• มัคคุเทศก์ทางวิญญาณ
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : chai007_guide@yahoo.co.th
  • วันที่สร้าง : 2007-04-27
  • จำนวนเรื่อง : 133
  • จำนวนผู้ชม : 156103
  • จำนวนผู้โหวต : 197
  • ส่ง msg :
  • โหวต 197 คน
<< ธันวาคม 2007 >>
อา พฤ
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31          

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันพฤหัสบดี ที่ 20 ธันวาคม 2550
Posted by มัคคุเทศก์ทางวิญญาณ , ผู้อ่าน : 1070 , 20:41:55 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ทอด เท้า  ท่องทาง ธรรม

หน้าประตูห้องเช่าหมายเลข ๑๔

ทั้งๆ ที่รู้แก่ใจมาก่อนแล้วว่า หลวงพ่อ ประยุทธ์  ปยุตโต นั้นท่านไม่ได้ออกต้อนรับญาติธรรมมานานหลายปีแล้ว อีกทั้งการจะได้เข้าพบปะและนั่งสนทนาธรรมกับพระภิกษุผู้เพียบพร้อมด้วยศีลจารวัตรงดงาม ผู้เป็นปราชญ์เอกอุด้านพุทธศาสนาของเถรวาทแห่งยุคด้วยแล้วนั้น นับว่าเป็นเรื่องไกลเกินหวังที่เราทั้งสอง ข้าพเจ้าและเพื่อนไม่เคยคิดเลย 


เพื่อเป็นการสรรหาสิ่งที่เป็นสาระบางอย่างทำเสียบ้าง นอกจากการเข้าห้องสมุดประชาชนซอยพระนาง(อนุสาวรีย์ชัยฯ)ซึ่งบ่อยจนบรรณารักษ์จำรสนิยมการอ่านเกือบได้แล้ว(มั้ง) หรือแม้แต่การเดินทอดสายตามองสิ่งสวยงามในห้างหรูแอร์เย็นฉ่ำตามประสาวัยหนุ่มว่างภาระ(ไม่ใช่การงานแต่เป็นเรื่องความผูกพันจากเพศตรงข้ามครับ)ไปวันๆ 
กระทั่งนั่งถกปัญหาสารพันในสังคมทุนนิยมที่ตามไม่ค่อยทันบ้าง สุนทรียภาพความงาม ความจริงฯลฯ เราถกเถียงแม้กระทั่งความงามของกางเกงในผู้หญิงที่หล่นร่วงมาจากราวตากผ้า ขนาดนั้นเชียว อย่างนี้เห็นทีต้องหาที่ปรึกษาหรือที่ยึดเหนี่ยวทางใจนำทางเสียบ้าง ไม่อย่างนั้นนักเดินเรือชีวิตอย่างพวกเราอาจจะหลงน่านน้ำแห่งความรู้จมโคลนตมอวิชชาตายเสียก่อน ถ้าปราศจากเข็มทิศที่มีสภาพพร้อมใช้

ทางเดินจากปากทางระยะกว่าสี่กิโลเมตร

เราจึงเห็นพ้องกันว่า ไม่ควรหมกมุ่นในโลกทัศน์แคบๆ อีกต่อไป ควรที่เราทั้งสองต้องออกจากโพรงแห่งความยึดติดไปสู่การบำบัดระบายบางสิ่งบางอย่างที่คุกรุ่นในห้วงภายในเสียบ้าง บางทีโลกนอกห้องเช่าแห่งจินตนาการ อาจมีเหลี่ยมมุมแปลกใหม่ให้เพ่งมองบ้าง
ไม่มีเหตุผลด้านอื่นรองรับ จู่ๆ ผมก็เสนอความคิดวิเศษขึ้นมาเร็วรวดปานโดเรม่อนควักของวิเศษให้โนบีตะ เสนอการเดินเท้าไปกราบธรรมนักปราชญ์สักท่านหนึ่ง 


 

ที่แสดงธรรมเทศนาแบบเรียบง่าย


หลวงพ่อองค์ใดไหนเล่าจะเข้าใจหัวอกคนเคว้งคว้างแห่งยุคสมัยได้?เราเริ่มคิดชื่อ หลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ ก็เพิ่งมาด่วนชิงมรณภาพไปเสียก่อนไม่นานมานี้เอง หลวงพ่อพุทธทาสเหรอ ? ก็ละสังขารฝากข้อธรรมเป็นหนังสือไว้ไปนานแล้วและวัดสวนโมกข์ฯ ก็อยู่ไกลเกินรัศมีเมืองที่เราอาศัยอยู่มากโขอยู่ หลวงพ่ออ๊อดก็คงไม่พ้นแจกปลัดขิกแน่ๆ (เราไม่ต้องการท่อนปลัดขิก เพราะเราทั้งสองมีปลัดขิกส่วนตัวอยู่แล้ว ยังใช้งานได้ดีเสียด้วย อิอิ)
คิดไปคิดมาลงตัวที่ หลวงพ่อประยุทธ์  ปยุตโต นี่แหล่ะ อย่างน้อยข้าพเจ้าเองก็เคยได้เป็นศิษย์ร่วมสำนักตักกสิลาท่าพระจันทร์ มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วัดมหาธาตุแห่งเดียวกันมาก่อน แม้ว่าจะห่างกันคนละยุคสมัยก็ตามที และเท่าที่รู้มาก่อนท่านก็ไม่ได้ออกปฏิสันถารญาติโยมเป็นเวลานานหลายปีแล้วเนื่องจากปัญหาด้านสุขภาพอย่างที่รู้กัน  ไม่เป็นไร พวกเราอยากดูอยากรู้อยากเห็นเพียงว่าวิถีปราชญ์ที่แท้นั้น อยู่ เป็น เช่นไร?

อาคารปฏิสันถารญาติโยม

เข้าทำนองว่า ไม่เห็นท่านก็ขอให้เห็น(สถาน)ที่ ที่พักจำพรรษาก็ยังดี ตามพุทธพจน์ที่ว่า “ ผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นเห็นเรา” นั่นเอง ส่วนสโลแกนของผมก็คือว่า “ผู้ใดไม่เห็นทำ ผู้นั้นย่อมไม่เห็นทาง” (อิอิ)
ดังนั้นจุดหมายปลายทางของเราทั้งสองจึงไม่มีตั้งแต่ก้าวแรกที่พ้นขอบประตูห้องเช่าหมายเลข ๑๔ ย่านอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิตอนบ่ายโมงมาแล้ว

หอระฆัง


เดินเข้าไปในเส้นเสียงปัจจุบันขณะ
 
“จะเดินหรือว่านั่งมอ ไซค์ว่ะ” ผมเอ่ยถามขึ้นระหว่างที่เรากำลังยืนลังเลกับระยะอีกสี่กิโลเมตรกว่าๆ หน้าปากทางเข้าวัดญาณเวศกวันซึ่งอยู่หลังพุทธมณฑล หลังจากเราลงจากรถประจำทางมาได้ไม่นาน “เราเกิดมาก็มีเท้าแล้ว หาได้นั่งรถออกมาจากท้องแม่สักกะหน่อย เดินน่าจะดีกว่าว่ะ” ต้น บัวดินโพล่งขึ้นตัดประเด็นได้พอดีกับที่ผมกำลังคิดอยู่เหมือนกัน ใช่แล้ว มนุษย์อย่างเราๆ บางทีก็ลืมใช้สองเท้าที่กำเนิดมาคู่กายไปนาน

บรรดาหนังสือธรรมะที่ได้รับธรรมทานมาน่าอ่านทั้งนั้นเลย

วันนี้นับเป็นวันดีที่ปุถุชนคนห่างวัดอย่างเราได้ย่างกรายมาสู่ประตูแห่งความสงบสันติสักที
“เดินน่าจะดีกว่า จะได้คุยกันมากขึ้นนะ” ผมเห็นด้วยอย่างยิ่ง แล้วเราก็มุ่งหน้าสับเท้าลงบนถนนลาดยางอย่างเปี่ยมสุขตอนที่ตะวันเริ่มบ่ายคล้อยลงซบยอดมะพร้าวสวนพอดี
“นายรู้ไหมขณะเรากำลังเดินมีเสียงเกิดขึ้นกี่เสียง” ต้น บัวดินเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย(เพราะไม่มีใครพกขลุ่ยติดตัวมา)ระหว่างทางตามนิสัยนักดนตรีคลาสสิคสมัย ผมชะงักเท้านิดหนึ่งคล้ายสะดุดก้อนหินริมทางนิ่งคิดราวมาดนักปรัชญาใหญ่ ความจริงไม่มีอะไรในสมองกลวงนั่นหรอก? แต่เพื่อไม่ให้เสียมาดจึงตอบส่งเดชโดยอาศัยทฤษฎีจับฉ่ายและภูมิความรู้เด็กแปดขวบว่า “มีสิ..มีเยอะเลย เสียงรถวิ่ง เสียงหมาเห่า เสียงลมไกวใบไม้”
“นั่นหล่ะที่เราหมายถึง แล้วนายว่า ในเสียงเหล่านั้นมีการเกิด ดับอยู่ด้วยไหม”  วันนี้ต้นช่างขยันถามเสียจริง
“น่าจะมีนะเสียงที่เราได้ฟังมันมีจุดเริ่มต้นแล้วก็จุดดับ เรียกว่าเกิด ดับ เกิดดับอยู่ตลอดเวลา”
“นั่นแหล่ะมันมี ช่วงเวลาของมัน ความจริงเสียงทุกเสียงมันเป็นดนตรีทั้งนั้น มีจังหวะของมันในตัวอยู่แล้ว ก็เพียงแต่มนุษย์ไปจับมันมาปรุงแต่งเป็นเพลงเองต่างหาก แล้วกำหนดรสนิยมขึ้นมาเอง” ต้นสาธยายราววาทยกรมือฉมัง จนต้องนิ่งฟัง “เสียงดนตรีที่ไม่ได้ปรุงแต่ง” ผมเสริม

ดอกบัวบานสะพรั่งหน้าพุทธมณฑล


“ใช่แล้ว ขณะที่เราเดินไปเรื่อยๆ ก็มีดนตรีบรรเลงให้ฟังตลอดเวลา ฟังสิ..”
“อืม..นั่นเสียงใบไม้ไหว เสียงดอกไม้หายใจ เสียงกบกระโดดน้ำ เสียง...”
แล้วเราทั้งสองก็เริ่มนับจังหวะการเดินช้าๆ นิ่งเงียบสู่ภาวะแห่งปัจเจก บางครั้งจนได้ยินเสียงดนตรีผลิบานออกมาจากก้าวย่างของตัวเอง ฉับ ฉับ ฉับ เร่งจังหวะเคาะความรื่นรมย์ขึ้นในโลกภายในของใครของมัน ยิ่งเดินเราก็รู้สึกว่าได้กำหนดนับโน๊ตดนตรีเกิด-ดับ เกิด-ดับทุกขณะเข้าออกแห่งลมหายใจ ไม่มีใครถามใครอีกต่อไป ปลดปล่อยหัวใจล่องไปกับเส้นเสียงที่กำหนดได้ในขณะปัจจุบัน

บรรดาแผ่นวีซีดีธรรมะที่ได้รับธรรมทานมา


จนกระทั่งมาถึงหน้าประตูวัดญาณเวศกวันได้โดยไม่ทันตั้งตัว ลืมนึกถึงด้วยซ้ำว่าระยะทางสี่กิโลเมตรนั้นใกล้หรือไกล....

............................................................................................................................

: บันทึกการเดินเท้าจารึกธรรม ณ วัดญาณเวศกวัน เดือน พฤศจิกายน  ๒๕๕๐

มัคคุเทศก์ทางวิญญาณ กับ ต้น บัวดิน


คอมเมนต์อ่านได้เฉพาะเจ้าของ
แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน