• ป้อมกีตาร์เมา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : chanchai.b@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-03-20
  • จำนวนเรื่อง : 42
  • จำนวนผู้ชม : 121662
  • ส่ง msg :
  • โหวต 26 คน
ป้อม กีตาร์เมา
คนเพลงเพื่อชีวิต
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/guitarpom
วันพฤหัสบดี ที่ 5 สิงหาคม 2553
Posted by ป้อมกีตาร์เมา , ผู้อ่าน : 2381 , 01:55:13 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน สลาตัน โหวตเรื่องนี้

                                                                         7 ภาพอดีต

 

                             ในวันเวลาที่ผมกำลังก้าวเข้าสู่วัยหนุ่มแตกพาน  เมื่อมองย้อนกลับไปในช่วงชีวิตวัยเด็กที่เพิ่งพ้นผ่าน ภาพความ

ความทรงจำเก่า ๆ บางช่วงบางตอนเมื่อวันวาน ยังคงตราตรึงอยู่ในใจตลอดมา  ไม่ว่าจะเป็นการดำเนินชีวิตอยู่ตามท้องทุ่งนาเสีย

ส่วนใหญ่ หรือแม้แต่การติดตามครอบครัวไปเดินสายขายแรงยังต่างจังหวัด  ประสบการณ์เหล่านี้ ช่วยสอนให้ผมแข็งแกร่งอดทน และ

นำมาปรับใช้เพื่อดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี  แต่..ผมก็มีประสบการณ์ในวัยเด็กที่แทบจะเอาชีวิตไม่รอด ถึงสองครั้งสองคราด้วยกัน

          ครั้งแรกมันเกิดขึ้นตอนช่วงวัย 4 - 5 ขวบของผม ช่วงนั้นผมเป็นเด็กขี้โรคเอามาก ๆ  ผมมักป่วยเป็นไข้แทบทุกอาทิตย์ ถ้าไม่

ได้แพทย์คูณ (หมอเถื่อนประจำหมู่บ้าน) ช่วยฉีดยาให้ ก็จะเป็นหมอในคลีนิคที่ อำเภอมัญจาคีรี ซึ่งอยู่ห่างจากหมู่บ้านออกไปราว 20

กว่ากิโลฯ วันหนึ่งผมเป็นไข้อาการหนักมาก จนแพทย์คูณบอกแม่ว่า

          "ต้องรีบเข้าไปรักษาในเมืองแล้วล่ะ เพราะอาการน่าเป็นห่วง"  

          ผมถูกส่งตัวเข้าไปรักษาในตัวเมืองอย่างเร่งด่วน ตามคำแนะนำของแพทย์คูณในวันนั้น พ่อกับแม่พาผมไปที่บ้านอาทองม้วน

น้องชายของพ่อที่รับราชการครู  ซึ่งซื้อบ้านอยู่ในหมู่บ้านสามเหลี่ยม ในเขตตัวเมือง

          รถจอดส่งเราลงที่หน้าปากซอย แล้วพ่อก็เดินอุ้มผมมุ่งตรงไปยังบ้านของอา ที่อยู่ห่างจากหน้าปากซอยไม่มากนัก พ่อหวังจะ

อาศัยน้องชายซึ่งมีรถส่วนตัว ช่วยนำผมไปส่งยังโรงพยาบาลใหญ่

          แต่เมื่อมาถึงบ้านของอา อาการผมเริ่มทรุดหนักมีไข้ขึ้นสูง แม้จะเช็ดตัวเท่าไรก็เอาไม่อยู่ ผมชักกระตุกแล้วแน่นิ่งไป อา

หอม ภรรยาของอาทองม้วนตัดสินใจเอาก้อนน้ำแข็งผสมน้ำจนเต็มถัง เทราดลงบนตัวผมจนเปียกไปทั้งตัว  สักพัก..ผมจึงเริ่มมีอาการ

ตอบสนองขึ้นมาอีกครั้งราวปาฏิหาริย์  ซึ่งก่อนหน้านั้นแม่ออกปากพูดกับอาแล้วว่าจะจองวัดไหนให้ผมดี

          หลังจากนั้น ผมก็ถูกนำตัวเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลศูนย์ขอนแก่นอย่างเร่งด่วน  ซึ่งผลวินิจฉัยของหมอออกมาว่า ผมเป็น

โรคปอดบวม ต้องนอนพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลอีกหลายวันกว่าจะหายเป็นปกติ

          ส่วนครั้งที่สองที่ผมเกือบเอาชีวิตไม่รอดนั้น อยู่ในช่วงวัยประถมฯ ของผม  ในช่วงหน้าฝนปีนั้น  ผมกับเพื่อน ๆ กำลังสนุกกับ

การเล่นน้ำที่ฝายใหม่  ฝนที่ตกหนัก ทำให้น้ำเอ่อไหลลงตามแนวลาดเอียงของลานปูนที่ออกแบบมารับกับฝายน้ำล้นหรือสปิลเวย์  

หมู่ฝูงปลาทั้งตัวเล็กตัวเขื่อง ต่างถืกแถลิงโลดกระโดดเต้นโผงผางสู้แรงน้ำที่ถาโถมลงมา แล้วสายน้ำนั้นก็ล่องไหลไปตามคูคลอง

เล็ก ๆ ที่คดเคี้ยว เลี้ยวผ่านท้องทุ่งของหมู่บ้านห่างออกไป

          หน้าฝายมีมะขามต้นใหญ่ที่กำลังออกฝักอยู่เต็มต้น ผมปีนขึ้นไปเก็บลงมากินอย่างอร่อยปาก กินไปเล่นน้ำไป  ในขณะที่ผม

กำลังหัวเราะสนุกสนานอยู่กับเพื่อนนั้น เกิดไอสำลักจนทำให้ฝักมะขามที่ผมเคี้ยวยังไม่ละเอียดดี ผลุบเข้าไปอุดหลอดลมซึ่งเป็นทาง

เดินหายใจ  ผมเริ่มอึดอัดหายใจติดขัดพร้อมกับนึกในใจว่า

          "กูตายแน่แล้วคราวนี้" 

           ก่อนที่จะหมดลม ผมตัดสินใจใช้มือล้วงเข้าไปลึกสุดจนถึงเศษมะขามที่อุดหลอดลมอยู่ ผมใช้นิ้วมือล้วงควักอยู่ไม่นานนักเศษ

มะขามก็ติดมือออกมาพร้อมกับเลือดจาง ๆ ปนติดออกมาด้วย  เหตุการณ์ครั้งนั้น ทำให้ผมต้องกินอาหารแบบระวังมากขึ้น และไม่กล้า

หัวเราะขณะเคี้ยวอาหารอยู่นาน

          ยามเหมันต์ย่างมาเยือน ผมได้มีโอกาสไปรับจ้างลอกปอกับเพื่อน ๆ  ต้นปอที่สูงไม่น้อยกว่า 2 เมตร ถูกตัดและนำไปแช่น้ำจน

เยื่อปอที่ห่อหุ้มลำต้นนั้นเริ่มอ่อนตัว  ขบวนการนี้ต้องใช้เวลาอยู่หลายวัน จึงจะนำปอมาดึงเอาเส้นใยออกจากลำได้

          เป็นครั้งแรกที่ผมมีโอกาสได้ลอกปอ เด็กอย่างผมต้องใช้เวลาอยู่นานทีเดียวถึงจะลอกปอได้แต่ละลำ ไหนจะทั้งความยาวของ

ลำ และความเหม็นของเส้นใยปอที่โดนแช่ไว้นาน  ส่วนน้ำที่นำปอลงไปแช่นั้น จะเห็นได้ชัดทั้งกลิ่นที่เหม็น และสีของน้ำที่ขุ่นดำ

          ว่ากันว่ากลิ่นของน้ำแช่ปอนั้น มีความเหม็นไม่แพ้กลิ่นของลานมัน (ลานซีเมนต์กว้างที่ใช้ตากมันสำปะหลัง)  ลานตากมันสำ

ปะหลังนั้น เวลาโดนฝนมันมักจะปล่อยแก๊สส่งกลิ่นโชยออกมา ใครที่เคยผ่านลานมันในช่วงหน้าฝนจะรู้ดีว่า..กลิ่นมันฉุนรุนแรงแค่

ไหน

          มีเรื่องติดตลกเล่าต่อ ๆ กันมาว่า ชายหนุ่มกับหญิงสาวที่เพิ่งมีอะไรกันเป็นครั้งแรกตั้งแต่จีบกันมา และเมื่อสำเร็จเสร็จสิ้นภาระ

กิจ  ชายหนุ่มรู้สึกทนไม่ไหวจึงได้พูดออกมาว่า

          "น้องจ๋า ทำไมไอ้ตรงนั้นของน้อง  ยังกะลานมันเลย"  

          สาวเจ้าเมื่อได้ยินคำพูดดังนั้น ก็กระหยิ่มยิ้มย่องคิดอยู่ในใจ

          "นึกอยู่แล้วว่าต้องพูดคำนี้" 

          แล้วเจ้าหล่อนก็พูดตอบมาด้วยความเขินอายว่า

          "ใหญ่ใช่ไหมพี่"  

          เจ้าหนุ่มสวนทันควัน 

          "เปล่าหรอกจ๊ะ...เหม็นน่ะ"

          ตึก ๆ โป๊ะ....ต่ะแลม ๆ ๆ ๆ 

          นิทานเรื่องนี้สอนไห้รู้ว่า  อย่าเล่นกับลานมัน (เพราะมันเหม็นมาก) ...ฮา

          อาเขยของผมมีเชื้อสายจีน เดินทางมาจากแดนโพ้นทะเลพร้อมครอบครัว  แกขายบะหมี่เกี๊ยวหยกและของชำอยู่หน้าโรงหนัง

ขอนแก่นซีเนม่า กิจการถือว่าไปได้ดีที่เดียว โดยเฉพาะลูกอม ที่เหล่านักดูหนังทั้งหลาย ต่างนิยมซื้อติดไม้ติดมือนำเข้าไปอมขณะนั่ง

ชมภาพยนต์ในโรงหนัง

          ดังนั้น..แกจึงมีกระป๋องโอเล่เปล่า ๆ อยู่มากมาย จนต้องขนออกมาให้แม่ยายทำเป็นภาชนะบรรจุน้ำ  ในยามที่ย่างสู่ฤดูหนาว...

และเมื่อคราวย่างเข้าหน้าแล้ง  ผมมักไปหยิบยืมกระป๋องโอเล่พร้อมรถเข็นของย่า ไปขนน้ำที่ลำห้วยมาใส่โอ่งมังกรสวย ๆ จากราชบุรี

ที่แม่ซื้อหามา เพื่อเติมน้ำท่าให้พอใช้ในครัวเรือน

          ค่ำคืนหนึ่ง ผมจำได้ว่า พ่อได้นำเอาเครื่องเล่นแผ่นเสียงกระทัดรัดแบบมีลำโพงในตัว ที่ใช้เพียงแค่ถ่านไฟฉายไม่กี่ก้อนก็เปิด

ฟังเพลงได้ มาเปิดให้ผมฟัง พ่อยืมมันมาจากน้องเขยคนจีนของแก 

          จริง ๆ แล้ว ปู่มีเครื่องเล่นแผ่นเสียงอยู่เหมือนกัน แต่มันเป็นชุดใหญ่ต้องใช้เครื่องปั่นไฟที่มีลำโพงฮอร์น และแอมป์หลอดเป็น

ตัวช่วย จึงจะสามารถเปิดฟังเพลงได้ 

          เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเครื่องเล่นเสียงแผ่นขนาดกระทัดรัดอย่างนี้  คืนนั้น พ่อเปิดเพลงมนต์เมืองเหนือ ของสมยศ ทัศน

พันธ์ และอีกหลายต่อหลายเพลง จนผมเผลอหลับไปอย่างมีความสุข

          ปู่ผมเป็นอดีตครูใหญ่ รับเงินเดือนหลักร้อยบาทในช่วงแรกวัยทำงาน ต่อมาก็เพิ่มเป็นหลักพันจนถึงวัยเกษียณ เงินเดือนของปู่

ในสมัยนั้น ถือว่าเป็นเงินเดือนที่มากพอสมควร  เพราะแม่เคยบอกว่า ที่นาสมัยก่อน เขาซื้อขายกันแค่แปลงละไม่กี่ร้อยเอง  แต่ทำไมปู่

ไม่ซื้อที่ทางไว้ เพื่อจะเป็นมรดกให้ลูกหลานในอนาคตบ้างก็ไม่รู้  ทั้ง ๆ ที่ปู่ก็มีลูกมากถึง 9 คน 

          แต่สิ่งที่ปู่ซื้อกลับเป็นพวก เครื่องปั่นไฟ ชุดเครื่องเสียง เครื่องสูบน้ำ  วิทยุโบราณ  มอเตอร์ไซค์ 80 ซีซี และนาฬิกาลูกตุ้ม

เรือนใหญ่  ซึ่งเวลาไปนอนบ้านปู่ทีไร ผมมักจะกลัวเสียงเดินต๊อกแต๊ก ๆ  และเสียงตีบอกเวลาของมันทุกทีไป  บรรดาสิ่งของมากมาย

ที่ปู่ซื้อหามาทั้งหมดทั้งมวลนี้ ถือได้ว่าเป็นเทคโนโลยีล้ำสมัยชุดแรกที่ถูกนำเข้ามาในหมู่บ้านเลยทีเดียว

          พ่อเก่งด้านซ่อมวิทยุและเครื่องใช้ไฟฟ้าโดยการศึกษาค้นคว้าด้วยตัวเอง  ปู่จึงให้พ่อคอยคุมเครื่องเสียง ในยามที่คณะหมอลำ

กลอนหมอลำเพลิน มาขอเช่าเครื่องปั่นไฟไปเปิดแสดง ซึ่งมันเป็นงานที่พ่อชอบเป็นทุนอยู่แล้ว

          พูดถึงเรื่องหมอลำ หมู่บ้านเรามีคณะหมอลำที่มีชื่อเสียงอยู่คณะหนึ่ง ชื่อ คณะบุญเลี้ยงเพชรลำเพลิน เคยได้รางวัลชนะเลิศ

จากการประกวดถ้วยพระราชทานในตัวจังหวัดมาแล้ว  เวลาเปิดการแสดงเมื่อใด ผมเป็นต้องไปนั่งเฝ้าอยู่หน้าเวทีเสียทุกครั้ง เพราะ

ก่อนที่ลำเรื่องต่อกลอนจะเริ่มแสดง  จะมีช่วงดนตรีโหมโรงบรรเลงเพลงลูกทุ่งให้ได้ฟังอย่างถึงใจ  หลังจากนั้นลำเรื่องต่อกลอนถึงจะ

ร่ายยาวกันไปจนซอดแจ้งมับ (สว่างคาตา)  ในตอนหัวค่ำผมนั่งดูหมอลำทำการแสดง แต่ครั้นตกดึกนี่น่ะสิ หมอลำก็ได้ดูผมหลับโชว์

ที่หน้าเวทีเช่นกัน ฮา

          ก้องเพชร แก่นนคร คือนักร้องลูกทุ่งที่โด่งดังในช่วงวัยประถมฯ ของผม แกมีบทเพลงดัง ๆ หลายเพลง ไม่ว่าจะเป็นเพลง เบิ่ง

โขง ภูพานสะอื้น หอมกลิ่นดอกคำใต้ และอีกหลาย ๆ เพลง  น้าก้องเป็นเครือญาติทางพ่อ  แกมีนายห้าง ประจวบ จำปาทอง เป็นผู้

ให้การสนับสนุน   ครั้งหนึ่งแกเคยยกวงใหญ่พร้อมกับนายห้างประจวบ มาเปิดแสดงให้ชมฟรีที่หมู่บ้าน ทำให้วันนั้น  บรรยากาศ

หมู่บ้านของเราคึกคักกันใหญ่

          แกเคยพาแฟนสาวซึ่งเป็นเซ็กส์ซี่สตาร์นาม เหมยฟ้า มาให้เราได้ยลโฉมตัวจริงถึงในหมู่บ้าน หลังจากที่เคยได้ดูกันแต่ในจอ

ของหนังเร่ขายยา เด็กบ้านนาอย่างเราก็เฝ้าแต่เดินตามหลังดาราชนิดติดหนับ เวลาแกขยับเท้าทีกระดิ่งที่ห้อยเหนือข้อเท้า ก็ส่ง

เสียงกรุ๊งกรุิ๊ง ๆ ราวกับเสียงกระดิ่งที่ห้อยอยู่บนคอวัวคอควายก็มิปาน  คนอะไร ทั้งเนื้อทั้งตัว ขาวววววไปหมด

          ช่วงที่ผมจบชั้นประถมและออกมาเลี้ยงควายอยู่ประมาณหนึ่งปี   ผมก็ได้ติดตามพ่อกับแม่ลงไปรับจ้างทำไร่สับปะรดอีกครั้ง หน

นี้เราไปที่บ้านบึง จังหวัดชลบุรี  ผมรับหน้าที่เลี้ยงน้อง หลังจากที่ครั้งแรกผมเป็นฝ่ายถูกเลี้ยง อยู่บ้านบึงได้ประมาณสองเดือนก็ถูกส่ง

กลับบ้านมาเป็นเด็กเลี้ยงควายตามเดิม

          หนองสา คือบริเวณหนองน้ำที่เราชอบนำวัวควายไปเลี้ยงตอนหน้าแล้งเป็นประจำ หนองสาเป็นสระน้ำเก่าแก่ที่มีมาแต่โบร่ำ

โบราณ คนเฒ่าคนแก่เล่าว่า แต่ก่อนหนองสาจะมีรูปทรงคล้ายแอ่งกระทะ รอบอาณาบริเวณหนองสานั้น เมื่อคราที่ผู้คนอพยพมาตั้ง

ถิ่นฐานใหม่ ๆ  ได้บุกเบิกถากถางเพื่อจับจองเป็นเป็นไร่นาของตัวเอง ต่างพบเจอโครงกระดูกของคนยุคโบราณมากมาย รวมทั้งเศษ

หม้อไห และภาชนะดินเผาที่แตกกระจัดกระจายอยู่ไปทั่ว

          ผมเองก็เจอเศษเครื่องปั้นดินเผาที่แตกเกลื่อนอยู่ตามพื้น ในทุก ๆ ครั้งที่นำควายไปเลี้ยงแถวนั้น ไม่มีใครจะใส่ใจชุมชน

โบราณนี้สักเท่าไร  เราจึงไม่รู้ว่าเมืองนี้มีมาตั้งแต่สมัยใด...ผมเดาว่า หนองสา น่าจะเป็นหนองน้ำที่ถูกขุดขึ้นมาเพื่อเก็บกักน้ำไว้

อุปโภคในยามหน้าแล้ง ของชุมชนโบราณแห่งนี้เป็นแน่

          ในยุค "เงินผัน" ของ หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช  หนองสาเป็นหนึ่งในหนองน้ำทั่วประเทศที่ได้งบเงินผันมาขุดลอกเพื่อ

กักเก็บน้ำไว้ใช้ยามหน้าแล้ง  การขุดลอกครั้งนั้นใช้แรงงานคนทั้งหมด ผมซึ่งอายุไม่น่าจะถึง 10 ขวบ ก็เป็นอีกคนที่ได้ร่วมขุดลอก

หนองสาในครั้งนั้นด้วย  การขุดลอกจะมีคณะกรรมการหมู่บ้านจัดแบ่งล็อกให้ขุด หนึ่งล็อกก็จะมีความกว้างยาว และลึกตามที่กำหนด

เอาไว้  ใช้เวลาเป็นเดือน ๆ กว่างานจะสำเร็จเสร็จลง  ครอบครัวผมได้รับเงินผันในครั้งนั้นมาเป็นกอบเป็นกำพอสมควร เพราะแรงงาน

ในครอบครัวของเรามีเยอะกว่าครัวเรือนอื่นนั่นเอง

          วันหนึ่ง มีหนุ่มรุ่นน้า ประมาณ 4 - 5 คน ไปขุดหาหนูบริเวณเมืองโบราณ  รูหนูที่ยาววกวนนั้น ทำเอาหนุ่มกระทงต่างเหงื่อไหล

อาบท่วมตัวไปตาม ๆ กัน  ต่างพลัดกันออกแรงขุดตามรูหนูอยู่นมนาน จนรูหนูพาไปสิ้นสุดลงที่ไหใบหนึ่ง  ซึ่งถูกฝังมาตั้งแต่เมื่อไรไม่

ทราบได้  ทุกคนพยายามจะนำไหใบนั้นขึ้นมาจากหลุม  แต่ก็ไม่มีใครสามารถนำมันขึ้นมาได้  หนึ่งในนั้นจึงได้ยกมือพนมขึ้น พร้อมกับ

กล่าวพึมพัมอยู่สักพัก จึงลองยกไหขึ้นอีกครั้ง ปรากฏว่าไหใบนั้นถูกยกขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

          เมื่อตรวจดูในไหจึงพบว่ามีวัตถุโบราณอยู่หลายรายการ  หนุ่ม ๆ เหล่านั้นจึงได้จัดการแบ่งวัตถุโบราณไปคนละสองสามชิ้น

  เรื่องนี้มีคนพูดถึงอยู่ไม่นานก็ลืม ๆ กันไป

          อีกหลายปีต่อมา....มีคนต่างถิ่นนำเครื่องมือตรวจจับวัตถุมาค้นหาของเก่าที่หนองสาอีกครั้ง   เห็นว่าได้วัตถุโบราณติดไม้

ติดมือกลับไปหลายรายการอยู่เหมือนกัน

          ในวัยแตกหนุ่ม  ผมใช้ชีวิตอยู่กับฝูงควายมาตลอดแทบไม่เคยได้หยุดพัก นอกจากการเจ็บป่วยเท่านั้นจึงจะได้พักผ่อนกับเขา

สักครั้ง  ระ กบ ศักดิ์ เปี๊ยก แสงเงิน นันท์ อ้ายเผ่า และผม เป็นเด็กเลี้ยงควายที่รวมกลุ่มไปด้วยกันแทบจะตลอด  โดยเฉพาะช่วงที่กบ

กับระปิดเทอม ยิ่งสนุกกันใหญ่   ยามใดที่วัวควายรวมฝูงและเล็มหญ้าสบายใจอยู่กลางทุ่ง พวกเราก็ตั้งวงเล่นไพ่กินยางวง หรือไม่งั้น

ก็เป่ายางวงฆ่าเวลา สนุกสนานกันไป

          กับกบเป่ายางเก่งกว่าพวกเราในกลุ่ม ทำให้ทั้งสองมีหนังยางโชว์ล่อตาล่อใจเราไม่ต่ำกว่า 2 - 3 ร้อยเส้น ยาวตั้งแต่ข้อมือยัน

เกือบถึงข้อศอก

          บ้านของกบเป็นร้านขายของชำ สินค้าในร้านมีทั้งขายทั้งแลก บักงิ้วแห้งสามารถนำไปแลกด้ทั้ง ยางวง ปลาอี่ฮือ ปลาขี้

โก๋ และไข่ขี้เกี้ยม

          วันไหนเก็บบักงิ้วได้เยอะก็มีโอกาสได้ลิ้มลอง ปลาอี่ฮือ และปลาขี้โก๋ (ปลาหมึก และปลาช่อนทะเล) แต่ถ้าวันไหนเก็บบักงิ้วได้

เพียงน้อยนิด ก็เอายางวงไปเป่า หรือไม่ก็เอาไข่ขี้เกี้ยมไปกินเล่นพลาง ๆ ก่อน (ก็แล้วกัน)

          ความทรงจำในอดีตที่มากมาย ทะยอยผุดขึ้นมาแบบปะติดปะต่อ มันเยอะเสียจนไม่หวาดไหวที่จะกล่าว แต่เมื่อได้นึกถึงและ

เล่ามันขึ้นมาครั้งใด ก็ให้รู้สึกมีความสุขกับมัน..เสียทุกทีไป...สิน่า

 

 

     

     




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
ไอริน วันที่ : 16/09/2010 เวลา : 12.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/irinhome

.ความละเอียดของชีวิต เป็นกำไรของชีวิต
.คือแหล่งที่มา..ของผู้เป็นศิลปิน..
เข้ามาเยี่ยมคะ ..

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
ครูสบเมย_แม่ฮ่องสอน วันที่ : 02/09/2010 เวลา : 22.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/krubaantong
ครบรอบ  ๒๐  ปี พอดี...

มักหลายหน้อ.ไข่ขี่เกี้ยม....ดุแลสุขภาพนำเด้ออ้าย..

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
สาวอิสานอินเตอร์ วันที่ : 22/08/2010 เวลา : 14.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/spj
เฮียมนี้เป็นดั่งดวงดอกไม้     บานอยู่กลางดงฝนบ่ตกลงโฮย                     สิหล่นขุคาต้น

เป่ายางสมัยก่อน เป่าจนาปกดำหมดแหละ
มีคนเขาบอกว่าผู้ที่ชอบนึกถึงอดีตคือผู้
สูงวัยนะ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ป้อมกีตาร์เมา วันที่ : 16/08/2010 เวลา : 10.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/guitarpom
สหายพันจอก...ป้อมกีต้าร์เม..า.เพลงชีวิตของคนจร  บ้านไกล

ขอบคุณทั้ง2ท่านที่แวะมาเยี่ยมเยือนครับ.....

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
ญิ๋งณัฐ วันที่ : 16/08/2010 เวลา : 08.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/uranus
บ้าน ญิ๋งณัฐ ยินดีเป็นมิตร ค่ะ

สวัสดีค่ะ.. คุณป้อม
..
ข้าพเจ้าทัน หนังยาง แต่ไม่ชอบเล่น
สงสัยข้าพเจ้าพลังไม่ดีพอ..แต่ไม่ทันขี่มอไซค์รุ่นนี้เจ้าค่ะ
..
อ่านแล้วข้าพเจ้าคงไม่ทันรุ่น (คุณพี่) หลายอย่าง
..
ดีใจที่มาอ่านความรู้สึกดี ๆ จากบ้านนี้ ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
จ่าจินต์ วันที่ : 16/08/2010 เวลา : 00.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jawee
@..จ่าจินต์...ตำรวจบ้าบุญ..เล่ม 2...คลอดแล้วครับ..พิมพ์จำนวนจำกัด..@

จ่าเอาบุญ..
มาฝากครับผม..

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ป้อมกีตาร์เมา วันที่ : 08/08/2010 เวลา : 16.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/guitarpom
สหายพันจอก...ป้อมกีต้าร์เม..า.เพลงชีวิตของคนจร  บ้านไกล

นานๆ จะนำเรื่องราวมาบ่นให้ฟัง ขอบคุณทุกท่านที่แวะมา มีคลิปมือกีตาร์ช้างถนนระดับเทพมาให้ชมเล่นๆด้วยครับ
http://www.jabchai.com/main/view_joke.php?id=14934

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

เดโม เพลง หนูยังรอ (เพลงใหม่) - ป้อม กีต้าร์เมา

เพลงใหม่

View All
<< สิงหาคม 2010 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        



[ Add to my favorite ] [ X ]


งานพลงเพื่อชีวิต...คุณเคยฟังหรือไม่ ?
เคยฟังอยู่เหมือนกันจ๊ะ
44 คน
ไม่เคยฟัง..อะไรเหรองานเพลงเพื่อชีวิตใต้ดินเนี๊ยะ..
3 คน

  โหวต 47 คน