• เด็กชายก้อง
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : dc_kong@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-05-24
  • จำนวนเรื่อง : 118
  • จำนวนผู้ชม : 138806
  • จำนวนผู้โหวต : 76
  • ส่ง msg :
  • โหวต 76 คน
วันอังคาร ที่ 29 พฤษภาคม 2550
Posted by เด็กชายก้อง , ผู้อ่าน : 1949 , 01:17:29 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

วันก่อนผมไปงานสังสรรค์กับเพื่อนร่วมรุ่นมาครับ

เป็นงานเลี้ยงเล็กๆในคาราโอเกะแห่งหนึ่งริมถนนนราธิวาสราชนครินทร์
มีเพื่อนๆสมัยเรียนมหาวิทยาลัยที่รับปากกันทางอินเตอร์เน็ตและไม่เบี้ยวนัด
มาร่วมงานกันไม่เกิน 10 คน
ส่วนที่เบี้ยวนัดไม่มาร่วมงาน
ก็อีกหลายคน
รวมถึงอาจารย์สุดที่รักของเรา ที่ลืม
แต่พวกเราก็ไม่ถือสาหาความอะไร

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

งานเลี้ยงทำให้ผมเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในชีวิต
ความเปลี่ยนแปลงที่หลายคนอาจเคยเจอเหมือนกับที่ผมเจอ

จากเดิมที่รุ่นเรามีกันถึงร้อยกว่าคน
แต่เมื่อจบการศึกษา
หลายคนเดินทางไปศึกษาต่อยังต่างประเทศ บางคนไม่คิดเดินทางกลับ
หลายคนเลือกที่จะกลับบ้านที่ต่างจังหวัด บางคนอาจกลับมากรุงเทพฯ
และหลายคนถูกงานบังคับให้ไปต่างจังหวัด บางคนก็ไม่กลับมากรุงเทพฯ

เมื่องานเลี้ยงรุ่นและนัดสังสรรค์กันในปีแรกๆ
ผมเป็นฝ่ายเบี้ยวนัดไม่ได้ไป ด้วยหลายเหตุผล
ปีหลังๆ ผมไปร่วมงาน และเห็นว่า พวกเราเริ่มน้อยลง
จากทั้งไม่ว่างกันจริงๆ
และอาจเกิดอาการเบี้ยวเหมือนผมบ้าง

"เพื่อนมาร่วมงานน้อยลงนะ" ผมคิด
แต่เพื่อนแป๊ะ ประธานรุ่นบอกว่า..
"ครั้งนี้ มามากกว่าตอนที่ไปทำบุญที่บ้านเด็กเสียอีกว่ะ"

งานเลี้ยงกับเพื่อนร่วมรุ่น ทำให้ผมนึกอะไรขึ้นมาได้บางอย่างว่า
ชีวิตคนเราเมื่อมีอายุมากขึ้นนั้น
น่าแปลกนะ ที่เรารู้จักคนเพิ่มขึ้น
บางครั้งแทบจะทุกวันก็ว่าที่เราได้รู้จักคนนั้นคนนี้เพิ่ม
แต่เพื่อนที่รู้ใจเรากลับมีน้อยลง
อย่าเพิ่งตีความไปนะครับว่าผมเลิกคบเพื่อนมากขึ้น
เพียงแต่ด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง
ทำให้เพื่อนๆและเราต้องห่างกันมากขึ้น

ห่างกันทั้งระยะทางและความคิด

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

อะไรหรือที่พรากเพื่อนดีๆไปจากชีวิตผม

ไม่ใช่ว่าผมจะเป็นพวกขาดความอบอุ่นจนขาดเพื่อนไม่ได้นะ
แต่ผมแค่สงสัยว่า ทำไมเมื่อเติบโตขึ้น
ผู้คนที่เคยพูดคุยภาษาเดียวกันกับเราจึงเหลือน้อยลง

เส้นทางชีวิตของแต่ละคน
สังคมบริโภคนิยมอันเร่งรีบหรือ
งานการที่ไม่อาจปลีกตัวได้
หรือความเบื่อหน่าย ขี้เกียจพบผู้คน

คงงั้นมั้ง

ถ้าเพื่อนหลายคนคิดว่าทำไมผมถึงหายไปบ้าง
เขาอาจคิดอย่างนี้บ้าง ก็เป็นได้นะ
เพราะบางครั้ง
เหตุผลเหล่านั้น ก็กลับกลายเป็นเหตุผลของผมเองด้วย

เส้นทางชีวิตที่อาจนำพาเราจากไปไกลด้วยระยะทาง
สังคมบริโภคนิยมอันเร่งรีบ ที่ทำให้เราห่างกันทางความคิดมากขึ้น
งานการที่ไม่อาจปลีกตัวได้ ทำให้เราเหลือเวลาเพื่อคนอื่นน้อยลง
ความเบื่อหน่าย ขี้เกียจพบผู้คน ที่ทำให้เราเก็บตัวอยู่กับตัวเอง

คงงั้นมั้ง

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

งานเลี้ยงทำให้ผมเห็นความไม่เปลี่ยนแปลงบางอย่างในชีวิต
ความไม่เปลี่ยนแปลงที่หลายคนอาจเคยเจอเหมือนกับที่ผมเจอ

เพื่อนๆยังทักทายกันเหมือนเดิมด้วยความเป็นห่วง
"ตอนนี้ ทำงานอะไร"
"เป็นไงบ้างล่ะ ตอนนี้"
"เบอร์โทรศัพท์ยังเบอร์เดิมใช่มะ"
คำถามยังเดิมๆทุกครั้งที่พบหน้ากัน

ความหลังครั้งเมื่อยังพบเจอกัน พรั่งพรูออกมาแบบไม่รู้จักเบื่อ
จนหลายคนในวงสนทนาต้องกัดแกมหยอกกันว่า
"แก่แล้วนะ คุยแต่เรื่องเก่าๆ"
แต่เราหลายคนก็ยังไม่เบื่อ ที่จะขุดเรื่องเหล่านั้นมาหยอกกัน
"ยังจำตอนนั้นได้ไหม ที่..."
"เรายังไม่ลืมนะ ที่..."
"ขำมากเลย ตอนนั้น ที่..."

เพลงหลายเพลงที่พวกเราเคยร้องกัน ถูกเลือกสรรมาร้องใหม่อย่างไม่เบื่อหน่าย
สลับกับการพูดถึงเพลงนั้น ในสมัยที่เราได้รู้จักเพลงเหล่านี้ในครั้งแรกๆ
"โหย.. ตอนนั้น ฉันนะ ยังมัธยมอยู่เลย"
"ใช่ๆ เพลงนี้ เพิ่งเข้ามหา' ลัย"
บางคนออกอาการแสลงเมื่อเพื่อนร้องเพลงเก่า
"อึ๋ย.. ร้องเพลงอะไรกันว่ะ เก่าจริงๆ มีเพลงใหม่ๆมะ"
แต่พอถึงเพลงเก่าที่ถูกใจ กลับร้องชัดกว่าใครเพื่อน
บางคนทั้งร้องทั้งเต้น จนลืมอายลูก ที่พามาด้วย

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

หลังจากที่งานเลี้ยงจบลง
หลายคนไถ่ถามถึงเส้นทางกลับบ้าน เพื่อหาเพื่อนร่วมทาง
มีเพื่อน ที่บ้านเกือบทางเดียวกันเชื้อเชิญให้ร่วมรถไปด้วยกัน
ครึ่งทางก็ยังดีนะ
ผมปฏิเสธ..
ไม่ใช่ไม่ต้องการ
และไม่ได้มีเหตุผลอะไรมากมาย
เพียงแต่ผมต้องการเดินทอดอารมณ์ไปสักพักก่อนกลับบ้าน

เดินไปตามบาทวิถีริมถนนนราธิวาสราชนครินทร์ ตัดเข้าถนนสาทร
มองเห็นร้านเหล้าที่เหล่าผู้คนสนุกสนานกับเพื่อน หรืออาจไม่ใช่
มองเห็นยามของบริษัทใหญ่ ที่ยืนเฝ้าทรัพย์สินของคนอื่น อยู่อย่างเดียวดาย
มองเห็นคนเร่ร่อนนอนบนม้ายาวริมป้ายรถประจำทาง หลับเก็บเรี่ยวแรงสู้วันใหม่
มองเห็นตึกสูงระฟ้า เหลือบมองยอดสูงสุด ที่เขาว่ายอดคนของบริษัทจะอยู่ตรงนั้น

พวกเขาและเธอเหล่านั้น
ในวันนี้ของชีวิต
ยังจะเหลือเพื่อนที่รู้ใจสักกี่คนนะ
ประโยคที่ว่า ยิ่งสูง ยิ่งหนาว จะเป็นจริงแค่ไหนนะ
อืม.. เพื่อนกี่คนนะ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ผมได้แต่คิดไปเรื่อยเปื่อย
แล้วเดินทอดน่องต่อไป
ในเส้นทางเดิน...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 10
เด็กชายก้อง วันที่ : 16/10/2007 เวลา : 23.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jezt
หัวใจมีเหตุผลของมันเองที่สมองไม่มีวันจะเข้าใจ

(0)
คุณ คุณครู ครับ
หากคิดถึงเพื่อนๆ ว่างๆก็ลองนัดกันมาทานข้าว ร้องคาราโอเกะกัน
อดีตจะพรั่งพรูไหลกลับมาในวงสนทนา
อย่างไม่ได้ตั้งใจ..
ความคิดเห็นที่ 9
คุณครู วันที่ : 10/10/2007 เวลา : 00.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/buzsaba
ขอกำลังใจจากเพื่อนๆทุกๆคน 

(0)
เพื่อนที่รู้ใจของเราก็เป็นเพื่อนสมัยมัธยม..แต่ตอนนี้ต่างคนต่างทำงาน..มีครอบครัว..เป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจมากที่เราไม่มีโอกาสได้เจอกันหลายปีแล้ว....บทความของเด็กชายก้องทำให้เรานึกถึงเพื่อเก่าๆตั้งหลายคน..
ความคิดเห็นที่ 8
เด็กชายก้อง วันที่ : 29/07/2007 เวลา : 11.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jezt
หัวใจมีเหตุผลของมันเองที่สมองไม่มีวันจะเข้าใจ

(0)
มิส คนเราบางที เมื่อเติบโตขึ้น
เจอะเจออะไรมากขึ้น
หากได้เจอในเรื่องใกล้เคียงหรือคล้ายกัน
ก็อาจจะมีแนวคิดโน้มเข้ามาในทางเดียวกัน
ความคิดเห็นที่ 7
webberli วันที่ : 04/06/2007 เวลา : 11.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/webberli

(0)
Permalink : http://www.oknation.net/blog/webberli/2007/06/03/entry-2 อ่านต่อ
ความคิดเห็นที่ 6
มิสนอราห์ วันที่ : 03/06/2007 เวลา : 19.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/missnorah

(0)
นอสตาเกลีย พยายามนึกภาพตามเลยนะ
จริงๆมันก็ถูกเนอะที่ว่าเพื่อนส่วนหนึ่งไม่ได้เจอกัน เพราะโตขึ้นทางความคิด ระยะห่าง บางคนก็มีภาระส่วนตัว

แต่หลังๆมานี้เราเจอเพื่อนที่ตอนเรียนมัธยมกลุ่มที่ไม่ค่อยสนิทกันมากขึ้นนะ แปลกว่าพวกนี้กลับมีงานอดิเรก หรือความสนใจคล้ายกับเรามากกว่าเพื่อนกลุ่มเดียวกันอีก งงๆเหมือนกัน

หลังๆเลยเริ่มเหมือนกับมาทำความรู้จักกันใหม่
ความคิดเห็นที่ 5
the_SAiNt วันที่ : 01/06/2007 เวลา : 14.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/the-saint

(0)
คำถามยามที่เพื่อนเก่าได้มาพบปะเจอหน้ากัน ก็แบบนี้ เช่น ทำงานอะไร งานยังโอเคมั้ย เป็นไงบ้าง ยังใช้เบอร์โทรศัพท์เบอร์เดิมรึเปล่า เป็นต้น

เราเองก็เพิ่งได้นัดเจอเพื่อนเก่าร่วมภาควิชาเช่นกัน แม้จะมี7-8 คน แต่ก็ส่งเสียงดังทั่วร้านซิสเล่อร์ได้พอสมควรเลย เรารู้สึกดีและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ที่แน่ๆคือ รู้สึกดีใจมากๆที่พวกเรายังคิดถึงกันเสมอ แต่เราเองอยากให้นัดรวมเพื่อนร่วมรุ่นในภาควิชาเป็นกลุ่มใหญ่ๆสักครั้ง ขอสนุกไม่น้อย

แวะมาเยี่ยมและแอดบล็อกของท่านแล้วนะ
ความคิดเห็นที่ 4
delicoco วันที่ : 30/05/2007 เวลา : 18.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/delicoco

(0)
เขียนได้ตรงใจจัง...

ความคิดเห็นที่ 3
ม่วงไปป่าว วันที่ : 29/05/2007 เวลา : 15.38 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pijiksemourng
  Thinkin' Positive   Beleive It or Not 

(0)

ทุกๆย่างก้าวที่เราเดิน มันมีความหมายทั้งสิ้น

อยู่ที่ตัวเรา จะคิดอย่างไร


ความคิดเห็นที่ 2
คนเดินถนนชีวิต วันที่ : 29/05/2007 เวลา : 01.38 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/aniwet

(0)

แปลกนะยิ่งโต เพื่อนยิ่งหาย คิดแล้วเหงาเน๊าะ ง่วงหรือเปล่าครับ ถ้าง่วงหลับซะนะครับ
ความคิดเห็นที่ 1
ปลิวลม วันที่ : 29/05/2007 เวลา : 01.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pliewlom

(0)
จะเหลือเพื่อนสักกี่คน....
แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน