• มาลัยกุล
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : sunblock_error@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-04-27
  • จำนวนเรื่อง : 16
  • จำนวนผู้ชม : 14411
  • ส่ง msg :
  • โหวต 4 คน
jarun
เพียงหยดน้ำ...
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/jarun
วันอังคาร ที่ 29 พฤษภาคม 2550
Posted by มาลัยกุล , ผู้อ่าน : 443 , 20:40:37 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ป่วย 3ผมละเกลียดมันเข้ากระดูกดำ จะชน  จะล้มเจียนตายปานไหน  ไม่อยากมองให้เสียลูกตา...                 รถของเราเป็นรถเก่าๆ เพิ่งซื้อต่อจากเพื่อนที่ทำงานอยู่ด้วยกัน เจ้าของเดิมบอกเพื่อนว่าเป็นรถมือสอง...  จะสาม สี่ ห้า หก  หรือมือที่ร้อย ผมขี้เกียจใส่ใจ  แค่มันสามารถแล่นไปได้ก็โอเคแล้ว  มันคือรถคันแรกในชีวิตของผม  ต้องลงทุนใช้ชีวิตถึงสี่สิบกว่าปี  ต่อมความเบื่อหน่ายรถเมล์ในกรุงเทพฯมันถึงคราแตกกระจาย   อ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 27 พฤษภาคม 2550
Posted by มาลัยกุล , ผู้อ่าน : 441 , 11:00:46 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ป่วย 2 ห้างสรรพสินค้าใหญ่มหึมาตั้งตระหง่านหันหน้าประชันกัน  มีถนนสองชั้นทอดร่างซ้อนกันกั้นระหว่างกลาง ต่างตกแต่งแข่งขันความหรูหราโอ่อ่า  สีสันเร้าใจดึงดูดลูกค้าให้เข้ามาควักเงินออกมาจับจ่าย  ฟากโน้นขวามือ  ถัดไป ไม่เกินร้อยเมตร  เสาเข็มตั้งโด่เด่คนงานกำลังก่อสร้างกันอย่างขะมักเขม้นมิรู้เหน็ดเหนื่อย  แม้จะเป็นห้วงยามที่ร่างกายต้องพักผ่อนเพราะนี่มันก็ส่องทุ่มแล้ว  แต่ยังคนต้องสร้างฝันให้ใครบางคน...  อี....

อ่านต่อ

Posted by มาลัยกุล , ผู้อ่าน : 410 , 10:46:06 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ป่วย รถเมล์แล่นเข้ามายังไม่ทันจะถึงป้าย  ผู้คนที่ต่างก็ยืนรอกันอย่างหงุดหงิด พากันวิ่งกรูตามรถเมล์แล้วยืนออกันเป็นกระจุกอยู่ตรงประตูเมื่อมันจอดนิ่ง  ฉันอยู่ท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น  ต่างก็มาดมั่นว่าจะได้นั่ง   ฉันก็เช่นกัน  ผู้โดยสารบนรถค่อยๆ  ไหลออกจากประตูอย่างยากลำบากเพราะแทบจะไม่มีทางเดิน  แววตาของผู้โดยสารบนรถต่างจับจ้องมายังเบื้องล่างอย่างหงุดหงิด  ฉันแลเห็นแล้วก็ต้องหลับตา  เสียงอึกทึกอึงคะนึง  ....

อ่านต่อ

Posted by มาลัยกุล , ผู้อ่าน : 467 , 10:30:08 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

แล้วดวงดาวก็พราวฟ้า... หนูรู้ว่าพ่อกับแม่คิดถึงหนู   แต่พ่อกับแม่ก็ทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้  คือคิดถึง...  สำนึกผิดตลอดมา  ทำไมนะ  พ่อกับแม่หรือคนใดคนหนึ่งไม่คิดได้ในวันนั้น  ก่อนการณ์นั้นจะเกิดขึ้น-เห็นไหม  มันไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว  พ่อกับแม่ไม่ได้แม้แต่จะเอ่ยปากปรึกษากันด้วยซ้ำ  ไยปล่อยให้มันเป็นไปเช่นนั้น  สถานการณ์มันพาไปกระนั้นหรือ  มันอื้ออึงไปหมดเลยใช่ไหมในสมอง  แม่รู้ว่ามีสิ่งห....

อ่านต่อ


/1