ฌิงเคอร์ลงมือทำจัปปาตี   แล้วทั้งสองกินด้วยกัน   มีพริกและเกลือเป้นของแกล้ม   อิ่มหนำดีแล้วหยิบฮูการ์มาตั้ง   ทั้งสองนอนลงบนพื้นและสูบอย่างสำราญอารมณ์   ทันใดนั้นพุทธูเอ่ยขึ้นว่า

“ฉันเป็นคนเผาไร่อ้อยของแก”

ฌิงเคอร์ตอบ  “ข้ารู้แล้ว”

อีกครู่หนึ่งฌิงเคอร์สารภาพบ้างว่า  “ข้าผูกเชือกลูกวัว   แล้วเจ้าหริหารเป็นคนฆ่า”

พุทธูตอบ   “ฉันก็รู้”

แล้วคนทั้งสองม่อยหลับไป....

 





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
ประกายพฤกษ์ วันที่ : 09/09/2010 เวลา : 11.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/khoncr
ภควันต์ เวียงสา

เห็นงานเขียนลงหนังสือนารีลางเล่ม
แอบอิจฉา
ส่งมาครูเชียงรายบ้างสิ
ส่งผ่าน
varasarncr@gmail.com ได้เลยนะ
รอทัศนา....

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
ภาณุมาศ_ทักษณา วันที่ : 08/09/2010 เวลา : 06.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/netmom
เฒ่า..เล่าเรื่อง

มาหาแก้มหอมด้วยความคิดถึง

แล้วเลยคิดถึงมัคคุเทศก์ทางวิญญาณอีกคน

เงียบไป ไม่เห็นหน้า และ ข่าวคราว

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
จ่าจินต์ วันที่ : 08/09/2010 เวลา : 04.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jawee
@..จ่าจินต์...ตำรวจบ้าบุญ..เล่ม 2...คลอดแล้วครับ..พิมพ์จำนวนจำกัด..@

ตอนนี้เรื่องสัส้นในมือจ่า
.ของอะวอร์ดบ้านสัตว์เลี้ยง
ปีล่า2553
.ครับครูแก้มหอม..

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
joeyman วันที่ : 07/09/2010 เวลา : 22.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/inmind

ผมก็มีความสุขกับงานเขียนเหมือนกันครับ .. ตอนนี้เปิดร้านหนังสือเล็กๆย่านรัชดา-สุทธิสาร-ครับ แม้งานจะหนัก ผลตอยแทนที่น้อย แต่ความสุขมากเหลือเิิกิน เรื่องสั้นที่แนะนำยังไม่เคยอ่านเลยครับ เพิ่งมาหัดอ่านหนังสือดีๆเมื่อไม่นานนี้เอง แต่ก็ชอบเรื่อนสั้นเหมือนกันครับ...

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
ญิบพันจันทร์ วันที่ : 07/09/2010 เวลา : 21.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yipphanchan
ญิบ_พันจันทร์

สวัสดีครับ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
NN1234 วันที่ : 07/09/2010 เวลา : 20.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nn1234

ผมคิดว่า ผมได้"เพื่อนใหม่"แล้วล่ะ...
ลองแวะไปเยี่ยมบ้านผมดูบ้างก็ได้...
แล้วค่อยคุยกันครับ
(เปรมจันทน์ ก็เคยอ่านครับ นานมากแล้ว)

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
Bhirisa_ภิริสา วันที่ : 07/09/2010 เวลา : 20.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Bhirisa
www.oknation.net/blog/misspostcard

...คนเขียนต้องลงรายละเอียดและเอาใจใส่ในการเขียนมาก ๆ...(เขียนตกหล่นอ่ะ)

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
Bhirisa_ภิริสา วันที่ : 07/09/2010 เวลา : 20.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Bhirisa
www.oknation.net/blog/misspostcard

เรื่องสั้นทำให้ทั้งคนเขียนต้องลงเอาใจใส่ในการเขียนมาก ๆ และคนอ่านก็ต้องค้นหาและขบคิดฉากต่อไป...

ชอบอ่านเรื่องสั้นค่ะ...ได้อะไรเยอะมาก ๆ หลายครั้ง
หนังสือเล่มนี้น่าอ่านค่ะ...

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
พ่อพเยีย วันที่ : 07/09/2010 เวลา : 16.34 น.

เรื่องดูเหมือนเรื่อยๆเอื่อยเฉื่อยไม่มีอะไร ไม่บอกอะไร ปล่อยให้คนอ่านอ่านแล้วคิดเอาเอง แต่อยากบอกว่าชอบเรื่องนี้ คือเก็บเรื่องสั้นมาเล่าต่อด้วยวิธีเล่าของตัวเอง สลับกับเรื่องจริงที่เผชิญอยู่ อยากบอกว่าอ่านแล้วชอบ - ดูเหมือนไม่มีอะไร หรือว่าไม่มีอะไรจริงๆนะเนี่ยะ ? :)

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน