• ป้อมกีตาร์เมา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : chanchai.b@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-03-20
  • จำนวนเรื่อง : 42
  • จำนวนผู้ชม : 121725
  • ส่ง msg :
  • โหวต 26 คน
ป้อม กีตาร์เมา
คนเพลงเพื่อชีวิต
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/guitarpom
วันศุกร์ ที่ 17 กันยายน 2553
Posted by ป้อมกีตาร์เมา , ผู้อ่าน : 2576 , 11:04:36 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 2 คน ไอริน , MT-PONG โหวตเรื่องนี้

                                                                           9 สู่เมือง

 

                             ขณะที่ผมและเพื่อน ๆ กลับจากการส่องเขียดในค่ำคืนหนึ่งของเดือนมีนาคม เรากำลังดุ่มเดินย่างเท้าอยู่บนถนน

ลูกรัง  เส้นทางหลักระหว่างหมู่บ้านกับตัวอำเภอ จุดหมายของเราคือ หมู่บ้านที่ปรากฏแสงไฟวับแวมอยู่เบื้องหน้า เสียงรถยนต์ก้อง

คำรามแว่วดังออกมาจากหมู่บ้าน  รถคันนั้นวิ่งใกล้เข้ามาพร้อมกับสาดไฟสูงส่องตาเราพร่ามัวไปชั่วขณะ  มันค่อย ๆ ชะลอลงช้า ๆ

และจอดสนิทอยู่ข้างหน้าเรา  อาเขยคนจีนของผมโผล่หน้าออกมาจากรถ 

          "ไอ้ป้อมมึงอยากเรียนต่อรึเปล่า ไปช่วยกูขายสติ๊กเกอร์ในเมือง พรุ่งนี้กูจะมาเอาคำตอบ แล้วกูจะส่งมึงเรียนต่อเอง"

          นั่นคือถ้อยคำที่แกพูดกับผมแบบรวบรัด

          ผมนิ่งอึ้งชั่วขณะและสับสนว่าจะเอายังไงกับชีวิตตัวเองดี 

          จึงตอบแกไปว่า

          "ผมขอปรึกษาแม่ดูก่อนแล้วกัน"

          แม่อนุญาตให้ผมเข้าไปทำงานกับอาตี๋ได้ หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวจากปากผม โดยทางอาตี๋ตกลงกับแม่ในวันต่อมาว่า จะให้

เงินเดือนและส่งผมเรียนภาคค่ำด้วย

          ผมเดินทางเข้าในเมืองด้วยความตื่นเต้น  เด็กบ้านนอกอย่างผมเคยเข้าเมืองปีละไม่เกิน 2 ครั้ง บางปีก็ไม่เคยย่างกรายเข้าไป

เลย นี่ยิ่งต้องไปนั่งขายของ ต้องเจอกับฝูงคนในเมืองที่มากหน้าหลายตาด้วยแล้ว จะไหวไหมนี่เรา

          ผมเข้าพักในบ้านไม้เก่าหลังเล็กที่ปู่ขอแจมสร้างไว้ในเขตพื้นที่ของอา มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ลูกหลานได้พักอาศัยยามเข้า

มาศึกษาในตัวเมือง จะเรียกว่าบ้านก็ไม่เชิงนัก เพราะขนาดของมันไม่ต่างจากกระท่อมเถียงนาสักเท่าใด มันสูงจากพื้นราว ๆ เมตร

เศษ ถูกกั้นไว้ครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งเป็นโถงโล่ง ผมพี่เม้ง และพี่จังโก้ ลูกชายอาจิตร ได้หลับนอนในห้องที่ถูกกั้น  ส่วนพี่แตนลูกสาว

อาดวนนั้น นอนอยู่ข้างนอกที่เป็นโถงโล่ง

          ทั้งหมดคือบรรดาหลาน ๆ ที่เข้ามาอาศัยเพิงพักแห่งนี้ ซึ่งพอจะได้คุ้มฟ้าคุ้มฝนและซุกหัวนอน เพื่อแลกกับอนาคตที่น่าจะดี

ขึ้นในวันข้างหน้า

          ผมเป็นคนขี้อายและขาดความมั่นใจในตัวเองพอสมควร บททดสอบความกล้าด่านแรกที่ผมต้องพิสูจน์ คือการเดินทางไป

สมัครเรียนด้วยตัวเองที่ โรงเรียนกัลยาณวัตร ซึ่งตั้งอยู่ในใจกลางเมือง

          ผมเคยนั่งรถเมล์ผ่านโรงเรียนแห่งนี้เพียงไม่กี่ครั้งเมื่อคราไปบ้านยายอ่อน ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศตะวันออกที่ผมพอ

จะจดจำได้ลาง ๆ  แต่ช่างเถอะ  ผมคิดว่าน่าจะทำได้โดยไม่ยากเย็นนักหรอก

          ผมตัดสินใจเดินขึ้นรถเมล์ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก มันทั้งลุ้นทั้งตื่นเต้น เพราะเป็นครั้งแรกของการฉายเดี่ยวในเมืองที่ตัวเอง

ไม่คุ้นเคยมาก่อน  สรุปว่า  ผมสอบผ่านบทเรียนแห่งความกล้าครั้งแรกมาได้ อย่างทุลักทุเล

          โรงเรียนกัลยาณวัตร  แต่ก่อนเป็นโรงเรียนสตรีล้วน ๆ  ชื่อเดิมคือ โรงเรียนสตรีกัลยาณวัตร  ต่อมา จึงได้เปิดรับนักเรียนชาย

เข้ามาร่วมผสม เป็นโรงเรียนระดับมัธยมฯ สอนภาคปกติเหมือนโรงเรียนทั่วไป แต่จะเปิดสอนพิเศษในแบบภาคค่ำควบคู่ไปด้วย มัน

เป็นช่องทางสำหรับคนที่เลยวัยเรียนอย่างผม และคนที่อยากเรียนลัด เพราะสามารถจบระดับชั้น ม. ต้น หรือชั้น ม. ปลาย ได้ในเวลา

แค่ 2ปี ซึ่งภาคปกติต้องใช้เวลาเรียนถึง 3 ปีเต็ม  การเรียนแบบนี้จึงถูกเรียกว่า การศึกษาผู้ใหญ่

          ก่อนที่จะเปิดเทอม ซึ่งเหลือเวลาอีกเป็นเดือน ผมก็ได้เริ่มงานครั้งแรก โดยอาตี๋ให้ไปทดลองขายสติ๊กเกอร์คนเดี่ยวที่หน้า

โรงเรียนพาณิชยการขอนแก่น  ด้วยความอายและไม่เป็นงาน ผมทำผลงานขายไม่ได้เลยซักชิ้น จึงโดนอาเขยบ่นเบาะ ๆ พอ

ประมาณ 

          วันต่อมา ผมได้ลงช่วยงานที่แผงประจำ โดยมีมอส (หลานชาย) ที่ขายอยู่ก่อน เป็นคนช่วยสอนงาน บางครั้งแกก็พาผมออก

ตะลอนไปทั่วทุกจังหวัดในเขตอิศาน เพื่อไปเก็บเงินตามร้านที่แกนำสติ๊กเกอร์ไปลงไว้  เราใช้เวลาเดินทางคราวละประมาณ 2 - 3

วัน

          อาตี๋เป็นคนขี้เหนียว เวลาพักค้างคืนแกไม่เคยนอนโรงแรมให้เปลืองสตางค์แม้แต่ครั้งเดียว ภายในรถนั่นแหละ คือที่หลับ

ที่นอนของเรา  กระบะหลังที่ใส่หลังคาแคร์รี่บอยคือห้องนอนของแก ซึ่งมีพัดลมตัวเล็ก ๆ ติดไว้ข้างใน ส่วนที่นอนผมน่ะเหรอ  แกสั่ง

ให้นอนตรงเบาะหน้าของรถตอนเดียว ที่ผมนั่งคู่มากับแกทั้งวันนั่นแหละ ลองคิดดูเถอะว่า การนอนบนเบาะรถที่ไม่สามารถเหยียดขา

ให้สุดปลายเท้าได้ จากความคับแคบและสั้นของที่นอน บวกกับอากาศที่อ้าวร้อนในช่วงเดือนเมษาฯ มันจะทรมานสักเพียงใด  ครั้นจะ

ลดกระจกให้ลมเย็น ๆ ยามดึกโชยเข้ามาขับไล่ความร้อนให้ผ่อนคลาย เหล่าบรรดาฝูงยุงอันมากมายที่ว่อนบินกรีดกรายอยู่ข้างนอก ก็

พร้อมที่จะเข้ามาขนถ่ายเลือดออกจากตัวได้ในทุกขณะ  ผมจึงได้แต่เพียงลดกระจกลงมาแค่เล็กน้อย พอที่จะมีรูอากาศได้หายใจ

เท่านั้นเอง ซึ่งกว่าจะข่มตาหลับขับตาลง ก็ต้องนอนกระสับกระส่ายอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

          เปิดเทอมวันแรกผมตื่นเต้นมาก เพราะหลังจากจบชั้นป. 6 มาเกือบสิบปี  ผมไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้เรียนอีกแล้ว  ผมใส่กางเกง

ขายาวสีดำ เชิ๊ตขาวแขนสั้น รองเท้า Foxtrot ที่หาซื้อมาจากตลาดโบ๊เบ๊ใกล้โรงเรียน ก่อนจะเปิดเทอมไม่กี่วัน

          เตี้ย เป็นหนุ่มโรงงานที่จบแค่ชั้นประถมฯ 6  ด้วยใจที่รักในการเรียน เตี้ยจึงใช้เวลาเลิกงานหลังห้าโมงเย็นมาเรียนต่อ เพื่อจะ

ได้ปรับวุฒิตัวเอง  ซึ่งจะส่งผลต่อหน้าที่การงานที่ดีขึ้นด้วย เราสนิทกันเพราะเรามีอะไรหลาย ๆ อย่างที่คล้ายกัน ทั้งรูปร่างที่เล็กกระ

ทัดรัด และพื้นฐานชีวิตที่มาจากบ้านนอกเหมือนกัน

          เตี้ยชอบนำกีตาร์มาเล่นที่โรงเรียนบ่อย ๆ  ทำให้ผมซึ่งห่างหายจากการสัมผัสกีตาร์มานานได้มีโอกาสจับมันอีกครั้ง ผมได้เงิน

มากินข้าวในโรงเรียนวันละ 10-20 บาท  บางวันผมก็เลี้ยงข้าวมันจนมันรักในน้ำใจของผม

          วันหนึ่งเตี้ยเอ่ยปากถามผมว่า

          "เราจะขายกีตาร์ให้นาย จะเอารึเปล่า"

          ผมลังเลใจอยู่พักหนึ่งเมื่อได้ยินข้อเสนอของเพื่อน เรื่องเงินนั้นไม่น่ามีปัญหา แต่ถ้าอาเขยรู้คงจะเป็นเรื่อง แกต้องซักไซ้ไล่

เรียงผมแน่นอนว่า ไปเอาเงินที่ไหนมาซื้อ  เพราะตั้งแต่ที่เข้ามาช่วยงานที่ร้าน ผมก็ยังไม่เคยได้รับเงินเดือนตามที่แกสัญญากับแม่

ไว้เลยสักแดงเดียว แต่ด้วยใจอยากจะมีกีตาร์เป็นของตัวเอง ผมจึงตอบตกลง โดยซื้อมันมาในราคา 250 บาท

          มันเป็นกีตาร์ยี่ห้อ KUMUS เสียงดีใช้ได้ ผมใช้วิธีผ่อนเตี้ยเป็นงวด ๆ ไป โดยหักจากเงินค่ากับข้าวในแต่ละวัน ค่อย ๆ ทะยอย

ผ่อนส่งให้เรื่อย ๆ จนหมดในเวลาต่อมา

          ช่วงแรกผมฝากกีตาร์ไว้กับเตี้ย  ต่อมาผมก็เอากลับไปเก็บที่เพิงหมาแหงนของผม  พี่เม้งกับพี่จังโก้ก็ได้กีตาร์ตัวนี้เล่นคลาย

เหงาไปด้วย  แรก ๆ อาตี๋ก็สงสัยเหมือนกันว่ากีตาร์ตัวนี้มาจากไหน  ผมก็คิดอยู่ในใจเหมือนกันว่า

          "ก็ได้มาจากเงินเดือนที่สัญญาว่าจะให้ผมนั่นแหละ"  

          แต่  ผมคิดให้แกได้ยินไม่ได้หรอกครับ เดี๋ยวเป็นเรื่อง (ฮา)

          ผมสนิทกับเตี้ยกว่าใครในห้อง หลังเลิกเรียนก่อนจะกลับเข้าร้าน ผมมักจะแอบหลบไปเที่ยวหอพักของเตี้ยบ่อย ๆ  เป็นอย่างนี้

เกือบจะทุกวัน

          ลืมบอกไปว่า ในแต่ละวัน ผมเริ่มงานตั้งแต่สามโมงเช้าเรื่อยไปจนถึงห้าโมงเย็น จึงจะได้ไปโรงเรียน หลังเลิกเรียนประมาณ

สองทุ่ม ผมก็ต้องกลับมานั่งเฝ้าแผงสติ๊กเกอร์ต่อจนถึงเที่ยงคืน ถึงได้เวลากลับบ้าน แต่ถ้าวันหยุดไม่ได้ไปเรียน ถ้าไม่ออกต่างจังหวัด

ผมก็ต้องนั่งเฝ้าแผงตั้งแต่สามโมงเช้ายันเที่ยงคืนกันเลย  ผมจึงไม่เคยมีวันหยุดวันพักเลยสักวันเดียว

          แม้จะเหนื่อยล้าจากการทำงานวันละสิบกว่าชั่วโมงก็ตาม แต่เพราะการที่อยากจะเรียนให้จบ ถึงลำบากเหน็ดเหนื่อยสักเพียงใด

ก็ไม่มีคำบ่นออกมาจากปากผมแม้เพียงสักคำ

          วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความรู้สึกของผม แต่บทเรียนและประสบการณ์หลาย ๆ อย่างที่ผ่านเข้ามา ทำให้ผมเริ่มแกร่ง

กล้าขึ้นเรื่อย ๆ  ผมทำยอดขายได้เป็นที่น่าพอใจ ส่วนการเรียนก็ถือว่าดีเป็นอันดับต้น ๆ ของห้อง ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางของมัน

แล้ว

          ตรุษจีน 2532  บริษัทขนส่งสินค้าซึ่งอยู่ห่างจากแผงสติ๊กเกอร์ไปเพียงสองห้องแถว ได้เสร็จจากพิธีไหว้ตามประเพณีจีนไป

ตั้งแต่ช่วงเช้าแล้ว บรรดาน้า ๆ พนักงานส่งของที่ผมสนิท ต่างก็กวักมือเรียกผมเข้าไปในสำนักงานให้เข้าไปกินของไหว้  ทั้งหมู เห็ด 

เป็ด ไก่ และขนมไหว้ต่าง ๆ  รวมถึงการได้ลิ้มลองสิ่งที่ไม่เคยกินมาก่อนในชีวิต นั่นคือ สุราตรารวงข้าว เหล้าขาว 40 ดีกรี

          ผมถูกคะยั้นคะยอให้ดื่มไปหลายแก้วจนหน้าแดง จากที่นิสัยที่ไม่ค่อยพูด กลับตาลปัตรเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ จนเหล่า

บรรดาน้า ๆ ต่างหัวเราะชอบใจที่เห็นผมเมาเหล้าแล้วนิสัยเปลี่ยน  เอ ผมชักเริ่มจะติดใจในรสชาดน้ำเมาเข้าแล้วสิ  

          สายฟ้า เป็นเด็กเรียนทุนในโครงการของคริสตจักร สายฟ้ากับเพื่อน ๆ เดินทางมาไกลจากสกลนคร ทั้งหมดได้ทุนเรียนฟรี แต่

มีข้อแม้ว่า เมื่อสำเร็จการศึกษาต้องช่วยเผยแผ่คริสต์ศาสนาเป็นสิ่งตอบแทน

          ผมรู้จักกับสายฟ้าทั้ง ๆ ที่เราเรียนอยู่คนละห้อง ด้วยรูปร่างสูงเพรียวหน้าตาคมคาย และผมหน้าม้ายาวประบ่า ทำให้สายฟ้าดู

เด่นกว่าใครในกลุ่ม สายฟ้าเป็นคนวางตัวเก่ง คำพูดจาเป็นผู้ใหญ่ทั้งที่อายุน้อยกว่าผมถึง 2 ปี อาจเป็นเพราะเธอออกจากบ้านมาใช้

ชีวิตเพียงลำพังตั้งแต่อายุยังน้อยกระมัง ประสบการณ์จึงช่วยสอนให้เธอแกร่งกล้าเพียงนี้ 

          เนื่องจากเราเรียนอยู่คนละห้อง วิชาที่เรียนในแต่ละเทอมของเราจึงไม่ตรงกัน ผมจึงไม่ต้องซื้อหนังสือเรียนให้ยุ่งยาก อาศัยใช้

หนังสือเก่าที่เธอเรียนในเทอมก่อน มาลดค่าใช้จ่ายช่วยอาตี๋ได้อีกแรง พอหมดเทอมก็คืนหนังสือให้เธอไป

          ผมแอบเก็บความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อเธอ อยู่ภายในใจเงียบ ๆ  ส่วนความรู้สึกที่เธอมีต่อผมนั้น น่าจะเป็นได้แค่เพื่อน มากกว่าสิ่งที่

ผมคิดและวาดฝันไว้

          วันหนึ่ง ในปลายเทอมสุดท้ายของการเรียน อาตี๋ได้เอ่ยถามผมว่า

          "บักป้อม มึงจะเรียนต่อรึเปล่า" 

          ผมนิ่งคิดอยู่นาน เพราะเกือบจะสองปีที่ผ่านมา ผมไม่เคยมีวันหยุดกับเขาเลยสักวันเดียว ทำงานตั้งแต่สามโมงเช้า ตกเย็นก็

ไปเรียน กลับมาก็ต้องนั่งเฝ้าแผงต่อจนถึงเที่ยงคืนเป็นประจำ ผมเหนื่อยเหลือเกิน แต่ใจก็อยากจะเรียนต่อ ถ้าได้เรียนใหม่ในครั้งนี้ผม

ขอเรียนสายอาชีพน่าจะดีกว่า จบมาจะได้วิชาชีพติดตัวไปมั่ง  ดังนั้นผมจึงลองคุยกับอาตี๋ตามที่ใจตัวเองปรารถนา  แต่ คำตอบที่ได้

มากลับไม่เป็นดังที่ใจหวัง

          "ถ้าเรียน..มึงก็ต้องเรียนภาคค่ำเหมือนเดิม" 

          เมื่อได้ฟังดังนั้น ผมจึงบอกแกไปตรง ๆ ว่า

          "งั้น...จบเทอมนี้..ผมขอตัวกลับบ้านดีกว่า"

          หลังจากที่ได้รับคำปฎิเสธจากผม ดูท่าทางแกไม่พอใจอยู่เหมือนกันที่ผมพูดออกมาแบบนั้น เพราะกิจการค้าขายกำลังไปได้ดี 

ขาดผมไปก็คงยุ่งน่าดู

          "เออ...กูอยากจะรู้ว่า...ถ้าขาดกูแล้ว..มึงจะไปไหนรอดรึเปล่า กูจะคอยดู"

          นั่นคือคำพูดที่แกทิ้งท้ายให้กับผม ก่อนจะจบบทสนทนาในวันนั้น

          ก่อนจบการศึกษา คณะครูได้จัดงานปัจฉิมนิเทศน์ และทำการบายศรีสู่ขวัญ ผูกข้อไม้ข้อมือให้กับพวกเรา ที่กำลังจะจากลา

สถาบันกันไป  บางคนบอกจะเรียนต่อที่นี่จนจบชั้นม. ปลาย หลายคนก็จะไปสอบเรียนต่อสายอาชีพที่อื่น  อาจารย์สอนวิชาภาษา

อังกฤษเอ่ยถามผมว่า

          " ชาญชัยจะเรียนต่อที่ไหนลูก" 

          ผมตอบอาจารย์ไปว่า

          "คงไม่ได้เรียนต่อครับอาจารย์" 

          เมื่อท่านได้ฟังเช่นนั้นก็พูดออกมาทำนองว่า เสียดายในความเก่งของผมที่น่าจะเรียนต่ออะไรประมาณนั้น เพราะวิชาภาษา

อังกฤษที่ท่านสอนนั้น ผมสามารถทำคะแนนได้มากถึงเกรด 4  ส่วนเกรดเฉลี่ยที่ทำได้ในใบวุฒิบัตรของผมคือเกรด 3.61  ซึ่งถือว่า

เป็นอันดับต้น ๆ ของห้องเลยทีเดียว

          หลังจากทั้งลูกศิษย์และอาจารย์ต่างผูกข้อไม้ข้อมือให้กันและกันแล้ว  ก็มาถึงช่วงเวลารื่นเริงส่งท้ายของพวกเรา เงินคนละร้อย

กว่าบาทที่ทุกคนจ่ายเป็นค่ากิจกรรมครั้งนี้ ถูกจ่ายเป็นค่าอาหารแบบบุฟเฟ่ต์และค่าจ้างเธค เพื่อมาสร้างสีสันในคืนอำลาของพวกเรา

          ปกติผมเป็นคนขี้อายไม่กล้าเต้นเธค แต่ครั้งนี้ผมโดนเพื่อนคะยั้นคะยอจนทนไม่ไหว เลยสวมวิญญาณเท้าไฟลองเต้นดูกับเขา

มั่ง  สักประเดี๋ยวเดียวหน้าก็ชักจะเริ่มด้าน เริ่มโยกย้ายส่ายตามเสียงเพลงชนิดไม่ยอมเลิกรากันง่าย ๆ  สักพักใหญ่ ตะคริวก็เล่นงาน

ผมเข้าให้  ผมลงไปนอนบิดตัวไปมาด้วยความเจ็บปวดจากการหดเกร็งของกล้ามเนื้อ เพื่อนในห้องต้องรีบเข้ามานวดเท้าให้ อาการจึง

ค่อยดีขึ้น แต่ก็ไม่สามารถจะสนุกต่อได้อีก เพราะอาการปวดกล้ามเนื้อยังคงอยู่ จึงได้แต่มองเพื่อน ๆ สนุกกันไป 

          งานเลี้ยงย่อมมีเลิกรา ผมเดินเขยกขาออกจากโรงเรียนตามกลุ่มของสายฟ้ามาติด ๆ  คิดอยากพูดคุยสั่งลาเธออยู่ในใจ เพราะ

ไม่รู้ว่า เมื่อไหร่เราจะได้เจอกันอีก  แต่สุดท้าย..ผมได้แต่ทิ้งคำร่ำลาเอาไว้แค่ริมฝีปากเท่านั้น

          รถเมล์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากป้ายไปอย่างช้า ๆ  สายฟ้ามองมาที่ผมโดยไม่มีคำพูดใด ๆ   รถคันนั้นค่อย ๆ นำพาเธอลับหาย

ไปจากสายตา ในช่วงเวลา..แห่งห้วงหัวใจที่วังเวง ของผม

 




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
MT-PONG วันที่ : 28/04/2011 เวลา : 13.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/NICHAKHAN
ห่างเพียงนิด ก็ คิดถึง เพราะไกล จึง คนึงหา


มาทักทายอีกครั้งหนึ่งนะคะ

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
ป้อมกีตาร์เมา วันที่ : 11/04/2011 เวลา : 15.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/guitarpom
สหายพันจอก...ป้อมกีต้าร์เม..า.เพลงชีวิตของคนจร  บ้านไกล

ผมใช้เน็ทไม่ได้มาตั้งแต่ปลายปีที่แล้วเนื่องจากเหตุบางอย่างคาดว่าเร็ววันนี้จะกลับมาพิมพ์เรื่องราวตอนต่อๆไปขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาทักทายครับ

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
ไอริน วันที่ : 08/04/2011 เวลา : 15.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/irinhome

สวัสดีคะ คุณป้อมกีต้าร์ เมา.. เข้ามาลองลิ้ม 40 ดีกรี..

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
กระโศป วันที่ : 26/12/2010 เวลา : 09.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/prasob
prasob.mompanao

สวัสดีครับ แวะมาเยี่ยม สบายดีนะครับ

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
ครูสบเมย_แม่ฮ่องสอน วันที่ : 19/11/2010 เวลา : 06.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/krubaantong
ครบรอบ  ๒๐  ปี พอดี...

สำบายดีบ่หนอ......คึดฮอดอยู่ครับ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
จ่าจินต์ วันที่ : 15/10/2010 เวลา : 02.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jawee
@..จ่าจินต์...ตำรวจบ้าบุญ..เล่ม 2...คลอดแล้วครับ..พิมพ์จำนวนจำกัด..@

สุรา..
40
ในวันที่ปลดปล่อยพันธการ..บนยอดดอย..ร่ำๆสุราดี..มิตรภาพสวยงามเชียวนั้น..
สบายดียังระลึกถึง...

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
ท่าชนะ วันที่ : 14/10/2010 เวลา : 23.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Karida

เรื่องเล่า ในอดีต

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
ญิ๋งณัฐ วันที่ : 11/10/2010 เวลา : 11.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/uranus
บ้าน ญิ๋งณัฐ ยินดีเป็นมิตร ค่ะ


มาสวัสดียามสายวันจันทร์
..
ทั้งที่ยังง่วง........ อยู่เลย

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
กอบธรรม วันที่ : 10/10/2010 เวลา : 19.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/anakkumlangbai
ก่อนเกิดใครเป็นเรา? ...เมื่อเกิดแล้วเราเป็นใคร? ...ใครที่ว่าไม่นานก็ฝังบ้าง เผาบ้าง ..ไม่เชื่อให้ญาติคอยสังเกตุไว้ได้เลย.

สวัสดีครับ

วันที่มันไปสุราษฎร์ผมยังภาวนาให้มันโดนเลยครับ

ทานมื้อค่ำแล้วนะครับ.

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
ป้อมกีตาร์เมา วันที่ : 05/10/2010 เวลา : 19.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/guitarpom
สหายพันจอก...ป้อมกีต้าร์เม..า.เพลงชีวิตของคนจร  บ้านไกล

ประทับใจกับเรืองราวนี้ครับลองเข้ามาฟังดู
http://www.youtube.com/watch?v=0tmZ9AXq2vI&feature=player_embedded#!

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ป้อมกีตาร์เมา วันที่ : 02/10/2010 เวลา : 02.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/guitarpom
สหายพันจอก...ป้อมกีต้าร์เม..า.เพลงชีวิตของคนจร  บ้านไกล

http://www.youtube.com/watch?v=Um9KsrH377A&feature=player_embedded#!

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
ป้อมกีตาร์เมา วันที่ : 29/09/2010 เวลา : 02.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/guitarpom
สหายพันจอก...ป้อมกีต้าร์เม..า.เพลงชีวิตของคนจร  บ้านไกล

จ่าครับตอนนี้ผมไม่ได้อยู่ขอนแก่นดอกครับ....มาร้องเพลงอยู่นครสวรรค์ได้8ปีแล้วขอรับ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
จ่าจินต์ วันที่ : 28/09/2010 เวลา : 23.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jawee
@..จ่าจินต์...ตำรวจบ้าบุญ..เล่ม 2...คลอดแล้วครับ..พิมพ์จำนวนจำกัด..@

ถ้าจ่า.ไปขอนแก่น..
คงได้พบเจอ..
เจ้าของบ้านนะครับผม..

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
MT-PONG วันที่ : 24/09/2010 เวลา : 09.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/NICHAKHAN
ห่างเพียงนิด ก็ คิดถึง เพราะไกล จึง คนึงหา


อรุณสวัสดิ์ค่ะ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

เดโม เพลง หนูยังรอ (เพลงใหม่) - ป้อม กีต้าร์เมา

เพลงใหม่

View All
<< กันยายน 2010 >>
อา พฤ
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30    



[ Add to my favorite ] [ X ]


งานพลงเพื่อชีวิต...คุณเคยฟังหรือไม่ ?
เคยฟังอยู่เหมือนกันจ๊ะ
44 คน
ไม่เคยฟัง..อะไรเหรองานเพลงเพื่อชีวิตใต้ดินเนี๊ยะ..
3 คน

  โหวต 47 คน