• หอคอยขอบฟ้า
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : jiraun@yahoo.com
  • วันที่สร้าง : 2007-08-06
  • จำนวนเรื่อง : 35
  • จำนวนผู้ชม : 45824
  • ส่ง msg :
  • โหวต 16 คน
หอคอยขอบฟ้า
การวนซ้ำชั่วนิรันดร์ 2920 วัน สาส์นรักแห่งฉัน ส่งถึงเธอ
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/horizontower
วันพุธ ที่ 15 สิงหาคม 2550
Posted by หอคอยขอบฟ้า , ผู้อ่าน : 782 , 10:52:24 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน






ไม่รู้ว่าหมดสติไปนานเท่าใด แต่เมื่อน้อยรู้สึกตัวความเจ็บปวดก็แผ่ซ่านทั่วร่าง คล้ายไขข้อทุกข้อกลัดฝังด้วยเข็มนับพันเล่ม
เสียงขับลำนำแว่วมา น้อยประหลาดใจ ประสาทหูที่สูญเสียการได้ยินไปเนินนาน ตอนนี้กลับใช้การได้ปกติ น้อยคะเนว่าแหล่งเสียงคงอยู่ไม่ไกล ลีลาอ้อยสร้อย บางครั้งดุดันห้าวหาญ จับเนื้อความไม่ได้ แต่แก้วหูของน้อยสัมผัสได้ถึงความไพเราะอันประหลาด หัวใจราวต้องมนต์ออกค้นหาที่มาของเสียง
มืดเหลือเกิน คล้ายลืมตาเดินใต้น้ำข้นขุ่นแขวนลอยด้วยฝุ่นตะกอน โลกที่น้อยมองเห็นยามนี้เป็นเพียงเงาเลือนรางคล้ายร่างภูติผีหลอกหลอนวูบไหว เกิดอาการเช่นนี้มานานเท่าไรน้อยจำไม่ได้เสียแล้ว น้อยใช้เสียงนำทางเดินกระเย้อกระแหย่งไปถึงทุ่งหญ้ากว้าง ลำธารไหลผ่านแบ่งท้องทุ่งออกเป็นสองฝากฝั่งก่อนจะพาลำเลี้ยวหายเข้าไปในแนวป่าหนาทึบ
พวกเขาจับกลุ่มกันริมลำธาร น้อยไปถึงตอนที่พวกเขากำลังขับเพลงบทสุดท้าย เป็นบทสดุดีวีรกรรมอันกล้าหาญของนักรบที่รักษาดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ให้รอดพ้นจากการรุกรานของฝ่ายศัตรู พวกเขาเรียกตัวเองว่า”เผ่านกออก” ใกล้ท่อนจบคนในกลุ่มจับได้ว่ามีคนนั่งฟังอยู่ใกล้ ๆ พวกเขาจึงขับลำนำอีกครั้งหวังอวดผู้มาใหม่ คราวนี้น้อยจะได้ฟังการขับลำนำฉบับสมบูรณ์

ลำนำจบลง บรรยากาศเงียบงัน แต่น้อยยังไม่หยุดจินตนาการไปกับการผจญภัยของพวกเขาผ่านเรื่องเล่าอันน่าตื่นเต้น น้อยลังเลอยู่นานกระทั้งตัดสิ้นใจพูดขึ้น
“รับฉันเป็นพวกด้วยคน ฉันอยากไปผจญภัยกับพวกเธอ การผจญภัยเป็นความใฝ่ฝันสูงสุดในชีวิตฉันเลยก็ว่าได้”
เจ้าร่างอ้วนกว่าใครซึ่งคนในเผ่าพร้อมใจกันเรียกว่า”เจ้าหมูน้ำ“เอ่ยขึ้น“ให้เธอไปกับพวกเราไม่ได้หรอก เราสังเกตเห็นตั้งแต่ตอนแรกแล้ว เธอเดินเตาะแตะเหมือนเด็กเพิ่งตั้งไข่ เดาว่าเธอต้องขี้บ่นเหมือนแม่และน้องสาวของฉันแน่ ๆ ออกมานอกบ้านอย่างนี้จะให้ฉันมาฟังเธอบ่นตลอดทางอีกเหรอ ..ไม่มีวันเสียหรอก”
”ฉันสัญญาว่าจะเข็มแข็ง ไม่ทำตัวเป็นคนอ่อนแอ จะไม่พูดให้พวกเธอรำคาญใจ ให้ฉันไปกับพวกเธอเถิด ของร้องละ” น้อยพูดอย่างวิงวอน
“ไปเที่ยวนี้เรามีแผนไปเก็บรังนกนางแอ่นในถ้ำซึ่งเป็นงานของคนแข็งแรงเท่านั้น อีกอย่างเส้นทางที่เราจะไปต้องผ่านป่าละเมาะและทุ่งหญ้าสลับซับซ้อน ดูก็รู้ว่าเธอเป็นคนขี้หลงขี้ลืมแน่ ๆ เราไม่อยากให้เธอหลงทางและอดตายกลางป่านั่น”
“หากพวกเธอไปกันหมด ฉันต้องอยู่คนเดียว ฉันต้องอดตายอยู่ที่นี่เหมือนกัน”
“เจ้าหมูน้ำ”ใจอ่อน หันกลับไปปรึกษาสมาชิกในเผ่า ทุกคนจนปัญญา บางคนบอกว่าเรื่องสำคัญอย่างนี้เขาไม่มีอำนาจตัดสินใจ อีกคนบอกว่าจะไม่ดำเนินการใด ๆ ทั้งสิ้นเพราะไม่อยากรับผิดชอบหากเกิดเหตุร้ายไม่คาดฝัน
ในที่สุดเจ้าร่างผอมกะหร่องเหลือแต่ซี่โครงซึ่งคนในกลุ่มพร้อมใจกันเรียกว่า”เจ้ากุ้งแห้ง”ออกความเห็น “ต้องนำเรื่องนี้ไปปรึกษาหัวหน้าเผ่า” ทุกคนคล้อยตาม เจ้ากุ้งแห้งวิ่งไปยังต้นก้ามปูยอดสูงเสียดฟ้าห่างจากลำธารราว 800 เมตร ปีนขึ้นไปยังบ้านหลังเล็กบนคาคบไม้ ครู่ใหญ่ “เจ้ากุ้งแห้ง” เดินกลับมาพร้อม“หัวหน้าเผ่า”
หัวหน้าเผ่าพูด”เราจะรับเธอเข้ากลุ่ม แต่เธอต้องพิสูจน์ความกล้าหาญว่ามีคุณสมบัติพอจะเป็นพวกเราได้หรือเปล่า”
“เย.. ดีใจจัง”
“อย่าเพิ่งดีใจ เราเปลี่ยนแผนแล้ว เราจะล่องไปตามลำธาร “
“จะให้พิสูจน์อย่างไร”น้อยสงสัย
“เธอต้องไปหมู่บ้านชาวประมง ขโมยเรือมาให้พวกเรา”

น้อยรับคำท้าเพียงเพราะอยากผจญภัยอย่างสุดหัวใจ ปกปิดเรื่องดวงตาให้มิดชิดที่สุด น้อยคอตก เดินอย่างเชื่องช้าราวหอยทากคลานบนพื้นนองด้วยน้ำมัน เกลือให้ความเค็มเช่นเดียวกับปลายเข็มให้ความเจ็บปวดผ่านไขข้อทุกข้อรวมเป็นเข็มเล่มใหญ่ทิ่มแทงทะลุกลางหัวใจ น้อยกัดฟันทน
การเป็นหัวขโมยไม่อยู่ในหัวของน้อยเลย น้อยละอายใจเกินกว่าจะทำอะไรเช่นนั้น ถึงแม้น้อยลงมือทำจริง ๆ สภาพร่างกายก็ไม่เอื้อให้น้อยทำงานได้สำเร็จโดยสิ้นเชิง การผจญภัยครั้งแรกครั้งสำคัญรอน้อยอยู่ ทุกคนในเผ่าฝากความหวังไว้กับน้อย หากไม่มีเรือก็ออกเดินทางไม่ได้ การบอกความจริงกับพวกเขาเท่ากับตัดโอกาสของตัวเองเสียเปล่า ๆ

ผ่านไป 2 ชั่วโมงน้อยลุกขึ้นยืนเหมือนคิดอะไรได้ ค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินลงไปในลำธาร นั่งลงพร้อมความเจ็บปวด ใช้อุ้งมือกวักน้ำรดตัวเองเสียจนชุ่มโชค น้อยแต่งเรื่องไว้พร้อมสรรพ เล่าไปเลยว่าการขโมยเรือล้มเหลวก็จริง แต่ก็เกือบสำเร็จ อีกนิดเดียวเท่านั้น น้อยปลดเชือกผูกเรือออกจากหลัก กำลังจะพายเรือออกจากท่าน้ำแล้วเชียว แต่ตาเฒ่าเจ้าของเรือเห็นเข้าเสียก่อน คว้าปืนไล่ยิง น้อยตกใจกระโดดลงคลองว่ายกลับมาอย่างปลอดภัย เล่าให้แนบเนียน น้ำเสียงปกติ ต้องไม่ให้พวกเขาจับโกหกได้ รวมทั้งเรื่องดวงตาของน้อยด้วย


น้อยมาถึงจุดนัดหมายอย่างทุลักทุเล ท้องทุ่งมีแต่ความเงียบ “ชนเผ่านกออก”จากไปแล้ว น้อยรู้สึกใจหาย เดินอย่างเชื่องช้า ขาเกิดสะดุดอะไรเข้าบางอย่าง ความเจ็บปวดจากไขข้อแล่นเข้าสู่หัวใจ น้อยค่อย ๆ นั่งลง ใช้ฝ่ามือสัมผัสเพื่อสำรวจ อาจเป็นหลักฐานที่พวกเขาทิ้งไว้ น้อยพบก้านกล้วยและใบตองกองใหญ่ ๆ ถัดไปเป็นต้นกล้วยเกลื่อนพื้นนับสิบต้น พวกเขาคงช่วยกันตัดต้นกล้วยมาต่อแพ พวกเขาทิ้งน้อย พวกเขาไม่เชื่อว่าน้อยจะทำได้ ไม่เชื่อว่าน้อยมีคุณสมบัติพร้อมเป็นพวกเขา แต่มันเป็นความจริง น้อยสมควรยอมรับความจริง เสียงเพลงแว่วมาจากคุ้งน้ำด้านโน้นบอกว่าพวกเขายังไปได้ไม่ไกล แต่น้อยหมดปัญญาตามทัน เสียงเพลงเงียบลง ดวงอาทิตย์ลับหายไปในแนวป่า กลิ่นควันไฟโชยมาจาง ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกลิ่นคั่วอะไรสักอย่าง บ่งบอกความมันและความอร่อย แล้วน้อยก็นึกออก พวกเขาคงพบต้นมะม่วงหิมพานต์กิ่งก้านเต็มไปด้วยผลสีเหลืองสุก สอยมันลงมา ปลิดเม็ดโค้งมนคล้ายผลมะม่วงที่โผล่พ้นก้นโยนลงกระทะคั่วจนหอม น้อยจำได้ว่าเคยกัดเม็ดสีน้ำตาลมน ๆ นั่น ยางของมันเล่นเอาปากพุพองกินเผ็ดไม่ได้ไปหลายวัน น้อยเคยกินเม็ดมะม่วงหิมพานต์ทอดน้ำมันเนยโรยเกลือใส่ถุงขายที่ร้านหน้าโรงหนัง จะให้ออกไปเก็บมาคั่วกินกันทุกขั้นทุกตอนอย่างนี้น้อยไม่เคยทำ น้อยคิดไปว่าพวกเขาคงสนุกสุดชีวิต
มีกลิ่นโชยมาอีก คราวนี้เป็นกลิ่นของย่าง พวกเขาคงจับปลาได้จากลำธาร ปลาช่อน ไม่ก็ปลาดุก น้อยนึกไปถึงพริกขี้หนูซอยลอยฟ่องในถ้วยน้ำปลา บีบมะนาวสักหยดสองหยด น้ำลายสอขึ้นมาทันใด ชวนให้คิดถึงข้าวสวยร้อนระอุในหม้อหุง แต่กลิ่นนี้สิชัดสุด พวกเขาคงตกกุ้งก้ามกรามได้ เอาไปเผาไฟจนตัวงอเหลืองน่ากิน คงเตรียมใบสะเดากับน้ำปลาหวานไว้พร้อมแล้ว ถึงตอนนี้น้อยรู้สึกหิวเป็นที่สุด ท้องร้องลั่นทุ่ง ฟ้าเริ่มมืด อากาศเริ่มเย็น บรรยากาศวังเวงน่าสะพรึงกลัว น้อยรู้สึกสิ้นหวังนอนหนุนขอนไม้ริมลำธารแล้วคิดไป หวังว่าอีกไม่นานพวกเขาคงกลับมาพร้อมของกินที่น่าจะเหลือติดมือมาฝากน้อยบ้าง พวกเขาน่าจะจำได้ว่าเคยสัญญาอะไรไว้กับใคร การโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวอย่างนี้เป็นเรื่องน่าเศร้า พวกเขาน่าจะขอโทษที่ผิดสัญญา ลูกผู้ชายไม่น่าทำอะไรอย่างนั้น พวกเขาไม่ควรพิสูจน์อะไรกับคนอ่อนแอเช่นน้อย

ในที่สุดพวกเขาก็กลับมาจริง ๆ กลับมาชนิดที่น้อยไม่ทันรู้ตัว
“กินเสียก่อน นี่รังนก เราเอามาฝากเธอ”หัวหน้าเผ่าพูดพร้อมยื่นห้อผ้าเล็ก ๆ เมื่อน้อยแก้ห่อผ้าใช้มือสัมผัส แกล้งทำมองเห็น”มะม่วงหิมพานต์นี่เอง” ทุกคนหัวเราะลั่น น้อยก็หัวเราะด้วย แล้วลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความหิวโหย
“พวกเราไม่ได้ทิ้งเธอไปไหน เราแค่ออกไปหาเสบียงเท่านั้น โทษทีที่ทำให้คอยนาน” เจ้ากุ้งแห้งพูดปลอบใจ
“ไม่ต้องรีบ กินช้า ๆ ก็ได้ ยังมีปลาช่อนย่างกับกุ้งก้ามกรามเผา ของกินยังมีอีกเพียบ”เจ้าหมูน้ำเอามือตบห่อใบตองเบา ๆ
“พวกเธอช่างดีกับฉันจริง ๆ ” น้อยซึ้งใจจนน้ำตาไหล
“พวกเรากลับมารับเธอ เราจะเดินทางกันในคืนนี้ ”เผ่านกออก”จะเดินทางโดยไม่มีเธอไม่ได้ ต่อไปนี้เธอเป็นมือขวาของเรา”
แต่แล้วจู่ ๆ ดวงตาของน้อยกลับมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างชัดเจนเหมือนวันเก่าก่อนนานมาแล้ว น้อยอัศจรรย์ใจ คล้ายน้ำตาแห่งความตื้นตันหลั่งชำระตะกอนมืดมัวที่ก่อตัวเป็นหมอกหม่นให้สูญสลายไปจากดวงตา น้อยตื่นเต้น เก็บอาการดีใจไว้อยู่ มองจันทร์เพ็ญอวดดวงเหนือแนวไม้เต็มสองตา ท้องทุ่งและคุ้งน้ำสว่างราวกลางวัน
น้อยขึ้นแพเป็นคนสุดท้าย แสงจันทร์อาบลำธารสะท้อนเกล็ดเงินระยิบระยับจับริ้วคลื่น หัวหน้าเผ่าชูดาบเหนือศรีษะ ออกคำสั่งเคลื่อนแพเสียงดังลั่น แล้วเพลงลำนำก็ดังก้องท้องน้ำอีกครั้ง น้อยสุขใจระคนตื่นเต้นมองตรงไปข้างหน้า นึกสงสัยว่าหลังแนวไม้หนาทึบนี้มีอะไรซ่อนอยู่

ล่องแพมาได้ไกลหัวเผ่าทำสัญญาณให้ชะลอความเร็ว สั่งทุกคนขึ้นฝั่ง เจ้ากุ้งแห้งนำกำลังไปขุดทองคำที่ฝังอยู่ในไร่มันเทศหลังสวนมะพร้าวทางทิศเหนือ เจ้าหมูน้ำนำกำลังไปทางทิศใต้ขุดเพชรที่ซ่อนในไร่ถั่วลิสง ส่วนหัวหน้าเผ่าพาน้อยไปเอาเลือดสำรองในไร่แตงโมเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินหากข้าศึกซุ่มโจมตี
น้อยติดตามหัวหน้าเผ่าอย่างกระชั้นชิดโดยไม่ทันสังเกตว่าอาการปวดไขข้อตามร่างกายหายเป็นปลิดทิ้งคล้ายเข็มพันเล่มร่วงหล่นตอนน้อยเริ่มออกแรงวิ่ง
ผ่านสวนยางพาราอย่างรวดเร็ว ทะลุป่าหญ้าคาสูงท่วมหัว แล้วลัดสู่ไร่แตงโม ถึงปากทางพบกระสอบลูกใหญ่นับสิบลูกวางเรียงบนคันดิน
“เราเกือบมาไม่ทัน แต่ดีเหมือนกัน ไม่ต้องออกแรง”น้อยช่วยหัวหน้าเผ่ายกกระสอบขึ้นแบกแล้วออกเดิน
อากาศหนาวเย็นยามค่ำคืนคืบคลานเข้ามา หัวหน้าเผ่านำน้อยเบี่ยงไปทางสวนมะม่วง เดินไปสุดถนนลูกรัง หัวหน้าเผ่าหยุดชะงักทำย่นจมูกคล้ายได้กลิ่นอะไรบางอย่าง น้อยได้กลิ่นเช่นกัน กลิ่นสาบฉุนเฉียว เสียงลมหายใจแรงๆ ระคนเสียงคำรามในลำคอของสัตว์บางชนิดดังแทรกความเงียบ ชวนให้น้อยนึกไปถึงเสียงของอสูรร้ายในนิทานก่อนนอน หัวหน้าเผ่าพาน้อยโผเข้าแอบต้นมะม่วงริมสวนเงาะที่อยู่ถัดไป ภาพที่เห็นเล่นเอาทั้งสองตลึงงัน สูงจากพื้นขึ้นไปราว 2 เมตร หมีควายตัวเขื่องเกาะบนต้นเงาะโบราณกำลังเอร็ดอร่อยอยู่กับรังผึ้งขนาด 1 วา ผึ้งส่วนใหญ่ทิ้งรังไปหมดแล้ว ยังมีผึ้งบางส่วนที่ไม่ยอมแพ้บินโจมตีอย่างไม่ย่อท้อแต่ก็ทำอะไรเจ้าหมีร้ายไม่ได้
กว่าจะรู้สึกตัวว่าอยู่ใต้ลม หัวหน้าเผ่าและน้อยพบว่าเจ้าหมียักษ์ลงจากต้นเงาะ มันกำลังวิ่งมายังจุดที่พวกเขาแอบอยู่ หัวหน้าเผ่าวิ่งหนีไม่คิดชีวิต เสียจังหวะสะดุดเถาวัลย์ล้มลง ดาบไม้หลุดมือกระเด็นไปอีกทาง เจ้าหมีร้ายแยกเขี้ยวคำรามตั้งท่าจะพุ่งเข้าทำร้าย แต่ยังกอดรวงผึ้งไม่ยอมวาง น้อยวิ่งเข้ามาขวางจ้องตาเจ้าหมีร้าย นาทีนั้นไม่มีใครคาดคิดว่าเจ้าหมีร้ายมีท่าทีเปลี่ยนไป มันผ่อนคลายลง เก็บเขี้ยวไว้ในปาก ครางหงิง ๆ เหมือนลูกหมา ขณะที่น้อยแถบหยุดหายใจ มันเดินมาใกล้ ๆ แล้วยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ มองน้อยอย่างพินิจพิเคราะห์ก่อนจะยื่นรวงผึ้งยักษ์ให้แล้วเดินหายลับไปในป่าลึก


ถึงจุดจอดแพ หน่วยเจ้าหมูน้ำกับหน่วยเจ้ากุ้งแห้งรอพร้อมอยู่แล้ว
“การเดินทางนับว่าโชคดี สนุกจริง ๆ เราเจออสูรกายยักษ์ เรากับน้อยช่วยกันปราบมันสำเร็จ แถมยังยึดรวงผึ้งยักษ์เป็นของแถม ขอบคุณเธอนะที่ช่วยชีวิตเราไว้”จบประโยคหัวหน้าเผ่าหันมาขยิบตากับน้อยอย่างรู้กัน
กว่าที่เผ่านกออกจะล่องแพกลับถึงอาณาจักร ดวงจันทร์ลับฟ้าไปนานแล้ว เจ้ากุ้งแห้งเทกระสอบทองคำ หัวมันเทศร่วงกองบนลานทราย เจ้าหมูน้ำอวดสมบัติของตนบ้าง ถั่วลิสงนับพันเม็ดร่วงจากกระสอบเพชร
“คืนนี้พวกเราเหนื่อยกันมาก เติมเลือดกันหน่อย” หัวหน้าเผ่าแก้เชือกผูกปากกระสอบ ลูกแตงโมกลิ้งลุ้น ๆ ออกมา 6 ลูก เลือกลูกที่ใหญ่ ๆ 2 ลูกผ่าเป็นซีกแบ่งให้กินกันครบทุกคน
พอเจ้ากุ้งแห้งก่อไฟเสร็จมันยกกะละมังซึ่งเต็มไปด้วยถั่วลิสงตั้งบนก้อนเส้า เติมน้ำจนท้วม โรยเกลือลงไปหนึ่งกำมือ เจ้าหมูน้ำโยนหัวมันเทศเข้ากองไฟ แล้วทุกคนในเผ่าพากันมานั่งล้อมวงผิงไฟขับไล่ความเหน็บหนาวยามใกล้รุ่ง ยกเว้นน้อยที่เหนื่อยเกินกว่าจะไปร่วมวงกับพวกเขา น้อยล้มตัวลงนอนหนุนขอนไม้ขอนเดิม น้ำค้างฉ่ำยอดหญ้า เมฆบนฟ้าสลายเป็นสายหมอกโรยตัวคลุมลุ่มน้ำแห่งนั้นไว้ทั้งหมด ภาพสุดท้ายที่น้อยเห็นคือภาพหัวหน้าเผ่าหันมายิ้มให้น้อยพร้อมชวนกินมันเผา แต่น้อยทำได้เพียงยิ้มตอบแล้วหลับไป


รุ่งเช้า น้อยยังนอนหนุนขอนไม้อยู่อย่างนั้น ไม่ได้รู้สึกอุ่นกายเมื่อแสงแดดอ่อน ๆ อาบไล้ ไม่ได้รู้สึกเย็นสบายเมื่อสายลมพัดแผ่วผ่าน แม้ฝูงมดนับร้อยที่เดินเข้าออกรูจมูกน้อยก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก ยังมีฝูงแมลงวันนับไม่ถ้วนกรูเข้าตอมเปลือกตาทั้งสองข้างจนมิด น้อยก็ไม่ได้ลุกขึ้นปัดป้องด้วยความรำคาญใจ มีเพียงเรือนผมขาวโพลนหลุดร่วงเหมือนปุยนุ่นลอยจากเปลือกปริแตกเพราะฝักแก่จัด ร่างผอมเกรงเพราะผิวหนังหดแห้งรัดตัวแตกเป็นเกล็ดขึ้นลายคล้ายกระดองเต่ากระ น้อยยังนอนนิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้น.




All magazine : กุมภาพันธ์



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
piss_it วันที่ : 23/08/2007 เวลา : 22.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pissit
อยู่ในช่วง นิ่ง งัน แต่ไม่สงบ - กรุณาอย่ารบกวน

สวัสดี กวีหนุ่ม......

ชวนไปฟังเพลงเก่า ๆ
ไม่รู้ชอบเปล่า แต่ ถ้าเป็น โหน่ง ละชอบแน่

http://www.oknation.net/blog/pissit/2007/08/23/entry-1/comment#read

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
เคี่ยว โคมคำ วันที่ : 23/08/2007 เวลา : 20.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kaveethas
ศิลปศาสตร์ทางถ้อยคำทำให้รู้จักกวีนิพนธ์ - กวีนิพนธ์ทำให้รู้จักโลกใหม่ที่บอดใบ้ในสามัญสำนึก

ตามาเยี่ยมอีก ขอให้มีความสุขในการเขียนบล็อกต่อไปครับ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
nuning วันที่ : 21/08/2007 เวลา : 22.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/openning

แม้ไม่มีกวีที่ไหนมาโพสคอมเม้นท์
แต่มีลูกสาวกวีเข้ามาให้กำลังใจ
ก็น่าจะช่วยให้ยิ้มได้นะคะ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
nuning วันที่ : 21/08/2007 เวลา : 22.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/openning

ตอนกลางๆเรื่องสนุกดีค่ะ ดูผจญภัยดี แต่ที่มาของตัวละครค่อนข้างคบุมเครือดูงงๆอะค่ะ ว่าน้อยที่เป็นคนหรือสัตว์อะคะ แล้วเผ่านกออกนี่ มีหมูน้ำ มีกุ้งแห้งด้วยอะ มันจินตนาการภาพตามไปไม่ทันอะค่ะ อยากให้ชัดกว่านี้หน่อย แต่ว่าสนุกดีค่ะ ชอบๆ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
กู่ วันที่ : 17/08/2007 เวลา : 13.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

หลับแบบน้อย ก็น่าหลับอยู่หรอกนิ
แอดบล็อกนะ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
nuning วันที่ : 16/08/2007 เวลา : 23.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/openning

แฟนตาซีดีนะคะ
ชอบง่ะ ไว้มาอ่านต่อ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
โกศล วันที่ : 15/08/2007 เวลา : 11.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kosol
  เชิญแวะเยี่ยมบ้านของกระผมครับ www.kosolanusim.org 

เป็น เซอเรียลลิสต์ผสมกับจินตนาการแบบปีเตอร์แพนหน่อยๆนะ

ได้บรรยากาศแปลกๆดี

น่าจะมีงานแบบนี้มากๆ


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<< สิงหาคม 2007 >>
อา พฤ
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31  

[ Add to my favorite ] [ X ]