• จักรจาคี
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2008-08-16
  • จำนวนเรื่อง : 11
  • จำนวนผู้ชม : 26960
  • ส่ง msg :
  • โหวต 51 คน
มะเร็ง...เพื่อนรัก
วันจันทร์ ที่ 25 สิงหาคม 2551
Posted by จักรจาคี , ผู้อ่าน : 4663 , 15:20:58 น.  
หมวด : สุขภาพความงาม

พิมพ์หน้านี้
โหวต 2 คน นายยั้งคิด , นายยั้งคิด โหวตเรื่องนี้

ตลอดเวลาประมาณ 2-3 เดือนที่ผ่านมา ผมเองก็ได้พบกับสิ่งต่างๆมากมายระหว่างการให้เคมีบำบัด ทั้งสิ่งที่คาดคิดและไม่คาดคิด ในเบื้องต้นนั้นคุณหมอได้วางแผนการให้เคมีบำบัดว่า เบื้องต้น ให้เคมีบำบัด 4 ครั้ง แล้วดูผลการให้เคมีบำบัดโดยการติดตามสภาพร่างกายหลังจากให้ยาแล้วว่า มีการเปลี่ยนแปลงมากน้อยเพียงใด ระหว่างการให้เคมีบำบัดแต่ละครั้งนั้น ต้องมีการตรวจสอบสภาพร่างกายว่า บอบช้ำจากการให้ยาแค่ไหน โดยการเจาะเลือดเพื่อตรวจดูการทำงานของตับ ตรวจปัสสาวะเพื่อดูว่ามีโปรตีนหลุดปนออกมาหรือไม่ ซึ่งถือเป็นการเช็คการทำงานของไต และมีการตรวจค่า CEA (Carcinoembryonic Antigen) เป็นระยะ เพื่อติดตามว่ามะเร็งมีการเพิ่มจำนวนขึ้นหรือไม่อย่างคร่าวๆ

กลัว กล้า และ บ้าบอ

ผมเองถึงจะเป็นผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่ง แต่ผมเองก็คิดว่าตัวเองมีความใจกล้าและบ้าบิ่นอยู่พอตัว แต่ถึงกระนั้นก็เถอะครับ เวลาได้รับรู้สิ่งที่เรียกว่า "ความจริง" บางทีมันก็ยังทำให้เกิดอาการ "รับไม่ได้" ขึ้นมาบ้างเหมือนกัน ความจริงแรกที่ผมได้เจอ ก็คือตอนที่ผมได้ไปเข้าเป็นเคสในการประชุมของคุณหมอที่โรงพยาบาลครับ ครั้งนั้นผมก็ได้ทราบว่า ผมเอง "เป็นมะเร็งระยะแพร่กระจาย" ตอนนั้นคุณแม่เองก็ไม่อยากให้หมอบอกผม แต่ผมเองก็บอกคุณหมอว่า "บอกมาเถอะครับ" ตอนนั่งฟังก็เฉยๆครับ ยังยิ้มได้ แต่พอกลับบ้านเท่านั้นแหละ ก็เข้าห้องนอน นั่งหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต พอรู้ว่าระยะแพร่กระจายเนี่ยมันเป็นขึ้นไหน ก็นั่งร้องไห้อยู่คนเดียว... นี่แหละครับ ที่ว่า บ้าบอ

หลังจากนั้นก็ต้องมีการพบคุณหมอ เพื่อวางแผนการให้เคมีบำบัดครับ ผมยังจำได้ครับ ครั้งแรกที่ผมต้องมาพบคุณหมอเพื่อวางแผนผมเองได้ตั้งใจไว้แล้วว่า จะ"ทำเป็นกล้า"ถามคุณหมอด้วยตัวเองด้วยคำถามที่ว่า "ผมจะอยู่ได้อีกนานเท่าไรครับหมอ" โดยไม่บอกให้พ่อแม่รู้ก่อน คุณหมอพอได้ฟังดังนั้นก็ตอบผมว่า

"คือด้วยตัวโรคกับระยะของโรคนะครับ มันอยู่ในระยะแพร่กระจาย หมอเองก็บอกไม่ได้ว่า แพร่กระจายไปแล้วจะควบคุมได้มากน้อยแค่ไหน เอาเป็นว่า ขอให้อย่าเพิ่งมองไปไกลมาก ให้มองในช่วง 1 ปีนี้ก่อนแล้วกันครับ ภายใน 6 เดือนนี้ คาดว่าจะสามารถควบคุมโรคที่แพร่กระจายได้ และภายใน 1 ปีจากนี้ไปก็คงยังไม่มีปัญหาอะไร ส่วนที่เกิน 1 ปีไปหมอเองก็ยังบอกไม่ได้ครับ"

อ่านถึงตรงนี้คงรู้แล้วใช่ไหมครับ ว่าหลังจากกลับบ้านมาวันนั้นก็.. "บ้าบอ" อีกที ตามระเบียบ


ใครๆก็มีครั้งแรก...

ทุกคนในโลกก็ต้องมีการเริ่มอะไรเป็นครั้งแรกทั้งนั้น การให้เคมีบำบัด ครั้งแรกเนี่ย เป็นอะไรที่ผม วิตกกังวล มาก เป็นพิเศษ ก็กิตติศัพท์ของมันฟังแล้วน่ากลัวน้อยซะเมื่อไรล่ะครับ ทั้งผมร่วงเอย อาเจียนเอย สารพัด ในวันที่เข้าโรงพยาบาลนั้นผมตั้งใจไว้แล้วว่า ถ้าผมจะร่วงก็ต้องให้มันร่วงไปนะ อ้วกก็อ้วก ท้องเสียก็เข้าห้องน้ำ เราต้องทำให้ได้ พอถึงเวลาจริงครับ 24 ชั่วโมงแรกที่ให้ยา ก็ดูเหมือนจะผ่านไปด้วยดีครับ ผมยังทานอาหารได้ ไม่อาเจียน หลังจากที่ลองเอามือจับผมเป็นระยะๆ ก็เห็นว่ามันยังอยู่ครบดี ก็ช่วยให้พอใจชื้นได้บ้าง


นึกว่าจะไม่เป็นอะไร ที่ไหนได้..

พอให้ยาเคมีบำบัดครบชุดแรก ผมก็เริ่มมีอาการให้เห็นแล้วครับ ผมเริ่มเบื่ออาหาร และรู้สึกเหม็นกับอาหารบางชนิด รู้สึกพะอืดผะอมบอกไม่ถูก คลื่นไส้เป็นระยะๆ แต่ยังไม่ถึงกับอาเจียนออกมา พอเริ่มรู้สึกอย่างนี้ก็รู้แล้วว่าเราเองก็ไม่ได้เป็นซุปเปอร์แมนมาจากไหน ก็มีอาการแพ้เหมือนกันแหละว้า แต่ในใจก็พยายามกินอาหารนะครับ ถึงจะเบื่อมากแค่ไหน ก็พยายามกิน เพราะว่าถ้าไม่กิน ก็ยิ่งไม่มีแรง อาจจะทำให้อ่อนเพลียไปกันใหญ่

การรอคอยอันแสนยาวนาน

ไม่รู้ว่าเพื่อนๆจะรู้จักร้านเครปที่โชคชัยสี่ไหมนะครับ ที่ร้านนี้คนขายจะเป็นคุณป้าคนหนึ่งท่าทางใจดี ที่จะทำเครปไปอย่างใจเย็นโดยที่มีลูกค้ามานั่งรอกันอย่างใจจดใจจ่อ โดยแต่ละคนก็ลงคิวในสมุดคิว บ้างก็ลงไว้ตั้งแต่หกโมงเช้า บ้างก็เพิ่งมาลงชื่อ บางครั้งกว่าจะได้ทานก็ต้องรอกันถึง 3 ชั่วโมง!! การรอเครปอาจจะดูนาน แต่มันก็กลายเป็นเรื่อง "ขำๆ" ไปทันทีเมื่อผมมาให้คีโม


หน้าตาขวดน้ำเกลือและเครื่องจ่ายที่อยู่เป็นเพื่อนผมตลอดสองวันครับ


ในแต่ละครั้งที่ต้องให้เคมีบำบัดนั้น ใช้เวลาทั้งสิ้นรวมกันประมาณ 50 ชั่วโมง นั่นก็หมายความว่าในแต่ละครั้ง ผมต้องอยู่โรงพยาบาลอย่างน้อย 2 คืน วันแรกที่ไปถึงยังไม่มีอะไรมากหรอกครับ ก็แค่เจาะเข็ม ให้น้ำเกลือ ให้ยาแก้แพ้ แล้วก็เริ่มให้คีโม ช่วงท้ายๆของวันแรกน่ะครับ จะเริ่มคลื่นไส้และเบื่ออาหาร ลองคิดดูนะครับว่า คุณต้องอยู่กับอาการ เบื่ออาหาร พะอืดผะอม และท้องเสียเป็นระยะๆ โดยมีสายน้ำเกลือ ล่ามไว้ มันจะน่ารำคาญขนาดไหน ยิ่งช่วงที่น้ำเกลือใกล้จะหมดนั้น แทบจะเรียกได้ว่าดีใจกว่าได้ เค้าท์ดาวน์ปีใหม่ที่เซ็นทรัลเวิลด์เสียอีก ผมได้เรียนรู้เลยครับว่า ตั้งแต่เกิดมาบนโลกกลมๆใบนี้ ไม่เคยรอคอยอะไรด้วยความอดทนขนาดนี้มาก่อนเลย

ก้าวไปอย่าช้าๆ

วันเวลามันผ่านไปเรื่อยๆ เหมือนกับลมพัด ทุกๆ 2 อาทิตย์ผมจะต้องไปเจาะเลือดเพื่อดูปริมาณ เม็ดเลือดขาว เม็ดเลือดแดง และเกร็ดเลือด และดูการทำงานของตับและไตช ถ้าทุกอย่างเป็นปกติผมก็จะเข้าโรงพยาบาลให้เคมีบำบัดในวันรุ่งขึ้น ผมยอมรับเลยครับว่าใช้ความอดทนอย่างมาก กว่าจะผ่านไปได้แต่ละครั้ง แต่ผมก็บอกตัวเองไว้เสมอว่า เราต้องหาย ระยะเวลา 2 เดือนที่ให้เคมีบำบัด ดูเหมือนว่าจะนาน แต่มันก็ผ่านไปโดยที่เราไม่รู้ตัว

ผลข้างเคียงที่มากขึ้น ความอดทนที่น้อยลง

เมื่อถึงการให้เคมีบำบัดครั้งที่ 4 ผมก็เริ่มรู้สึกว่า ผลข้างเคียงมันแสดงออกให้เห็นมากขึ้นกว่า 2-3 ครั้งแรก เลือดกำเดาไหลก็เป็นอาการข้างเคียงหนึ่ง ที่มาจากตัวยา Avastin ช่วงแรกๆ เลือดก็ออกบ้าง แต่ลักษณะเหมือนซึมๆอยู่ในโพรงจมูก ไม่ถึงกับทำให้เราตกใจ แต่ครั้งที่ 4 หลังจากกลับบ้านมาได้สองสามวัน เลือดกำเดาออกมากขึ้น ถึงขั้นออกมาเป็นหยดๆ ลงพื้นโดยไม่รู้ตัว โดยมีอยู่ครั้งหนึ่งเลือดออกนานเกือบครึ่งชั่วโมง ทำเอาคนในบ้านแตกตื่นมิใช่น้อย (น้องสาวตกใจจะส่งผมเข้าโรงพยาบาลอยู่แล้ว) ยังดีที่ไม่เสียเลือดมากจนถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาล

แล้วก็ถึงวันตัดสิน..

หลังจากการให้เคมีบำบัดครั้งที่ 4 ผมก็ได้พักประมาณ 3 อาทิตย์เพื่อรอคิวการเข้าทำ CT Scan ดูช่องท้องว่า การให้ยาได้ผลดีหรือไม่ หลังจากที่ทำ CT Scan ไปแล้วหนึ่งอาทิตย์ ก็มาฟังผลกับคุณหมอ ผลการสแกนออกมาว่า ส่วนที่เคยสงสัยว่าเป็นมะเร็งที่แพร่กระจายไปยังตับ และต่อมน้ำเหลือด้านหลังบางส่วนนั้น ได้หายไปเกือบหมดแล้ว แต่! ครับ แต่! การให้ยายังควรจะให้ต่อไป

คุณหมอบอกว่า การให้ยาที่ครบถ้วนนั้น ต้องให้ถึง 12 ครั้ง!!! (ซึ่งในตอนแรกผมฟังผิดเป็น อีกสองครั้ง -_-" ) ผมลองคำนวณในใจคร่าวๆถึงค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นแล้ว ก็พาลสงสารพ่อจริงๆ ที่ต้องรับภาระหนักขนาดนี้ ณ วินาทีนั้น ทำให้ผมนึกถึงคำพูดประโยคนึง ในรายการเกมโชว์ที่ว่า "คุณทำได้ดีแล้วครับ แต่ยังไม่ดีพอ..."

วันนั้นกลับมาบ้านก็คิดสับสนนิดหน่อย เลยปลอบใจตัวเองว่า อย่างน้อยเจ้ามะเร็งมันก็ตอบสนองกับยาดี ต่อจากนี้จะเป็นยังไง ทางข้างหน้าจะต้องเจออะไรอีก ผลข้างเคียงที่มากขึ้น โดยเฉพาะอาการชาตามมือและเท้าจะทำให้ ผมดำเนินชีวิตอย่างปกติหรือเปล่า ก็คงต้องรอดูต่อไปครับ




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
plsforgiveme วันที่ : 25/09/2008 เวลา : 09.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/plsforgiveme
@#@# อ ย า ก ม า ก ทุ ก ข์ ม า ก #@#@

มาเป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ สู้

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
จิตราภรณ์ วันที่ : 29/08/2008 เวลา : 09.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jitrapon
ครั้นว่าได้ฮัก.....ฮักแล้วบ่ขืน....ครั้นว่าได้ลืน....บ่คืนออกได้....หมายถึง....รักแล้วรักเลย...ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงเด็ดขาด

รักษาสุขภาพ
ออกกำลังตามสมควร
รักษาใจให้มั่นนะคะ

ก็พระท่านว่าอะไรก็ไม่ใช่ของเรา
มันมา......ต้องรับมันด้วยใจเข้มแข็ง
เดี๋ยวมันก็ไป......

รักษาใจนะคะ


ความคิดเห็นที่ 7 (0)
pairpraew วันที่ : 25/08/2008 เวลา : 20.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pairpraew

หวัดดีค่ะ พี่จักร

หนูแพรวเองนะ ( เลียดิ๊) 55

พี่จักรลงเพลงไง อะคะ ลงไม่เปน อะ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
อั้ม_ซาจี๊ วันที่ : 25/08/2008 เวลา : 16.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sajman

หวัดดี จักร อั้มเองนะ

เพิ่งมาอ่านได้วันแรก ก็โห ยอมรับเลยว่า เข้มแข็งมากๆ เพราะจากที่เจอตัวจริง ไม่มีทางเดาได้เลยว่า เป็นอะไรได้ขนาดนี้

เอาเป็นว่า ออกกำลังกายอยู่เป็นประจำ ช่วยได้แน่นอน แต่อย่าหนักจนเกินไป ไท้เก๊กที่ทำอยู่ประจำ ก็ดีแล้ว นอกจากนี้ ลองเล่นกีฬาดูบ้างก็ดีนะ คลายเครียดดี

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
น้ำใส วันที่ : 25/08/2008 เวลา : 16.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chayada
 

อยากให้พักผ่อนเยอะๆ ไม่ต้องนั่งหน้าจอนานๆ ได้เอนหลังพักมากๆ มีลุกเดินบ้างนั่งบ้างก็ชั่วระยะไม่นาน
จึงไม่อยากเขียนอะไรยาวๆ
แต่อยากบอกว่า มนุษย์เรามีความสามารถอย่างหนึ่งที่หลายคนอาจยังไม่รู้ค่ะ
คือการแยกร่างกายออกจากจิตใจ

หากเป็นทางพุทธ ก็คือการทำสมาธิจิตจดจ่อ เป้าหมายเพื่อไม่ให้ความรู้สึกทางร่างกายมาครอบจำจิตใจเราไ้ด้เพื่อเราจะได้ดำเนินชีวิตได้เป็นปกติให้ได้มากที่สุดตักตวงความสุขทางใจให้ได้มากที่สุด อยากทำอะไรก็ได้ทำน่ะค่ะ

อดทนนะคะ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
คุณนายจำเป็น.. วันที่ : 25/08/2008 เวลา : 16.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ClubOffit
มิตรแท้นั้น..จะดีทั้งต่อหน้า และลับหลังเรา ..จะคอยส่งเสริมและมีแต่สิ่งที่ดีๆ ให้แก่กัน..นี่คือมิตรแท้..

หายได้ค่ะ

ขอให้อดทนนะคะ

มี่เพื่อนเป็นสามคนค่ะ

อ้อ แม่เพื่อนอีกหนึ่ง

กำลังใจดีๆ


เราให้กำลังใจเราเองดีที่สุด

ใจแข็ง

ต่อสู้

อดทน

ยอมทุกอย่าง

ทำตามหมอบอก

หายค่ะ..

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
นางฟ้าppm วันที่ : 25/08/2008 เวลา : 15.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/PPM

แวะมาเป็นกำลังใจให้ค่ะ
ส่วนตัวแล้วเชื่อว่าทุกสิ่งทุกอย่างเราสามารถผ่านไปได้ด้วยดี แต่เราต้องเชื่อมั่นก่อน
กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง สู้ๆนะคะ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
cancer วันที่ : 25/08/2008 เวลา : 15.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ION

สวัสดีค่ะ
ขอให้กำลังใจค่ะ
ดิฉันเคยไปรับเคมีบำบัด ให้ครั้งละ 6 ชั่วโมง
ต้องออกจากบ้านตั้งแต่เช้า กว่าจะเสร็จเรียบร้อย 4ทุ่ม
หมอไม่ให้นอนพักที่โรงพยาบาลด้วย
กลับมาถึงอาเจียนตลอดคืน
รับเคมี 6 ครั้ง ผลข้างเคียงมากมาย
ตั้งแต่ผมจรดเท้า
เสียทุกระบบ ผมร่วง ผิวคล้ำ เล็บดำ ปากเปื่อย เจ็บคอ ไอ
ทานอะไรไม่ได้ แสบท้อง ปัสสาวะออกเลือด ท้องเสีย
ท้องขึ้น หนาว ตาแฉะ หูอื้อ

ด้วยกำลังใจที่จะต้องมีชีวิตอยู่ให้ได้
สวดมนต์ ทำสมาธิ ออกกำลังกาย
พยายามทานอาหารให้ได้มากที่สุด ต้องใช้เครื่องปั่นอาหาร
ดูดอาหาร
เวลาเหล่านั้นได้ผ่านไป จะ 4 ปีแล้ว
ต้องพบหมอทุก 3 เดือน
เช็คตับทุก 6 เดือน ทำultrasound
ขอให้คุณทำจิตใจให้เข้มแข็ง
เวลาอันเลวร้ายนั้นก็จะผ่านเราไป

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
รอยยิ้มจางๆ วันที่ : 25/08/2008 เวลา : 15.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wana22
บ้าน ของ หัวใจ

สวัสดีค่ะ หวานแวะมาให้กำลังใจคุณนะคะ

ศึกษาเรื่องมะเร็งมาพอสมควรคะ

เพราะคุณพ่อที่รักของหวานเป็นคะ
แต่คุณพ่อไม่ได้ทำคีโม คุณพ่ออายุมากคะ

กำลังใจสำคัญที่สุดนะคะ เข้มแข็ง สู้สู้คะ

ตอนนี้ไม่ทราบว่า เป็นไงคะ สำหรับอาการ
แข็งแรงและผลการรักษาเป็นอย่างไรบ้าง
จะมาติดตามอ่านนะคะ และจะกับไปอ่านตอนแรกๆๆคะ

หายเร็วๆ นะค่ะ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

ถ้าคุณทราบว่า ชีวิตคุณเป็นโรคมะเร็ง เหลือเวลาอีกไม่นาน..คุณจะทำอย่างไร
ดูแลตัวเองอย่างแนวทางธรรมชาติบำบัดหรือชีวจิต
3 คน
รักษาตัวตามแนวแพทย์แผนปัจจุบัน
17 คน
รักษาตัวแบบแพทย์ทางเลือก เช่น สมุนไพร
1 คน
ไม่รับการรักษาเพิ่มเติม อยู่อย่างสงบ
1 คน

  โหวต 22 คน