• ป้อมกีตาร์เมา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : chanchai.b@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-03-20
  • จำนวนเรื่อง : 42
  • จำนวนผู้ชม : 121627
  • ส่ง msg :
  • โหวต 26 คน
ป้อม กีตาร์เมา
คนเพลงเพื่อชีวิต
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/guitarpom
วันพฤหัสบดี ที่ 26 มกราคม 2555
Posted by ป้อมกีตาร์เมา , ผู้อ่าน : 1091 , 18:43:50 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                                                                      12 ทำงาน เรียน เล่นดนตรี

 

                              สองปีกว่า ๆ ที่ผมทำงานอยู่ในแผนกอุปกรณ์  รู้สึกว่า มันเสี่ยงและอันตรายเกินไป ที่มีผงฝุ่นทองเหลืองเล็ดลอด

เข้าปอดอยู่ทุกวัน ถึงแม้จะมีระบบป้องกันอยู่บ้าง แต่ผมรู้ว่า มันปลอดภัยไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอน วันหนึ่ง ผมจึงได้ลองคุยกับพี่

บุญเลิศ ซึ่งเป็นมือคีย์บอร์ดของวง และเป็นหัวหน้าหน่วยอยู่ในแผนกคลังพัสดุ แกรับปากว่า จะลองดูงานที่แผนกให้

          ไม่ถึงสองเดือน ตำแหน่งงานที่นั่นก็ได้ว่างลง ผมจึงได้ถูกโยกย้ายไปเป็นพนักงานในคลังพัสดุในเวลาต่อมา รู้สึกโล่งใจที่ได้

ออกจากแผนกเดิม จากงานที่ต้องทนเสี่ยงต่อสุขภาพมาถึง 2 ปี แม้ว่างานในคลังจะต้องใช้ความละเอียดและรับผิดชอบสูง แต่ผมก็

สามารถเรียนรู้ได้โดยไม่ยากเย็นนัก

          ครั้งหนึ่ง...แผนกของเราได้จัดหาทุนไปเที่ยวพักผ่อนที่หัวหินในช่วงหยุดปีใหม่ จึงมีโครงการจัดหนังนอกรอบที่โรงหนังแห่ง

หนึ่ง โดยจำหน่ายบัตรให้กับพนักงานแผนกต่าง ๆ  ปรากฏว่า บัตรขายได้ดีเป็นที่น่าพอใจ  ผมถูกจัดให้ขึ้นเดี่ยวโฟล์คซองเป็นน้ำจิ้ม

ก่อนที่หนังจะลงจอ ซึ่งมันเป็นโปรแกรมที่เราประชาสัมพันธ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว

          มันเป็นโอกาสครั้งแรกและครั้งเดียว ที่ผมได้เล่นดนตรีในโรงหนัง   รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยแต่มันก็ผ่านไปได้ด้วยดี เราได้กำไร

จากการจัดงานครั้งนี้มากพอสมควร  ดังนั้น การเดินทางไปเที่ยวหัวหินของเรา จึงหมดปัญหาเรื่องค่าใช้จ่าย เรียกว่า ได้เที่ยวฟรีกิน

ฟรี สบายกระเป๋าไป

          ผมยังคงถูกรับเชิญไปร่วมงานต่าง ๆ อยู่เรื่อย ๆ  มีทั้งหน่วยงานของทางราชการ และงานทั่วไป ที่เข้ามาติดต่อเรียกใช้บริการ

ส่วนฝีมือนั้น ก็เริ่มพัฒนาขึ้นตามลำดับ ผมเคยเข้าร่วมแข่งโฟล์คซองระดับจังหวัดอยู่ครั้งหนึ่ง และได้รับถ้วยแชมป์จาก ผู้ว่าราชการ

จังหวัดติดมือกลับมาด้วย  ส่วนการร่วมงานกับวงบริษัท ผมก็ยังคงรับตำแหน่งเป็นนักร้องนำอยู่เหมือนเดิม

          ครั้งหนึ่ง ผมมีโอกาสเดินทางไปเล่นดนตรีที่บ้านเกิดของตัวเอง ซึ่งเป็นงานของญาติสนิท  วันนั้น พ่อมีโอกาสเห็นผมเล่น

โฟล์คซองเป็นครั้งแรก  รู้สึกแกจะตั้งใจฟัง และดูท่าทางจะทึ่งกับฝีมือของผมอย่างประหลาดใจ

          พ่อคงคิดไม่ถึงว่า ลูกชายจะทำได้ขนาดนี้  เพราะก่อนหน้านั้น พ่อเคยเห็นแต่ลูกชายคนนี้ หอบหิ้วกีตาร์ ลงทุ่งลงท่า ไม่เป็น

โล้เป็นพายมานานหลายปี

          ขณะที่ผมกำลังร้องเพลง..แต่พ่อของผมสิครับ กำลังร้องไห้..แกเอามือปาดน้ำตาที่เอ่อไหล เมื่อได้ฟังบทเพลงที่ลูกชายร้อง

ออกมา ไม่น่าเชื่อว่า คนที่แทบจะไม่เคยพูดจา หรือยินดียินร้ายกับลูกมาตลอดทั้งชีวิต จะแสดงอาการนี้ออกมาให้ผู้คนได้เห็น จนญาติ

พี่น้องต่างพากันพูดแซวพ่อเป็นการใหญ่

          หวนคิดไปถึงครั้งวัยเยาว์ ผมสนิทกับพ่อมากเป็นพิเศษ ก่อนนอน พ่อต้องคอยเกาหลังให้ถึงจะหลับได้  บางคืนพ่อพาผมออก

มานอนดูพระจันทร์ที่ชานบ้าน ซึ่งกำลังทอแสงประกายสว่างไสวไปทั่วคุ้งฟ้า ผมกับพ่อต่างผลัดเกาหลังให้กันและกัน จนผมเผลอ

หลับไป พ่อจึงได้อุ้มผมกลับเข้าที่นอน เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

          ทำงานในบริษัทอยู่ 3 ปี ผมเก็บออมเงินได้หมื่นกว่าบาท  วันหนึ่ง ผมออกไปซื้อสายกีตาร์ที่ร้านขายอุปกรณ์ดนตรีเจ้าประจำ

สายตาเกิดไปสะดุดกับกีตาร์ตัวหนึ่งโดยบังเอิญ  มันเพิ่งถูกนำมาวางโชว์สด ๆ ร้อน ๆ  รูปทรงสีสันถูกใจผมมาก Yamaha APX-7 คือ

ชื่อรุ่นของมัน  ครั้นพอลองสอบถามถึงราคา เล่นเอาผมถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เพราะมันแพงกว่าบรรดากีตาร์ทุกตัวที่มีอยู่ในร้าน

          ผมออกมาจากร้านขายกีตาร์พร้อมกับกิเลสแห่งความอยากที่เกาะกุมอยู่ในใจ  คิดไปถึงเงินที่อยู่ในธนาคาร กับราคากีตาร์ที่เขา

ตั้งเอาไว้ มันยังขาดอยู่อีกประมาณสามพันบาท

          ในวันต่อมา ผมได้เอาเรื่องกีตาร์มาคุยกับพี่เลิศ หัวหน้างานซึ่งรักทางด้านดนตรี และสนับสนุนผมมาโดยตลอด เมื่อได้รับฟัง

ข้อมูลเรื่องกีตาร์จากปากผม แกก็ใจดีเหลือหลาย อาสาขับรถเครื่องพาผมบึ่งไปยังร้านขายกีตาร์ในช่วงพักเที่ยงอย่างไมรอรี

          พี่เลิศ..ใช้ชื่อเจ้าของโรงงานมาต่อรองราคา  เพราะบริษัทอุดหนุนเครื่องดนตรีจากร้านนี้อยู่บ่อย ๆ  แกบอกว่าจะซื้อกีตาร์ตัวนี้

ไปใช้ในโรงงาน  พี่เลิศใช้เวลาพูดคุยต่อรองราคาอยู่สักพัก เจ้าของร้านจึงยอมลดราคาลงมาให้ จากเดิม 19,500 บาท ลดลงมาใน

ราคา 16,500 บาท ตามยอดในบัญชีของผมที่แอบกระซิบพี่เลิศไว้ก่อนหน้าแล้ว

          พี่เลิศถามผมเป็นครั้งสุดท้ายว่า

          "จะเอาจริง ๆ เหรอป้อม" 

          ผมตอบแบบไม่รอรี 

          "เอาแน่นอนครับพี่" 

          หลังจากตัดสินใจแน่วแน่แล้ว สมุดบัญชีเงินฝากธนาคารที่ผมเตรียมมา จึงถูกดึงออกมาจากกระเป๋ากางเกง ผมกำสมุดฝากไว้

ในมือ แล้วมุ่งตรงไปยังธนาคารที่อยู่ถัดไปไม่กี่สิบเมตร  เงินทั้งหมดที่ผมเฝ้าเก็บหอมรอมริบมานานถึง 3 ปี ถูกถอนจำนวนเต็มออกมา

จนหมด มันคงเหลืออยู่ในบัญชีเพียงไม่กี่สิบบาทเท่านั้น แต่ผมก็ไม่เสียดายเงินนั่นหรอก เพราะผมได้สิ่งที่ผมรักมาอยู่ในมือแล้ว

          ผมอุ้มกีตาร์ ปีนขึ้นนั่งซ้อนท้ายรถเครื่องของพี่เลิศ กลับเข้าบริษัทด้วยความภูมิใจ ที่สามารถซื้อมันมาครอบครองได้ พี่ ๆ ทุก

คนในแผนกแทบไม่เชื่อว่า ผมจะใจกล้าซื้อกีตาร์มาในราคานี้ได้ ต่างบอกเป็นเสียงเดียวว่า ราคาแพงเกินไป  แต่สำหรับผมแล้ว มัน

คือเครื่องมือทำมาหากิน และเป็นอนาคตของผม มันคืออาวุธประจำกายที่งดงาม ซึ่งทรงประสิทธิภาพเท่าที่ผมเคยมีมา  นักรบที่ดี

ต้องมีกระบี่คู่ใจ...มิใช่หรือ

          ผมเริ่มมีโอกาสเข้าไปเล่นดนตรีในผับเพื่อชีวิตเล็ก ๆ เป็นครั้งแรก ชื่อร้านล้อเกวียน ก้าวแรกกับการเล่นอาชีพครั้งนี้ บอกได้

เลยว่า ไม่มีค่าตัวใด ๆ ผมไปด้วยใจรักและต้องการหาประสบการณ์ นาน ๆ เจ้าของร้านถึงจะหยิบยื่นแบงค์ห้าร้อยให้เป็นค่าเหนื่อยสัก

ครั้ง

          ผมสนุกกับงานในผับอยู่หลายเดือนพอสมควร สุขภาพชักเริ่มจะรับไม่ไหว จึงจำใจต้องพักและหยุดในเวลาต่อมา  เจ้าของร้าน

ยังเสียดายในฝีมือผม พยายามแวะมาตื้อให้ใจอ่อนอยู่เรื่อย ๆ  แต่ก็ถูกผมปฏิเสธเสียทุกครั้งไป

          2537 เป็นช่วงจังหวะชีวิตผกผันของผมอีกครั้ง เมื่อได้เจอกับเรื่องราวพิษรักสามเศร้ากับสาวโรงงาน ซึ่งสุดท้ายผมก็ต้องยอม

แพ้ให้แก่มัน ช่างเป็นช่วงเวลาที่เจ็บปวดและทรมานจิตใตเหลือเกิน  ที่ผ่านมาผมแทบจะไม่เคยจีบใครเลย เมื่อเจอเรื่องแบบนี้เข้าเต็ม

ๆ  จึงทำให้ผมเริ่มดื่มจัด เพื่อจะสลัดความโศรกเศร้าที่เร้ารุม

          ผมมีงานเล่นประจำที่ร้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง เป็นงานเดี่ยวโฟล์คซองตามที่ผมถนัด ทุกคืนหลังเลิกงาน ผมมักจะนั่งดื่มต่อจน

ดึกดื่นเป็นประจำ  เพียงเพื่อให้ลืมความเจ็บปวดที่เพิ่งพ้นผ่าน 

          กลางดึกของคืนหนึ่ง ผมลุกขึ้นมาอ้วกในห้องน้ำ หลังจากการรับเอาแอลกอฮอลล์เข้าสู่ร่างกายมากเกินไป ผมสังเกตุเห็นอ้วก

ตัวเองเป็นสีแดงเต็มชักโครก เริ่มรู้สึกและพูดกับตัวเองว่า

          "จะกินให้มันตายเลยหรือเรา"

          "แกต้องอยู่เพื่อสู้กับปัญหา และปรับปรุงตัวเองใหม่สิ..ป้อมเอ้ย"

          ในปลายปีนั้นเอง  ผมจึงตัดสินใจเดินกลับเข้าสู่ประตูโรงเรียนเก่า หลังจากที่เคยเดินออกมาเมื่อคราจบ ม. ต้น  เพื่อสมัครเข้า

เรียนต่ออีกครั้ง

          "ต้องจบมอปลายให้ได้"

          ผมพูดกับตัวเอง ขณะเดินเข้าไปขอใบสมัครในห้องธุรการ  

         และแล้ว หน้าที่สามอย่างในหนึ่งวันของผมก็ได้เริ่มต้นขึ้น ทั้งงานในบริษัทช่วงกลางวัน ต่อด้วยการเรียนในภาคค่ำ และปิดท้าย

กับการเล่นดนตรีขับกล่อมนักท่องราตรีหลังเลิกเรียน  มันเป็นอยู่อย่างนี้เรื่อยมาถึงสองปีเต็มด้วยกัน 

          จนในที่สุด  ผมก็สามารถเรียนจบระดับมัธยมศึกษาตอนปลายได้ดังที่ตั้งใจ  ถึงแม้ว่า..จะไต่เต้าได้ไม่ถึงขั้นระดับปริญญาก็ตาม

ที มาได้แค่นี้ก็ถือว่า สุดยอดแล้ว..ความสำเร็จครั้งนี้มันมาจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง เราไม่เคยเบียดเบียนเงินของพ่อแม่ แม้สักบาท

เดียว เราสู้ด้วยตัวของเรา ได้แค่นี้...ก็น่าจะพอใจแล้ว...มิใช่หรือ

 

 

       

 

 

 




แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

เดโม เพลง หนูยังรอ (เพลงใหม่) - ป้อม กีต้าร์เมา

เพลงใหม่

View All
<< มกราคม 2012 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        



[ Add to my favorite ] [ X ]


งานพลงเพื่อชีวิต...คุณเคยฟังหรือไม่ ?
เคยฟังอยู่เหมือนกันจ๊ะ
44 คน
ไม่เคยฟัง..อะไรเหรองานเพลงเพื่อชีวิตใต้ดินเนี๊ยะ..
3 คน

  โหวต 47 คน