• จักรจาคี
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2008-08-16
  • จำนวนเรื่อง : 11
  • จำนวนผู้ชม : 26982
  • ส่ง msg :
  • โหวต 51 คน
มะเร็ง...เพื่อนรัก
วันศุกร์ ที่ 22 สิงหาคม 2551
Posted by จักรจาคี , ผู้อ่าน : 1187 , 22:33:45 น.  
หมวด : สุขภาพความงาม

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

หลังการผ่าตัด
ผมได้ยินเสียงเรียกของเจ้าหน้าที่ในห้องผ่าตัดเป็นระยะๆ แต่ไม่สามารถตอบสนองได้เท่าที่ควร ความรู้สึกจำได้ว่าถูกเรียกให้รู้สึกตัวในห้องผ่าตัดรู้สึกปวดปัสสาวะมาก และรู้สึกปวดแผลที่ผ่าพอสมควรเลยทีเดียว หลังจากนั้นมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ถูกย้ายกลับมาที่ห้องรวมเพื่อพักฟื้นแล้ว

ปวด ปวด ปวด
ตอนนั้นได้ยินเสียงแม่ เสียงน้องและญาติ และได้ยินเสียงเพื่อนหมอที่มาเยี่ยม ได้ยินเสียงรอบตัวทุกอย่าง แต่ไม่สามารถตอบสนองอะไรใครได้เลย รู้แต่ว่า เวลายาแก้ปวด(มอร์ฟีน)ที่เขาฉีดให้ทุก 4 ชั่วโมง ใกล้หมดฤทธิ์ ผมก็จะรู้สึกปวดจนทนไม่ไหว เริ่มละเมอเพ้อพกขึ้นมาว่า "ปวด ปวด ขอยา ขอยา" เพื่อนที่เป็นคุณหมออยู่ที่นั่น เข้ามาเจอก็ตกใจ เพราะว่าผ่าตัดก่อนกำหนด เขาเข้าใจว่าเป็นเช้าวันถัดไป

เย็นวันอังคารนั้น เขาเข้ามาเยี่ยมก็เหวอไปเลย พร้อมกับวิ่งไปคุยกับพยาบาลเรื่องยาแก้ปวด (ขอบคุณมากๆเลยนะเพื่อน) เพื่อนมากระซิบข้างหูว่า เขาให้ยาแก้ปวดมากเต็มที่แล้วนะ คือถ้าให้มากกว่านี้ จะไปกดทับการหายใจ จะทำให้หยุดหายใจได้ เป็นอันตรายมาก ผมก็ได้แต่ทนไป รอจนครบ สี่ชั่วโมง เพื่อจะได้ยาแก้ปวด ได้ยินเสียงเพื่อนอีกคนหนึ่ง พยายามบอกให้หายใจลึกๆ ทำสมาธิจะได้สู้กับความปวด ก็ทำได้เป็นพักๆ (ก็มันปวดนี่นา )

แม่เล่าให้ฟังว่า เราเพ้อละเมอบอกรักแม่ รักพ่อ ไปหมด คืนนั้นแม่ ก็แอบอยู่เฝ้าจนถึงเช้า ตอนเที่ยงคืนคุณพยาบาลก็มาขอร้องให้แม่กลับบ้าน เพราะว่าผิดระเบียบทางโรงพยาบาล คุณแม่เลยออกไปรอหน้าห้องพักรวม ก็ลูกทั้งคนนี่นา ใครจะสบายใจกลับบ้านไปได้ลงคอ

ชีวิตใหม่ ในวันถัดมา
รู้สึกตัวอีกครั้ง ประมาณ เกือบๆตีห้า ของเช้าวันใหม่ ลืมตายังไม่ค่อยจะขึ้น แต่เห็นภาพแม่นั่งอยู่ข้างๆเตียงแล้ว คนอื่นๆก็ทะยอยมากันหลังจากฟ้าสางแล้ว ทุกคนดูท่าทีสบายใจมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพราะทุกคนได้แบกรับความรู้สึกกังวลไว้ โดยไม่ให้ผมรับรู้อะไรทั้งนั้น

วันนั้นผมยัง งงๆเบลอๆกับ ยาสลบ แต่ก็เริ่มรู้สึกดึขึ้นหลังจากเที่ยง โชคดีที่ไม่ได้แพ้ยาสลบในห้องผ่าตัด ไม่มีการอาเจียน หรือเวียนหัวหลังจากฟื้น ไม่มีเสมหะด้วย (ถือว่าโชคดีมากๆ ไม่งั้นคงจะโทรมกึ๊ก) พอเริ่มรู้สึกตัว ก็พบว่ามีสายระโยงระยางรอบตัวเลย ไม่ต้องขยับเขยื้อนอะไรกันทีเดียวเชียว ทั้งสายปัสสาวะ สายเดรน(สำหรับระบายของเหลวในช่องท้องหลังการผ่าตัด) สายน้ำเกลือ แล้วก็สายยางสอดจมูกที่ดูดน้ำย่อยอีก (ถ้ามองเห็นตัวเองได้ คงจะไม่กล้ามองตัวเองเหมือนกันนะเนี่ย )

อยากออกจากโรงพยาบาลใจจะขาด
คุณหมอบอกว่า ให้พยายามขยับตัวเป็นขั้นเป็นตอน โดยขั้นแรก ให้พยายามพลิกตัว หลังจากนั้นก็พยายามลุกขึ้นนั่ง และหายใจยาวๆ เพื่อไม่ให้ปอดแฟบ (หลังผ่าตัดอาจจะมีอาการปอดแฟบได้ ทำให้หายใจไม่สะดวก) ต่อมาก็พยายามยืน และเดิน

คุณหมอและพยาบาลบอกว่า พยายามอย่านอนเฉยๆ เพราะจะทำให้ท้องอืด และให้เดินให้ได้บ่อยๆเท่าที่จะทำได้ เพื่อกระตุ้นให้ลำไส้ที่เพิ่งผ่าตัด ได้ทำงาน และภายในจะได้ไม่เกิดพังผืด ถ้าเกิดพังผืดขึ้นก็อาจจะต้องโดนผ่าตัดซ้ำอีก

ผายลมและผายเล็ด (เป็นยังไงน้า)
แต่ละวันที่ผ่านไปในโรงพยาบาล ผมมีเวลาทำความรู้จักกับตัวเองมากขึ้น ผมต้องคอยสังเกตตัวเองตลอดในแต่ละวันว่าวันนี้รู้สึกอย่างไร ปวดแผลไหม ปากแห้งแค่ไหน (เวลาปากแห้งก็เอาน้ำมากลั้วๆปาก ดื่มน้ำก็ไม่ได้) สองวันแรกหลังการผ่าตัด รู้สึกได้เลยว่า การขับถ่ายยังไม่เป็นปกติสุขดีนัก ช่วงแรก ก็ยังไม่ปวดถ่ายเลยสักนิด จนคุณหมอให้ยาถ่ายไประตุ้นลำไส้ใหญ่ เวลาปวดถ่าย ก็จะรู้สึกว่าต้องถ่ายซะ ณ บัดนั้น ไม่ควรรีรอ ตอนแรกๆเหมือนกับ บังคับการขับถ่ายยังไม่ค่อยได้ แต่สัญญาณที่ดีของการทำงานของลำไส้ก็คือ การผายลมและการผายเล็ด..



ผายลมเนี่ยก็คือการที่เราๆท่านๆผายกันอยู่ทุกวันเนี่ยล่ะครับ (อย่าบอกนะว่าคุณไม่ผายลม ลำไส้คุณผิดปกติแหงมๆ ไปหาหมอด่วนเลยครับท่าน) แต่ผายเล็ดเนี่ยน่ะสิ มันคือการผายลมที่มี ส่วนประกอบไม่พีงประสงค์ออกมาร่วมวงด้วย ทำให้เกิดภาพที่ไม่ค่อยจะน่าดูเท่าไรนัก ช่วงสองสามวันแรกผมมีอาการผายเล็ดอยู่ประมาณ 2-3 ครั้ง ต้องเรียกให้คุณพยาบาลมาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนด้วย แบบว่า เขินเหมือนกัน เกิดมาจนป่านนี้ยังจะทำอะไรเลอะเทอะอีกแต่คุณพยาบาลบอกว่า..

"มีออกมาน่ะดีแล้วนะ แปลว่
าลำไส้มันเริ่มทำงาน ถ้าไม่มีเนี่ยน่ะสิ จะแย่"

เราก็สบายใจขึ้นกับคำปลอบของคุณพยาบาล ที่มาเปลี่ยนผ้าปูให้ แต่ก็ยังอดเขินไม่ได้สิน่า


สำหรับบล็อกนี้ขอพักไว้เท่านี้ก่อนนะครับ ตอนหน้าจะมาเล่าต่อว่า ผมทราบได้อย่างไรว่าเป็นโรคร้ายนี้ และหลังจากรู้แล้ว ผมรู้สึกอย่างไร แล้วพบกันนะคับ




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
plsforgiveme วันที่ : 25/09/2008 เวลา : 09.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/plsforgiveme
@#@# อ ย า ก ม า ก ทุ ก ข์ ม า ก #@#@

อืม..... เคยผ่านก็เลยเข้าใจค่ะ .... สู้ สู้ อดทนนะคะ

พระอาจารย์ของดิฉํนบอกว่า ใครไม่อยากตายให้ทำสองอย่างนี้ รับรองไม่ตาย
1. กิน 2.หายใจเข้าไว้ ห้ามหยุดหายใจเด็ดขาด

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
คุณนายจำเป็น.. วันที่ : 25/08/2008 เวลา : 16.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ClubOffit
มิตรแท้นั้น..จะดีทั้งต่อหน้า และลับหลังเรา ..จะคอยส่งเสริมและมีแต่สิ่งที่ดีๆ ให้แก่กัน..นี่คือมิตรแท้..

กำลังใจส่งถึงคุณทุกเวลาค่ะ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
รอยยิ้มจางๆ วันที่ : 25/08/2008 เวลา : 15.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wana22
บ้าน ของ หัวใจ

มาอ่านแล้วก็เหมือนตอนหวานผ่าไส้ติ่งเลยคะ

คุณหมอจะให้รีบเดิน และอาการแพ้ยาสลบไม่เป็นไรเลยคะ

แข็งแรงมาก คุณแม่เฝ้าเช่นกันคะ

เป็นกำลังใจให้สู้คะ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
สิงห์มือซ้าย วันที่ : 23/08/2008 เวลา : 06.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SingMeuSai
ร้านพร สิงห์มือซ้ายwww.facebook.com/lefthandshop 

เอาใจช่วยให้มีกำลังใจต่อสู้กับโรคร้ายต่อไปค่ะ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ธาตุดินน้ำลมไฟ วันที่ : 22/08/2008 เวลา : 22.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/omikami

ไหว้พระ
สวดมนต์
ทำบุญบวชพระ
ทำสมาธิ
ปรับกระแสไฟฟ้า
ในตัวใหม่
จะดีจ๊ะ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

ถ้าคุณทราบว่า ชีวิตคุณเป็นโรคมะเร็ง เหลือเวลาอีกไม่นาน..คุณจะทำอย่างไร
ดูแลตัวเองอย่างแนวทางธรรมชาติบำบัดหรือชีวจิต
3 คน
รักษาตัวตามแนวแพทย์แผนปัจจุบัน
17 คน
รักษาตัวแบบแพทย์ทางเลือก เช่น สมุนไพร
1 คน
ไม่รับการรักษาเพิ่มเติม อยู่อย่างสงบ
1 คน

  โหวต 22 คน