• ทิชา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : tomyante2@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2013-05-14
  • จำนวนเรื่อง : 10
  • จำนวนผู้ชม : 13223
  • ส่ง msg :
  • โหวต 0 คน
แบบว่า อยากเล่า
เล่าเรื่องราว บ้านบ้าน พื้นพื้น ในความทรงจำ ที่ประทับใจ
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/impressivememories
วันพุธ ที่ 17 กรกฎาคม 2556
Posted by ทิชา , ผู้อ่าน : 1107 , 14:01:54 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน BlueHill โหวตเรื่องนี้

                                               

ลมเอย   ลมหนาว-ว-ว

งานฤดูหนาว เป็นอีกงานใหญ่สำคัญประจำปี ที่เป็นหน้าเป็นตาของจังหวัด

 เหมือนการประชันขันแข่งเล็กๆ ในระหว่างจังหวัดต่างๆของภาค ว่าจังหวัดใด จะจัดได้ยิ่งใหญ่กว่า

 งานของจังหวัดทางภาคเหนือ ออกจะได้เปรียบ

 เป็นที่สนใจดึงดูดใครต่อใครจากต่างเมือง รวมทั้งชาวเมืองกรุง ให้มุ่งเดินทางไปร่วมงานไม่มีตกอันดับ

 เพราะนอกจากจัดขึ้นในช่วงฤดูที่มีอากาศหนาวเย็นสบาย น่าเดินทางไปพักผ่อนท่องเที่ยว แล้ว

 ยังมีการจัดประกวดสาวงามประจำถิ่น

ที่ฉันจดจำวัยเด็กในช่วงตั้งแต่ปี 2492 เป็นต้นมาได้ว่า

 ผู้ได้รับคัดเลือกให้สวมมงกุฏนางงาม สามารถต่อยอดเป็นตัวแทนของจังหวัด

 ลงมาร่วมประกวดนางสาวไทย ในงานรัฐธรรมนูญ ที่จัดเป็นประจำปีในกรุงเทพ

ซึ่งตัวเก็งชิงมงกุฏ  มักเป็นสาวหน้าหวานผิวขาวผ่องยองใย ส่งเข้าประกวดจากเมืองเหนืออยู่เสมอ

         จังหวัดลำปางของเรา ไม่เคยน้อยหน้า

มีการผนึกพลัง ประสานงานเป็นอันดี ระหว่างบรรดาหัวหน้าส่วนราชการและผู้นำภาคเอกชนในจังหวัด

ร่วมมือร่วมแรงจัดงาน โดยเฉพาะ เชิญชวนให้ทุกภาคส่วน  คัดเฟ้นสรรหาสาวงามเพื่อส่งเข้าประกวด

มีรางวัลใหญ่ๆ ไว้ดึงดูดล่อใจ

แม่ของเรา  ที่เป็นหนึ่งในกลุ่มภรรยาข้าราชการชั้นผู้ใหญ่

ก็มีบทบาทร่วมเป็นกรรมการจัดงานและกรรมการตัดสินนางงามประจำทุกปี

        ในขณะที่ พี่ป๊อกมักอิดเอื้อน อ้างเหตุโน่นนี่

 เพื่อไม่ต้องไปร่วมงานที่เริ่มจากช่วงเย็นเป็นต้นไป ยาวนานร่วมสองสัปดาห์

เพราะแม่แนะนำกึ่งกำชับพี่ป๊อก ควรให้เกียรติงานที่เป็นทางการงานนี้

แม้จะมองตัวเองว่าเป็นเด็ก ก็ไม่สมควรแต่งตัวลำลองตามสบายใจชอบ

แต่สมควรที่จะแต่งให้ถูกกาละเทศะ ใส่เลื้อเชิ้ตผูกเน็คไท-กางเกงผ้าขายาว สวมเสื้อแจ็คเก็ตผ้าเนื้อหนา

 สวมถุงเท้าใส่รองเท้าหนังให้เรียบร้อย เข้าthemeกับพ่อไปเลย

และเตรียมหมวกผ้าสักกะหลาดไปด้วย ป้องกันอากาศหนาวเย็น และน้ำค้างหนาแน่น

พี่ป๊อกแอบบ่นพึมว่า เออ ถ้าแค่ต้องแต่งครั้งคราวยังพอไหว

แต่นี่  ฟังเหมือนต้องห่อหุ้มพันธนาการร่างกายด้วยชุดเต็มยศแทบทุกเย็น

 อาตมาป๊อกผู้รักสันโดษอิสระ จึงขอชิ่งลาป่วย หาเหตุปวดหัว ลงท้องจู๊ดๆ ล่วงหน้าดีกว่า

        ตรงข้ามกับฉันและหนอนน้องสาว ผู้มีจิตวิญญาณของสัตว์สังคม ชอบสังสรรท่ามกลางชนหมู่มาก

 กลับรู้สึกตื่นเต้นกระตือรือล้น

 ที่จะมีโอกาสแต่งชุดกระโปรงยาวหรู ผ้าเนื้อนุ่มนิ่มตกแต่งด้วยลูกไม้ สวมถุงเท้ารองเท้าครบชุด

  ที่แม่อุตส่าห์ก้อปปี้แบบจากชุดสวยของตุ๊กตาตัวโปรดของเรา ให้ช่างตัดเกือบเหมือนเป๊ะ

   แต่หนอนก็โดนแม่ติดเบรค ได้รับอนุญาตพิเศษ ให้ไปร่วมโฉบฉายได้แค่เย็นวันเปิดงานวันแรกเท่านั้น

เพราะยังเป็นเด็กรุ่นเล็กมาก ควรต้องอยู่เหย้าเฝ้าเรือน พักผ่อนอย่างเต็มที่เต็มตายามค่ำคืน

           ที่ฉันชอบมากเป็นพิเศษ คือเสื้อคลุมกันหนาวผ้าขนสัตว์ ตัวยาวครึ่งน่องสองตัว สีฟ้าอ่อนกับสีครีม

 ที่แม่ตั้งใจตัดให้ฉันใส่เป็นชุดฝาแฝด กับเสื้อกันหนาวสองตัวเก่งของแม่

มีส่วนhood ที่เย็บต่อขึ้นไปจากปกด้านหลัง ใช้คลุมกันหนาวกันน้ำค้างได้มิดทั้งหัว

           คุณลุงโชติ-คุณป้าอัมพร  เป็นสองสามีภรรยาที่ไม่มีบุตร

 ที่เข้ามาช่วยในการจัดงานฤดูหนาวของจังหวัดอย่างทุ่มเทและเต็มใจเป็นประจำทุกปี

งานอดิเรกสุดโปรดของคุณลุง คือการถ่ายรูป โดยมีคุณป้าขันอาสาเป็นฝ่ายคอยชี้เป้าให้

คุณป้าอัมพรมักแซวคุณลุงโชติว่า ที่ชอบร่วมช่วยงานนี้

 ก็เพื่อจะได้ถ่ายภาพสวยๆของบรรดาสาวงามที่เข้าประกวดน่ะสิ

คุณป้าจึงน้อมรับภาระจำยอมเป็นผู้ชี้นางแบบที่เหมาะสม เพื่อถือโอกาสคุมประพฤติช่างภาพไปในตัว

        คุณป้าชอบการแต่งกายชุดเสื้อคลุมกันหนาวฝาแฝด setคู่แม่ลูกของเรามาก

จึงมักขอให้คุณลุง ถ่ายภาพเก็บอิริยาบทต่างๆไว้ทุกคราว ที่เห็นแม่และฉันสวมใส่

 แม้แม่จะโบกมือปฏิเสธ เพราะใส่อยู่ซ้ำซาก(เพราะตัดมาราคาค่อนข้างแพง จึงต้องใช้ให้คุ้มค่า) ก็เถอะ

        ก็ด้วยเหตุที่เป็นเสื้อคลุมกันหนาวผ้าวูลเนื้อดีมีราคา ค่าตัดแพง และต้องใช้งานถี่ติดต่อกันนี่แหละ

แม่จึงจัดคิวสลับการสวมใส่และเน้นการดูแลรักษาอย่างพิถีพิถัน

ส่งซักแห้งที่ร้านในเมือง ที่ได้รับการการันตีว่า ฝีมือดีที่สุด

โดยเจ๊สมจิต เถ้าเกเนี้ยชาวจีนเกิดในไทยวัยกลางคน เจ้าของร้านช่างโอภาปราศรัย

 เดินสายให้บริการทุกระดับประทับใจ

ทำหน้าที่ทั้งด้านการตลาด การขาย และการบัญชี(รับเงิน)อย่างเบ็ดเสร็จคล่องแคล่ว

 เป็นผู้มารับและคอยส่งผลงานเสื้อผ้าที่ซักแห้งแล้วเสร็จเรียบร้อยทุกชิ้นคืนให้เองถึงที่บ้านพัก

คงมีเถ้าแก่เฮง สามี  เป็นผู้รับบทบาทเบื้องหลังการถ่ายทำ ดำเนินการซักแห้งตัวจริงเสียงจริง

ที่แม่ก็เพียงได้ยินฟังตามที่เจ๊สมจิตเอ่ยถึงสรรพคุณด้วยความชื่นชม

ว่าฝีมือซักแห้งสุดประณีตเป็นหนึ่งเดียวไร้เทียมทาน

 แต่ก็ไม่มีใครสนใจใคร่รู้จักหรือประสงค์จะเห็นหน้าค่าตาเถ้าแก่เฮงของเจ๊แกหรอก

ก็เจ๊แกจัดระบบตัวเอง เป็น one stop service สำหรับลูกค้าสมบูรณ์แบบซะขนาดนั้น

 

          ก่อนจะถึงวันตัดสินสุดท้ายการประกวดนางงามฤดูหนาวประจำปี ไม่กี่วัน

คุณป้าอัมพรก็แวะมาหาแม่ที่บ้านในตอนบ่าย โดยมิได้นัดหมาย

เพราะแม่พักการไปร่วมงานฤดูหนาว เพื่ออยู่บ้านเฝ้าดูแล ป้อนอาหารเย็นเอาใจลูกชายคนเดียว

ก็พี่ป๊อกน่ะแหละเป็นเหตุ  แสดงอาการเบื่ออาหารและดูไม่ค่อยเจริญอาหารเหมือนปกติ

 ฉันน่าจะมองพี่ชายไม่ผิด  ว่าพี่ป๊อกแสร้งป่วยการเมืองตีบทแตกแนบเนียน

 ยอมนอนทับกระเป๋าน้ำร้อนกะให้ได้ที่ วัดปรอทแล้วร่างกายพอมีอุณหภูมิไข้ขึ้นอยู่บ้าง จนแม่เชื่อสนิทใจ

        คุณป้าซักไซ้คาดคั้น ว่าแม่ไม่ได้มอบหมายให้ใครอื่นไปร่วมงานแทน ในหลายวันที่ผ่านมาใช่ไหม

และแล้ว  คุณป้าก็หยิบภาพถ่ายฝีมือคุณลุงในช่วงที่ไม่ได้พบเจอแม่ดังกล่าว ออกมาให้แม่ดู........

ภาพดังกล่าว เป็นหญิงสาวแรกรุ่นสวยงาม เดินเคียงคู่อยู่กับหนุ่ม วัยอาจแก่กว่าไม่มาก หน้าตาหล่อเหลา

ที่สำคัญ  เห็นชัดจากภาพถ่าย ว่าหญิงสาวคนนั้น สวมใส่เสื้อคลุมตัวเก่งของแม่อยู่ด้วย

        แม่เพ่งพินิจดูรูปซ้ำซาก และอุทานว่า

       “อ้าว!  นั่นมันเสื้อคลุมสีฟ้าของฉันชัดๆนี่คะ คุณพี่อัมพร!

 ยัยหนูคนนี้เป็นใครน่ะ เอามาใส่ได้ยังไงกัน

ฉันเพิ่งส่งให้เจ๊สมจิตซักแห้งเมื่อวันก่อน  ยัยเจ๊แกยังไม่ได้ส่งกลับคืนมาเลย “

       คุณป้าออกอาการแบบว่า คุณป้าเองก็งงเหมือนกัน และเล่าให้แม่ฟังว่า

ความที่ ทั้งคุณป้าคุณลุง คุ้นเคยกับแม่ในชุดเสื้อคลุมตัวสวยโก้โดดเด่นหนึ่งเดียวตัวนี้มาก

เมื่อแลเห็นชุดนี้ด้านหลังแว้บๆ แถวๆเวทีประกวดนางงามในงาน เมื่อคืนวันก่อน

 ก็รี่เข้าไปจะทักทาย เพราะคิดว่าเป็นแม่

และยังเตรียมหยอกเย้าแม่ถึงฉันด้วยว่า ไม่เห็นเงาฝาแฝดตัวน้อยเดินจูงมืออยู่ด้วยเหมือนเคย

แต่พอเข้าใกล้ ก็ต้องชะงัก ที่ผู้สวมใส่กลายเป็นใครก็ไม่รู้

เดาว่า น่าจะเป็นหนึ่งในผู้เข้าประกวดด้วยซ้ำ เพราะเจ้าหล่อนทั้งแต่งหน้าทำผมเช้งกระเด๊ะ

และแลเห็นสวมใส่ชุดราตรียาวสวยไว้ข้างในเสื้อคลุม ซึ่งคุณเธอก็พยักหน้ารับว่าเป็นการคาดเดาที่ไม่ผิด

คุณลุงคุณป้า  เลยถือโอกาสขอถ่ายภาพไว้  อ้างว่า ดูเธอมีแววเป็นตัวเก็งหนึ่งในผู้ชนะคืนวันตัดสิน

ซึ่งทั้งเธอและหนุ่มที่ควงคู่มา  ก็ไม่ปฏิเสธ ยินดียืนโพสต์ท่าให้ถ่ายภาพเคียงคู่กัน

 ดูออกแนวอิ่มเอมในคำทำนายล่วงหน้าของคุณลุงด้วย

แล้วคุณลุงคุณป้า ก็ยังรีรอ ไม่รุดมาถามความเป็นจริงด้านแม่

เพราะกะให้ได้ภาพที่อัดออกมา เป็นพยานในการซักถามแม่ให้แน่เสียก่อน

อย่างไรก็ดี ทั้งคุณลุงคุณป้า อดหยอดคำหวานไม่ได้

ว่า แม่ก็น่าภูมิใจ ที่มีหุ่นได้ขนาดมาตรฐานเดียวกัน กับสาววัยรุ่นผู้เข้าประกวดนางงามเลย!

         แน่นอนที่แม่ไม่รอเนิ่นช้า ขอภาพถ่ายประจักษ์พยาน

แล้วชวนคุณลุงคุณป้า รุดบุกไปยังร้านซักแห้งของเจ๊สมจิตที่ในเมืองโดยพลัน

 

           ฉันได้ยินเรื่องราวยืดเยื้อต่อไปนี้  ตามที่แม่เล่าให้พ่อฟังในภายหลัง

          เจ๊สมจิต  ค่อนข้างตกใจที่เห็นแม่ ลูกค้าผู้ไม่เคยเยี่ยมกรายไปที่ร้านเจ๊มาก่อน

ยิ่งเมื่อแม่ทวงถามถึงเสื้อคลุมตัวสวยตัวโปรดของแม่

 เจ๊ก็ท่าทางเหมือนไม่เข้าใจ ว่าทำไมแม่ต้องมาถึงที่ร้าน

เพียงเพื่อถามถึงผลงาน ที่ปกติเจ๊ก็ต้องนำส่งให้ถึงบ้านอยู่แล้ว

เจ๊ตอบแม่อย่างมั่นใจ ว่า อยู่ระหว่างส่งให้เถ้าแก่เฮงสามี เข้ากระบวนการซักแห้ง น่าจะยังไม่แล้วเสร็จ

พอแม่ยื่นภาพถ่ายให้เจ๊ดูด้วยความสงสัยอย่างยิ่ง ว่า

 แล้วเสื้อแม่ไปอยู่บนตัวแม่หนูในรูปรายนี้ หลังจากที่เพิ่งส่งให้เจ๊ซักแห้ง และยังไม่ได้คืนด้วย ได้ยังไง

       แม่เล่าว่า แค่เห็นรูปภาพเท่านั้นแหละ เจ๊สมจิตก็เหมือนสั่นสะท้านไปทั้งตัว

แล้วกรีดร้อง เหมือนความในใจระเบิด ว่า “ ไม่จริ๊ง ไม่จริง แกต้องไม่กล้าเปลี่ยนใจกลับลำ ทำกะชั้นยังงี้”

เล่นเอา ฝ่ายบุกรุกถึงร้าน ต้องอึ้งไปกับอากัปกิริยาของเจ๊กันหมด

เพราะเหมือนจะเป็นการพูดคนละเรื่องเดียวกัน กับที่แม่ยิงคำถามออกไป

       และแล้ว เจ๊สมจิตก็พรั่งพรูระบายความจริงออกมา โดยไม่มีใครพึงต้องซักถาม ว่า

อันที่จริง เจ้าหนุ่มรูปหล่อ ที่เห็นเคียงคู่อยู่กับสาวงาม ในเสื้อคลุมราคาแพงของแม่นั้นน่ะ

ก็คือ สามีวัยหนุ่มของเจ๊ ที่อ่อนวัยกว่าเจ๊ร่วมสิบปี

และความจริง ก็ไม่ได้เป็นเถ้าแก่เจ้าของร้าน และไม่ได้ชื่อ เฮง อีกด้วย

เจ๊แกพยายามอุปโลกณ์ ช่วยสร้างภาพผู้เป็นสามีให้ดูดี และดูมีอาวุโสภูมิฐาน

ตั้งชื่อให้ฟังให้เป็นเถ้าแก่คนจีนเชยๆ จะได้ไม่มีใครมาสนใจยุ่งเกี่ยว

         ในความเป็นจริง เจ๊คือหญิงชาวจีนคนขยัน เจ้าของกิจการร้านซักแห้งแห่งนี้ แต่เพียงผู้เดียว

ส่วนเจ้าหนุ่มคนนี้(ที่ชื่อจริงคือไร เจ๊ก็ไม่ยอมบอกจนแล้วจนรอด)เดิมคือลูกจ้างเชื้อสายจีนในร้าน

ที่เจ๊เห็นแววความมีฝีมือ และขยันขันแข็ง  ฝึกฝนจนได้เลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นหัวหน้าทีมงาน

 และข้ามขั้น ขึ้นฐานะเป็นสามีรุ่นราวคราวน้องชายคนสุดท้องของเจ๊

ก็ด้วยความหล่อเหลาที่เข้าตาและตำตา ทรมานใจเจ๊อย่างสุดๆ

       แม่และคุณลุงคุณป้าฟังแล้ว เรื่องชักบานปลายไปคนละเรื่อง ด้วยเหตุเสื้อตัวเก่งของแม่ตัวเดียวแท้ๆ

จึงช่วยกันปลอบใจเจ๊สมจิต ว่า เด็กสาวที่เห็นในรูป อาจเป็นน้องสาวของเจ้าหนุ่ม..เอ๊ย..เถ้าแก่เฮง ก็เป็นได้

เจ๊ก็เลย  ยิ่งยืนยันเอาหัวเป็นประกัน ว่าไม่ใช่ อย่างแน่นอนที่สุด เพราะเหตุว่า แม่นางคือคู่รักตัวจริง

 ที่เจ๊หลุดปากเผลอสารภาพว่า เจ๊ช่วงชิง....ซื้อเจ้าหนุ่มรายนี้ พรากจากคู่รักคนงาม มาไว้ในครอบครอง

พูดง่ายๆอธิบายให้ชัดก็คือ จ้างให้หนุ่มและสาวเลิกติดต่อกัน  ด้วยอำนาจเงินก้อนโตของเจ๊ นั่นเอง

ที่เจ๊รู้สึกว่า ทั้งรักทั้งแค้นเหมือนโดนหักหลัง ก็ที่เพิ่งล่วงรู้จากคณะของแม่นี่แหละ

เพราะเจ๊สามารถคาดเดารูปการณ์ต่อยอดได้เป็นฉากๆ

ว่า  ไอ้เถ้าแก่เฮงซวย(เจ๊เติมสร้อยให้เองสดๆ) มันกะส่งคู่รักของมันเข้าประกวดนางงาม

 ก็คงหวังจะได้เป็นหนึ่งในผู้ชนะประกวด แล้วมีเงินรางวัลก้อนโตเป็นความหวังล่ออยู่ตรงหน้า

ช่วยเป็นทุนให้มันผละจากอ้อมอกเจ๊ ตีจากไปตั้งตัวกับแม่สาวงาม คนรักตัวจริงของมัน ได้ทันใจน่ะซี

ดูซิ  ถึงขนาดจิ๊กเสื้อคลุมกันหนาวราคาแพงของลูกค้า ไปให้สวมใส่ออกงานใหญ่ ก็ยังกล้าทำได้

        คุณป้าอัมพร อดซักคั่นจังหวะเจ๊ ด้วยความสงสัยเล็กๆไม่ได้

ว่า ก็เจ้าหนุ่ม...อ้า..เถ้าแก่เฮง ก็ได้เงินก้อนโต ที่เจ๊ไปทุ่มซื้อตัวมา อยู่แล้วนี่นา

แล้วยังจะกระหาย เพียรแสวงหาเงินด่วนอีกก้อนนี้ทำไมอีก

เจ๊ก็จึง ค่อยอ้อมแอ้มขยายความให้ฟัง ว่า ก็ซื้อตัวมาจริง เอาเงินเข้าบัญชีให้เถ้าแก่มันจริง อะไรจริง

แต่เจ๊ยังยึดสมุดบัญชีเงินฝากของเถ้าแก่ ไว้กับเจ๊

ฟังชัดๆก็คือ   เถ้าแก่แค่ได้ชื่อ ว่ามีเงินก้อนโตเป็นหลักประกันฐานะตัวเองอย่างมั่นคง

 แต่เจ้าตัวยังไม่มีสิทธิ์ใช้เงินก้อนนั้นแต่อย่างใด ว่างั้นเถอะ!

 

         แล้วในที่สุด ผลการประกวดนางงามประจำจังหวัดประจำปีนั้น

ก็มีชื่อแม่สาวงาม คนรักของเถ้าแก่ของเถ้าเกเนี้ยสมจิต ติดโผแค่ ผู้เข้ารอบสิบคน เท่านั้น......

ฉันได้ยินพ่อแซวแม่เมื่อทราบผลตัดสินอย่างเป็นทางการว่า

สงสัยเจ้าหล่อนตกรอบ เพราะโดนแม่ล็อบบี้กรรมการเสียงข้างมากละสิ

เพราะอันที่จริง รูปโฉมโนมพรรณของแม่หนู ก็ได้มาตรฐานกติกาในยุคนั้นค่อนข้างครบ

 ทั้งเครื่องหน้า-ผิวพรรณ-ส่วนสูง-รอยยิ้ม-บุคลิกภาพท่วงท่าการเดินเหิน

          แม่ไม่ได้ปฏิเสธ ว่าแม่ไม่ได้ล็อบบี้ท่านใด แต่ตอบพ่อเสียงหนักแน่นเอาการเอางานว่า

ก็จริงอย่างพ่อวิจารณ์ออกความเห็น

แต่ชั่งน้ำหนักแล้ว แม่ก็ยังตะขิดตะขวงใจ

ที่ได้ทราบข้อมูลเบื้องลึกเพิ่มเติมจากฝั่งเจ๊สมจิต ที่ว่า แม่หนูคนนี้ มีคู่รัก

และดูเหมือน น่าจะเป็นคู่รักที่มีความสัมพันธ์แนบแน่นลึกซึ้งพอสมควรทีเดียว

ซึ่งคุณสมบัติของสาวงามได้รับเกียรติระดับจังหวัด

 ที่ย่อมมีบทบาทในฐานะตัวแทนของจังหวัดต่อยอดต่อไป

ก็ไม่สมควรสุ่มเสี่ยง คัดเลือกผู้ที่อาจมีคำครหานินทาใดๆ โดยเฉพาะเรื่องทำนองชู้สาวตามมา มิใช่หรือ?

        ในทัศนะของฉัน ฉันก็เห็นด้วยกับแม่ และเชื่อว่า แม่ก็คง มีบทบาทพอสมควร

ในการลงคะแนนของกรรมการเสียงข้างมาก ที่ให้แม่หนูคนงามตกรอบแหละ

แต่เหตุผลที่ฉันเห็นด้วยนั้น แตกต่างจากเหตุผลด้านคุณสมบัติกุลสตรี ของแม่

คือ ฉันแค่เป็นห่วงเสื้อคลุมตัวสวยราคาแพง ทั้งของฉันและของแม่ไง

ถ้าเจ้าเถ้าแก่เฮง ชิ่งหลบลี้หนีหน้าไปจากเจ๊สมจิตแล้ว

แล้วใครจะดูแลซักแห้ง ให้คงสภาพความเป็นเสื้อสวยหรูดูดี ต่อไปล่ะ

         แต่ในความเป็นจริง ที่ปรากฏให้รับทราบ จากการบอกเล่าน้ำตาฟูมฟายของเจ๊สมจิต

 เมื่อนำเสื้อตัวเก่งของแม่และของฉันมาส่งที่บ้าน ในเวลาต่อมาก็คือ

ไอ้เถ้าแก่เฮงซวย(สรรพนามล่าสุดที่เจ๊ชักเรียกติดปาก) มันตีจากเจ๊อย่างไม่มีเยื่อใย

หวนกลับไปหานังหนูคู่รักอีกแล้ว เพราะมันทั้งรักทั้งสงสารทั้งเห็นใจ

 แถมกล่าวหาเจ๊ ว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการกลั่นแกล้งนังคู่รักของมัน(สำนวนเจ๊อีกแหละ)

ที่พลาดตำแหน่งหนึ่งในห้าสาวงามประจำปีนั้นไป

แค่เรื่องไม่เป็นเรื่อง ที่มันขอหยิบยืมเสื้อคลุมลูกค้าไปให้ใส่โดยมิได้บอกกล่าว ก็แค่ชั่วคืนเดียวเอง

ฉันได้ยินแม่ปลอบใจเจ๊ ว่า เจ๊ตัดใจเสียเถิด เพราะแม่ไม่เห็นว่า เจ้าเถ้าแก่นั่นจะคู่ควรกับเจ๊แต่อย่างไร

          อีกไม่ช้าไม่นาน พวกเราก็เห็นเจ๊สมจิต มารับเสื้อผ้าแม่ที่บ้านด้วยใบหน้าซ่อนความเบิกบานไว้ไม่มิด

เออ เจ๊ก็คงตัดใจทำใจ ยอมเสียของรัก ที่เดี๋ยวก็หาใหม่มาทดแทนได้ ตามคำปลอบใจของแม่ละมัง

ฟังไปฟังมากลับได้ความว่า

 เจ้าเถ้าแก่เฮง(คราวนี้ เจ๊แกตัด ซวย ออกไปจากที่ตั้งใจเรียกพ่วงหลังชื่อเถ้าแก่แล้ว)

 กลับมาขอคืนดี  ให้เจ๊ช่วยดามอกหักให้แข็งแรงดังเดิม

เพราะไปๆมาๆ เจ้าเถ้าแก่ ก็เหมือนโดนสาวเจ้า(ที่บัดนี้ กลายเป็นอดีตคู่รัก)

แค่ออดอ้อนหลอกล่อให้ส่งเข้าประกวด

พอรู้ว่า ไม่ประสบความสำเร็จดังหวัง แถมเถ้าแก่ยังมีบัญชีเงินฝากก้อนโตแค่ในนาม(เจ๊สมจิต)อีก

แม่หนูก็ออกอาการขอตีจากไปกับ เจ้าบุญทุ่ม อาเสี่ยตัวจริง ลูกชายเจ้าของโรงเลื่อย

ที่ตีตั๋วมานั่งเชียร์แม่หนูอย่างออกนอกหน้า แถวแรกติดขอบเวทีเดินโชว์ตัวนางงาม ตลอดงาน  ทู้กคืน

       เอ๊  เรื่องเล่าเรื่องนี้  พอจะเข้ากับภาษิตภาคดัดแปลงใหม่

      “  รักวัวให้ผูก  รักสามีคราวลูกให้กักขังไว้ ”  มั้ยนะ?

                                             จบ





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
ทิชา วันที่ : 21/07/2013 เวลา : 17.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/impressivememories

ขอบคุณในทุกความคิดเห็นที่ท่านผู้อ่านกรุณามอบให้มานะคะ ผู้เขียนขอน้อมรับไว้ด้วยความชื่นชม ที่มีผู้สนใจไม่เพียงเป็นผู้อ่าน แต่ยังช่วยนำเสนอมุมมองแบบแชร์ประสบการณ์มาให้ได้ทราบด้วย ดีจังค่ะ ขอขอบคุณยิ่งอีกครั้ง

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ทิชา วันที่ : 21/07/2013 เวลา : 17.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/impressivememories

ขอบคุณในทุกความคิดเห็นที่ท่านผู้อ่านกรุณามอบให้มานะคะ ผู้เขียนขอน้อมรับไว้ด้วยความชื่นชม ที่มีผู้สนใจไม่เพียงเป็นผู้อ่าน แต่ยังช่วยนำเสนอมุมมองแบบแชร์ประสบการณ์มาให้ได้ทราบด้วย ดีจังค่ะ ขอขอบคุณยิ่งอีกครั้ง

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
ลิลิตดา วันที่ : 20/07/2013 เวลา : 23.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phenvipa

แวะมาอ่านเรื่องสนุกๆของคุณทิชาอีกค่ะ สองเรื่องที่ผ่านมาก็เข้ามาอ่านแต่บังเอิญไม่มีโอกาสทิ้งคอมเม้นต์
เรื่องนี้สนุกมากๆค่ะ อ่านแล้วลื่นไหลมองเห็นภาพเป็นช็อตๆ นอกจากจะเห็นภาพวัฒนธรรมงานประกวดสมัยนั้น ยังผูกเรื่องให้น่าสนใจ ทั้งแทรกคำบรรยายขำๆขันๆ เขียนได้ดีค่ะน้อง..

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
BlueHill วันที่ : 19/07/2013 เวลา : 08.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

ผมเองชอบไปเดินตลาดท้องถิ่นหรืองานเทศกาลตามภาคต่างๆเหมือนกันครับ
ได้อารมณ์กว่าการเ้ดินห้างเยอะ

แหม ถ้ามีภาพประกอบเรื่องด้วย ก็เยี่ยมไปเลยครับ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
Hiriotappa วันที่ : 17/07/2013 เวลา : 15.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Hiriotappa

รักจริงหวังฟัน รักรั้นหวังตีจาก มากกว่าครับ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน